అనువాదలహరి

The Painter… Bolloju Baba, Telugu Poet, Indian

Once

His signature on walls,

Banners, signboards and cut-outs

Used to gleam like

The solar disc hanging on to the horizon.  

 

Between the straight lines

He drew with the twine dipped in indigo

His letters used to nestle like doves in a nest.

 

The paints amid the squirrel hairs of the brush

Marched with the discipline of soldiers.

 

Producing derived colours from the basic

Was an esoteric skill… known only to him.

 

It was common those days

While cleaning the premises each day,

To find a few pairs of eyes and hearts

Of anonymous admirers lost in front of his paintings.

For beginners, his letters

Used to show the way clearly, but silently.

 

Oh! His wooden box overflowed color cans!

It seemed he slivered rainbow vertically

And stuffed each color with its shades in those cans.

There were any number of brushes in that Box

From the hair-thin line to sky-wide line.

 

The stains of colours

That appear so liberally

On his bald-head, his hands and skin

Seemed to confer

A kind of divinity to him.  

 

But, today

The vinyl prints, the Flexi banners,

The Photo-shops and the Corel-Draws

Like winter seizing from all sides

Have invaded him

And his livelihood melted like a shattered dream.

 

An undiluted darkness

Suddenly spilt all over his life’s canvas.

From now on, with nothing else to do

He would encounter us on the road some day

Doing a sketch of Christ or a drawing of Saibaba .

.

Bolloju Baba

Telugu Poet, Indian 

 

Image Courtesy: http://sahitheeyanam.blogspot.in/

పెయింటరు

 

ఒకప్పుడు

గోడలు, బేనర్లు, సైను బోర్డులూ

కటౌట్లపై వాడి సంతకం

ఆకాశం అంచున వేలాడే సూర్యబింబంలా

వెలిగిపోతుండేది.

 

నీలిమందు నీళ్ళలో ముంచిన పురికొస సాయంతో

వాడు గీసిన సరళరేఖలమధ్య అక్షరాలు

గూటిలోని గువ్వల్లా ఒదిగిపోయేవి.

 

కుంచెలోని ఉడుతవెంట్రుకల మధ్య వర్ణాలు

సురక్షిత సైనిక కవాతులా కదిలేవి.

 

బేసిక్ కలర్స్ నుండి డిరైవ్డ్ రంగుల్ని

సృష్టించడం వాడికి మాత్రమే తెలిసిన ఓ రసవిద్య.

 

అతడు గీసిన చిత్రాలముందు

ఎవరెవరోపారేసుకున్న

ఓ పది పన్నెండు కళ్ళూ, రెండు మూడు హృదయాలూ

ప్రతిరోజూ తుడుపులో దొరుకుతుండేవి.

కొత్తవారికి వాడి రాతలు

నిశ్శబ్దంగా, నిర్దుష్టంగా దారిచూపేవి.

 

వాడి చెక్కపెట్టినిండా రంగురంగుల డబ్బాలే!

ఇంద్రధనుస్సుని నిలువునా చీరి

ఒక్కో ముక్కనీ ఒక్కో దబ్బాలో వేసుకున్నాడా అనిపించేది.

పెట్టెలో వివిధ సైజుల్లో బ్రష్షులు ఉండేవి

సన్నని గీతనుండి ఆకాశమంత పెద్దరేఖ  వరకూ.

 

గీయటానికై

వాడి బట్టతలపై, వంటిపై, హృదయంపై

చిలికిన రంగుల మరకలు

వాడికో దివ్యత్వాన్నిస్తున్నట్లు

మురిసిపోయేవి.

 

కానీ ఇప్పుడు

వినైల్ ప్రింట్లూ, ఫ్లెక్సీ బేనర్లూ

ఫోటో షాపులూ, కొరెల్ డ్రాలూ,

అన్నివైపులనుండీ కమ్ముకునే 

శీతవేళలా వాడిని మింగేశాయి.

వాడి ఉపాధి స్వప్నంలా జారిపోయింది.

 

వాడి జీవితంలోకి

థిన్నర్ కలుపని చిక్కని నల్లని రంగు ఎగజిమ్మింది.

ఎప్పుడో ఎక్కడో వాడు

రోడ్డుపై క్రీస్తులానో, సాయిబాబాలానో

కళాత్మకంగా మనదారికడ్డంపడతాడు

ఇంకే చెయ్యాలో తెలియక!

.

 

(పెయింటర్ మిత్రుడు కీ. శే. పట్నాల రమణ ప్రసాద్ కు

వెబ్ పత్రిక తెలుగుజ్యోతి సెప్టెంబరు-అక్టోబరు 2008)

 

బొల్లోజు బాబా

ఆకుపచ్చని తడిగీతం నుండి

ప్రకటనలు

కాలిపోతున్న ఓడ… జాన్ డన్ ఇంగ్లీషు కవి.

.

ఇది చాలా సందేశాత్మకమైన కవిత. మనం జీవితాలు కాలి మునిగిపోతున్న ఓడలాంటివి. మరణాన్నించి ఎవ్వరమూ తప్పించుకోలేం. అలా తప్పించుకుందికి ప్రయత్నంచేసిన వారికి మరణకారణం మారుతుందేమో గాని మరణాన్నుంచి మినహాయింపు మాత్రం దొరకదు. జాన్ డన్ 17 వ శతాబ్దపు ప్రముఖ ఆధిభౌతిక (Metaphysical) కవుల పరంపరకి చెందినవాడు.

.

సముద్రంలో మునిగిపోవడంవల్ల తప్ప మంటలనుండి

తప్పించుకోలేని కాలిపోతున్న ఓడ లోంచి

కొందరు మనుషులు ఒక్కసారి బయటకు గెంతారు ,

వాళ్ళు శత్రుఓడలదరికి జేరగానే వాళ్ళతూటాలకు బలైపోయారు;

అలా ఆ ఓడలో ఉన్న వాళ్ళందరూ సమసిపోయారు,

చిత్రంగా, సముద్రంలో దూకినవారు నిప్పుకీ,

మండుతున్న ఓడలో మిగిలినవారు నీటమునిగీ.

.

జాన్ డన్

(22 January 1572 – 31 March 1631)

ఇంగ్లీషు కవి.

.

Burnt Ship

.

Out of a fired ship, which by no way 

But drowning could be rescued from the flame, 

Some men leap’d forth, and ever as they came 

Near the foes’ ships, did by their shot decay; 

So all were lost, which in the ship were found, 

      They in the sea being burnt, they in the burnt ship drown’d. 

.

John Donne

(22 January 1572 – 31 March 1631)

English Poet

Poem Courtesy: https://www.poetryfoundation.org/poems/44095/a-burnt-ship

సమస్య… ఆల్ఫ్రెడో గోమేజ్ జైమ్, కొలంబియన్ కవి

నేను మృత్యువంటే భయపడే పిరికివాడిని.

నేను జీవితమన్నా భయపడే పిరికివాడిని:

మృత్యువూ- జీవితమూ: రెండూ బృహద్రహస్యాలు .

జీవితం- మృత్యువూ: రెండూ గొప్ప మోసగత్తెలు.

.

గులాబిమాలలతో అలంకరింపబడి – జీవితం సాగిపోతుంది;

బరువైన ముసుగుకప్పుకుని- దరిజేరుతుంది మృత్యువు;

దాని ప్రయాణంవేగంలో జీవితాన్ని ఎవరూ నిరోధించలేరు.

అది రాకుండా మృత్యువుని ఎవ్వరూ అడ్డగించనూ లేరు.

.

నేనొక పిసినారిని, చెంగటనున్న సంపద కాపుకాస్తుంటాను

నేను ఆరాధించే- మనసుకి నచ్చిన అపురూప సంపదను.

ఎంతో ఇష్టమైనవని పువ్వుల్ని అతిజాగ్రత్తగా సంరక్షించుకుంటాను.

ఆ కారణంగానే, వాటిని పోగొట్టుకుందికి ఇష్టపడను.

“ఆగు!” అంటూ జీవితాన్ని బాధలోకూడా వేడుకుంటాను,

భయంతో వణుకుతూ, “వెనక్కి పో!” అని మృత్యువుపై అరుస్తాను.

.

ఆల్ఫ్రెడ్ గోమేజ్ జైమ్

(2nd June 1878  – 21st Aug 1946) 

కొలంబియన్ కవి

.

Problem

.

I am a coward fearful of Death,

I am a coward fearful of Life:

They are two vast secrets, Life and Death;

Two great traitors are they, Death and Life.

Garlanded in roses, passes Life;

With a heavy pall, approaches Death;

And none in her flight can detain Life,

And none in her coming can detain Death.

I am a miser, on guard his treasure before,

The heart’s precious treasure- those whom I adore.

I tend my flowers mourning that they are dear.

I would not lose them! – for this reason  

“Wait!” unto Life in my agony cry;

And “Back!” shriek to Death, shivering with fear.
.

Alfredo Gomez Jaime

(2nd June 1878  – 21st Aug 1946) 

Columbian Writer and Public Official

Poem Courtesy: https://www.poetryfoundation.org/poetrymagazine/browse?volume=26&issue=3&page=13

Read Bio here or  here

స్నేహితులు మూడు రకాలు…. రూమీ, పెర్షియన్ కవి

నే చెపుతున్నా, వినుకో: స్నేహితులు మూడు రకాలు

మనని వాడుకునే వాళ్ళు, స్నేహం నటించేవాళ్ళు, నిజమైన స్నేహితులూ.

.

ఎదో కొంత విదిల్చి, నిన్ను వాడుకునే వాడిని వదిలించుకో

తియ్యగా మాటాడుతూనే, నటించేవాడు నిన్ను మోసగించకుండా చూసుకో.

.

కానీ, నిజమైన స్నేహితుడిని మనసులో పదిలపరుచుకో

కష్టపడవలసి వచ్చినా, భరించు. కానీ, అతన్ని చెయ్యిజారనియ్యకు.

.

రూమీ

(30 సెప్టెంబరు 1207 – 17 డిసెంబరు 1273)

పెర్షియన్ సూఫీ కవి

.

Jalal ad-Dīn Muhammad Rumi
Image Courtesy: http://en.wikipedia.org/wiki/Rumi

 

Friends are three types…
.
Friends are three types, I’ll tell you:

The user, the faker, and the true!

.

Throwing a crumb, cut the user loose!

Speaking sweetly, don’t let fakers abuse!

.

But the true friend, keep him in your heart;

Walk the extra mile, don’t let him depart!

.

Rumi

(1207 – 1273)

Persian  Sufi Poet


Translation: Maryam Dilmaghani.

poem Courtesy:  Persian Poetry in English

ఆటు… ఎడ్నా సెంట్ విన్సెంట్ మిలే, అమెరికను కవయిత్రి

నీ ప్రేమ నానుండి మరలింది కనుక

నాకు నా మనఃస్థితి తెలుస్తోందిలే:

అదొక తీరంనుండి సముద్రంలోకి చొచ్చుకొచ్చిన బండరాయి,

దానిమీద ఒక చిన్న గుంత; అందులో, ఎగసినకెరటాలనుండి

జారిపోగా మిగిలిన నీటితో ఏర్పడిన చిన్న మడుగు.

ఆ గోర్వెచ్చని నీరు ఎండకీ, గాలికీ

మెల్లమెల్లగా హరించుకుపోతుంటుంది.

.

ఎడ్నా సెంట్ విన్సెంట్ మిలే

(22 ఫిబ్రవరి 1892 – 19 అక్టోబరు 1950)

అమెరికను కవయిత్రి

.

Ebb

.

I know what my heart is like

      Since your love died:

It is like a hollow ledge

Holding a little pool

      Left there by the tide,

      A little tepid pool,

Drying inward from the edge.

.

Edna St. Vincent Millay

(February 22, 1892 – October 19, 1950)

American Poetess

Poem Courtesy: https://www.poetryfoundation.org/poems/44720/ebb

మండువేసవిలో ఒక సూర్యోదయం… ఆర్చిబాల్డ్ మెక్లీష్, అమెరికను కవి

ఓ ఆకాశమా! విపుల వైశ్వానర స్వరూపమా! విను!

బ్రహ్మాండమైన సూర్యగోళపు గర్జనలు వినిపించకపోవచ్చు నేమో

గానీ, అవి వినలేనంత భీకర శబ్దాలు; వెలుగునే వేడెక్కించగలవవి.

ఓ మహానుభావా! సూర్యుడా! మా ఆత్మలని వెలిగించు, కోరికలు రగిలించు…

మా ఆత్మలకి ప్రేరణనివ్వు! మేము ఈ చీకటిని

చాలా కాలమై ప్రేమిస్తున్నాం. ఈ చీకటికి చితి రగిలించి,

వెలుగుని మరింత ప్రజ్వలనం చెయ్యి. ఎంతగా అంటే

ఆ వేడిలో నిస్తేజమైన ఈ రోజులు రగిలి, ఆ సెగలలో

సుషుప్తిలో మునిగి సగం నిర్జీవమైన మా మనసులు

తిరిగి జ్వలించి నిప్పుకణికల్లా కణకణ మండాలి.

.

ఆర్చిబాల్డ్ మెక్లీష్

(May 7, 1892 – April 20, 1982)

American Poet.

 

.

Midsummer Dawn

Listen! The sky! Vast conflagration!

Inaudible huge roaring of the sun

Too loud to hear, that sets the light on fire!

Kindle our souls, great sun, and our desire—

Kindle our souls! We’ve loved the night

Too long now. Set the dark alight,

The light ablaze, the blaze

To raging through the reek of these dim days

Until our souls,

Half-rotted into selves, burn clean as coals!

.

Archibald MacLeish

(May 7, 1892 – April 20, 1982)

American Poet.

(From Collected Poems 1917-1982)

Poem Courtesy:

https://books.google.co.in/books?id=KI0ESFOvi5QC&printsec=frontcover&source=gbs_ge_summary_r&cad=0#v=onepage&q&f=true

 

చిత్రం… లూయీ అంటర్ మేయర్, అమెరికను కవి

ఊపిరి తీయనివీ, కంటి చూపు లేనివీ,

వాటికే మరణం లేకపోవడం ఏమిటి?!

చైతన్యం ఎరుగని ఒక బండరాయికీ, పిసరంత

నేలకీ శాశ్వతత్వం అనుగ్రహించబడటం ఏమిటి?!

ఒక ధూళికణం, ఒక మట్టి బెడ్డ

భగవంతుడి అపురూపమైన వరానికి నోచుకుంటాయి.

దారి పక్కన పడుండే గులకరాయికి

చావు లేదు.

మన తాత ముత్తాతలు కోసిన గడ్డి పరకలు

ఇప్పుడు వాళ్ళ సమాధులమీద మొలుస్తున్నాయి.

కనీ కనిపించకుండా ప్రవహించే పిల్లకాలువలు

అనవరతంగా ప్రవహిస్తూ ఎండిపోతుంటాయి.

పేలవంగా, నిశ్చలంగా పడి ఉండే ఇసకరేణువులకి

ఎటువంటి మరణమూ లేదు.

మనిషి బలవంతుడూ, తెలివైనవాడూ,

గొప్పవాడూ కనుకనే అతనికి మరణం.

.

లూయీ అంటర్ మేయర్

(October 1, 1885 – December 18, 1977)

అమెరికను కవి

.

.

Irony

Why are the things that have no death 

The ones with neither sight nor breath! 

Eternity is thrust upon 

A bit of earth, a senseless stone. 

………………

………………

Left blank for copyright reasons

……………………. 

The grass our fathers cut away 

Is growing on their graves to-day;         

The tiniest brooks that scarcely flow 

Eternally will come and go. 

…………………………

Left blank for copyright reasons

…………………………..

But Man is great and strong and wise—         

                       And so he dies. 

.

Louis Untermeyer

(October 1, 1885 – December 18, 1977)

American Poet, Critic and editor

Poem Courtesy:

https://allpoetry.com/poems/read_by/Louis%20Untermeyer?page=1

కేవలం ఒక సామాన్య సైనికుడు … లారెన్స్ వెయిన్ కోర్ట్, కెనేడియన్ కవి

.

అతను బాన పొట్టతో, జుత్తు రాలిపోతూ త్వరగా ముసలివాడైపోయాడు

అతను మందిచుట్టూ చేరి, గతాన్ని కథలు కథలుగా చెప్పేవాడు…

అతను పాల్గొన్న యుద్ధాలగురించీ, అతని సాహసకృత్యాలగురించీ,

సాటి సైనికులతోఆటు సాధించిన విజయాలగురించీ, అందులో అందరూ వీరులే.

అప్పుడప్పుడు అతని చుట్టుప్రక్కలవాళ్ళకి అవి హాస్యాస్పదంగా కనిపించేవి

కానీ అతనితో పనిచేసినవాళ్లందరూ వినేవారు అతనేం మాటాడుతున్నాడో తెలుసు గనుక

ఇకనుంచి మనం అతని కథలు వినలేము, కారణం బిల్ చచ్చిపోయాడు

ప్రపంచం ఒక సైనికుని మరణం వల్ల కొంత నష్టపోయింది.

అతని మరణానికి శోకించేవరు ఎక్కువమంది లేరు: అతని భార్యా, పిల్లలూ అంతే!

ఎందుకంటే అతను అతి సామాన్యమైన జీవితం గడిపాడు, పెద్ద విశేషాలేమీ లేవు.

అతనికి ఉద్యోగం ఉండేది, సంసారం చేశాడు, తనమానాన్న తను బ్రతికాడు.

ఈ రోజు ఒక సైనికుడు మరణించినా, అతని మరణాన్ని దేశం గుర్తించదు.

 

అదే రాజకీయ నాయకులు మరణిస్తే, శరీరాన్ని ప్రజల దర్శనార్థం

ఉంచుతారు, వేలమంది అతని మరణానికి విచారించి గొప్పవాడని కీర్తిస్తారు.

పత్రికలు సైతం బాల్యంనుండీ వాళ్ళ జీవిత సంగ్రహాన్ని ప్రచురిస్తాయి,

కానీ ఒక సైనికుడి మరణం ఏ గుర్తింపుకీ, పొగడ్తలకీ నోచుకోదు.

ఈ దేశ శ్రేయస్సుకి అమూల్యమైన సేవని ఎవరు చేశారు

ఇచ్చిన వాగ్దానాల్ని నిలబెట్టుకోక ప్రజల్ని మోసగించిన వాడా?

లేక, సామాన్యమైన జీవితం గడుపుతూ, విపత్కర సమయం వచ్చినపుడు

ఈ దేశానికి సేవచెయ్యడానికి తన జీవితాన్ని సైతం సమర్పించేవాడా?

ఒక రాజకీయనాయకుడికి వచ్చే జీతం అతని జీవన శైలీ

ఒక్కోసారి అతను దేశానికి చేసే సేవకి అనులోమానుపాతంలో ఉండవు.

తన సర్వస్వాన్నీ అర్పించే ఒక సామాన్య సైనికుడికి దక్కేది

మహా అయితే ఒక ప్రశంసా పతకమూ, పిసరంత పింఛనూ.

వాళ్ళని మరిచిపోవడం సహజం, ఎందుకంటే వాళ్ళెప్పుడో పనిచేశారు

ఆ ముసలి “బిల్” లాంటి సైనికులు ఎప్పుడో యుద్ధంలో పాల్గొన్నారు. కానీ

మనకు తెలుసు, ఈనాడు దేశం అనుభవిస్తున్న స్వాతంత్య్రాన్ని తెచ్చిపెట్టింది

తమ కూహలూ, రాజీలు పన్నాగాలు పన్నే రాజకీయనాయకులు కాదని.

ఎదురుగా శత్రువు మోహరించి, మీరు ఆపదలో చిక్కుకున్నప్పుడు, ఎన్నడూ

ఒక అభిప్రాయం మీద నిలబడని రాజకీయనాయకుడి సాయం కోరుతారా?

లేక తన నేలనీ, జాతిపౌరుల్నీ, దేశాన్నీ రక్షించడానికి కడదాకా

పోరాడుతానని ప్రతిజ్ఞచేసిన సైనికుడి సహాయం అర్థిస్తారా?

అతనొక సామాన్య సైనికుడు. అతనిలాంటివాళ్ళు క్రమంగా సన్నగిలుతున్నారు.

కానీ అతని సమక్షం అలాంటివాళ్లు మనకి కావాలని గుర్తుచెయ్యాలి.

దేశాలు యుద్ధంలో చిక్కినపుడు రాజకీయనాయకులు ప్రారంభించిన

సమస్యలకి పరిష్కారం కనుక్కోవలసిన బాధ్యత సైనికుడిదే.

మన మధ్య ఉన్నప్పుడు అతన్ని తగినవిధంగా గౌరవించలేకపొయినా

మరణించిన తర్వాతనైనా మనం అతనికి శ్రద్ధాంజలి ఘటిద్దాం.

కేవలం, ప్రతి వార్తాపత్రికలోనూ మొదటిపేజీలో చిన్న మకుటం :

ఒక సైనికుడు ఈ రోజు మరణించినందుకు దేశం దుఃఖంలో మునిగి ఉంది. 

.

లారెన్స్ వెయిన్ కోర్ట్,

(1923   –  20th April 2009)

కెనేడియన్ కవి

read the full poem here:

A. Lawrence Vaincourt

.

Just a Common Soldier

(A Soldier Died Today) 

.

He was getting old and paunchy and his hair was falling fast,

And he sat around the Legion, telling stories of the past.

Of a war that he had fought in and the deeds that he had done,

In his exploits with his buddies; they were heroes, every one.

deliberately left blank  for copyright reasons

He will not be mourned by many, just his children and his wife,

For he lived an ordinary and quite uneventful life.

Held a job and raised a family, quietly going his own way,

And the world won’t note his passing, though a soldier died today.

When politicians leave this earth, their bodies lie in state,

While thousands note their passing and proclaim that they were great.

Papers tell their whole life stories, from the time that they were young,

But the passing of a soldier goes unnoticed and unsung.

…. deliberately left blank  for copyright reasons

A politician’s stipend and the style in which he lives

Are sometimes disproportionate to the service that he gives.

While the ordinary soldier, who offered up his all,

Is paid off with a medal and perhaps, a pension small.

… deliberately left blank  for copyright reasons

Should you find yourself in danger, with your enemies at hand,

Would you want a politician with his ever-shifting stand?

Or would you prefer a soldier, who has sworn to defend

His home, his kin and Country and would fight until the end?

...

deliberately left blank  for copyright reasons

If we cannot do him honor while he’s here to hear the praise,

Then at least let’s give him homage at the ending of his days.

Perhaps just a simple headline in a paper that would say,

Our Country is in mourning, for a soldier died today.

.

 

 A. Lawrence Vaincourt

1923  – 20th April 2009

Canadian Poet

Read the complete Poem here

బట్టలుతికిన రోజు …జూలియా వార్డ్ హోవ్, అమెరికను కవయిత్రి

బట్టలారవేసిన తీగ … కుటుంబంలో

ప్రేమకీ, సేవకీ ఒక రుద్రాక్షమాల వంటిది;

తల్లి ప్రేమించే ప్రతి చిన్న దేవదూత

దుస్తులూ అక్కడ మనకి దర్శనం ఇస్తాయి.

ఆమె పెరటిలో ఆలోచనలలో మునిగి

దండెం మీద ఒక్కొక్కబట్టా ఆరవేస్తున్నప్పుడు

ప్రతి బట్టనీ ఒక రుద్రాక్షపూసగా

పరిగణిస్తుందంటే ఆశ్చర్యపోనక్కరలేదు.

అపరిచితవ్యక్తినైన నేను అటువైపుగా పోతూ

ఆ ఇంటికీ, దుస్తులకీ ఒక అంజలి ఘటిస్తాను

ప్రేమపూర్వకమైన శ్రమకీ, ప్రార్థనకీ గల దగ్గరపోలిక

మదిలో మెదలినపుడు పెదాలపై చిరునవ్వు మెరుస్తుంది.

.

జూలియా వార్డ్ హోవ్

(27 May 1819 –  17 October 1910) 

అమెరికను కవయిత్రి 

 

Julia Ward Howe

.

A Thought for Washing Day

.

The clothes-line is a Rosary

Of household help and care;

Each little saint the Mother loves

Is represented there.

And when across her garden plot

She walks, with thoughtful heed,

I should not wonder if she told

Each garment for a bead.

A stranger passing, I salute

The Household in its wear,

And smile to think how near of kin

Are love and toil and prayer.

.

Julia Ward Howe

(Written between (1879 – 1882) Published in her daughter’s biography, Julia Ward Howe (1819 – 1910) which earned Laura E Richards and Maud Howe Elliott the Pulitzer Prize in 1917.)

Poem and Image Courtesy:

https://americanliterature.com/author/julia-ward-howe/poem/a-thought-for-washing-day

ఎలా? … షెల్ సిల్వర్ స్టీన్, అమెరికను కవి…

నిన్న రాత్రి, అలా ఆలోచిస్తూ విశ్రమిస్తుంటే,

కొన్ని ‘ఎలా?” అన్న భయాలు నా చెవిలో దూరి

రాత్రల్లా గెంతులేస్తూ, పండగ చేసుకుంటూ

వాటి పాత పల్లవి “ఎలా? ఎలా?” ని అందుకున్నాయి:

స్కూలో నేను సరిగా మాటాడలేకపోతే ఎలా?

వాళ్ళు ఈత కొలను మూసెస్తే ఎలా?

ఒకవేళ ఎవరైనా నన్ను చితక్కొట్టెస్తే ఎలా?

నా కప్పులో ఎవరైనా విషం కలిపితే ఎలా?

ఒకవేళ నేను ఏడవడం మొదలెడితే ఎలా?

ఒకవేళ నాకు రోగం వచ్చి చచ్చిపోతే ఎలా?

నేను ఆ పరీక్షలో తప్పితే ఎలా?

నా ఛాతీమీద ఆకుపచ్చ రోమాలు మొలిస్తే ఎలా?

నేనంటే ఎవరికీ ఇష్టం లేకపొతే ఎలా?

మెరుపు మెరిసి నామీద పిడుగుపడితే ఎలా?

నేను ఎదగకుండా మరుగుజ్జుగా ఉండిపోతే ఎలా?

నా తల రోజురోజుకీ కుంచించుకుపోతే ఎలా?

నా గాలానికి చేప చిక్కకపోతే ఎలా?

సుడిగాలి నా గాలిపటాన్ని చింపిపోగుపెడితే ఎలా?

ఒకవేళ వాళ్ళే యుద్ధం మొదలెడితే ఎలా?

ఒకవేళ అమ్మా నాన్నా విడిపోతే ఎలా?

బస్సు ఒకవేళ ఆలస్యంగా వస్తే ఎలా?

నా దంతాలు తిన్నగా మొలవకపొతే ఎలా?

పొరపాటున నేను నా పంట్లాం చించేసుకుంటే ఎలా?

జీవితంలో నేను ఎన్నడూ నాట్యం నేర్చుకోలేకపోతే ఎలా?

అన్నీ సవ్యంగానే ఉన్నాయి. అంతా బాగానే ఉంది.

కానీ చీకటిపడితే చాలు, “ఎలా?” అన్న భయాలు తలెత్తుతుంటాయి.

.

షెల్ సిల్వర్ స్టీన్

(September 25, 1930 – May 10, 1999)

అమెరికను కవి

.

Shel Silverstein

(Sheldan Allan Silverstein)

(September 25, 1930 – May 10, 1999)

Image Courtesy: Wikipedia
.

What-if? 

.

Last night, while I lay thinking here,

some What-ifs crawled inside my ear

and pranced and partied all night long

and sang their same old What-if song:

What-if I’m dumb in school?

What-if they’ve closed the swimming pool?

What-if I get beat up?

What-if there’s poison in my cup?

What-if I start to cry?

What-if I get sick and die?

What-if I flunk that test?

What-if green hair grows on my chest?

What-if nobody likes me?

…..

….

….

… (Deliberately left blank for copyright reasons)

….

….

….

….

….

 

Everything seems well, and then

the nighttime What-ifs strike again!

.

Shel Silverstein

(September 25, 1930 – May 10, 1999)

American Poet

 

Read the poem in full here

%d bloggers like this: