అనువాదలహరి

Silence … Chandra Kanneganti, Telugu, Indian

Choose whatever word you like;

Whether you break it horizontally

or sliver it vertically, you find no trace of moisture.

Yet, if you want to light a fire

they do not catch fire however long you may try.

What to do now?

Whatever picture you want to draw out of them

these soiled words do not gel.

And in these chinky, cliched words

Can’t hold any idea you try to fill them up.

The longer you muse the reason for that

the diaphanous layers evaporate one by one.

And pouring few words in the churner

no matter how long you churn, you hear the same churning sound

you have been listening since childhood shall echo in your ears once more.

But, there is no fresh lease of life with the rounded words or faces.

Throwing them all to the winds

Without speaking up a word

Let us pay homage to silence.

.

Chandra Kanneganti

Telugu

Indian

Sri Chandra Kanneganti is a poet and short story writer  with 2 Publications  “Vaana Velisina Saayamtram” ( An evening after the Rain, Collection of Telugu Poetry, 2007) and  “Muudo MudraNa” (Third Edition, Collection of Short stories, 2012).

Hailing from  Saupaadu  Village of Guntur district, Andhra pradesh,  he graduated in engineering from REC Warangal and did his higher studies at University of IOWA. For the last 30 years, he is living in Dallas, Texas.

మౌనం…

అడ్డంగా విరిచినా
నిలువుగా కోసినా తడన్నదే కనపడదు
ఏ మాట కోరుకున్నా!
అట్లాగని అంటించినా
రాజుకోవు ఎంతకూ!
ఏం చేద్దాం ఈ వేళ?

ఏ దృశ్యం గీద్దామన్నా
మాసిన అక్షరాలు అతకవు!
ఈ అరిగి చిల్లులుపడ్డ పదాల్లో
ఏ భావం నింప చూసినా నిలవదు!
అర్థమేమిటని అదేపనిగా ఆలోచిస్తే
వుల్లిపొరలన్నీ ఆవిరవుతాయి!

ఇన్ని మాటలు వేసి
ఎంత గిలకొట్టినా అదే గిలక్కాయ చప్పుడు
చిన్నప్పటినుండీ వింటున్నదే-
రింగుమని చెవుల్లో ఇంకా గింగురుమంటున్నదే!
ఇప్పుడు కొత్తగా బతికేదేం లేదు
గుండ్రటి మొహాలతో మాటలతో!
అన్నీ అటువిసిరేసి
మాటలు మానేసి
మౌనాన్ని మన్నిద్దామీవేళ!
.
కన్నెగంటి చంద్ర

తెలుగు

భారతీయ కవి.

(వానవెలిసిన సాయంత్రం కవితాసంపుటి నుండి)

ప్రకటనలు

చిలిపిచేష్టల గాలి… విలియమ్ హోవిట్, ఇంగ్లీషు కవి

ఓ ఉదయం గాలి నిద్రనుంచి లేచి తనలో ఇలా అనుకుంది,

‘ఇవాళ మనం వేడుక చేసుకోవాలి! ఒకసారి ఇలా గెంతాలి

మరో సారి పిచ్చిగా గుర్రపుదాట్లు వేసుకుంటూ వెంటతరమాలి!

వెళ్ళిన ప్రతిచోటా ఇవాళ కలకలం సృష్టించాలి! ‘ అనుకుంటూ.

అనుకోడమే తడవు, ఊరు ఊరంతా కోలాహలంగా ఊడుస్తూ పోయింది

దారిగురుతుల్ని చెరిపి, షట్టర్లని చెల్లాచెదరు చేసింది,

నిర్దాక్షిణ్యంగా గాలిదుమారం లేపి మనుషుల్ని తోసుకుంటూ పోయి

మిఠాయిల షాపు, వృద్ధస్త్రీల టోపీ అన్న తేడాలేకుండా ఎగరేసుకుపోయింది

ఇంతకు ముందెన్నడూ అంత బిగ్గర అరుపులు వినిపించలేదు,

ఆపిలు పళ్ళూ, బత్తాయిపళ్ళూ అలా అలా దొర్లిపోతుంటే

ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి ఎగరేసుకుపోదామని దొంగచూపులు చూసే

పిల్లకాయలు ఎవరికి దొరికింది వారు పట్టుకు పారిపోయారు.

తర్వాత పొలాల్లోకి కుని రాగం తీసుకుంటూ బడాయిగా పోయింది

అక్కడి పశువులన్నీ ఏమవుతోందో తెలీక గాభరాపడ్డాయి

ముత్తవ్వల్లా గంభీరంగా ఉండే గోవుల తోకల్ని లాగి

అక్కడి గుర్రపుపిల్లల్ని జూలు వాటి నుదుళ్ళకు తగిలేలా విసిరికొట్టింది

దానితో అటువంటి అలవాటైన ఎగతాళికి కోపగించుకుని

వెనుదిరిగి మూతిముడుచుకుని మౌనంగా నిలుచున్నాయి.

విశాలమైన నది ఒడ్లవెంటనున్న రెల్లుగడ్డిలో ఈలవేసుకుంటూ

అటూఇటూ గెంతుకుంటూ, అల్లరి కొంతసేపు కొనసాగించింది

నురుగుమీద వాలుతున్న పిట్టలమీద ఊఫ్ అని ఊదుతూనో

రాజమార్గం మీది బాటసారి సమాధిని రాసుకుంటూనో పోయింది.

పాపం, ఆ బిచ్చగాడి సంచీనీ బొచ్చెనీ లాక్కోడం ఏమీ బాగులేదు

అతని చిరిగిపోయిన దుస్తుల్ని రెపరెపలాడించడమూ బాగులేదు.

అది ఎంతకి తెగించిందంటే ఎవరితో వేళాకోళానికైనా జంకలేదు

అటు డాక్టరు గారి విగ్గు ఊడబీకింది, ఆ పెద్దమనిషి దుస్తుల్నీ వదల్లేదు.

అడవి దారులంట ఉల్లాసంగా కేరింతలు కొడుతూ అరుస్తోంది:

ఓ బలిష్టమైన ఓక్ చెట్లలారా! మీ తలలు వంచుతాను చూడండి! ‘ అని.

పెద్ద ప్రయాసలేకుండానే అవి తలవంచేలా చేసింది.

లేదా వాటి బలమైన కొమ్మల్ని పూర్తిగా తెంపుకుపోయింది.

తర్వాత అది క్రూరమృగంలా పాకల్లోకీ, పొలాల్లోకి చొరబడింది

అక్కడి ప్రజల్ని హఠాత్పరిణామానికి భయభ్రాంతుల్ని చేస్తూ,

దాంతో వాళ్ళు మండు వేసవిలోని తేనెటీగలదండులా పరిగెత్తారు.

అందులో చేతిరుమాళ్ళు తలకట్టుకి చుట్టుకున్న యువతులున్నారు

వాళ్ళ కోళ్ళకి ఈ ఆపద తప్పిందోలేదో నని ఆతృతగా చూస్తూ

అక్కడి సీమ కోళ్ళని పట్టుకున్నారు, బాతులు గట్టిగా అరిచేయి,

ఆడకోళ్ళన్నీ భయంతో ఒక్కసారి తమనెలవులకి పరిగెత్తాయి.

అక్కడ నిచ్చెనల చప్పుళ్ళూ, దుంగల చప్పుళ్ళూ అందుకున్నాయి

ఏ క్షణంలోనైనా ఇంటి కప్పు ఎగిరిపోతుందేమోనన్న భయంతో.

కానీ గాలి ముందుకి పోయింది, ఒక చిన్న సందులో

రొప్పుతూ వృధాగా పరిగెత్తుతున్న బడిపిల్లాడిని కలిసింది.

అది అతన్ని పడదోసి, దొర్లించిమరీ పారిపోయింది,

నిలబడేవేళకి అతని టోపీ చెరువులో, జోళ్ళు బురదలో ఉన్నాయి.

అక్కడొక జుత్తు నెరిసిన ముసలి బిచ్చగాడున్నాడు

ఆరుబయటనున్న ఒక ముళ్ళపొదని ఊడబెరికి

సూదిముక్కుతో పొడిచినట్లు చిన్నగాట్లు పెట్టిపోయింది.

అతనికి ముందూ, వెనకా, అన్నిపక్కలా తిరిగింది

ఆ బక్కప్రాణి ఒంట్లోంచి జీవుడు లేచిపోయినట్టనిపించింది.

అతను తిట్టుకుంటూ కూలబడేలా చేసింది:

“ఎన్నడూ ఎరగమమ్మా ఇంతగాలి! దీని జిమ్మడ!

కానీ ఇవాళా రేపూ వీస్తున్న ప్రతి గాలీ

ఈ ముసలాడు ఎంత బలహీనమయ్యాడో తెలియజెపుతోంది! ”

కానీ శలవురోజు హుషారులో ఉన్న గాలి ముందుకి సాగింది.

ఇప్పుడది దూరంగా ఉవ్వెత్తున ఎగస్తున్న సముద్రం మీదకు చేరింది.

అక్కడ దర్జాగా ప్రయాణిస్తున్న ఓడ దాని ప్రభావం చవిచూసింది.

దాని ప్రక్కనున్న చిన్న చిన్న పడవలు ముందుకీ వెనక్కీ ఊగేయి.

అదిగో! అటు చూడండి. చీకటి పడబోతోంది. వెలుగులీనుతున్న

పడమటి దిక్కున, సముద్రపక్షులు వాలే గుట్టమీద

తనెంత భయంకరమైన అల్లరి చేసిందో తలుచుకుంటూ

ముసిముసినవ్వులు నవ్వుకుంటూ విశ్రాంతి తీసుకుంది.

.

విలియమ్ హోవిట్,

18 డిశంబరు 1792 – 3 మార్చి, 1879

ఇంగ్లీషు కవి

The Wind in a Frolic

.

The wind one morning sprung up from sleep,
Saying, ‘Now for a frolic! now for a leap!
Now for a mad-cap, galloping chase!
I’ll make a commotion in every place!’
So it swept with a bustle right through a great town,
Creaking the signs, and scattering down
Shutters; and whisking, with merciless squalls,
Old women’s bonnets and gingerbread stalls.
There never was heard a much lustier shout,
As the apples and oranges trundled about;
And the urchins, that stand with their thievish eyes
For ever on watch, ran off each with a prize.
Then away to the field it went blustering and humming,
And the cattle all wondered whatever was coming;
It plucked by their tails the grave, matronly cows,
And tossed the colts’ manes all about their brows,
Till, offended at such a familiar salute,
They all turned their backs, and stood sullenly mute.
So on it went, capering and playing its pranks:
Whistling with reeds on the broad river’s banks;
Puffing the birds as they sat on the spray,
Or the traveller grave on the king’s highway.
It was not too nice to hustle the bags
Of the beggar, and flutter his dirty rags:
‘Twas so bold, that it feared not to play its joke
With the doctor’s wig, or the gentleman’s cloak.
Through the forest it roared, and cried gaily, ‘Now,
You sturdy old oaks, I’ll make you bow!’
And it made them bow without more ado,
Or it cracked their great branches through and through.

Then it rushed like a monster on cottage and farm,
Striking their dwellers with sudden alarm;
And they ran out like bees in a midsummer swarm.
There were dames with their ‘kerchiefs tied over their caps,
To see if their poultry were free from mishaps;
The turkeys they gobbled, the geese screamed aloud,
And the hens crept to roost in a terrified crowd;
There was rearing of ladders, and logs laying on
Where the thatch from the roof threatened soon to be gone.

But the wind had passed on, and had met in a lane,
With a schoolboy, who panted and struggled in vain;
For it tossed him, and twirled him, then passed, and he stood,
With his hat in a pool, and his shoe in the mud.

There was a poor man, hoary and old,
Cutting the heath on the open wold—
The strokes of his bill were faint and few,
Ere this frolicsome wind upon him blew;
But behind him, before him, about him it came,
And the breath seemed gone from his feeble frame;
So he sat him down with a muttering tone,
Saying, ‘Plague on the wind! was the like ever known?
But nowadays every wind that blows
Tells one how weak an old man grows!’

But away went the wind in its holiday glee;
And now it was far on the billowy sea,
And the lordly ships felt its staggering blow,
And the little boats darted to and fro.
But lo! it was night, and it sank to rest,
On the sea-bird’s rock, in the gleaming west,
Laughing to think, in its fearful fun,
How little of mischief it had done.

.

William Howitt

(18 December 1792 – 3 March 1879)

English Writer

Poem Courtesy: 

https://www.poetrynook.com/poem/wind-frolic  

ఊరట… మాత్యూ ఆర్నాల్డ్, ఇంగ్లీషు కవి

సూర్యరశ్మిని పొగమంచు కప్పేసింది
నాలుగుప్రక్కలనుండీ పొగలు ఎగస్తున్న
పొట్టి గుడిశెలు నన్ను చుట్టుముట్టి ఉన్నాయి;
ఏదో చెప్పలేని నిరాశ
నా మనసుని కృంగదీస్తోంది.

కానీ, నే నొకవంక దిగులుతో అలమటిస్తుంటే
ప్రతి దిక్కునా లెక్కలేనన్ని అవకాశాలు
ఒకదానివెంట ఒకటి పరచుకుంటున్నాయి
గణించలేనంత మంది మనుషులు
చెప్పలేనన్ని మానసిక అవస్థలలో గడుపుతున్నారు.

ఇక్కడనుండి దూరంగా, ఆసియాలో
చదునుగా ఉన్న బిక్షువుల ఆశ్రమగోపురాలపైనా
బంగారు రంగులో మెరిసే
లాసా (టిబెట్) లోని మిద్దెలపైనా
సూర్యుడు మిలమిల మెరుస్తున్నాడు.

పసుపుపచ్చని టైబరు నదీ తీరాన
కాలంతోపాటు అరిగి నలుపెక్కిన పాలరాతి
విగ్రహాలలోని నవరసాధిదేవతలు
ఆ మ్యూజియంలో ఇప్పటికీ
అందంగానే కనిపిస్తున్నారు.

ఆ కోట సింహద్వారాల ముంగిలి
చిత్రమైన కేకలు మిన్నుముడుతున్నాయి
అదే (గ్రీసులోని) హెలికాన్ పర్వతాగ్రాలపై
ఎంత నిర్మలమైన ప్రశాంతత ఉందంటే
ఆ దాపున ఒక మబ్బుతునకకూడా లేదు.

ఇసుకతిన్నెలమధ్య కప్పబడి ఉన్న
ఒక ఒంటరి ఆఫ్రికను నగరపు
ఎండచొరరాని వీధులగుండా
వయసు పైబడిన ఒక అంధ భిక్షువు
ఎవరో నడిపిస్తుంటే బిచ్చమెత్తుకుంటున్నాడు.

వ్యయమైన ఈ ఎడారి అంతర్భాగంలోకి
ఇంతవరకు ఏ దోపిడిదారుడూ
ఇళ్ళు దోచుకోలేదు;
ఇక్కడి చూపును మించిన ఏ నిశితమైన చూపూ
దూరంనుండే తమ ఎరని ఇట్టే పసిగట్టనూ లేదు.

ఈ సహారా ఇసుక తుఫానులు
అతని రెండు కనుగుడ్లనూ చీల్చేసింది.
అతని గెలుచుకున్న దోపిడీ సొమ్ము ఖర్చయిపోయింది
అతనికిప్పుడు వర్తమానమంతా
కేవలం బాధతో కూడినదే.

అందమైన ఇద్దరు యువ ప్రేమికులు,
నులివెచ్చని జూన్ గాలి మాటున
తొలివేసవి పొలాలవెంబడి తిరిగివచ్చి
ఒకరితో ఒకరు సరసాలాడుకుంటూ
ఆనందంతో మైమరచి నిలబడ్డారు.

ఇద్దరూ జంటగా తీయని గొంతుతో,
కళ్ళలో మెరుపు తొణికిసలాడుతుంటే,
ఇలా అభ్యర్త్ధిస్తున్నారు: ” ఓ విధీ!
ఈ వర్తమానాన్ని కొంచెం పొడిగించవూ!
కాలమా! అక్కడే అలా ఆగిపోవా!”

వెనువెంటనే ఆ దేవత నిర్దాక్షిణ్యంగా
కనుబొమలు ముడిచి, తల అడ్డంగా తిప్పింది.
కాలం దాని ఇసుక గడియారాన్ని
ఎప్పుడు తిప్పాలో అప్పుడు తలక్రిందులు చేస్తుంది.
అంతే! వాళ్ళ తరుణం మించిపోయింది.

ఒకవేళ జాలి ప్రదర్శించి
ఆ న్యాయదేవత
వాళ్ళ ఆనందాన్ని పొడిగించి ఉంటే
మరొక చోట ఎక్కడో
మరొకరి దుస్థితిని పొడిగించి ఉండేది.

నిష్కల్మషమైన
ఏ క్షణపు ఆనందాన్ని నేను
శాశ్వతం చెయ్యడానికి ప్రయత్నిస్తానో
పదివేలమంది దుఃఖితులు
అది ముగియాలని ఎదురుచూస్తుంటారు.

నిర్దాక్షిణ్యమైన
ఆ “కాల”పు ఏ చీకటి సమయాలని
నేను నశింపజెయ్యడానికి ప్రయత్నిస్తానో
అవే క్షణాలని కొందరు గడుపుతారు
హాయిగా, ఆనందంగా, సంతోషంగా.

అందరూ అసంతృప్తినిచ్చే కాలం
అది ఏ ఒక్క మనిషిపట్లా
పక్షపాతం చూపించదు,
అందరు మనుషులకీ
వాళ్ల కష్టకాలం వాళ్ళకి తెస్తుంది.

.

మాత్యూ ఆర్నాల్డ్

(24 December 1822 – 15 April 1888)

ఇంగ్లీషు కవి

Mathew Arnold
Image Courtesy: Project Gutenberg

.

Consolation

.

Mist clogs the sunshine.

Smoky dwarf houses

Hem me round everywhere;

A vague dejection

Weighs down my soul.

Yet, while I languish,

Everywhere countless

Prospects unroll themselves,

And countless beings

Pass countless moods.

Far hence, in Asia,

On the smooth convent-roofs,

On the gilt terraces,

Of holy Lassa,

Bright shines the sun.

Grey time-worn marbles

Hold the pure Muses;

In their cool gallery,

By yellow Tiber,

They still look fair.

Strange unloved uproar

Shrills round their portal;

Yet not on Helicon

Kept they more cloudless

Their noble calm.

Through sun-proof alleys

In a lone, sand-hemm’d

City of Africa,

A blind, led beggar,

Age-bow’d, asks alms.

No bolder robber

Erst abode ambush’d

Deep in the sandy waste;

No clearer eyesight

Spied prey afar.

Saharan sand-winds

Sear’d his keen eyeballs;

Spent is the spoil he won.

For him the present

Holds only pain.

Two young, fair lovers,

Where the warm June-wind,

Fresh from the summer fields

Plays fondly round them,

Stand, tranced in joy.

With sweet, join’d voices,

And with eyes brimming:

“Ah,” they cry, “Destiny,

Prolong the present!

Time, stand still here!”

The prompt stern Goddess

Shakes her head, frowning;

Time gives his hour-glass

Its due reversal;

Their hour is gone.

With weak indulgence

Did the just Goddess

Lengthen their happiness,

She lengthen’d also

Distress elsewhere.

The hour, whose happy

Unalloy’d moments

I would eternalise,

Ten thousand mourners

Well pleased see end.

The bleak, stern hour,

Whose severe moments

I would annihilate,

Is pass’d by others

In warmth, light, joy.

Time, so complain’d of,

Who to no one man

Shows partiality,

Brings round to all men

Some undimm’d hours.

.

Matthew Arnold

(24 December 1822 – 15 April 1888)

English Poet, Cultural Critic and Inspector of Schools

Poem Courtesy:

https://www.poetrynook.com/poem/consolation

హెన్రీ వాన్ సమాధి దగ్గర… సీ ఫ్రై ససూన్, ఇంగ్లీషు కవి

గలగలలాడుతూ పారుతున్న నదికి ఎగువన

అదిగో సాదాసీదాగా కనిపిస్తున్న ఆకుపచ్చ సమాధిఫలకం

ఎవరికీ కనిపించకుండా, యూ చెట్టు చాటున కనుమరుగై ఉంది.

ఇక్కడే హెన్రీ వాన్ నిద్రిస్తున్నాడు, అతని పేరు శాశ్వతంగా

మంచుకడిగిన వనదేవతలా, మన ఊహకికూడా అందనంత

కాలం నక్షత్రాల వెలుగులా నిలిచిపోతుంది.

అందరూ ఇష్టపడ్డ డాక్టరు, వేల్స్ కి చెందిన సిలూరిస్ట్

ఇక్కడే నిద్రిస్తున్నాడు, అతనెలా ఉంటాడో తెలిపే చిత్తరువులూ లేవు.

అతని మనసులో దేవదూతలు వసించేవారు, అతను

మనోనేత్రాలతోనే ప్రభాతవెలుగులు దర్శించేవాడు.

ఇక్కడ విశ్వాసం, దయ, వివేకం, వినయం,

(వాటి ప్రభావం ఇప్పటికీ నిలిచి ఉంటుంది)

వెలుగొందుతున్నాయి. సృష్టిలోని ప్రశాంతత ఈ చిరు సమాధి ప్రతిఫలిస్తుంది.

నే నీ మునివాకిట వినమ్రుడనై ప్రార్థించడానికి నిలబడ్డాను.

.

సీ ఫ్రై ససూన్

ఇంగ్లీషు కవి

(సిలూరిస్ట్: సిలూరియన్ తెగకు చెందిన వాడు)

Siegfried Sassoon
Siegfried Sassoon
Image Courtesy: http://www.spartacus.schoolnet.co.uk/Jsassoon.htm

.

At the Grave of Henry Vaughan

.

Above the voiceful windings of a river

An old green slab of simply graven stone

Shuns notice, overshadowed by a yew.

Here Vaughan lies dead, whose name flows on for ever

Through pastures of the spirit washed with dew

And starlit with eternities unknown.

Here sleeps the Silurist; the loved physician;

The face that left no portraiture behind;

The skull that housed white angels and had vision

Of daybreak through the gateways of the mind.

 Here faith and mercy, wisdom and humility

 (Whose influence shall prevail for evermore)

 Shine. And this lowly grave tells Heaven’s tranquility

 And here stand I, a suppliant at the door.

.

Siegfried Sassoon CBE MC

(8 September 1886 – 1 September 1967)

English Poet and Soldier of First World War

https://www.poetrynook.com/poem/grave-henry-vaughan

ప్రియ మృత్యువు… లాంగ్స్టన్ హ్యూజ్, అమెరికను

.

ప్రియ మృత్యువా!

అన్నీ నీ రెక్కల క్రిందకి తీసుకుంటావు.

హతమార్చడానికికాదు,

కేవలం ఆకారం మార్చడానికి.

బాధలతో తపిస్తున్న

ఈ శరీరానికి

మరో రూపం ఇవ్వడానికి.

నువ్వు మళ్ళీ సుమారుగా ఇలాంటి వస్తువునే సృష్టించవేమోగాని

కానీ, ఎన్నడూ అక్షరాలా ఇదే వస్తువుని తయారుచెయ్యవు.

ఓ ప్రియ మృత్యువూ!

నీ మారు పేరు మార్పు కదూ?
.

లాంగ్స్టన్ హ్యూజ్

(February 1, 1902 – May 22, 1967)

అమెరికను కవి 

Image courtesy: http://4.bp.blogspot.com

.

Dear Lovely Death

.

Dear lovely Death

That taketh all things under wing—

Never to kill—

Only to change

Into some other thing

This suffering flesh,

To make it either more or less,

But not again the same—

Dear lovely Death,

Change is thy other name.

.

Langston Hughes

(February 1, 1902 – May 22, 1967)

American

Poem courtesy:

https://www.poetrynook.com/poem/dear-lovely-death

ఎవరు ఎక్కువ ప్రేమించారు? … జోయ్ ఏలిసన్, అమెరికను కవయిత్రి

“అమ్మా! నువ్వంటే నాకిష్టం,” అన్నాడు జాన్
అని, తన పని మరిచి, తన కుళ్ళాయి మరిచి
తోటలో ఉన్న ఉయ్యాల ఊగడానికి పరిగెత్తాడు,
నీళ్ళూ, కట్టేలూ తెచ్చే బాధ్యత ఆమెకి వదిలేసి.

“అమ్మా! నువ్వంటే నాకిష్టం,” అంది ఎర్రబుగ్గల నీల్,
నువ్వంటే నా కెంత ఇష్టమో మాటల్లో చెప్పలేను,”;
అంటూ రోజులో సగభాగం బుంగమూతి పెట్టుకుని సతాయించేది
చివరికి తను ఆటకి పరిగెత్తగానే సంతోషంగా ఊపిరిపీల్చుకుంది.

“అమ్మా! నువ్వంటే నాకిష్టం, ” అంది చిన్నారి ఫాన్,
“ఈ రోజు నీకు ఎంత వీలైతే అంత సాయం చేస్తాను,
ఈ రోజు బడిలేనందుకు ఆనందంగా ఉంది!”
అని ఉయ్యాలలో బిడ్డ నిద్రపోయేదాకా ఊచింది.

తర్వాత నెమ్మదిగా అడుగులేసుకుంటూ, చీపురు తెచ్చింది
గదంతా ఊడ్చి ఎక్కడి వస్తువులక్కడ సర్దింది,
రోజల్లా ఖాళీ లేకుండా తిరుగుతూ ఎంతో ప్రసన్నంగా ఉంది
పిల్లలు ఎంతవరకు అమ్మకి ఏ సాయం చెయ్యగలరో అది చేస్తూ.

“అమ్మా, నువ్వంటే నాకిష్టం” అని మళ్ళీ అందరూ అన్నారు
పక్కమీదకి ముగ్గురు పిల్లలూ వాలిపోబోతూ.
వాళ్ల ముగ్గురిలో ఎవరికి నిజంగా అమ్మంటే ప్రేమో
తల్లి ఎలా తెలుసుకుందో మీరు చెప్పగలరా?
.
జోయ్ ఏలిసన్

అమెరికను కవయిత్రి

.

Which Loved Best?

.

“I love you, Mother,” said little John;

Then, forgetting his work, his cap went on,

And he was off to the garden-swing,

And left her the water and wood to bring.

“I love you, Mother,” said rosy Nell —

“I love you better than tongue can tell;”

Then she teased and pouted full half the day

Till her mother rejoiced when she went to play.

“I love you, Mother,” said little Fan;

“To-day I’ll help you all I can;

How glad I am school doesn’t keep!”

So she rocked the babe till it fell asleep.

Then, stepping softly, she fetched the broom

And swept the floor and tidied the room;

Busy and happy all day was she,

Helpful and happy as child could be.

“I love you, Mother,” again they said,

Three little children going to bed.

How do you think that mother guessed

Which of them really loved her best?

.

Joy Allison

American Poetess

19th Century

(The author of this poem, Mary A. Cragin, wrote under the pen name Joy Allison. Most of Mrs. Cragin’s stories and poems appeared in magazines. She also published two stories in book form: “Billow Prairie” and “Conrad and the House Wolf.” In addition to magazines, “Which Loved Best” turned up in Sunday school lessons and grade school readers. You can find it in second grade readers as early as 1879 on Google Books.)

వానంటే ఎవరికి ఇష్టం?… క్లారా డోటీ బేట్స్, అమెరికను

“నాకు,” అంది బాతు, “అది గొప్ప సరదాగా ఉంటుంది.
ఎందుకంటే, అప్పుడు నేను కాళ్ళతో ఈదొచ్చు
మెత్తని బురదలో నడిచేప్పుడు, మూడు కాలివ్రేళ్ళ
ముద్రలు పడతాయి… క్వాక్! క్వాక్!!”

“నాకు,” అని అరిచింది డేండిలియన్ పువ్వు.
“నా మొగ్గలు ఎండిపోయాయి, వేళ్ళు నీటికై తపిస్తున్నాయి,”
అంది, పచ్చగా ఒత్తుగా ఉన్న తన గడ్డి పరుపు మీంచి
తన చిందరవందరగా ఉన్న తల పైకెత్తుతూ.

సెలయేరు పాట అందుకుంది,”ప్రతి చినుకుకీ స్వాగతం,
వాన చినుకులారా! చిత్తుగా కురవండి! నన్ను
మీరొక నదిలా పొంగించేదాకా తెరిపి ఇవ్వొద్దు.
అప్పుడు నేను మిమ్మల్ని సముద్రందాకా మోసుకుపోతాను.

“నాకు,” అన్నాడు టెడ్, “అప్పుడు నేను పొడవాటి
బూట్లు తొడుక్కుని, రెయిన్ కోటు వేసుకుని
బడికెళ్ళే దారిలో కనిపించే ప్రతి బురదగుంట,
పిల్ల కాలువ, నీటిచెలమలోంచీ పరిగెత్తొచ్చు!
.
క్లారా డోటీ బేట్స్,

December 22, 1838 – October 14, 1895

అమెరికను కవయిత్రి

.

.

Who Likes the Rain?

.

 “I,” said the duck. “I call it fun,

For I have my pretty red rubbers on;

They make a little three-toed track

In the soft, cool mud—quack! quack!”

“I,” cried the dandelion, “I,

My roots are thirsty, my buds are dry,”

And she lifted a tousled yellow head

Out of her green and grassy bed.

Sang the brook: “I welcome every drop,

Come down, dear raindrops; never stop

Until a broad river you make of me,

And then I will carry you to the sea.”

“I,” shouted Ted, “for I can run,

With my high-top boots and raincoat on,

Through every puddle and runlet and pool

I find on the road to school.”

.

Clara Doty Bates

December 22, 1838 – October 14, 1895

American Poet

Poem Courtesy:

https://www.poetrynook.com/poem/who-likes-rain

అఖండ ప్రార్థన… జేమ్స్ విట్ కూంబ్ రైలీ, అమెరికను

ఓ ప్రభూ! కరుణామయా!

దయావార్నిధీ!

నేను ఇష్టపడే వారినందరినీ

ఈ రోజు నీ కటాక్షవీక్షణలతో చూడు!

వాళ్ళ హృదయాలని పట్టిపీడించే అలసటని తొలగించు!

గాలిని తూర్పారబెడుతున్నట్టు ఎగిరే

నీ దూతల రెక్కల రెపరెపల జాడల్లో

వాళ్లకి కావలసిన అవసరాలూ తీర్చు!

బాధాతప్తహృదయులందరికీ

బాధలనుండి విముక్తి కలిగించు.

తిరిగి వాళ్ళ పెదాలపై

చిరునవ్వులు వరదెత్తనీ!

లేమితో అలమటించే దీనులకు

ప్రభూ! ఈ రోజు నా సొత్తైన

అనంతమైన సంతృప్తి సంపదని

పంచవలసిందిగా ప్రార్థిస్తున్నాను!

.

జేమ్స్ విట్ కూంబ్ రైలీ

(October 7, 1849 – July 22, 1916)

అమెరికను

.

The Prayer Perfect

.

Dear Lord! kind Lord!

Gracious Lord! I pray

Thou wilt look on all I love,

Tenderly to-day!

Weed their hearts of weariness;

Scatter every care,

Down a wake of angel wings

Winnowing the air.

Bring unto the sorrowing

All release from pain;

Let the lips of laughter

Overflow again;

And with all the needy

O divide, I pray,

This vast treasure of content

That is mine to-day!

.

James Whitcomb Riley

(October 7, 1849 – July 22, 1916)

American Poet

Poem Courtesy:

https://www.poetrynook.com/poem/prayer-perfect

నువ్వు పక్షిలా బ్రతుకు … విక్టర్ హ్యూగో, ఫ్రెంచి కవి

నువ్వు పక్షిలా బ్రతుకు.

ఆకాశంలో ఎగురుతూ ఎగురుతూ

విశ్రాంతికి చెట్టుకొమ్మ మీద వాలినపుడు

అల్పమైన దాని బరువుకే

కాలి క్రింద కొమ్మ విరగబోతున్నా

అది పాడుతూనే ఉంటుంది

తనకి రెక్కలున్నాయన్న ధైర్యంతో!

.

విక్టర్ హ్యూగో

26 February 1802 – 22 May 1885

ఫ్రెంచి కవి, నాటకకర్త, నవలా కారుడు

.

Be Like the Bird

.

Be like the bird, who

Halting in his flight

On limb too slight

Feels it give way beneath him,

Yet sings

Knowing he hath wings.

.

Victor Hugo

26 February 1802 – 22 May 1885

French  Poet, Novelist and Dramatist 

Poem Courtesy:

https://www.poetrynook.com/poem/be-bird-0

ప్రతిధ్వని… వాల్టర్ డి లా మేర్, ఇంగ్లీషు కవి

“ఎవరది పిలిచింది?” అన్నాన్నేను. నా మాటలు

ఊసులాడుతున్న వనసీమలలోంచి,

ఇటూ అటూ పోతూ పిట్టల్ని గాభరాపెట్టేయి

“ఎవరది పిలిచింది? ఎవరది పిలిచింది?” అంటూ.

చిటారుకొమ్మలనున్న ఆకులు

ఎండలో గలగలలాడాయి

ఎండకాగిన పొడిగాలి నా అరుపుని

సన్నగా మోసుకుపోయింది:

పచ్చదనం మద్య తొంగి చూస్తున్న కళ్ళూ, నీడలోనున్నవీ

కదలకుండా పడున్న డొంకలోని గొంతులు

నన్ను వెక్కిరించడానికి

నే నేమంటే తిరిగి అదే అంటున్నాయి.

నా కన్నీళ్ళలోంచి ఒక్క సారి అరిచేను: “ఎవడికి ఖాతరు?” అని;

గాలి ఒక్కసారి పల్చబడింది:

ఆ నిశ్శబ్దంలో “ఎవడికి ఖాతరు? ఎవడికి ఖాతరు?”

అన్నమాట ముందుకీ వెనక్కీ ఊగిసలాడింది.

.

వాల్టర్ డి లా మేర్

25 April 1873 – 22 June 1956

ఇంగ్లీషు కవి

.

.

Echo

.

“Who called?” I said, and the words

Through the whispering glades,

Hither, thither, baffled the birds—

“Who called? Who called?”

The leafy boughs on high

Hissed in the sun;

The dark air carried my cry

Faintingly on:

Eyes in the green, in the shade,

In the motionless brake,

Voices that said what I said,

For mockery’s sake:

“Who cares?” I bawled through my tears;

The wind fell low:

In the silence, “Who cares? Who cares?”

Wailed to and fro.

.

Walter de la Mare

25 April 1873 – 22 June 1956

British Poet

Poem Courtesy:

https://www.poetrynook.com/poem/echo-7

%d bloggers like this: