అనువాదలహరి

సానెట్ 21- ఏదీ, మరొకసారి, ఇంకొకసారి చెప్పు?… ఎలిజబెత్ బారెట్ బ్రౌనింగ్, ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

ఈ కవిత చదువుతుంటే, పాపయ్య శాస్త్రి గారి పద్యం “ఏది మరొక్కమారు హృదయేశ్వర! గుండెలు పుల్కరింపగా ఊదగదోయి, ఊదగదవోయి….” గుర్తుకు వస్తుంది. ‘పునరుక్తి’ దోషంకాదంటూ చక్కని ఉపమానంతో సమర్థిస్తుంది కవయిత్రి ఎలిజబెత్ బారెట్ బ్రౌనింగ్ ఈ కవితలో. హృదయగతమైన సుకుమార భావనలు దేశకాలావధులకి అతీతమైనవని అనడానికి మరొక్క ఋజువు.

.

ఏదీ, మరొకసారి చెప్పు, మళ్ళీ ఇంకొకసారి చెప్పు

నన్ను ప్రేమిస్తున్నానని! పదేపదిసార్లు పలికిన ఈ మాటలు

నువ్వన్నట్టు అవి నాకు కోకిలపాటలా వినిపించినా,

ఒక్కటి గుర్తుంచుకో! ఈ కొండమీదకైనా, ఆ మైదానంలోకైనా

లోయలోకైనా, అడవిలోకైనా ఆ కోకిలపాటే లేకుంటే,

ఆకుపచ్చని రంగును పరుచుకుంటూ నవ వసంతం అడుగుపెట్టదు!

ప్రియతమా! కారుచీకటిలో సందేహాకులమైన

ఆత్మఘోష వినిపించినపుడు కలిగిన మనోవేదనకి

“నన్ను మరోసారి ప్రేమిస్తున్నానని చెప్పు” అని ఏడుస్తాను!

ప్రతిఒక్కటీ ఆకాశంలో పొరలుతున్నా, చుక్కలంటే భయమేరికి?

ప్రతిఒక్కటీ ఋతువుల్ని అభిషేకిస్తున్నప్పుడు పూలంటే భయమేటికి?

ఏదీ నన్ను ప్రేమిస్తున్నానని, నను ప్రేమిస్తున్నానని, ప్రేమిస్తున్నానని

గంటమ్రోగించినట్టు పదే పదే చెప్పు! కానీ, ప్రియా మరొక్కమాట,

నను ప్రేమించడమంటే మనసారా మౌనంలోకూడా ప్రేమించడం!

.

ఎలిజబెత్ బారెట్ బ్రౌనింగ్

(6 March 1806 – 29 June 1861)

ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

Elizabeth Barrett Browning

Photo Courtesy:
https://www.poets.org/poetsorg/poet/elizabeth-barrett-browning.

 

Sonnet 21 – Say over again, and yet once over again

.

Say over again, and yet once over again,

That thou dost love me. Though the word repeated

Should seem ‘a cuckoo-song,’ as thou dost treat it,

Remember, never to the hill or plain,

Valley and wood, without her cuckoo-strain

Comes the fresh Spring in all her green completed.

Beloved, I, amid the darkness greeted

By a doubtful spirit-voice, in that doubt’s pain

Cry, ‘Speak once more—thou lovest! ‘Who can fear

Too many stars, though each in heaven shall roll,

Too many flowers, though each shall crown the year?

Say thou dost love me, love me, love me—toll

The silver iterance!—only minding, Dear,

To love me also in silence with thy soul.

.

Elizabeth Barrett Browning

English Poet

Poem courtesy:

http://famouspoetsandpoems.com/poets/elizabeth_barrett_browning/poems/4636

ప్రకటనలు

నిష్క్రమణ… హెన్రిక్ ఇబ్సెన్, నార్వేజియన్ కవి,నాటకకర్త

చివరగా…  ఆఖరునవచ్చిన అతిథి

వీధివరకు గుమ్మం వరకు సాగనంపేం;

శలవు… తక్కిన మాటల్ని

రాత్రి రొజ్జగాలి మింగేసింది.

ఇంతదాకా వినిపించిన తియ్యని మాటలు

చెవులకు సంగీతంలా వినిపించేయి…

ఇక ఈ ఇల్లూ, తోటా, వీధీ

పదిరెట్లు బావురుమంటూ ఉన్నాయి.

ఇది కేవలం చీకటిపడుతూనే

ఏర్పాటుచేసిన ఒక విందు.

ఆమె కేవలం ఒక అతిథి,

ఇప్పుడు, ఆమెకూడా వెళ్ళిపోయింది

.

హెన్రిక్ ఇబ్సెన్

నార్వేజియన్ కవి, నాటకకర్త, దర్శకుడు.

.

Henrik Ibsen

Photo Courtesy: Wikipedia

.

GONE

.

THE last, late guest

To the gate we followed;

Goodbye — and the rest

The night-wind swallowed.

House, garden, street,

Lay tenfold gloomy,

Where accents sweet

Had made music to me.

It was but a feast

With the dark coming on;

She was but a guest —

And now, she is gone.

.

Henrik Ibsen

20 March 1828 – 23 May 1906

Norwegian Poet, Playwright and Theatre Director

Poem Courtesy:
http://famouspoetsandpoems.com/poets/henrik_ibsen

శ్రామికుడు… విలియం డేవిస్ గేలహార్, అమెరికను కవి

ఊఁ , తలెత్తుకు నిటారుగా నిలబడు! నువ్వు
నీ దేవునికి ప్రతిరూపానివి! అంతకంటే ఏంకావాలి?
దైనందిన జీవన సంఘర్షణలో మొక్కవోకుండా
నిలబడే గుండెధైర్యమూ, ఎవరికీ తీసిపోని
నిర్మల, దయార్ద్రహృదయమూ నీకున్నాయి!

ఏం చెప్పను? ఈ మానవసమూహంలో తిరుగాడే
అందరిలాగే నువ్వూ నిజాయితీ పరుడివే;
ఏ మహత్తర ప్రణాళికతో సృష్టికి పొద్దుపొడిచిందో
ఆ లక్ష్యసాధనలో ఈ ప్రాణికోటిలో ప్రతిఒక్కరిలా
నువ్వూ అందులో భాగస్వామివే.

నీకు శత్రువు ఎవరు? ఉన్నత పదవిలో
ఉన్నవాడా? ధనవంతులలో అగ్రగణ్యుడా?
లేక నీ వంక కన్నెత్తైనా చూడకుండా
గర్వంగా అడుగులేసుకుంటూ
నిర్లక్ష్యంగా పోయే గొప్పమనిషా?

అయినా, నీకు నువ్వు నిజాయితీగా ఉన్నంతసేపూ
ఆ గర్విష్ఠి నిర్లక్ష్యం నిన్నేం చేస్తుంది?
నువ్వు దాన్నొక పక్షి ఈకలానో,
పెనుగాలికి చెట్టునుండి రాలిపడే పండుటాకులానో
ప్రక్కకి తీసిపారెయ్యవచ్చు.

వద్దు: అణచుకోలేని ఆవేశాలూ, నీచమైన కోరికలూ
అమూల్యమైన ఆత్మగౌరవాన్ని కోల్పోవడమూ వద్దు,
వారి స్థాయిని అందుకోవాలని నిరంతరం
గుండెని రగిల్చే కోరికలని
నియంత్రించకపొతే ప్రమాదం.

ఇవి నీ శత్రువులన్నిటిలోకీ అధమాధమం:
అవి నీ వ్యక్తిత్వాన్ని ఎదగనీకుండా బంధిస్తాయి;
నీ శ్రమా, నీ జీవితం శాపగ్రస్తమౌతాయి.
ఓ శ్రామికుడా! తలెత్తుకు నిలబడు. ఆ శృంఖలాలనుండి
బయటపడు, ఆ బాధల్ని అధిగమించు.

నీకు నువ్వే పెద్ద శత్రువువి:
ఎవరు గొప్పవాళ్ళు?! నీకంటే ఏ రకంగా మెరుగు?
వారిలాగే నీకూ స్వతంత్య్రంగా ఆలోచించగల స్వేచ్ఛ లేదూ?
భగవంతుడు తన ఆశీస్సులు అందించడంలో
నీకు ఏమైనా తక్కువ చేశాడా?

నిజమే! నీకు డబ్బు లేదు— అది కేవలం మిత్తిక;
అధికారమంటావా— గాలిలా దానికి నిలకడలేదు;
కానీ, నీ దగ్గర ఆ రెండింటినీ మించి
వాటిని మనఃస్ఫూర్తిగా తృణీకరించగల
ఉదాత్తమైన మనసు ఉంది.

అటువంటి మనసూ, ఆవేశాలు అదుపుచేసుకుని
భగవంతునిమీద నిజమైన నమ్మకం, విశ్వాసం కొనసాగిస్తే,
నువ్వు ఏ ఒక్కరితోనైనా సమ ఉజ్జీవే.
కాబట్టి, నీ చిన్ని జీవితం
సాఫీగా కొనసాగేలా ధైర్యంగా తలెత్తుకో!
.

విలియం డేవిస్ గాలహేర్

August 21, 1808 – June 27, 1894

అమెరికను కవి.

.

The Laborer

 

STAND up—erect! Thou hast the form  

  And likeness of thy God!—Who more?

A soul as dauntless ’mid the storm 

Of daily life, a heart as warm        

    And pure, as breast e’er wore.           

 

What then?—Thou art as true a man     

  As moves the human mass among;       

As much a part of the great plan   

That with creation’s dawn began, 

    As any of the throng.                

 

Who is thine enemy? The high       

  In station, or in wealth the chief? 

The great, who coldly pass thee by,

With proud step and averted eye? 

    Nay! nurse not such belief.        

 

If true unto thyself thou wast,        

  What were the proud one’s scorn to thee?      

A feather which thou mightest cast

Aside, as idly as the blast      

    The light leaf from the tree.                

 

No: uncurbed passions, low desires,        

  Absence of noble self-respect,       

Death, in the breast’s consuming fires,    

To that high nature which aspires 

    Forever, till thus checked;—               

 

These are thine enemies—thy worst:       

  They chain thee to thy lowly lot;  

Thy labor and thy life accursed.    

O, stand erect, and from them burst,      

    And longer suffer not.              

 

Thou art thyself thine enemy:        

  The great!—what better they than thou?       

As theirs is not thy will as free?      

Has God with equal favors thee     

    Neglected to endow?        

 

True, wealth thou hast not—’t is but dust;       

  Nor place—uncertain as the wind;        

But that thou hast, which, with thy crust

And water, may despise the lust     

    Of both—a noble mind.            

 

With this, and passions under ban,

  True faith, and holy trust in God,

Thou art the peer of any man.       

Look up then; that thy little span  

    Of life may be well trod.   

.

William Davis Gallagher

August 21, 1808 – June 27, 1894

American Poet and Journalist

From:

The World’s Best Poetry.

Eds.: Bliss Carman, et al. 

Volume IV. The Higher Life.  1904.

VI. Human Experience

Poem Courtesy:

https://www.bartleby.com/360/4/179.html

ధర్మం ఎప్పుడూ గెలవాలి… ఫ్రెడెరిక్ విలియం ఫేబర్, ఇంగ్లీషు కవి

ఇది దేముడి గురించి చెప్పినా, ఇది అందరి విశ్వాసాలకూ వర్తిస్తుంది. విశ్వాసం అంటే మనకు చెదురుమదురుగా అన్ని విషయాలపట్లా ఉండే నమ్మకం కాదు. మనజీవన మార్గాన్ని నిర్ణయించుకుని మార్గదర్శకాలుగా ఎంచుకుని ఆచరిస్తున్న కొన్ని విలువలు, నమ్మకాలపై మనకు ఉండే అచంచలమైన విశ్వాసం.

ప్రకృతి ఎంత చిత్రమైనదీ, ఎంత పెంకిదీ అంటే, మనవిశ్వాసాలనూ ఎప్పుడూ పరీక్షకు పెడుతూ, మనం ఓడిపోయినప్పుడల్లా, మన నమ్మకాలకి వ్యతిరేకంగా ఉన్నదే నిజమేమో, మనం పొరబడ్డామేమో అనుకుని మన బలహీన క్షణాల్లో మన ప్రస్తుత విశ్వాసాన్ని విడిచిపెట్టి దానికి వ్యతిరేకమైన అభిప్రాయాన్ని, లేదా నమ్మకాన్ని అక్కునచేర్చుకునేలా చేస్తుంది. పోనీ అక్కడితో ఊరుకుంటుందా? మరుక్షణంలో, మనం విడిచిపెట్టిన విశ్వాసమే సరియైనదని ఋజువుచేస్తూ మనముందు వరుసపెట్టి అనేకమైన దాఖలాలు ఉంచుతుంది మనల్ని tease చేస్తూ, తిరిగి అభిప్రాయాన్ని మార్చుకుంటామేమోనని పరీక్షించడానికి.

ప్రకృతిని మించిన నిర్దాక్షిణ్యమైన శిక్షకుడు ఎవరూ ఉండరు.

.

హుఁ! దేముడికోసం పనిచెయ్యడం మహా కష్టం, 
అతనికోసం నిలబడి, భూమిమీద
అతని తరఫున పోరాడినపుడు
ఒకోసారి ధైర్యం కోల్పోతాం.

అసలు దేముడే లే డనిపించేట్టుగా
ఒకోసారి చాలా చిత్రంగా దాక్కుంటాడు.
దుర్మార్గపు శక్తులన్నీ మనల్నిచుట్టుముట్టినపుడు
కంటికి కనిపించకుండా మాయమైపోతాడు.

లేదా, ఇకమనం ఓడిపోకతప్పదన్న క్షణంలో
మనల్ని ఒంటరిగా విడిచి దిక్కులేనివాళ్లను చేస్తాడు
అతని అవసరం మనకి ఎప్పుడు ఎక్కువనుకుంటామో
అప్పుడే మనలని మన మానాన్న విడిచిపెడతాడు.

అధర్మం ధర్మాన్ని ఓడిస్తుంది. మంచి
అతిసుళువుగా చెడుగా మారిపోతుంది;
అన్నిటికంటే కనికిష్టం, మంచికీ
మంచికీ ఎన్నడూ పొత్తుకుదరదు.

దేముడు మన భావనలకి అతీతుడు;
అతని ఆలోచనలు మన తర్కానికి
అందుబాటులో లేనంత ఉత్కృష్టమైనవి.
పసిపిల్లలంతప్రేమతోనే అందుకోగలం.

ఓ భగవంతుని సేవకులారా! ధైర్యంకోల్పోవద్దు.
దేముడు ఏ రూపంలో ఉంటాడో తెలుసుకోండి;
అప్పుడే మీకు అత్యంత నిస్సహాయ స్థితిలో
అతనికోసం ఎక్కడ వెతకాలో తెలుస్తుంది.

భగవంతుడు కంటికి ఎక్కడా కనరానప్పుడు
మనతోపాటే యుద్ధభూమిలో పోరాడుతున్నాడని
తెలుసుకోగల సహజలక్షణం
కలిగిన వ్యక్తి ముమ్మారు ధన్యుడు.

నిజమైన ధర్మం ఎటు ఉందో
సరిగా కనిపెట్టగలిగినవాడే ధన్యుడు,
అప్పుడే, పొరలుకమ్మిన మనిషి కంటికి
తప్పనిపించినా, ఆ పక్షం చేరి పోరాడతాడు.

దేముడు దేముడే; గనుక ధర్మమెప్పుడూ ధర్మమే;
వర్తమానంలో ధర్మమెప్పుడూ జయించాలి;
శంకించడం అంటే అవిధేయత,
తప్పటడుగువెయ్యడం … పాపంచెయ్యడమే.
.

ఫ్రెడెరిక్ విలియం ఫేబర్

(28 June 1814 – 26 September 1863)

ఇంగ్లీషు కవి.

Frederick William Faber

Photo Courtesy:

By Joseph Brown, engraver – Transferred from en.wikipedia to Commons. Transfer was stated to be made by User: Rdrozd., Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=3314896

.

The Right Must Win

.

O, IT is hard to work for God,         

  To rise and take his part      

Upon this battle-field of earth,

  And not sometimes lose heart!       

He hides himself so wondrously,             

  As though there were no God;       

He is least seen when all the powers

  Of ill are most abroad.

Or he deserts us at the hour   

  The fight is all but lost;                

And seems to leave us to ourselves  

  Just when we need him most.        

Ill masters good, good seems to change     

  To ill with greater ease;        

And, worst of all, the good with good               

  Is at cross-purposes.   

Ah! God is other than we think;      

  His ways are far above,        

Far beyond reason’s height, and reached  

  Only by childlike love.        

Workman of God! O, lose not heart,

  But learn what God is like;   

And in the darkest battle-field

  Thou shalt know where to strike.  

Thrice blest is he to whom is given          

  The instinct that can tell       

That God is on the field when he     

  Is most invisible.         

Blest, is he who can divine     

  Where the real right doth lie,        

And dares to take the side that seems        

  Wrong to man’s blindfold eye.      

For right is right, since God is God; 

  And right the day must win; 

To doubt would be disloyalty,        

  To falter would be sin!

.

Frederick William Faber

(28 June 1814 – 26 September 1863)

English Hymn Writer and Theologian

The World’s Best Poetry.

Eds: Bliss Carman, et al. 

Volume IV. The Higher Life.  1904.

VI: Human Experience

రకరకాల మనసులు…. రిఛర్డ్ చెనో ట్రెంచ్ , ఇంగ్లీషు కవి

.

ఆకాశం నిర్మలంగా ఉండి చూడడానికి

ప్రకాశవంతంగా ఉన్నా, కొందరు గొణుగుతారు

అంతనిర్మలంగా ఉన్న నీలాకాశంలోనూ

ఎక్కడో నల్లని మరక కనిపించిందంటూ;

కొందరికి వారి చీకటిముసిరినజీవితాలలో

భగవంతుని అనుగ్రహం ఒక్కసారి కలిగినా,

ఒక్క వెలుగురేక తొంగిచూచినా చాలు, హృదయం

కృతజ్ఞతాపూర్వక ప్రేమభావనతో నిండిపోతుంది.

రాజప్రాసాదాలలోని హృదయాలు

అసంతృప్తితో, అహమికతో అడుగుతుంటాయి

జీవితం ఎందుకింత నిస్సారంగా ఉండి

ఏ మంచీ ఎందుకు జరగడం లేదని.

నిరుపేద గుడిసెలలోని మనసులు

ప్రేమ వారిజీవితాలని ఎలా ఆదుకుందో

(అసలా ప్రేమకు అలసట లేదేమో)

తమకి కావలసినవన్నీ ఇచ్చిందని.

.

రిఛర్డ్ చెనో ట్రెంచ్

(9 September 1807 – 28 March 1886)

ఇంగ్లీషు కవి.

Richard Chenevix Trench.

Different Minds

.

SOME murmur when their sky is clear     

  And wholly bright to view,  

If one small speck of dark appear    

  In their great heaven of blue;

And some with thankful love are filled             

  If but one streak of light,      

One ray of God’s good mercy, gild  

  The darkness of their night.  

In palaces are hearts that ask,

  In discontent and pride,                

Why life is such a dreary task,

  And all good things denied;  

And hearts in poorest huts admire   

  How Love has in their aid    

(Love that not ever seems to tire)             

  Such rich provision made.

.

Richard Chenevix Trench

(9 September 1807 – 28 March 1886)

Anglican Archbishop and Poet

From:

The World’s Best Poetry.

Eds: Bliss Carman, et al. 

Volume IV. The Higher Life.  1904.

VI . Human Experience

Poem Courtesy:

https://www.bartleby.com/360/4/172.html         

రాబర్ట్ బ్లూమ్ ఫీల్డ్ స్మృతిలో… జాన్ క్లేర్, ఇంగ్లీషు కవి

Robert Bloomfield

(3 December 1766 – 19 August 1823)

Was a self-educated English working-class poet, admired by Stephen Duck, Mary Collier and John Clare.

 

Image Courtesy: http://etc.usf.edu/clipart/32000/32088/bloomfield_32088.htm

నిరాడంబరంగా కమ్మని గీతాలాలపించుకునే గాయకమణీ

ఈనాటి మిరిమిట్లుగొలిపే ఆడంబరాలు నీకు నచ్చవు.

సహజమైన ప్రకృతిదృశ్యాలూ, పొలాలూ, మేఘమాలికలూ

తరులూ, శ్రమజీవులైన తేనెటీగలూ లలితలలితమైన

తమరాగాలతో నీపాటకి సంగీతాన్ని సమకూరుస్తాయి.

ప్రకృతే నిన్ను అక్కునజేర్చుకుంది; మంది గుర్తించక పోతే పోనీ.

రెంటికీ ప్రకృతే వనరై, భూమ్యాకాశాలు ప్రతియేడూ

వాటి తరగలలో త్వరితాన్ని తీసుకువచ్చినా,

ఉధృతంగా పొరలే నాగరికపు సెలయేటి కెరటాలు బలమైనవి

మనసులో పాడుకుంటూ నిదానంగా పారే పల్లెవాగులు తట్టుకోలేవు.

గాయపడిన నీ గీతానికి వగవనక్కరలేదు.

ఎందుకంటే వేసవి ఎండలు సెలయేటి నీరు ఎండగట్టినా

నీ తేనీటి ఊటల వాగు గలగలలు శాశ్వతంగా నిలిచిఉంటాయి.

.

జాన్ క్లేర్

(13 July 1793 – 20 May 1864)

ఇంగ్లీషు కవి

In Memory of Robert Bloomfield

.

Sweet unassuming Minstrel not to thee

The dazzling fashions of the day belong

Natures wild pictures field and cloud and tree

And quiet brooks far distant from the throng

In murmurs tender as the toiling bee

Make the sweet music of thy gentle song

Well—nature owns thee let the crowd pass bye—

The tide of fashion is a stream too strong

For pastoral brooks that gently flow and sing

But nature is their source and earth and sky

Their annual offerings to her current bring

Thy injured muse and memory need no sigh

For thine shall murmur on to many a spring

When their proud stream is summer burnt and dry

.

John Clare

(13 July 1793 – 20 May 1864)

English Poet

Poem courtesy:

https://www.cambridgescholars.com/download/sample/60814   page 7

ఈ లోకంతో మనం అతిగా ప్రవర్తిస్తున్నాం… విలియమ్ వర్డ్స్ వర్త్, ఇంగ్లీషు కవి

వర్డ్స్ వర్త్ ప్రముఖ ప్రకృతి కవి. పారిశ్రామిక విప్లవం మనుషులలో తీసుకువచ్చిన భౌతికవాదానికి… అంటే ప్రకృతిని తన ఉనికికి మూలకారణమైన చేతన శక్తిగా కాక, తాత్కాలిక ప్రయోజనాన్ని కలిగించే వనరుగా చూడడం అతనికి నచ్చదు. ఈ భౌతిక సుఖాలవేటలో పడిన మనిషి దృశ్యమాన జగత్తులోని అందాలకి పరవశించి తన హృదయాన్ని ఉన్నతంగా చేసుకోగలిగే అవకాశాన్ని కోల్పోతున్నాడని అతని ఆరోపణ.

ఈ కవితలో “మనిషి తన తెలివితేటలని, జీవితాన్ని డబ్బుసంపాదనకి పణం పెట్టి, తను భాగమైన ఈ అనంతప్రకృతిని నాశనం చేస్తూ, కనీసం దాన్ని చూసి ఆనందించే అవకాశం కోల్పోతున్నాడు,” అని చెబుతున్నాడు. జ్ఞానవంతుడై ప్రకృతిని నాశనం చేసే నేటి ఈ స్థితికంటే, ఏ అనాగరిక జాతిలోపుట్టి,అజ్ఞానంలో మగ్గినా, ఈ ప్రకృతిని చూసి పరవశించే అవకాశం కోల్పోకపోవడమే ఉత్తమమని అతని భావన. మనం చేజేతులా వినాశనాన్ని కొనితెచ్చుకుంటున్నాం అని అతని వేదన.

ప్రగతి పేరుతో, భావితరాలపట్ల మన బాధ్యత కించిత్తుకూడా పట్టించుకోకుండా, ఉన్న ప్రకృతి వనరులన్నీ ఇప్పుడే దోచుకుందికి తాపత్రయపడుతున్న (ప్రపంచవ్యాప్తంగా) ప్రభుత్వాలూ, పారిశ్రామికవేత్తలూ ఉన్న ఈ రోజులు మనం గమనించినపుడు 200 సంవత్సరాల క్రిందట అతను రాసిన ఈ హృదయవేదన ఎంత సమంజసమైనదో మనం గ్రహించవచ్చు.

.

ఈ లోకంతో మనం అతిగా ప్రవర్తిస్తున్నాం, నాడూ నేడూ,

సంపాదనకీ, ఖర్చుపెట్టడానికే మన శక్తుల్ని వృధాచేసుకుంటున్నాం;

ప్రకృతిలో మనదంటూ ఏదీ గుర్తించలేకున్నాం;

మనహృదయాల్ని పణంపెట్టుకుని, క్షుద్రవరాల్ని ఇచ్చుకుంటున్నాం!

వెన్నెలకి తన హృదయాన్ని అర్పించుకుంటున్న ఈ సముద్రమూ

ఎల్లవేళలా తెరలుతెరలుగా వీచే ఈ చల్లగాలీ,

మనం ఇప్పుడు రాలిన పువ్వుల్లా ఏరుకుంటున్నాం.

దీనికి, ఆమాటకొస్తే ప్రతివిషయంలోనూ మనం గాడితప్పాం,

భగవంతుడా! మనల్ని ఏదీ కదిలించదు. నేను

అంతరించిన ఏ అనాగరికజాతిలో పుట్టినా విచారించను;

అప్పుడు నేను ఈ ఆహ్లాదకరమైన పచ్చికబీడులో నిలబడి

కనిపించే దృశ్యాలు నేను ఏకాకినన్న అనుభూతి కలిగించవు;

సముద్రంలోంచి ‘ప్రాటియస్ ‘అనేకరూపాల్లో ఉద్భవించడమూ చూస్తాను;

పురాణపురుషుడు ట్రైటన్ ఊదే శంఖనాదాన్నీ వినగలను.

.

విలియమ్ వర్డ్స్ వర్త్,

 (7 April 1770 – 23 April 1850)

ఇంగ్లీషు కవి

 

 

The World is too much with us.

.

The world is too much with us; late and soon,

Getting and spending, we lay waste our powers;—

Little we see in Nature that is ours;

We have given our hearts away, a sordid boon!

This Sea that bares her bosom to the moon;

The winds that will be howling at all hours,

And are up-gathered now like sleeping flowers;

For this, for everything, we are out of tune;

It moves us not. Great God! I’d rather be

A Pagan suckled in a creed outworn;

So might I, standing on this pleasant lea,

Have glimpses that would make me less forlorn;

Have sight of Proteus rising from the sea;

Or hear old Triton blow his wreathèd horn.

.

William Wordsworth

(7 April 1770 – 23 April 1850)

English Poet

ముగ్గురు రాజులు… ఎడిలేడ్ ఏన్ ప్రాక్టర్, ఇంగ్లీషు కవయిత్రి


ఒక గొప్ప రాజ్యాన్ని అధీనంచేసుకుని తన ఆజ్ఞ

పాలించమంటున్న ఒక రాజుని నేను చూశాను;

అతని చేతి సంజ్ఞకి ప్రజలు చేతులు కట్టుకు నిలబడ్డారు

వాళ్ళ గొంతుకలమీద అతని ఉక్కు పాదం మోపబడి ఉంది,

రక్తపుటేరులలోనూ, అంత బాధలోనూ అతని పేరు మారుమోగింది

అతని కత్తి వాదర తళతళలు మరిన్ని ప్రశంసలు తెచ్చిపెట్టింది

నేను రెండవ రాజు తలెత్తడం చూసేను

అతని మాటలు ఎంతో మంచిగా, ఉదాత్తంగా, వివేకవంతంగా ఉన్నాయి;

ప్రశాంతమైన తన అధికారముద్ర అండతో

అతను ప్రజల మనసుల్నీ, ఆలోచనల్నీ చూరగొన్నాడు;

కొందరు ఈసడించేరు, కొందరు పొగిడేరు- చాలా మంది విన్నారు

కానీ, కొందరే అతని ఆజ్ఞ శిరసావహించేరు.

తర్వాత నేనొక మూడవ రాజుని చూసేను–

కేవలం ప్రేమా, అనుకంపలే ఆజ్ఞగా అతను పాలించేడు;

అంత గొప్పవారినీ, ఇంత చిన్నవారినీ మదిలో ఒక్కలా చూసేడు

(కానీ మనసులో) ఎంతో అసంతృప్తిగా ఉండేవాడు-

ప్రజలందరూ, పెద్ద ఎత్తున తిరుగుబాటు చేసి

అతన్ని ఆ రాజ్యంలోంచి తరిమేసారు.

.

ఎడిలేడ్ ఏన్ ప్రాక్టర్

(30 October 1825 – 2 February 1864)

ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

.

Three Rulers

.

I saw a Ruler take his stand

And trample on a mighty land;

The People crouched before his beck,

His iron heel was on their neck,

His name shone bright through blood and pain,

His sword flashed back their praise again.

I saw another Ruler rise—

His words were noble, good, and wise;

With the calm scepter of his pen

He ruled the minds and thoughts of men;

Some scoffed, some praised—while many heard,

Only a few obeyed his word.

Another Ruler then I saw—

Love and sweet Pity were his law:

The greatest and the least had part

(Yet most the unhappy) in his heart—

The People, in a mighty band,

Rose up, and drove him from the land!

.

Adelaide Anne Procter

(30 October 1825 – 2 February 1864)

English Poet and Philanthropist.

(She worked prominently on behalf of unemployed women and the homeless, and was actively involved with feminist groups and journals. Procter never married. She became unhealthy, possibly due to her charity work, and died of tuberculosis at the age of 38.)

Poem Courtesy:

Legends & Lyrics  Series 1.

http://gerald-massey.org.uk/procter/c_poems_1a.htm

.

చిలిపిచేష్టల గాలి… విలియమ్ హోవిట్, ఇంగ్లీషు కవి

ఓ ఉదయం గాలి నిద్రనుంచి లేచి తనలో ఇలా అనుకుంది,

‘ఇవాళ మనం వేడుక చేసుకోవాలి! ఒకసారి ఇలా గెంతాలి

మరో సారి పిచ్చిగా గుర్రపుదాట్లు వేసుకుంటూ వెంటతరమాలి!

వెళ్ళిన ప్రతిచోటా ఇవాళ కలకలం సృష్టించాలి! ‘ అనుకుంటూ.

అనుకోడమే తడవు, ఊరు ఊరంతా కోలాహలంగా ఊడుస్తూ పోయింది

దారిగురుతుల్ని చెరిపి, షట్టర్లని చెల్లాచెదరు చేసింది,

నిర్దాక్షిణ్యంగా గాలిదుమారం లేపి మనుషుల్ని తోసుకుంటూ పోయి

మిఠాయిల షాపు, వృద్ధస్త్రీల టోపీ అన్న తేడాలేకుండా ఎగరేసుకుపోయింది

ఇంతకు ముందెన్నడూ అంత బిగ్గర అరుపులు వినిపించలేదు,

ఆపిలు పళ్ళూ, బత్తాయిపళ్ళూ అలా అలా దొర్లిపోతుంటే

ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి ఎగరేసుకుపోదామని దొంగచూపులు చూసే

పిల్లకాయలు ఎవరికి దొరికింది వారు పట్టుకు పారిపోయారు.

తర్వాత పొలాల్లోకి కుని రాగం తీసుకుంటూ బడాయిగా పోయింది

అక్కడి పశువులన్నీ ఏమవుతోందో తెలీక గాభరాపడ్డాయి

ముత్తవ్వల్లా గంభీరంగా ఉండే గోవుల తోకల్ని లాగి

అక్కడి గుర్రపుపిల్లల్ని జూలు వాటి నుదుళ్ళకు తగిలేలా విసిరికొట్టింది

దానితో అటువంటి అలవాటైన ఎగతాళికి కోపగించుకుని

వెనుదిరిగి మూతిముడుచుకుని మౌనంగా నిలుచున్నాయి.

విశాలమైన నది ఒడ్లవెంటనున్న రెల్లుగడ్డిలో ఈలవేసుకుంటూ

అటూఇటూ గెంతుకుంటూ, అల్లరి కొంతసేపు కొనసాగించింది

నురుగుమీద వాలుతున్న పిట్టలమీద ఊఫ్ అని ఊదుతూనో

రాజమార్గం మీది బాటసారి సమాధిని రాసుకుంటూనో పోయింది.

పాపం, ఆ బిచ్చగాడి సంచీనీ బొచ్చెనీ లాక్కోడం ఏమీ బాగులేదు

అతని చిరిగిపోయిన దుస్తుల్ని రెపరెపలాడించడమూ బాగులేదు.

అది ఎంతకి తెగించిందంటే ఎవరితో వేళాకోళానికైనా జంకలేదు

అటు డాక్టరు గారి విగ్గు ఊడబీకింది, ఆ పెద్దమనిషి దుస్తుల్నీ వదల్లేదు.

అడవి దారులంట ఉల్లాసంగా కేరింతలు కొడుతూ అరుస్తోంది:

ఓ బలిష్టమైన ఓక్ చెట్లలారా! మీ తలలు వంచుతాను చూడండి! ‘ అని.

పెద్ద ప్రయాసలేకుండానే అవి తలవంచేలా చేసింది.

లేదా వాటి బలమైన కొమ్మల్ని పూర్తిగా తెంపుకుపోయింది.

తర్వాత అది క్రూరమృగంలా పాకల్లోకీ, పొలాల్లోకి చొరబడింది

అక్కడి ప్రజల్ని హఠాత్పరిణామానికి భయభ్రాంతుల్ని చేస్తూ,

దాంతో వాళ్ళు మండు వేసవిలోని తేనెటీగలదండులా పరిగెత్తారు.

అందులో చేతిరుమాళ్ళు తలకట్టుకి చుట్టుకున్న యువతులున్నారు

వాళ్ళ కోళ్ళకి ఈ ఆపద తప్పిందోలేదో నని ఆతృతగా చూస్తూ

అక్కడి సీమ కోళ్ళని పట్టుకున్నారు, బాతులు గట్టిగా అరిచేయి,

ఆడకోళ్ళన్నీ భయంతో ఒక్కసారి తమనెలవులకి పరిగెత్తాయి.

అక్కడ నిచ్చెనల చప్పుళ్ళూ, దుంగల చప్పుళ్ళూ అందుకున్నాయి

ఏ క్షణంలోనైనా ఇంటి కప్పు ఎగిరిపోతుందేమోనన్న భయంతో.

కానీ గాలి ముందుకి పోయింది, ఒక చిన్న సందులో

రొప్పుతూ వృధాగా పరిగెత్తుతున్న బడిపిల్లాడిని కలిసింది.

అది అతన్ని పడదోసి, దొర్లించిమరీ పారిపోయింది,

నిలబడేవేళకి అతని టోపీ చెరువులో, జోళ్ళు బురదలో ఉన్నాయి.

అక్కడొక జుత్తు నెరిసిన ముసలి బిచ్చగాడున్నాడు

ఆరుబయటనున్న ఒక ముళ్ళపొదని ఊడబెరికి

సూదిముక్కుతో పొడిచినట్లు చిన్నగాట్లు పెట్టిపోయింది.

అతనికి ముందూ, వెనకా, అన్నిపక్కలా తిరిగింది

ఆ బక్కప్రాణి ఒంట్లోంచి జీవుడు లేచిపోయినట్టనిపించింది.

అతను తిట్టుకుంటూ కూలబడేలా చేసింది:

“ఎన్నడూ ఎరగమమ్మా ఇంతగాలి! దీని జిమ్మడ!

కానీ ఇవాళా రేపూ వీస్తున్న ప్రతి గాలీ

ఈ ముసలాడు ఎంత బలహీనమయ్యాడో తెలియజెపుతోంది! ”

కానీ శలవురోజు హుషారులో ఉన్న గాలి ముందుకి సాగింది.

ఇప్పుడది దూరంగా ఉవ్వెత్తున ఎగస్తున్న సముద్రం మీదకు చేరింది.

అక్కడ దర్జాగా ప్రయాణిస్తున్న ఓడ దాని ప్రభావం చవిచూసింది.

దాని ప్రక్కనున్న చిన్న చిన్న పడవలు ముందుకీ వెనక్కీ ఊగేయి.

అదిగో! అటు చూడండి. చీకటి పడబోతోంది. వెలుగులీనుతున్న

పడమటి దిక్కున, సముద్రపక్షులు వాలే గుట్టమీద

తనెంత భయంకరమైన అల్లరి చేసిందో తలుచుకుంటూ

ముసిముసినవ్వులు నవ్వుకుంటూ విశ్రాంతి తీసుకుంది.

.

విలియమ్ హోవిట్,

18 డిశంబరు 1792 – 3 మార్చి, 1879

ఇంగ్లీషు కవి

The Wind in a Frolic

.

The wind one morning sprung up from sleep,
Saying, ‘Now for a frolic! now for a leap!
Now for a mad-cap, galloping chase!
I’ll make a commotion in every place!’
So it swept with a bustle right through a great town,
Creaking the signs, and scattering down
Shutters; and whisking, with merciless squalls,
Old women’s bonnets and gingerbread stalls.
There never was heard a much lustier shout,
As the apples and oranges trundled about;
And the urchins, that stand with their thievish eyes
For ever on watch, ran off each with a prize.
Then away to the field it went blustering and humming,
And the cattle all wondered whatever was coming;
It plucked by their tails the grave, matronly cows,
And tossed the colts’ manes all about their brows,
Till, offended at such a familiar salute,
They all turned their backs, and stood sullenly mute.
So on it went, capering and playing its pranks:
Whistling with reeds on the broad river’s banks;
Puffing the birds as they sat on the spray,
Or the traveller grave on the king’s highway.
It was not too nice to hustle the bags
Of the beggar, and flutter his dirty rags:
‘Twas so bold, that it feared not to play its joke
With the doctor’s wig, or the gentleman’s cloak.
Through the forest it roared, and cried gaily, ‘Now,
You sturdy old oaks, I’ll make you bow!’
And it made them bow without more ado,
Or it cracked their great branches through and through.

Then it rushed like a monster on cottage and farm,
Striking their dwellers with sudden alarm;
And they ran out like bees in a midsummer swarm.
There were dames with their ‘kerchiefs tied over their caps,
To see if their poultry were free from mishaps;
The turkeys they gobbled, the geese screamed aloud,
And the hens crept to roost in a terrified crowd;
There was rearing of ladders, and logs laying on
Where the thatch from the roof threatened soon to be gone.

But the wind had passed on, and had met in a lane,
With a schoolboy, who panted and struggled in vain;
For it tossed him, and twirled him, then passed, and he stood,
With his hat in a pool, and his shoe in the mud.

There was a poor man, hoary and old,
Cutting the heath on the open wold—
The strokes of his bill were faint and few,
Ere this frolicsome wind upon him blew;
But behind him, before him, about him it came,
And the breath seemed gone from his feeble frame;
So he sat him down with a muttering tone,
Saying, ‘Plague on the wind! was the like ever known?
But nowadays every wind that blows
Tells one how weak an old man grows!’

But away went the wind in its holiday glee;
And now it was far on the billowy sea,
And the lordly ships felt its staggering blow,
And the little boats darted to and fro.
But lo! it was night, and it sank to rest,
On the sea-bird’s rock, in the gleaming west,
Laughing to think, in its fearful fun,
How little of mischief it had done.

.

William Howitt

(18 December 1792 – 3 March 1879)

English Writer

Poem Courtesy: 

https://www.poetrynook.com/poem/wind-frolic  

ఊరట… మాత్యూ ఆర్నాల్డ్, ఇంగ్లీషు కవి

సూర్యరశ్మిని పొగమంచు కప్పేసింది
నాలుగుప్రక్కలనుండీ పొగలు ఎగస్తున్న
పొట్టి గుడిశెలు నన్ను చుట్టుముట్టి ఉన్నాయి;
ఏదో చెప్పలేని నిరాశ
నా మనసుని కృంగదీస్తోంది.

కానీ, నే నొకవంక దిగులుతో అలమటిస్తుంటే
ప్రతి దిక్కునా లెక్కలేనన్ని అవకాశాలు
ఒకదానివెంట ఒకటి పరచుకుంటున్నాయి
గణించలేనంత మంది మనుషులు
చెప్పలేనన్ని మానసిక అవస్థలలో గడుపుతున్నారు.

ఇక్కడనుండి దూరంగా, ఆసియాలో
చదునుగా ఉన్న బిక్షువుల ఆశ్రమగోపురాలపైనా
బంగారు రంగులో మెరిసే
లాసా (టిబెట్) లోని మిద్దెలపైనా
సూర్యుడు మిలమిల మెరుస్తున్నాడు.

పసుపుపచ్చని టైబరు నదీ తీరాన
కాలంతోపాటు అరిగి నలుపెక్కిన పాలరాతి
విగ్రహాలలోని నవరసాధిదేవతలు
ఆ మ్యూజియంలో ఇప్పటికీ
అందంగానే కనిపిస్తున్నారు.

ఆ కోట సింహద్వారాల ముంగిలి
చిత్రమైన కేకలు మిన్నుముడుతున్నాయి
అదే (గ్రీసులోని) హెలికాన్ పర్వతాగ్రాలపై
ఎంత నిర్మలమైన ప్రశాంతత ఉందంటే
ఆ దాపున ఒక మబ్బుతునకకూడా లేదు.

ఇసుకతిన్నెలమధ్య కప్పబడి ఉన్న
ఒక ఒంటరి ఆఫ్రికను నగరపు
ఎండచొరరాని వీధులగుండా
వయసు పైబడిన ఒక అంధ భిక్షువు
ఎవరో నడిపిస్తుంటే బిచ్చమెత్తుకుంటున్నాడు.

వ్యయమైన ఈ ఎడారి అంతర్భాగంలోకి
ఇంతవరకు ఏ దోపిడిదారుడూ
ఇళ్ళు దోచుకోలేదు;
ఇక్కడి చూపును మించిన ఏ నిశితమైన చూపూ
దూరంనుండే తమ ఎరని ఇట్టే పసిగట్టనూ లేదు.

ఈ సహారా ఇసుక తుఫానులు
అతని రెండు కనుగుడ్లనూ చీల్చేసింది.
అతని గెలుచుకున్న దోపిడీ సొమ్ము ఖర్చయిపోయింది
అతనికిప్పుడు వర్తమానమంతా
కేవలం బాధతో కూడినదే.

అందమైన ఇద్దరు యువ ప్రేమికులు,
నులివెచ్చని జూన్ గాలి మాటున
తొలివేసవి పొలాలవెంబడి తిరిగివచ్చి
ఒకరితో ఒకరు సరసాలాడుకుంటూ
ఆనందంతో మైమరచి నిలబడ్డారు.

ఇద్దరూ జంటగా తీయని గొంతుతో,
కళ్ళలో మెరుపు తొణికిసలాడుతుంటే,
ఇలా అభ్యర్త్ధిస్తున్నారు: ” ఓ విధీ!
ఈ వర్తమానాన్ని కొంచెం పొడిగించవూ!
కాలమా! అక్కడే అలా ఆగిపోవా!”

వెనువెంటనే ఆ దేవత నిర్దాక్షిణ్యంగా
కనుబొమలు ముడిచి, తల అడ్డంగా తిప్పింది.
కాలం దాని ఇసుక గడియారాన్ని
ఎప్పుడు తిప్పాలో అప్పుడు తలక్రిందులు చేస్తుంది.
అంతే! వాళ్ళ తరుణం మించిపోయింది.

ఒకవేళ జాలి ప్రదర్శించి
ఆ న్యాయదేవత
వాళ్ళ ఆనందాన్ని పొడిగించి ఉంటే
మరొక చోట ఎక్కడో
మరొకరి దుస్థితిని పొడిగించి ఉండేది.

నిష్కల్మషమైన
ఏ క్షణపు ఆనందాన్ని నేను
శాశ్వతం చెయ్యడానికి ప్రయత్నిస్తానో
పదివేలమంది దుఃఖితులు
అది ముగియాలని ఎదురుచూస్తుంటారు.

నిర్దాక్షిణ్యమైన
ఆ “కాల”పు ఏ చీకటి సమయాలని
నేను నశింపజెయ్యడానికి ప్రయత్నిస్తానో
అవే క్షణాలని కొందరు గడుపుతారు
హాయిగా, ఆనందంగా, సంతోషంగా.

అందరూ అసంతృప్తినిచ్చే కాలం
అది ఏ ఒక్క మనిషిపట్లా
పక్షపాతం చూపించదు,
అందరు మనుషులకీ
వాళ్ల కష్టకాలం వాళ్ళకి తెస్తుంది.

.

మాత్యూ ఆర్నాల్డ్

(24 December 1822 – 15 April 1888)

ఇంగ్లీషు కవి

Mathew Arnold
Image Courtesy: Project Gutenberg

.

Consolation

.

Mist clogs the sunshine.

Smoky dwarf houses

Hem me round everywhere;

A vague dejection

Weighs down my soul.

Yet, while I languish,

Everywhere countless

Prospects unroll themselves,

And countless beings

Pass countless moods.

Far hence, in Asia,

On the smooth convent-roofs,

On the gilt terraces,

Of holy Lassa,

Bright shines the sun.

Grey time-worn marbles

Hold the pure Muses;

In their cool gallery,

By yellow Tiber,

They still look fair.

Strange unloved uproar

Shrills round their portal;

Yet not on Helicon

Kept they more cloudless

Their noble calm.

Through sun-proof alleys

In a lone, sand-hemm’d

City of Africa,

A blind, led beggar,

Age-bow’d, asks alms.

No bolder robber

Erst abode ambush’d

Deep in the sandy waste;

No clearer eyesight

Spied prey afar.

Saharan sand-winds

Sear’d his keen eyeballs;

Spent is the spoil he won.

For him the present

Holds only pain.

Two young, fair lovers,

Where the warm June-wind,

Fresh from the summer fields

Plays fondly round them,

Stand, tranced in joy.

With sweet, join’d voices,

And with eyes brimming:

“Ah,” they cry, “Destiny,

Prolong the present!

Time, stand still here!”

The prompt stern Goddess

Shakes her head, frowning;

Time gives his hour-glass

Its due reversal;

Their hour is gone.

With weak indulgence

Did the just Goddess

Lengthen their happiness,

She lengthen’d also

Distress elsewhere.

The hour, whose happy

Unalloy’d moments

I would eternalise,

Ten thousand mourners

Well pleased see end.

The bleak, stern hour,

Whose severe moments

I would annihilate,

Is pass’d by others

In warmth, light, joy.

Time, so complain’d of,

Who to no one man

Shows partiality,

Brings round to all men

Some undimm’d hours.

.

Matthew Arnold

(24 December 1822 – 15 April 1888)

English Poet, Cultural Critic and Inspector of Schools

Poem Courtesy:

https://www.poetrynook.com/poem/consolation

%d bloggers like this: