అనువాదలహరి

When Song Takes Wing … Vimala, Telugu, Indian

.

Letters in blood shall be written

On the  muted corpse of city at midnight.

The same events appear again and again

Opposite to police stations,

On the walls facing  bus stops,

On the buses that passively and disinterestedly

carry the living human bodies,

On the black cloaks of Courts

That cannot visualize the truth,

And on the undried posters of yesterday…

Changing  their names and places 

They stand questioning us.

Fowls of pamphlets

Open up their wings in the evenings

Near yawning factories,

Among offices and educational institutions,

At the cross roads crammed like meddled anthills,

Crowded shift-buses,

And amidst herds of sheep

Searching for safety in the life’s unsafe burrows. 

The capitalist press

Which gorged lies all through the night,

Shall vomit news in the morning

In the public streets.

There appear few careless lines somewhere in the last page

As briefly as they can be.

Police drink elixir.

So guns, bombs and missiles can’t hurt them.

They merely drop down touching them.

The patrolling dogs smell Naxalites at night

Police haunt in the “Hunter” streets.

They,

With marks of childhood not receding yet,

Still hold smooth delicate skin on their body

Thaw to the tweets of birds and to the Moonlight 

Shake like leaf-buds for peoples’ love and sacrifices

Became strong by their sheer will power 

Shed blood on razor’s edge

To see dreams blossom in every direction…

Are people

Who loved life and light 

Who fearlessly walked into the face of death.

Why should we grieve for them?

Not one or two. How many can we count?

No comrades! NO!

Let there be  no words of consolation.

Nor, sympathies that do not slip beyond lips

No Comrades! NO!

Let not their memories overcast us

like melancholic clouds

And their songs like elegies.

The proud deer of the moon smiling after killing the tiger, at night 

the glistening margins of coconut leaves like knives under moonlight

Then,

Like clouds that let out a thunder 

Their slogans reverberate through the cosmos.

Their song shall flow like an endless Psalm of Life, 

Brightening darkness briefly like Lightning.

Their song shall rustle like a red flag

In the whole world, spewing fire.

Come! Let’s walk amidst

Concrete jungles, villages, and forests,

To sing full throttle those songs of unsmoldering fire.

The mechanised mortal masses

Shall always look at people

With love, jealousy, fear and suspicion

Who

Let birds fly free,

Forecast seeds in all directions,

Laugh to tears,

And run up to Sun to hug him.

Sometimes it hurts, pains and despairs us.

But, take heart,

A collection shall swell into a stream one day

People shall catch those sanguine strains

And the whole lot  of them

Shall become theme of that song.

.

Vimala

.

పాట పక్షులైన వేళ
.

అర్థరాత్రి నగర నిశ్శబ్ద శవం మీద

నెత్తుటి అక్షరాలు రాయబడతాయి 

పోలీసుస్టేషన్ ఎదుటా

బస్టాపు గోడలపైనా

నీరసం గా నిర్లిప్తంగా మానవ సజీవ దేహాల్ని

మోసుకెళ్ళే బస్స్సులపైనా

నిజాల్ని చూడలేని కోర్టుల నల్లకోట్లపైనా

తడి ఆరని నిన్నటి పోస్టర్ల పైనా

మళ్ళీ అవే అవే ఘటనలు

పేర్లు, స్థలాలు మారి మనల్ని ప్రశ్నిస్తూ నిలబడతాయి

ఆవులించే ఫ్యాక్టరీలు, ఆఫీసులు

విద్యాలయాల మధ్యా

పగిలిన చీమలపుట్టల్లా కిక్కిరిసిన చౌరస్తాల్లో

ముసురుకునే షిఫ్టు బస్సులవద్దా

భద్రతా రహిత జీవితపు కలుగుల్లో

భద్రతను వెతుక్కునే గొర్రెల మందల మధ్యా

సాయంత్రాలు  కరపత్రాల పక్షులు రెక్కలు విప్పుతాయి

వీధుల్లో కరెంటు తీగలపై విద్యుత్ సంగీతాన్ని మీటుతాయి

రాత్రి అదేపనిగా అబధ్ధాల్ని మింగిన

పెట్టుబడిపత్రికలు ఉదయం వీధుల్లో

వార్తల్ని వాంతి చేసుకుంటాయి.

ఆఖరిపేజీలో ఓ మూల నిర్లక్ష్యంగా

ముక్తసరిగా నాలుగు ముక్కలు… 

పోలీసులు అమృత, తాగిన వాళ్ళు.

తుపాకులు, బాంబులు, మీస్సైల్స్…

తాకితే రాలిపడతాయే తప్ప  వాళ్లనేమీ చెయ్యలేవు

రాత్రి పెట్రోలింగ్ కుక్కలకు

నక్సలైటువాసన వేస్తుంది

‘హంటర్ ‘ వీధుల్లో పోలీసులు వేటాడుతారు.

పసితనం ఇంకా  చెరిగిపోని వాళ్ళు,

లేలేత శరీరాలు కలవాళ్ళూ,

పక్షులపాటలకూ, వెన్నెలకూ పరవశించిపోయే వాళ్ళూ, 

ప్రజల ఆప్యాయతకూ, త్యాగాలకూ

చిగురుటాకుల్లా చలించిపోయే వాళ్ళూ,

సంకల్పంవల్ల ధృఢమైనవాళ్ళూ,

స్వప్నాల్ని నలుదిక్కులా పూయంచేందుకై

కత్తి అంచులపై నెత్తుర్ని చిందించిన వాళ్ళూ-

వాళ్ళు వెలుగునీ జీవితాన్నీ ప్రేమించిన వాళ్ళు

నిర్భీతితో మృత్యు గహ్వరం లోకి నడిచిపోయిన వాళ్ళు

వాళ్లకోసం మనం దుఃఖించడం ఎందుకు?

ఒకరా ఇద్దరా ఎందర్ని లెక్కిద్దాం

వద్దు- మిత్రులారా వద్దు

మనకి ఓదార్పు మాటలు వద్దు

మనకి పెదవులు దాటని సానుభూతులూ వద్దు

వద్దు మిత్రులారా వద్దు

వాళ్ల జ్ఞాపకాల్ని  దుఃఖపు మబ్బుల్లా

వాళ్లపాటల్ని విషాద గీతాల్లా

మనల్ని చుట్టుకోనీ వద్దు

రాత్రి- జాబిలిలోని పులిని చంపి సగర్వంగా నవ్వే జింకా

వెన్నెలలో ఊగాడే కొబ్బరాకుల

కొసల విచ్చుకత్తుల తలతళలు-

అప్పుడు – మేఘాలు ఉరిమినట్లు

వాళ్ళ నినాదాలు హోరెత్తుతాయి

చీకటిలో తళుక్కుమనే మెరుపులా సాగి 

అనంత జీవనగానంలా వాళ్లపాట  ప్రవహిస్తుంది

సమస్త ప్రపంచానా వాళ్ళపాట నిప్పులు కక్కుతూ

రక్తకేతనంలా రెపరెపలాడుతూ ఎగురుతుంది

కాంక్రీటు అరణ్యాల మధ్యా,  పల్లెల్లో

అడవుల్లో తిరుగుతూ

ఆరని నిప్పులాంటి ఆ పాటల్ని

ఎలుగెత్తి చాటుదాం రండి-

పక్షుల్ని ఎగరేసే వారి వంకా

విత్తనాల్ని చల్లే వారి వంకా

తడికళ్ళతో నవ్వేవారి వంకా

పరిగెత్తుకెళ్ళి సూర్యుడ్ని కావలించుకునే వారి వంకా

మరలు బిగించబడ్డ మానవ సమూహాలు

ప్రేమతో అసూయతో, భయంతో

అనుమానం తో అదే పనిగా చూస్తాయి.

ఒక్కొక్కప్పుడు  మనకు  కష్టం గానూ, బాధగానూ

నిరాశగానూ వుంటుంది.

అయినా, సమూహం ప్రవాహమవుతుంది.

ప్రజలు నెత్తుటిపాటల్ని అందుకుంటారు

సమస్త ప్రజలు పాటలోని భావమవుతారు.

.

విమల

“అడవి ఉప్పొంగిన రాత్రి”  కవితా సంకలనం నుండి

Beauteous Torture … Vimala, Telugu, Indian

http://1.bp.blogspot.com/_rhM7t4811sI/TDTiabl1fZI/AAAAAAAAAEY/DEeMMS_dES4/s1600/DSC01393.JPG
Image Courtesy: http://1.bp.blogspot.com

.

When we reduce to

Measuring 34-24-35…

Growing pimples, losing hair,

And a size-zero waistline

Become our perpetual worries…

When our life’s sole aim becomes

Yearning for a beauteous body…

What a torture we suffer from!

.

Boring our ears and nose

We hang rings and nose-beads…

We daub and dab colors to our

Lips, fingers, eyes, and eye-brows…

We chain our neck, waist and feet

With varieties of shackles…

Pricking our body every minute

With tools of beauty

We mob the marts and malls to buy beauty…

Suspending varieties of clothing

To the body-hangers…

Applying oils

Curing it with pastes and turmeric packs,

We knead and knead our figures

Until they get parenthesized between figures…

No matter whether we smile, stroll, speak or sit

We crave for a pretentious beauty…

Cuddling, and cuddling snugly into the moulds

We believe this self-imposed torture

Is connate with us…

.

Whenever we look about ourselves

I am reminded of scare-crows of the corn fields

Stuffed with reed and grass…

Hollowed out of all that we are from ourselves  

We look hollow like ‘Egyptian Mummies’…

Even if muscles were measures

For our intellect, for our love, for our responses, and

For our emotions,

And we were reduced to mere bodies…

Then,

Even our bodies are not ours in the end …

What a hideous beauty is this!

.

Where beauty is a competition

Where beauty is a commodity

Let’s hate that trading of beauty!

If beauty were inevitable for our existence,

Let’s hate that very existence!

.

Where we are white-washed,

Erected like walls to hang photos on,

Reduced to decorated ‘bulls’

And hurt with this compulsive ‘beauteous torture’

There

Pals!

Let us call for a life

Nude,

Yes, as nude as when we came out of our mother’s womb,

Sans decorations…sans any measures of beauty!

 .

Let us love that lack of beauty

Of Crores of women

Who can’t buy beauty,

Can’t dab colors,

Can’t rivet themselves between figures,

But labor ceaselessly… with

Lips split, hands hardened, hair disheveled,

Eyes tired, and could only don rags!

Let us love the beauty of labor and the human values!

Let us create a wonderful beauty for one and  all…

And a  world

Replete with unaffected, natural beauty!

.

Vimala

.

సౌందర్యాత్మక హింస

.

మనం అంటే 34-24-35 కొలతలమైన చోట,

మొటిమలు మొలవడం, జుట్టురాలడం

నడుం సన్నగాలేకపోవడమే

మన నిరంతరాందోళనలైనచోట,

దైహిక సౌందర్య పిపాసయే

మన సమస్త జీవిత లక్ష్యాన్ని చేసినచోట,

ఎంత హింసని అనుభవిస్తున్నామో కదా!

చెవులకీ, ముక్కుకీ రంధ్రాలు పొడిచి

లోలాకులు, ముక్కెరలు వేలాడదీస్తాం.

పెదవులకూ, వేళ్ళకూ, కళ్ళకూ, కనుబొమలకూ

రంగుల్ని అద్దుకుంటాం!

మెడనూ, నడుమునూ, కాళ్ళనూ

రకరకాల గొలుసులతో బంధిస్తాం!

సౌందర్య సాధనాలతో క్షణం క్షణం

శరీరాన్ని గాయపరుచుకుంటూ

దుకాణాల్లో అందాన్ని కొనుక్కునేందుకు ఎగబడతాం.

దేహపు హేంగర్లకు రకరకాల దుస్తుల్ని తగిలించి,

నూనెలు రుద్ది, నలుగు పెట్టి, పసుపులు పూసి

దేహాలను సానబెట్టి, సానబెట్టి

అంకెల మధ్య కుదించుకుని

నవ్వినా, నడిచినా, మాట్లాడినా, కూర్చున్నా

ఒక కృత్రిమ సౌందర్యం కై వెంపర్లాడుతూ…

మూసలోకి వొదిగి, వొదిగి…

ఈ ‘స్వఛ్ఛంద’ సౌందర్య హింస మన సహజాతమని నమ్ముతూ…

.

మనల్ని చూసుకున్నపుడల్లా

గడ్డీగాదం కూరి పంటచేలో నిలబెట్టిన

దిష్టిబొమ్మ గుర్తొస్తుంది.

మమలోంచి మనల్ని తీసేసి, డొల్లచేసిన

‘ఈజిప్షియన్ ‘ మమ్మీల్లాగుంటాం!

పోనీ, మనమేధకూ, హృదయానికీ, స్పందనలకూ,

ఉద్వేగాలకూ కండరాలేకొలమానమైనా,

మనల్ని దేహాల్నే చేసినా,

చివరకు మన దేహమూ మన స్వంతం కాదు-

ఎంత వికృతమైన ‘అందం ‘ అది.

.

అందం పోటీ యైన చోట

అందం సరుకైన చోట

అందాల వ్యాపారాల్ని ద్వేషిద్దాం!

మన మనుగడకు అందం అనివార్యమైనచోట

ఈ జీవితాన్నే ద్వేషిద్దాం!

మనల్ని వెల్లవేసి, పటాల్ని తగిలించిన గోడల్ని చేసి,

మనల్ని అలంకృత గంగిరెద్దుల్ని చేసి

నిర్బంధ సౌందర్యాత్మక హింస లో

గాయపరచినచోట

మిత్రులారా!

నగ్నంగా,

అవును, నగ్నంగా, తల్లిగర్భమ్నుండి బయటపడ్డట్టు

ఏ అలంకారాలూ, ఏ సౌందర్య కొలమానాలూ లేని

జీవితాన్ని పిలుద్దాం!

.

రంగులద్దుకోలేని, అంకెలమధ్య శరీరాన్ని ఇముడ్చుకోలేని

నిరంతర శ్రమలో పెదవులు పగిలి, చేతులు కాయలు కాచి,

రేగిన జుట్టుతో, అలసిన కళ్ళతో, చింకిపాతలతో

అందాన్ని ఖరీదుచెయ్యలేని కోట్లాదిమంది స్త్రీల

అందహీనతని మనం ప్రేమిద్దాం!

శ్రమ సౌందర్యాన్నీ, మానవ విలువల్నీ ప్రేమిద్దాం!

అందరికోసం అద్భుత సౌందర్యాన్ని

సహజసౌందర్యభరిత ప్రపంచాన్నీ సృష్టిద్దాం!

.

విమల

‘అడవి ఉప్పొంగిన రాత్రి’ కవితా సంకలనం నుండి

A Silent Hymn … Vimala, Telugu, Indian

http://www.eglinpix.com/images/borneo/foresttracks.jpg
Image Courtesy: http://www.eglinpix.com/images/borneo/foresttracks.jpg

.

Ambient silence after the cremation of a corpse…

A terrible silence.

On every wood, knoll, and cottage

Even on people in the end

Settles a pall of silence.

When you look at it

You goose-bump

Recalling a pacific-looking sea.

You can’t bear such unnerving silence…

A silence where your heart beat is so audible to you!

You shoot a question

Then again,

There is silence in answer…

.

 But….

There

The door panel hollowed by the tearing bullet

A plant sheared of a length of its bark…

A damp undried strain of blood on the road…

None of them may be intelligible to you, but

The sound on the lips silenced by

The din of the striped devil hovering overhead—

And the streak of sanguine in the staring eyes

Must have surely answered you.

Silence is the grief

That rolls through the eyes piercing the heart.

A silence …so  inhuman.

The wounds on the branches inflicted by the metallic boots

Hurt you deeply at heart.

It’s abominable to bear the bestiality

That sucks the human blood like a blotting paper!

Stillness… is still the answer.

.

Yet….

The shouts of “Fire, Fire”

Still echo in the air across the sky

And the half-erased haphazard fleeing foot prints stay.

All these may  be unintelligible to you, but

The silent fist of the Gond raised

After feeling the wet, bloodied bandage

Must have surely answered you

.

The silent currents of the sea

Are readying for a war.

It is the ominous silence of  the sea

Before the waves surge into tides

The silence

Between the hand raised to beat the tom-tom

And the beat

Is

But a fraction of a second

.

Vimala

.

“నిశ్శబ్ద గీతం “

.

శవాన్ని తగలేశాక చుట్టూమిగిలిన నిశ్శబ్దం.

నిశ్శబ్దం భయంకరంగా వుంది.

ప్రతి చెట్టూ, గుట్టా, గుడిసెమీదా

ఆఖరికి మనుషులమీద కూడా

నిశ్శబ్దం కప్పబడింది.

అది చూస్తే

నీకు ప్రశాంతంగా కనపడే సముద్రం గుర్తొచ్చి

ఒళ్ళు జలదరిస్తుంది.

నీ గుండె చప్పుడు నీకే వినిపించేంత నిశ్శబ్దాన్ని, 

భయపెట్టే నిశ్శబ్దాన్ని భరించలేవు!

నువ్వు ప్రశ్నిస్తావు –

మళ్ళీ నిశ్శబ్దమే జవాబు

.

కానీ……

తూటా దెబ్బ దూసుకుపోయిన తలుపు చెక్కా

బెరడు రాలిపడ్డ మొక్కా

రోడ్డుమీద ఇంకా తడి ఆరని రక్తపు మరక….

ఇవి ఏవీ నీకు అర్థం కాకున్నా,

తలమీద ఎర్రచారల రాకాసి చప్పుడుకి

నిశ్శబ్దంగా మూతపడ్డ మనిషి పెదవుల ధ్వని,

విచ్చుకున్న కళ్ళలో ఎర్రజీరా—

నీకు తప్పక జవాబు చెప్పేవుంటాయి.

గుండెల్ని చీల్చుకొచ్చి

కళ్ళల్లో సుళ్ళుతిరిగే దుఃఖం నిశ్శబ్దం.

నిశ్శబ్దం అమానుషంగా వుంది.

చెట్లకొమ్మలమీద ఇనుప బూట్లు చేసిన గాయాలు

నీ హృదయాన్ని గాయపరుస్తాయి.

మానవ రక్తాన్ని బ్లాటింగ్ పేపర్లా పీల్చే

అమానుషత్వాన్ని భరించడం అసహ్యకరం.

తిరిగి నిశ్శబ్దమే జవాబు.

.

కానీ ……..

ఈనాటికీ ఆకాశంలో,

ధ్వని తరంగాల్లో గింగురుమంటున్న

“ఫైర్, ఫైర్ ” అన్న కేకలు

అస్తవ్యస్తంగా పూర్తిగా చెరగని

పరిగెత్తిన పాదాల గుర్తులు.

ఇవి ఏవీ నీకు ఇంకా అర్థం కాకున్నా

తడిసి ఎర్రబడ్డ బ్యాండేజీ చూసుకుని

అడవిలోకి అడుగుపెడుతూ

నిశ్శబ్దంగా పైకెత్తిన గోండు పిడికిలి

నీకు తప్పక జవాబు చెప్పే వుంటుంది.

.

ప్రశాంత సముద్రంలోన అలలు

కదనానికి సన్నధ్ధం అవుతున్నాయి.

లోనుండి అలలు పైకెగిసిపడే ముందటి నిశబ్దం అది.

తుడుం మోగించడానికై

పైకెత్తిన చేతులకీ- శబ్దానికీ

మధ్యనున్న నిశ్శబ్దం

ఒక్క క్షణం మాత్రమే.

.

విమల 

“అడవి ఉప్పొంగిన రాత్రి”  కవితాసంకలనం నుండి

%d bloggers like this: