అనువాదలహరి

రాబర్ట్ బ్లూమ్ ఫీల్డ్ స్మృతిలో… జాన్ క్లేర్, ఇంగ్లీషు కవి

Robert Bloomfield

(3 December 1766 – 19 August 1823)

Was a self-educated English working-class poet, admired by Stephen Duck, Mary Collier and John Clare.

 

Image Courtesy: http://etc.usf.edu/clipart/32000/32088/bloomfield_32088.htm

నిరాడంబరంగా కమ్మని గీతాలాలపించుకునే గాయకమణీ

ఈనాటి మిరిమిట్లుగొలిపే ఆడంబరాలు నీకు నచ్చవు.

సహజమైన ప్రకృతిదృశ్యాలూ, పొలాలూ, మేఘమాలికలూ

తరులూ, శ్రమజీవులైన తేనెటీగలూ లలితలలితమైన

తమరాగాలతో నీపాటకి సంగీతాన్ని సమకూరుస్తాయి.

ప్రకృతే నిన్ను అక్కునజేర్చుకుంది; మంది గుర్తించక పోతే పోనీ.

రెంటికీ ప్రకృతే వనరై, భూమ్యాకాశాలు ప్రతియేడూ

వాటి తరగలలో త్వరితాన్ని తీసుకువచ్చినా,

ఉధృతంగా పొరలే నాగరికపు సెలయేటి కెరటాలు బలమైనవి

మనసులో పాడుకుంటూ నిదానంగా పారే పల్లెవాగులు తట్టుకోలేవు.

గాయపడిన నీ గీతానికి వగవనక్కరలేదు.

ఎందుకంటే వేసవి ఎండలు సెలయేటి నీరు ఎండగట్టినా

నీ తేనీటి ఊటల వాగు గలగలలు శాశ్వతంగా నిలిచిఉంటాయి.

.

జాన్ క్లేర్

(13 July 1793 – 20 May 1864)

ఇంగ్లీషు కవి

In Memory of Robert Bloomfield

.

Sweet unassuming Minstrel not to thee

The dazzling fashions of the day belong

Natures wild pictures field and cloud and tree

And quiet brooks far distant from the throng

In murmurs tender as the toiling bee

Make the sweet music of thy gentle song

Well—nature owns thee let the crowd pass bye—

The tide of fashion is a stream too strong

For pastoral brooks that gently flow and sing

But nature is their source and earth and sky

Their annual offerings to her current bring

Thy injured muse and memory need no sigh

For thine shall murmur on to many a spring

When their proud stream is summer burnt and dry

.

John Clare

(13 July 1793 – 20 May 1864)

English Poet

Poem courtesy:

https://www.cambridgescholars.com/download/sample/60814   page 7

ప్రకటనలు

ఈ లోకంతో మనం అతిగా ప్రవర్తిస్తున్నాం… విలియమ్ వర్డ్స్ వర్త్, ఇంగ్లీషు కవి

వర్డ్స్ వర్త్ ప్రముఖ ప్రకృతి కవి. పారిశ్రామిక విప్లవం మనుషులలో తీసుకువచ్చిన భౌతికవాదానికి… అంటే ప్రకృతిని తన ఉనికికి మూలకారణమైన చేతన శక్తిగా కాక, తాత్కాలిక ప్రయోజనాన్ని కలిగించే వనరుగా చూడడం అతనికి నచ్చదు. ఈ భౌతిక సుఖాలవేటలో పడిన మనిషి దృశ్యమాన జగత్తులోని అందాలకి పరవశించి తన హృదయాన్ని ఉన్నతంగా చేసుకోగలిగే అవకాశాన్ని కోల్పోతున్నాడని అతని ఆరోపణ.

ఈ కవితలో “మనిషి తన తెలివితేటలని, జీవితాన్ని డబ్బుసంపాదనకి పణం పెట్టి, తను భాగమైన ఈ అనంతప్రకృతిని నాశనం చేస్తూ, కనీసం దాన్ని చూసి ఆనందించే అవకాశం కోల్పోతున్నాడు,” అని చెబుతున్నాడు. జ్ఞానవంతుడై ప్రకృతిని నాశనం చేసే నేటి ఈ స్థితికంటే, ఏ అనాగరిక జాతిలోపుట్టి,అజ్ఞానంలో మగ్గినా, ఈ ప్రకృతిని చూసి పరవశించే అవకాశం కోల్పోకపోవడమే ఉత్తమమని అతని భావన. మనం చేజేతులా వినాశనాన్ని కొనితెచ్చుకుంటున్నాం అని అతని వేదన.

ప్రగతి పేరుతో, భావితరాలపట్ల మన బాధ్యత కించిత్తుకూడా పట్టించుకోకుండా, ఉన్న ప్రకృతి వనరులన్నీ ఇప్పుడే దోచుకుందికి తాపత్రయపడుతున్న (ప్రపంచవ్యాప్తంగా) ప్రభుత్వాలూ, పారిశ్రామికవేత్తలూ ఉన్న ఈ రోజులు మనం గమనించినపుడు 200 సంవత్సరాల క్రిందట అతను రాసిన ఈ హృదయవేదన ఎంత సమంజసమైనదో మనం గ్రహించవచ్చు.

.

ఈ లోకంతో మనం అతిగా ప్రవర్తిస్తున్నాం, నాడూ నేడూ,

సంపాదనకీ, ఖర్చుపెట్టడానికే మన శక్తుల్ని వృధాచేసుకుంటున్నాం;

ప్రకృతిలో మనదంటూ ఏదీ గుర్తించలేకున్నాం;

మనహృదయాల్ని పణంపెట్టుకుని, క్షుద్రవరాల్ని ఇచ్చుకుంటున్నాం!

వెన్నెలకి తన హృదయాన్ని అర్పించుకుంటున్న ఈ సముద్రమూ

ఎల్లవేళలా తెరలుతెరలుగా వీచే ఈ చల్లగాలీ,

మనం ఇప్పుడు రాలిన పువ్వుల్లా ఏరుకుంటున్నాం.

దీనికి, ఆమాటకొస్తే ప్రతివిషయంలోనూ మనం గాడితప్పాం,

భగవంతుడా! మనల్ని ఏదీ కదిలించదు. నేను

అంతరించిన ఏ అనాగరికజాతిలో పుట్టినా విచారించను;

అప్పుడు నేను ఈ ఆహ్లాదకరమైన పచ్చికబీడులో నిలబడి

కనిపించే దృశ్యాలు నేను ఏకాకినన్న అనుభూతి కలిగించవు;

సముద్రంలోంచి ‘ప్రాటియస్ ‘అనేకరూపాల్లో ఉద్భవించడమూ చూస్తాను;

పురాణపురుషుడు ట్రైటన్ ఊదే శంఖనాదాన్నీ వినగలను.

.

విలియమ్ వర్డ్స్ వర్త్,

 (7 April 1770 – 23 April 1850)

ఇంగ్లీషు కవి

 

 

The World is too much with us.

.

The world is too much with us; late and soon,

Getting and spending, we lay waste our powers;—

Little we see in Nature that is ours;

We have given our hearts away, a sordid boon!

This Sea that bares her bosom to the moon;

The winds that will be howling at all hours,

And are up-gathered now like sleeping flowers;

For this, for everything, we are out of tune;

It moves us not. Great God! I’d rather be

A Pagan suckled in a creed outworn;

So might I, standing on this pleasant lea,

Have glimpses that would make me less forlorn;

Have sight of Proteus rising from the sea;

Or hear old Triton blow his wreathèd horn.

.

William Wordsworth

(7 April 1770 – 23 April 1850)

English Poet

ముగ్గురు రాజులు… ఎడిలేడ్ ఏన్ ప్రాక్టర్, ఇంగ్లీషు కవయిత్రి


ఒక గొప్ప రాజ్యాన్ని అధీనంచేసుకుని తన ఆజ్ఞ

పాలించమంటున్న ఒక రాజుని నేను చూశాను;

అతని చేతి సంజ్ఞకి ప్రజలు చేతులు కట్టుకు నిలబడ్డారు

వాళ్ళ గొంతుకలమీద అతని ఉక్కు పాదం మోపబడి ఉంది,

రక్తపుటేరులలోనూ, అంత బాధలోనూ అతని పేరు మారుమోగింది

అతని కత్తి వాదర తళతళలు మరిన్ని ప్రశంసలు తెచ్చిపెట్టింది

నేను రెండవ రాజు తలెత్తడం చూసేను

అతని మాటలు ఎంతో మంచిగా, ఉదాత్తంగా, వివేకవంతంగా ఉన్నాయి;

ప్రశాంతమైన తన అధికారముద్ర అండతో

అతను ప్రజల మనసుల్నీ, ఆలోచనల్నీ చూరగొన్నాడు;

కొందరు ఈసడించేరు, కొందరు పొగిడేరు- చాలా మంది విన్నారు

కానీ, కొందరే అతని ఆజ్ఞ శిరసావహించేరు.

తర్వాత నేనొక మూడవ రాజుని చూసేను–

కేవలం ప్రేమా, అనుకంపలే ఆజ్ఞగా అతను పాలించేడు;

అంత గొప్పవారినీ, ఇంత చిన్నవారినీ మదిలో ఒక్కలా చూసేడు

(కానీ మనసులో) ఎంతో అసంతృప్తిగా ఉండేవాడు-

ప్రజలందరూ, పెద్ద ఎత్తున తిరుగుబాటు చేసి

అతన్ని ఆ రాజ్యంలోంచి తరిమేసారు.

.

ఎడిలేడ్ ఏన్ ప్రాక్టర్

(30 October 1825 – 2 February 1864)

ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

.

Three Rulers

.

I saw a Ruler take his stand

And trample on a mighty land;

The People crouched before his beck,

His iron heel was on their neck,

His name shone bright through blood and pain,

His sword flashed back their praise again.

I saw another Ruler rise—

His words were noble, good, and wise;

With the calm scepter of his pen

He ruled the minds and thoughts of men;

Some scoffed, some praised—while many heard,

Only a few obeyed his word.

Another Ruler then I saw—

Love and sweet Pity were his law:

The greatest and the least had part

(Yet most the unhappy) in his heart—

The People, in a mighty band,

Rose up, and drove him from the land!

.

Adelaide Anne Procter

(30 October 1825 – 2 February 1864)

English Poet and Philanthropist.

(She worked prominently on behalf of unemployed women and the homeless, and was actively involved with feminist groups and journals. Procter never married. She became unhealthy, possibly due to her charity work, and died of tuberculosis at the age of 38.)

Poem Courtesy:

Legends & Lyrics  Series 1.

http://gerald-massey.org.uk/procter/c_poems_1a.htm

.

చిలిపిచేష్టల గాలి… విలియమ్ హోవిట్, ఇంగ్లీషు కవి

ఓ ఉదయం గాలి నిద్రనుంచి లేచి తనలో ఇలా అనుకుంది,

‘ఇవాళ మనం వేడుక చేసుకోవాలి! ఒకసారి ఇలా గెంతాలి

మరో సారి పిచ్చిగా గుర్రపుదాట్లు వేసుకుంటూ వెంటతరమాలి!

వెళ్ళిన ప్రతిచోటా ఇవాళ కలకలం సృష్టించాలి! ‘ అనుకుంటూ.

అనుకోడమే తడవు, ఊరు ఊరంతా కోలాహలంగా ఊడుస్తూ పోయింది

దారిగురుతుల్ని చెరిపి, షట్టర్లని చెల్లాచెదరు చేసింది,

నిర్దాక్షిణ్యంగా గాలిదుమారం లేపి మనుషుల్ని తోసుకుంటూ పోయి

మిఠాయిల షాపు, వృద్ధస్త్రీల టోపీ అన్న తేడాలేకుండా ఎగరేసుకుపోయింది

ఇంతకు ముందెన్నడూ అంత బిగ్గర అరుపులు వినిపించలేదు,

ఆపిలు పళ్ళూ, బత్తాయిపళ్ళూ అలా అలా దొర్లిపోతుంటే

ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి ఎగరేసుకుపోదామని దొంగచూపులు చూసే

పిల్లకాయలు ఎవరికి దొరికింది వారు పట్టుకు పారిపోయారు.

తర్వాత పొలాల్లోకి కుని రాగం తీసుకుంటూ బడాయిగా పోయింది

అక్కడి పశువులన్నీ ఏమవుతోందో తెలీక గాభరాపడ్డాయి

ముత్తవ్వల్లా గంభీరంగా ఉండే గోవుల తోకల్ని లాగి

అక్కడి గుర్రపుపిల్లల్ని జూలు వాటి నుదుళ్ళకు తగిలేలా విసిరికొట్టింది

దానితో అటువంటి అలవాటైన ఎగతాళికి కోపగించుకుని

వెనుదిరిగి మూతిముడుచుకుని మౌనంగా నిలుచున్నాయి.

విశాలమైన నది ఒడ్లవెంటనున్న రెల్లుగడ్డిలో ఈలవేసుకుంటూ

అటూఇటూ గెంతుకుంటూ, అల్లరి కొంతసేపు కొనసాగించింది

నురుగుమీద వాలుతున్న పిట్టలమీద ఊఫ్ అని ఊదుతూనో

రాజమార్గం మీది బాటసారి సమాధిని రాసుకుంటూనో పోయింది.

పాపం, ఆ బిచ్చగాడి సంచీనీ బొచ్చెనీ లాక్కోడం ఏమీ బాగులేదు

అతని చిరిగిపోయిన దుస్తుల్ని రెపరెపలాడించడమూ బాగులేదు.

అది ఎంతకి తెగించిందంటే ఎవరితో వేళాకోళానికైనా జంకలేదు

అటు డాక్టరు గారి విగ్గు ఊడబీకింది, ఆ పెద్దమనిషి దుస్తుల్నీ వదల్లేదు.

అడవి దారులంట ఉల్లాసంగా కేరింతలు కొడుతూ అరుస్తోంది:

ఓ బలిష్టమైన ఓక్ చెట్లలారా! మీ తలలు వంచుతాను చూడండి! ‘ అని.

పెద్ద ప్రయాసలేకుండానే అవి తలవంచేలా చేసింది.

లేదా వాటి బలమైన కొమ్మల్ని పూర్తిగా తెంపుకుపోయింది.

తర్వాత అది క్రూరమృగంలా పాకల్లోకీ, పొలాల్లోకి చొరబడింది

అక్కడి ప్రజల్ని హఠాత్పరిణామానికి భయభ్రాంతుల్ని చేస్తూ,

దాంతో వాళ్ళు మండు వేసవిలోని తేనెటీగలదండులా పరిగెత్తారు.

అందులో చేతిరుమాళ్ళు తలకట్టుకి చుట్టుకున్న యువతులున్నారు

వాళ్ళ కోళ్ళకి ఈ ఆపద తప్పిందోలేదో నని ఆతృతగా చూస్తూ

అక్కడి సీమ కోళ్ళని పట్టుకున్నారు, బాతులు గట్టిగా అరిచేయి,

ఆడకోళ్ళన్నీ భయంతో ఒక్కసారి తమనెలవులకి పరిగెత్తాయి.

అక్కడ నిచ్చెనల చప్పుళ్ళూ, దుంగల చప్పుళ్ళూ అందుకున్నాయి

ఏ క్షణంలోనైనా ఇంటి కప్పు ఎగిరిపోతుందేమోనన్న భయంతో.

కానీ గాలి ముందుకి పోయింది, ఒక చిన్న సందులో

రొప్పుతూ వృధాగా పరిగెత్తుతున్న బడిపిల్లాడిని కలిసింది.

అది అతన్ని పడదోసి, దొర్లించిమరీ పారిపోయింది,

నిలబడేవేళకి అతని టోపీ చెరువులో, జోళ్ళు బురదలో ఉన్నాయి.

అక్కడొక జుత్తు నెరిసిన ముసలి బిచ్చగాడున్నాడు

ఆరుబయటనున్న ఒక ముళ్ళపొదని ఊడబెరికి

సూదిముక్కుతో పొడిచినట్లు చిన్నగాట్లు పెట్టిపోయింది.

అతనికి ముందూ, వెనకా, అన్నిపక్కలా తిరిగింది

ఆ బక్కప్రాణి ఒంట్లోంచి జీవుడు లేచిపోయినట్టనిపించింది.

అతను తిట్టుకుంటూ కూలబడేలా చేసింది:

“ఎన్నడూ ఎరగమమ్మా ఇంతగాలి! దీని జిమ్మడ!

కానీ ఇవాళా రేపూ వీస్తున్న ప్రతి గాలీ

ఈ ముసలాడు ఎంత బలహీనమయ్యాడో తెలియజెపుతోంది! ”

కానీ శలవురోజు హుషారులో ఉన్న గాలి ముందుకి సాగింది.

ఇప్పుడది దూరంగా ఉవ్వెత్తున ఎగస్తున్న సముద్రం మీదకు చేరింది.

అక్కడ దర్జాగా ప్రయాణిస్తున్న ఓడ దాని ప్రభావం చవిచూసింది.

దాని ప్రక్కనున్న చిన్న చిన్న పడవలు ముందుకీ వెనక్కీ ఊగేయి.

అదిగో! అటు చూడండి. చీకటి పడబోతోంది. వెలుగులీనుతున్న

పడమటి దిక్కున, సముద్రపక్షులు వాలే గుట్టమీద

తనెంత భయంకరమైన అల్లరి చేసిందో తలుచుకుంటూ

ముసిముసినవ్వులు నవ్వుకుంటూ విశ్రాంతి తీసుకుంది.

.

విలియమ్ హోవిట్,

18 డిశంబరు 1792 – 3 మార్చి, 1879

ఇంగ్లీషు కవి

The Wind in a Frolic

.

The wind one morning sprung up from sleep,
Saying, ‘Now for a frolic! now for a leap!
Now for a mad-cap, galloping chase!
I’ll make a commotion in every place!’
So it swept with a bustle right through a great town,
Creaking the signs, and scattering down
Shutters; and whisking, with merciless squalls,
Old women’s bonnets and gingerbread stalls.
There never was heard a much lustier shout,
As the apples and oranges trundled about;
And the urchins, that stand with their thievish eyes
For ever on watch, ran off each with a prize.
Then away to the field it went blustering and humming,
And the cattle all wondered whatever was coming;
It plucked by their tails the grave, matronly cows,
And tossed the colts’ manes all about their brows,
Till, offended at such a familiar salute,
They all turned their backs, and stood sullenly mute.
So on it went, capering and playing its pranks:
Whistling with reeds on the broad river’s banks;
Puffing the birds as they sat on the spray,
Or the traveller grave on the king’s highway.
It was not too nice to hustle the bags
Of the beggar, and flutter his dirty rags:
‘Twas so bold, that it feared not to play its joke
With the doctor’s wig, or the gentleman’s cloak.
Through the forest it roared, and cried gaily, ‘Now,
You sturdy old oaks, I’ll make you bow!’
And it made them bow without more ado,
Or it cracked their great branches through and through.

Then it rushed like a monster on cottage and farm,
Striking their dwellers with sudden alarm;
And they ran out like bees in a midsummer swarm.
There were dames with their ‘kerchiefs tied over their caps,
To see if their poultry were free from mishaps;
The turkeys they gobbled, the geese screamed aloud,
And the hens crept to roost in a terrified crowd;
There was rearing of ladders, and logs laying on
Where the thatch from the roof threatened soon to be gone.

But the wind had passed on, and had met in a lane,
With a schoolboy, who panted and struggled in vain;
For it tossed him, and twirled him, then passed, and he stood,
With his hat in a pool, and his shoe in the mud.

There was a poor man, hoary and old,
Cutting the heath on the open wold—
The strokes of his bill were faint and few,
Ere this frolicsome wind upon him blew;
But behind him, before him, about him it came,
And the breath seemed gone from his feeble frame;
So he sat him down with a muttering tone,
Saying, ‘Plague on the wind! was the like ever known?
But nowadays every wind that blows
Tells one how weak an old man grows!’

But away went the wind in its holiday glee;
And now it was far on the billowy sea,
And the lordly ships felt its staggering blow,
And the little boats darted to and fro.
But lo! it was night, and it sank to rest,
On the sea-bird’s rock, in the gleaming west,
Laughing to think, in its fearful fun,
How little of mischief it had done.

.

William Howitt

(18 December 1792 – 3 March 1879)

English Writer

Poem Courtesy: 

https://www.poetrynook.com/poem/wind-frolic  

ఊరట… మాత్యూ ఆర్నాల్డ్, ఇంగ్లీషు కవి

సూర్యరశ్మిని పొగమంచు కప్పేసింది
నాలుగుప్రక్కలనుండీ పొగలు ఎగస్తున్న
పొట్టి గుడిశెలు నన్ను చుట్టుముట్టి ఉన్నాయి;
ఏదో చెప్పలేని నిరాశ
నా మనసుని కృంగదీస్తోంది.

కానీ, నే నొకవంక దిగులుతో అలమటిస్తుంటే
ప్రతి దిక్కునా లెక్కలేనన్ని అవకాశాలు
ఒకదానివెంట ఒకటి పరచుకుంటున్నాయి
గణించలేనంత మంది మనుషులు
చెప్పలేనన్ని మానసిక అవస్థలలో గడుపుతున్నారు.

ఇక్కడనుండి దూరంగా, ఆసియాలో
చదునుగా ఉన్న బిక్షువుల ఆశ్రమగోపురాలపైనా
బంగారు రంగులో మెరిసే
లాసా (టిబెట్) లోని మిద్దెలపైనా
సూర్యుడు మిలమిల మెరుస్తున్నాడు.

పసుపుపచ్చని టైబరు నదీ తీరాన
కాలంతోపాటు అరిగి నలుపెక్కిన పాలరాతి
విగ్రహాలలోని నవరసాధిదేవతలు
ఆ మ్యూజియంలో ఇప్పటికీ
అందంగానే కనిపిస్తున్నారు.

ఆ కోట సింహద్వారాల ముంగిలి
చిత్రమైన కేకలు మిన్నుముడుతున్నాయి
అదే (గ్రీసులోని) హెలికాన్ పర్వతాగ్రాలపై
ఎంత నిర్మలమైన ప్రశాంతత ఉందంటే
ఆ దాపున ఒక మబ్బుతునకకూడా లేదు.

ఇసుకతిన్నెలమధ్య కప్పబడి ఉన్న
ఒక ఒంటరి ఆఫ్రికను నగరపు
ఎండచొరరాని వీధులగుండా
వయసు పైబడిన ఒక అంధ భిక్షువు
ఎవరో నడిపిస్తుంటే బిచ్చమెత్తుకుంటున్నాడు.

వ్యయమైన ఈ ఎడారి అంతర్భాగంలోకి
ఇంతవరకు ఏ దోపిడిదారుడూ
ఇళ్ళు దోచుకోలేదు;
ఇక్కడి చూపును మించిన ఏ నిశితమైన చూపూ
దూరంనుండే తమ ఎరని ఇట్టే పసిగట్టనూ లేదు.

ఈ సహారా ఇసుక తుఫానులు
అతని రెండు కనుగుడ్లనూ చీల్చేసింది.
అతని గెలుచుకున్న దోపిడీ సొమ్ము ఖర్చయిపోయింది
అతనికిప్పుడు వర్తమానమంతా
కేవలం బాధతో కూడినదే.

అందమైన ఇద్దరు యువ ప్రేమికులు,
నులివెచ్చని జూన్ గాలి మాటున
తొలివేసవి పొలాలవెంబడి తిరిగివచ్చి
ఒకరితో ఒకరు సరసాలాడుకుంటూ
ఆనందంతో మైమరచి నిలబడ్డారు.

ఇద్దరూ జంటగా తీయని గొంతుతో,
కళ్ళలో మెరుపు తొణికిసలాడుతుంటే,
ఇలా అభ్యర్త్ధిస్తున్నారు: ” ఓ విధీ!
ఈ వర్తమానాన్ని కొంచెం పొడిగించవూ!
కాలమా! అక్కడే అలా ఆగిపోవా!”

వెనువెంటనే ఆ దేవత నిర్దాక్షిణ్యంగా
కనుబొమలు ముడిచి, తల అడ్డంగా తిప్పింది.
కాలం దాని ఇసుక గడియారాన్ని
ఎప్పుడు తిప్పాలో అప్పుడు తలక్రిందులు చేస్తుంది.
అంతే! వాళ్ళ తరుణం మించిపోయింది.

ఒకవేళ జాలి ప్రదర్శించి
ఆ న్యాయదేవత
వాళ్ళ ఆనందాన్ని పొడిగించి ఉంటే
మరొక చోట ఎక్కడో
మరొకరి దుస్థితిని పొడిగించి ఉండేది.

నిష్కల్మషమైన
ఏ క్షణపు ఆనందాన్ని నేను
శాశ్వతం చెయ్యడానికి ప్రయత్నిస్తానో
పదివేలమంది దుఃఖితులు
అది ముగియాలని ఎదురుచూస్తుంటారు.

నిర్దాక్షిణ్యమైన
ఆ “కాల”పు ఏ చీకటి సమయాలని
నేను నశింపజెయ్యడానికి ప్రయత్నిస్తానో
అవే క్షణాలని కొందరు గడుపుతారు
హాయిగా, ఆనందంగా, సంతోషంగా.

అందరూ అసంతృప్తినిచ్చే కాలం
అది ఏ ఒక్క మనిషిపట్లా
పక్షపాతం చూపించదు,
అందరు మనుషులకీ
వాళ్ల కష్టకాలం వాళ్ళకి తెస్తుంది.

.

మాత్యూ ఆర్నాల్డ్

(24 December 1822 – 15 April 1888)

ఇంగ్లీషు కవి

Mathew Arnold
Image Courtesy: Project Gutenberg

.

Consolation

.

Mist clogs the sunshine.

Smoky dwarf houses

Hem me round everywhere;

A vague dejection

Weighs down my soul.

Yet, while I languish,

Everywhere countless

Prospects unroll themselves,

And countless beings

Pass countless moods.

Far hence, in Asia,

On the smooth convent-roofs,

On the gilt terraces,

Of holy Lassa,

Bright shines the sun.

Grey time-worn marbles

Hold the pure Muses;

In their cool gallery,

By yellow Tiber,

They still look fair.

Strange unloved uproar

Shrills round their portal;

Yet not on Helicon

Kept they more cloudless

Their noble calm.

Through sun-proof alleys

In a lone, sand-hemm’d

City of Africa,

A blind, led beggar,

Age-bow’d, asks alms.

No bolder robber

Erst abode ambush’d

Deep in the sandy waste;

No clearer eyesight

Spied prey afar.

Saharan sand-winds

Sear’d his keen eyeballs;

Spent is the spoil he won.

For him the present

Holds only pain.

Two young, fair lovers,

Where the warm June-wind,

Fresh from the summer fields

Plays fondly round them,

Stand, tranced in joy.

With sweet, join’d voices,

And with eyes brimming:

“Ah,” they cry, “Destiny,

Prolong the present!

Time, stand still here!”

The prompt stern Goddess

Shakes her head, frowning;

Time gives his hour-glass

Its due reversal;

Their hour is gone.

With weak indulgence

Did the just Goddess

Lengthen their happiness,

She lengthen’d also

Distress elsewhere.

The hour, whose happy

Unalloy’d moments

I would eternalise,

Ten thousand mourners

Well pleased see end.

The bleak, stern hour,

Whose severe moments

I would annihilate,

Is pass’d by others

In warmth, light, joy.

Time, so complain’d of,

Who to no one man

Shows partiality,

Brings round to all men

Some undimm’d hours.

.

Matthew Arnold

(24 December 1822 – 15 April 1888)

English Poet, Cultural Critic and Inspector of Schools

Poem Courtesy:

https://www.poetrynook.com/poem/consolation

ఎవరు ఎక్కువ ప్రేమించారు? … జోయ్ ఏలిసన్, అమెరికను కవయిత్రి

“అమ్మా! నువ్వంటే నాకిష్టం,” అన్నాడు జాన్
అని, తన పని మరిచి, తన కుళ్ళాయి మరిచి
తోటలో ఉన్న ఉయ్యాల ఊగడానికి పరిగెత్తాడు,
నీళ్ళూ, కట్టేలూ తెచ్చే బాధ్యత ఆమెకి వదిలేసి.

“అమ్మా! నువ్వంటే నాకిష్టం,” అంది ఎర్రబుగ్గల నీల్,
నువ్వంటే నా కెంత ఇష్టమో మాటల్లో చెప్పలేను,”;
అంటూ రోజులో సగభాగం బుంగమూతి పెట్టుకుని సతాయించేది
చివరికి తను ఆటకి పరిగెత్తగానే సంతోషంగా ఊపిరిపీల్చుకుంది.

“అమ్మా! నువ్వంటే నాకిష్టం, ” అంది చిన్నారి ఫాన్,
“ఈ రోజు నీకు ఎంత వీలైతే అంత సాయం చేస్తాను,
ఈ రోజు బడిలేనందుకు ఆనందంగా ఉంది!”
అని ఉయ్యాలలో బిడ్డ నిద్రపోయేదాకా ఊచింది.

తర్వాత నెమ్మదిగా అడుగులేసుకుంటూ, చీపురు తెచ్చింది
గదంతా ఊడ్చి ఎక్కడి వస్తువులక్కడ సర్దింది,
రోజల్లా ఖాళీ లేకుండా తిరుగుతూ ఎంతో ప్రసన్నంగా ఉంది
పిల్లలు ఎంతవరకు అమ్మకి ఏ సాయం చెయ్యగలరో అది చేస్తూ.

“అమ్మా, నువ్వంటే నాకిష్టం” అని మళ్ళీ అందరూ అన్నారు
పక్కమీదకి ముగ్గురు పిల్లలూ వాలిపోబోతూ.
వాళ్ల ముగ్గురిలో ఎవరికి నిజంగా అమ్మంటే ప్రేమో
తల్లి ఎలా తెలుసుకుందో మీరు చెప్పగలరా?
.
జోయ్ ఏలిసన్

అమెరికను కవయిత్రి

.

Which Loved Best?

.

“I love you, Mother,” said little John;

Then, forgetting his work, his cap went on,

And he was off to the garden-swing,

And left her the water and wood to bring.

“I love you, Mother,” said rosy Nell —

“I love you better than tongue can tell;”

Then she teased and pouted full half the day

Till her mother rejoiced when she went to play.

“I love you, Mother,” said little Fan;

“To-day I’ll help you all I can;

How glad I am school doesn’t keep!”

So she rocked the babe till it fell asleep.

Then, stepping softly, she fetched the broom

And swept the floor and tidied the room;

Busy and happy all day was she,

Helpful and happy as child could be.

“I love you, Mother,” again they said,

Three little children going to bed.

How do you think that mother guessed

Which of them really loved her best?

.

Joy Allison

American Poetess

19th Century

(The author of this poem, Mary A. Cragin, wrote under the pen name Joy Allison. Most of Mrs. Cragin’s stories and poems appeared in magazines. She also published two stories in book form: “Billow Prairie” and “Conrad and the House Wolf.” In addition to magazines, “Which Loved Best” turned up in Sunday school lessons and grade school readers. You can find it in second grade readers as early as 1879 on Google Books.)

వానంటే ఎవరికి ఇష్టం?… క్లారా డోటీ బేట్స్, అమెరికను

“నాకు,” అంది బాతు, “అది గొప్ప సరదాగా ఉంటుంది.
ఎందుకంటే, అప్పుడు నేను కాళ్ళతో ఈదొచ్చు
మెత్తని బురదలో నడిచేప్పుడు, మూడు కాలివ్రేళ్ళ
ముద్రలు పడతాయి… క్వాక్! క్వాక్!!”

“నాకు,” అని అరిచింది డేండిలియన్ పువ్వు.
“నా మొగ్గలు ఎండిపోయాయి, వేళ్ళు నీటికై తపిస్తున్నాయి,”
అంది, పచ్చగా ఒత్తుగా ఉన్న తన గడ్డి పరుపు మీంచి
తన చిందరవందరగా ఉన్న తల పైకెత్తుతూ.

సెలయేరు పాట అందుకుంది,”ప్రతి చినుకుకీ స్వాగతం,
వాన చినుకులారా! చిత్తుగా కురవండి! నన్ను
మీరొక నదిలా పొంగించేదాకా తెరిపి ఇవ్వొద్దు.
అప్పుడు నేను మిమ్మల్ని సముద్రందాకా మోసుకుపోతాను.

“నాకు,” అన్నాడు టెడ్, “అప్పుడు నేను పొడవాటి
బూట్లు తొడుక్కుని, రెయిన్ కోటు వేసుకుని
బడికెళ్ళే దారిలో కనిపించే ప్రతి బురదగుంట,
పిల్ల కాలువ, నీటిచెలమలోంచీ పరిగెత్తొచ్చు!
.
క్లారా డోటీ బేట్స్,

December 22, 1838 – October 14, 1895

అమెరికను కవయిత్రి

.

.

Who Likes the Rain?

.

 “I,” said the duck. “I call it fun,

For I have my pretty red rubbers on;

They make a little three-toed track

In the soft, cool mud—quack! quack!”

“I,” cried the dandelion, “I,

My roots are thirsty, my buds are dry,”

And she lifted a tousled yellow head

Out of her green and grassy bed.

Sang the brook: “I welcome every drop,

Come down, dear raindrops; never stop

Until a broad river you make of me,

And then I will carry you to the sea.”

“I,” shouted Ted, “for I can run,

With my high-top boots and raincoat on,

Through every puddle and runlet and pool

I find on the road to school.”

.

Clara Doty Bates

December 22, 1838 – October 14, 1895

American Poet

Poem Courtesy:

https://www.poetrynook.com/poem/who-likes-rain

నువ్వు పక్షిలా బ్రతుకు … విక్టర్ హ్యూగో, ఫ్రెంచి కవి

నువ్వు పక్షిలా బ్రతుకు.

ఆకాశంలో ఎగురుతూ ఎగురుతూ

విశ్రాంతికి చెట్టుకొమ్మ మీద వాలినపుడు

అల్పమైన దాని బరువుకే

కాలి క్రింద కొమ్మ విరగబోతున్నా

అది పాడుతూనే ఉంటుంది

తనకి రెక్కలున్నాయన్న ధైర్యంతో!

.

విక్టర్ హ్యూగో

26 February 1802 – 22 May 1885

ఫ్రెంచి కవి, నాటకకర్త, నవలా కారుడు

.

Be Like the Bird

.

Be like the bird, who

Halting in his flight

On limb too slight

Feels it give way beneath him,

Yet sings

Knowing he hath wings.

.

Victor Hugo

26 February 1802 – 22 May 1885

French  Poet, Novelist and Dramatist 

Poem Courtesy:

https://www.poetrynook.com/poem/be-bird-0

జూన్ నెలలో ఒక రాత్రి… విలియమ్ వర్డ్స్ వర్త్, ఇంగ్లీషు కవి

సూర్యుడెప్పుడో అస్తమించాడు
నక్షత్రాలు ఒక్కటొకటిగా మిణుకుమంటున్నాయి
చెట్లగుబురుల్లో
పిట్టలు ఇంకా రాగాలాపనలు అందుకోలేదు.
అక్కడొక కోయిల ఇక్కడ ఒక రెండు పాలపిట్టలూ
దూరాన్నుండి ఎగసివస్తున్న సుడిగాలి
పక్కనే పారుతున్న సెలయేటి పాట
ఒక్కసారిగా దిగంతాలవరకూ సాగుతూ
రోదసిని ముంచెత్తుతున్న కోయిల పాట…

ఇవన్నీ ఉంటే
ఎవడయ్యా ఇటువంటి జూన్ రాత్రిలో
ఆడంబరంగా లండను పోయేది?
మారువేషాలతో ఆటలాడేది?
అంత మెత్తని వెన్నలాంటి అర్థచంద్రుడూ
ఇంత ఖర్చులేని ఆనందాలూ దొరుకుతుంటే?
అందులో ఇంత చక్కని రాతిరి?
.
విలియమ్ వర్డ్స్ వర్త్
(7 ఏప్రిల్ 1770 – 23 ఏప్రిల్ 1850)
ఇంగ్లీషు కవి

 

.

A Night in June

(This Impromptu appeared, many years ago, among the Author’s poems, from which, in subsequent editions, it was excluded. It is reprinted at the request of the Friend in whose presence the lines were thrown off.)

The sun has long been set,

The stars are out by twos and threes,

The little birds are piping yet

Among the bushes and trees;

There’s a cuckoo, and one or two thrushes,

And a far-off wind that rushes,

And a sound of water that gushes,

And the cuckoo’s sovereign cry

Fills all the hollow of the sky.

Who would go “parading”

In London, and “masquerading,”

On such a night of June

With that beautiful soft half-moon,

And all these innocent blisses?

On such a night as this is!

.

William Wordsworth

(7 April 1770 – 23 April 1850)

English Poet

https://www.poetrynook.com/poem/night-june-3

పిల్లికూనల ఆట… విలియమ్ వర్డ్స్ వర్త్, ఇంగ్లీషు కవి

Today is 249th Birthday of William Wordsworth

ఆ గోడమీద పిల్లికూనలు కనిపిస్తున్నాయా
చక్కని వెలుతురుతో, హాయిగా ఉన్న ఈ ఉదయం
అతిచల్లని ప్రశాంతమైన వాతావరణంలో
ఎల్డర్ చెట్టునుండి ఒకటి… రెండు… మూడు…
ఒకటొకటిగా రాలుతున్న పండుటాకులతో
అవి ఆడుకుంటున్నాయి…

ఒకసారి గమనించు, ఓ పిల్లికూన ఎలా ప్రారంభించి
ఒళ్ళుకూడదీసుకుని, కాళ్ళు ఒక్కసారి సాగదీసి
పంజాతో నేలని దువ్వి ఒక్కసారి దూకుతోందో
పెద్దపులిలా ఒక దూకుదూకి రాలనున్న
తన వేటని మధ్యదారిలోనే అందుకుంటోంది,
అది ఎంత త్వరగా రాలినా ఫర్వాలేదు,
అది దాని గుప్పిట తప్పించుకోలేదు.

ఇప్పుడది మూడవ, నాల్గవ విన్యాసం చెయ్యబోతోంది
అలనాటి భారతదేశపు ఐంద్రజాలికుడిలా;
అతను తనకళలో ఎంత హస్తలాఘవం కనబరుస్తాడో
ఈ పిల్లికూన తనకేళిలో అంతచురుకుదనం చూపిస్తోంది;
అక్కడ వెయ్యిమంది ప్రేక్షకులుంటే ఉందురుగాక,
టాబీ వాళ్ళని ఎందుకు లక్ష్య పెడుతుంది?
.
విలియం వర్డ్స్ వర్త్
7 ఏప్రిల్ 1770 – 23 ఏప్రిల్ 1850
ఇంగ్లీషు కవి

.

The Kitten at Play

.

See the kitten on the wall,

Sporting with the leaves that fall,

Withered leaves, one, two and three

Falling from the elder tree,

Through the calm and frosty air

Of the morning bright and fair.

See the kitten, how she starts,

Crouches, stretches, paws and darts;

With a tiger-leap half way

Now she meets her coming prey.

Lets it go as fast and then

Has it in her power again.

Now she works with three and four,

Like an Indian conjurer;

Quick as he in feats of art,

Gracefully she plays her part;

Yet were gazing thousands there;

What would little Tabby care?

.

William Wordsworth

(7 April 1770 – 23 April 1850)

English Poet

Poem Courtesy: https://www.poetrynook.com/poem/kitten-play

%d bloggers like this: