అనువాదలహరి

అడవిలో ఒక దృశ్యం… ఏంటొనెట్ డికూర్సే పాటర్సన్, అమెరికను కవయిత్రి

ఒహ్! ఎంత అద్భుతమైన దృశ్యం! పాపం ఇరుకైన

నగర సీమల్లో కమ్మని కలలకికూడా కరువే.

చుక్కల్ని తలలో తురుముకుంటున్న ఈ  ‘ఫర్ ‘ చెట్లముందు

చర్చి గోపుర శిఖరాలుకూడా అంత పవిత్రత నోచుకో లేకున్నాయి.

.

ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్

17 Sep 1866 – 30 Apr 1925

అమెరికను కవయిత్రి

.

In the Forest

Ah, the forest visions! Poor and lowly

Are the dreams within a city’s bars,

Where cathedral spires seem less holy

Than these fir trees tipped with stars.

.

Antoinette de Coursey Patterson

17 Sep 1866 – 30 Apr 1925

American

Poem Courtesy:

https://archive.org/details/sonofmeropeandot00pattiala/page/64

ప్రకటనలు

వీడ్కోలూ- స్వాగతమూ… ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్, అమెరికను కవయిత్రి

గొంతులో కమ్మని పాటతో, రంగురంగుల నీ రెక్కలు

ఎండలో తళుకులీనుతున్నప్పుడు నన్ను విడిచి వెళ్లిపోయావు.

రెక్కలు విరిగి, రంగులన్నీ తమ తళుకు కోల్పోయి

గొంతులో పాట గొంతులో ఇంకి, ఇపుడు తిరిగి వచ్చావు.

 

అయినా సరే, నీకు స్వాగతం. ఇల్లు నీకోసం తెరిచే ఉంటుంది.

కళ్ళు కన్నీరు చెమర్చవచ్చు, పెదాలు నవ్వుతూనే పలుకరిస్తాయి

నేను కన్న కలలకి ఎన్నటికీ మరుపు అన్నమాట ఉండదు

అప్పటి నీ తియ్యని పాట ఇంకా గుండెలో ప్రతిధ్వనిస్తూనే ఉంది.

.

ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్

17 Sep 1866 – 30 Apr 1925

అమెరికను కవయిత్రి

 

 

.

Vale Atque Ave  (Farewell and the Hail)

.

You left me, like a bird with song clear-spoken,

All its brave plumage glinting in the sun.

You come to me again, with pinion broken,

The colours tarnished and the song all done!

 

I welcome you! Wide open in my casement,

And smiles shall greet you, though the tears may start,

The dream I dreamed can suffer no effacement,

Your once sweet songs still echo in my heart.

.

Antoinette de Coursey Patterson

17 Sep 1866 – 30 Apr 1925

American

Poem Courtesy:

https://archive.org/details/sonofmeropeandot00pattiala/page/55

 

బహుమతి… ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్, అమెరికను కవయిత్రి

ఉదయ సంధ్య తన విమలకంతో తూర్పున రంగులద్దుతుంది,

మధ్యాహ్నం తన పుష్యరాగంతో బంగారపు తళుకులీనుతుంది, 

సాయం సంధ్య కెంపులూ, కురువిందలతో మెరుగు పెడుతుంది, 

కానీ, రవ్వలాంటి చుక్కతో, రేయి ఆ బహుమతిని ఎగరేసుకుపోతుంది.

.

ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్

17 Sep 1866 – 30 Apr 1925

అమెరికను కవయిత్రి

.

The Award

.

The dawn’s lovely opal lights the eastern skies,

Noon brings a topaz all one golden glow

Then sunset doth a burnished ruby show,

But night, with a diamond star, bears off the prize.

.

Antoinette de Coursey Patterson

17 Sep 1866 – 30 Apr 1925

American

Poem Courtesy:

https://archive.org/details/sonofmeropeandot00pattiala/page/54

.

అశాంతి… ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్, అమెరికను

ఓ సరంగూ! నన్ను రేవు దాటించు.

అవతలి గట్టున పూలు అందంగా కనిపిస్తున్నాయి

ఆ గట్టున రాళ్ళుకూడా సూదుగా గరుకుగా కనిపించటం లేదు,

అక్కడ పిట్టలుకూడా బాగా పాడతాయని అందరూ అంటున్నారు.

ఓ సరంగూ! నన్ను రేవు దాటించవూ.

ఓ సరంగూ! నన్ను రేవు దాటించు.

ఇక్కడ అన్నీ ఎప్పుడూ ఉండే పాత వెతలే, కాకపోతే,

నేను మరికొన్ని సరికొత్తవాటితో సతమతమౌతున్నాను.

గాలివాటూ, కెరటాలూ ప్రతికూలంగా ఉంటే ఉండనీ, బాబ్బాబు,

ఓ సరంగూ! నన్ను ఎలాగైనా రేవు దాటించవూ.

ఓ సరంగూ! నన్ను రేవు దాటించు.

ఈ వింత వింత పరిస్థితుల మధ్య నే నుండలేను;

కళ్ళు మసకబారుతున్నై, నా అంతరాంతరాల్లో

మళ్ళీ పరిచయమున్న పాతవాటికోసం ప్రాకులాట ఎక్కువైంది

అవి చనిపోయిన వాళ్లందరూ ఎప్పుడూ పచ్చిగా ఉంచే 

ఎంత పాత విషాదకర సందర్భాలయినా సరే.

ఓ సరంగూ! ఊఁ త్వరగా, నన్ను గమ్యం చేర్చవూ!

.

ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్

17 Sep 1866 – 30 Apr 1925

అమెరికను కవయిత్రి

.

Restlessness

.

Ferryman, row me across.

The flowers look brighter on that farther side,

The stones less rough that lies along its shore,

And there, they tell me, birds sing even more.

Ferryman, row me across.

Ferry man row me across.

Here are same old sorrows of yore,

Among those newer beauties I would hide;

Heed not, I pray, an adverse wind or tide,

Ferry man row me across.

Ferry man row me across.

I cannot mid these scenes so strange abide;

Mine eyes grow dim, and in my heart’s deep core

I long for old familiar things once more,

E’en though they be sorrows known of yore,

Kept ever green by graves of those who died.

Ferry man, quick, row me home!

.

Antoinette de Coursey Patterson

17 Sep 1866 – 30 Apr 1925

American Poetess

Poem Courtesy:

https://archive.org/details/sonofmeropeandot00pattiala/page/39

అపార్థం… ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్, అమెరికను కవయిత్రి

పగటికి ప్రేమగా, అపురూపంగా చూసే హృదయ ముందనీ

రాత్రి ఏమీపట్టనట్టు, మౌనంగా ఉంటుందని అందరూ అంటారు

కానీ, నేను చాలా సార్లు రాత్రి వెళ్లిపోయిన తర్వాత

ఆమె కన్నీటి బిందువులు పువ్వులమీదా, గడ్డిమీదా చూశాను.

.

ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్

17 Sep 1866 – 30 Apr 1925

అమెరికను కవయిత్రి

.

 

Misunderstood

Day has a kindly, loving heart, they say

While night is made of cold silent hours

But often, after night has gone away,

I ‘ve found her tears upon the grass and flowers.

.

Antoinette De Coursey Patterson

17 Sep 1866 – 30 Apr 1925

Poem Courtesy:

https://archive.org/details/sonofmeropeandot00pattiala/page/32

 

రష్యను నర్తకి… ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్, అమెరికను కవయిత్రి

ఈ కవితలో lighted wood అన్న పదం మీద ఉపయోగించిన శ్లేష గమనించదగ్గది. ఒకటి చెక్కలతో చేసిన రంగస్థలాన్ని సూచిస్తే, రెండవది చప్పుడులేకుండా చిరుగాలికి లాస్యంచేస్తూ మండుతున్న కట్టె అయి ఉండొచ్చునని నా అభిప్రాయం.  మీరు గమనించి ఉంటే, బాగా ఎండిన కట్టెమీది మంట ఒక్కోసారి మండుతున్నంతమేరా కట్టెను తాకీ తాకనట్టు అటూ ఇటూ తిరుగుతూ ఉంటుంది. అంటే, ఒక నృత్యం కవయిత్రికి అద్భుతమైన మరొక నృత్యాన్ని గుర్తుకు తెచ్చిందన్నమాట.

 

ఎరుపురెక్కల మంట, బాగా వెలుగులున్న దారువుమీద

అలా అలా తేలిపోతూ కదలాడుతోంది. ఇంత నిశ్శబ్దంగా

కదలిపోయిన అద్భుతమైన జ్ఞాపకం నా స్మృతిలో ఉందా?

హాఁ! పావ్లోవా ఇంత మిడిసిపాటుతోనూ నృత్యం చేసేది.

.

ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్

17 Sep 1866 – 30 Apr 1925

అమెరికను కవయిత్రి

.

The Russian Dancer

.

Over the lighted wood a rose-winged flame

Plays softly. Can I in mem’ry find

Aught that’s so silent, lovely? Ah! A name,

Pavlowa, flits as lightly through my mind.

.

Antoinette De Coursey Patterson

17 Sep 1866 – 30 Apr 1925

American Poetess.

https://archive.org/details/sonofmeropeandot00pattiala/page/30

అభిజ్ఞప్రేయసి… ఏంటోనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్, అమెరికను కవయిత్రి

ఓ ప్రకృతీ! నీ ముందు కాళ్ళపై మోకరిల్లే వారిని

నువ్వు పతితుడవా? పావనుడవా? అని ప్రశ్నించకు.

వా డెవరైనా నిన్ను మనసారా ప్రేమిస్తాడు.

అతనికున్న సంగీత, చిత్రకళా నైపుణ్యాలను

కోపంలోనూ, ఆనందంలోనూ నువ్వు చిందించే

శతసహస్రసౌందర్యావస్థలనీ ఆరాధిస్తాడు.

అతను నీ పాదాలచెంతనే మోకరిల్లి ఉండగా

అతని స్తోత్రసుగంధాలు రోదసి అంతా వ్యాపిస్తాయి.

పాపం, మనశ్శాంతికి ప్రాకులాడే ఈ మానవాత్మని

నీ అభిజ్ఞతతో ఎంతకీ సంతృప్తి చెందక నువ్వు విసిగిస్తే,

నీమీది మునపటి నమ్మకాల్నీ, విస్వాసాల్నీ విడిచిపెట్టి

సులభంగా సంతృప్తిపరచగల పంచల చేరతాడు.

అతని ఆశలూ, కలలూ ఎంత కళావిహీనమై ఉంటాయంటే

నిన్ను పోగొట్టుకున్న ఆవేదన అతన్ని విడిచిపెట్టదు.

అంతే కాదు, ఒకప్పుడు నిన్ను చుంబించిన వారంతా

జీవితాలని ఎంత ప్రేమరహితంగా గడుపుతున్నారో గుర్తిస్తాడు.

.

ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్

17 Sep 1866 – 30 Apr 1925

అమెరికను కవయిత్రి

.

A Jealous Mistress

.

Thou askest not of him who kneels before thee,

O Nature, if he sinner be or saint,

But that with all his soul he shall adore thee,

And keep what gifts are his to sing or paint

Thy loveliness in all its myriad phases

Of sorrow or of laughter clear and sweet :

But only will the incense of his praises

Ascend to thee while he lies at thy feet.

And shouldst thou prove a mistress too exacting

For a poor human soul that seeks its ease,

So that, his one-time faith and creed retracting,

He turns to loves less difficult to please,

Ah then, he will know the pain of having missed thee…

So colourless are now all hopes and fears…

And he shall find that those who once have kissed thee

With lesser loves walk lonely all their years.

.

Antoinette De Coursey Patterson

September 17, 1866 – April 30, 1925

American Poet

Poem Courtesy:

https://archive.org/details/sonofmeropeandot00pattiala/page/28

ఒంటరి జాబిలి

అసూయ చెందిన ఆమె చెలికాడు మరలిపోయాడు;

ఒంటరితనంతో, భయాలతో సతమతమౌతూ చివరకి

సముద్రాన్ని ఆశ్రయించింది జాబిలి. ఆ పరాయి గుండెమీద

అపురూపమైన తన కన్నీళ్ళని ఒలకబోసుకుంటోంది.

.

ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్

17 Sep 1866 – 30 Apr 1925

అమెరికను కవయిత్రి

.

The Lonely Moon

 

Her envious kin turn from her; sore oppressed

With loneliness and fears,

She seeks the sea, and on that alien breast

Sheds her great golden tears.

.

 

Antoinette De Coursey Patterson

September 17, 1866 – April 30, 1925

American Poet

 

From:  https://archive.org/details/sonofmeropeandot00pattiala/page/24

 

మనవి… ఏమీ లోవెల్, అమెరికను కవయిత్రి

విరివిగా వాడడంవల్ల అరిగి అరిగి, నీ చేతికి అలవాటై,

నీ అవసరానికి తగినట్టు మలచబడిన పనిముట్టునవాలనీ,

నీ సేవకై నన్ను అలవోకగా వినియోగించుకోమనీ నా వినతి.

నిగనిగలాడే నీ జీవితపు రంగురంగుల కలనేత వస్త్రంలో

నన్నొక గుర్తింపులేని దారపుపోగుగా మసలనీ;

ఆ రంగురంగులమిశ్రమంలో నేనూ ఒక కణాన్నై

దాగి, చిరకాలం ఆ రంగుల్ని స్ఫుటంగా ప్రతిఫలిస్తాను.

నీ పగటికలల్లో నేనూ విహరించాలని నా ఆకాంక్ష,

మొయిలుదారులలో నువ్వు పరుచుకున్న మెట్ల అంచున,

దివ్యమైన వెన్నెల ప్రవాహపు పరవళ్ళలో

తారకాసముదయాలు వెలవెలబోతున్నప్పుడు

అధిరోహిస్తున్ననీ అడుగులు జారకుండా ప్రాపుగా ఉంటాను.

కానీ, నువ్వు అడుగులు వేస్తున్న సోపానాలనీ,

నగగనాంతరసీమలకు నీ రక్షణనీ మరిచిపోవద్దు.

.

ఏమీ లోవెల్

(February 9, 1874 – May 12, 1925)

అమెరికను కవయిత్రి.

.

.

A Petition

.

I pray to be the tool which to your hand

Long use has shaped and moulded till it be

Apt for your need, and, unconsideringly,

You take it for its service. I demand

To be forgotten in the woven strand

Which grows the multi-coloured tapestry

Of your bright life, and through its tissues lie

A hidden, strong, sustaining, grey-toned band.

I wish to dwell around your daylight dreams,

The railing to the stairway of the clouds,

To guard your steps securely up, where streams

A faery moonshine washing pale the crowds

Of pointed stars. Remember not whereby

You mount, protected, to the far-flung sky.

.

Amy Lowell

(February 9, 1874 – May 12, 1925)

American Poet

ముఖాలు… కేథరీన్ సావేజ్ బ్రాజ్మన్, అమెరికను కవి

బ్రిటిష్ మ్యూజియం లో

ఈజిప్టునుండి ఇక్కడికి ప్రయాణంచేసి,

మ్యూజియంలో రాతిమీద, కర్రమీద

శాశ్వతంగా చిత్రించబడ్డ పురాతన

మానవకళేబరాల్ని చూడడానికి వచ్చి

అలవాటుగా కిటికీలోంచి మృదువుగా ప్రవహిస్తున్న

నగరదృశ్యాన్ని ఒంటరిగా పరికిస్తున్నాను.

శీతకాలమైనా ఎండ చురుక్కుమంటోంది.

వసారాలో పావురాలు అటూఇటూ ఎగురుతూ రెక్కలతో

ఆకాశంవంక గుడ్లప్పగించి చూస్తూ

విశ్రాంతి లేకుండా ప్రాంగణాన్ని శుభ్రంచేస్తున్నాయి.

లోపలికి ప్రవేశించి, సంప్రదాయంగా కనిపిస్తున్న

మేధావుల్నీ, జపనీస్ యాత్రికులప్రవాహాన్ని తప్పుకుని,

టిక్కట్టుతీసుకుని, బారులుతీరిన సుందర చైతన్య

మానవప్రవాహాన్ని దాటి, అక్కడ అడుగుపెట్టడానికి

మృత్యువుసైతం క్షణకాలం వెనుకాడే

కళేబరాల భద్రమందిరంలో ప్రవేశించాను.

ఆ శరీరాల సారూప్యతకి మృత్యువుకూడా తడబడి

ఆత్మలు లేచి ముందుకు సాగేదాకా నిరీక్షిస్తుందేమో.

ఎవ్వరీ బాలుడు, ఇంకా తను ఎదగని యవ్వన రూపాన్ని

కలగంటున్నది? ఎవ్వరీ తరుణీమణి

ఒత్తైన ఉంగరాలజుత్తుతో, పెళ్ళికూతురులా

పచ్చలుపొదిగిన బంగారునగలు అలంకరించుకుని,

సమాధిని వరించింది? అతినాగరీకమైన రోమను

దుస్తులు ధరించిన ఈ యువకుడు, సొగసుగా ఉన్నా

మెచ్చుకోదగ్గ దుస్తుల్లో సన్నగా గొట్టంలా కనిపిస్తూ

ముఖం అటుతిప్పుకున్నాడు, ఏడవడానికేమో?

మరొక ముఖం అచ్చం మా నాన్నదిలా ఉంది

విచారంలో ఉన్నప్పుడు రాత్రీ పగలూ ఒకేపనిగా

ఆలోచిస్తూంటే అతని నుదురు అలాగే ముడతలుపడేది.

ఇపుడు నాకన్నా, శాశ్వతంగా, యువకుడు తను.

మనసులోనే పోయిన నా ఆప్తుల్ని రూపించుకున్నాను

ఉత్తరలోకాల్లోకి వాళ్ళ జ్ఞాపకాలుకూడా అనుసరిస్తాయా

అని ఊహిస్తూ. వాళ్ళకి ఇవేవీ పట్టవు.

మనకి అందరు. ఊహల నీడల్లో కరిగిపోతారు.

నన్ను నేను కాలంలో కరిగిపోవడాన్ని ఊహించుకున్నాను.

అదోశుష్కమైన ఆలోచన. ఇక్కడ గాలి ఆడటం లేదు.

ఇక్కడన్నీ తీర్చి దిద్ది లోపరహితంగా ఉన్నాయి.

మృత్యువులో పవిత్రంగా. కనిపించని రెక్కలు

గాలిలోకి ఎగిరిపోతాయి. గోడలమీది జంతువులు

మనం వీటివంక కన్నార్పకుండా చూడడం చూసి

అయితే అవి బాగున్నాయి అనుకుంటాయి. నాతో పాటే బయటకి

ఒక స్తబ్దత వెంటవచ్చింది… పావురాలు మౌనంగా ఉన్నాయి.

నా గాఢమైన కోరికలన్నీ కళగా రూపొందాయి.

ముగ్గురు దేవతలకీ * ఆ నైవేద్యంతో సంతృప్తి కలిగింది.

.

(*మనకి బ్రహ్మ, విష్ణు మహేశ్వరుల్లాగే, గ్రీకు- రోమను పురాణ గాథల ప్రకారం మనిషి పుట్టుకనుండి మరణందాకా Clotho, Lachesis, and Atropos అని ముగ్గురు Fates (దేవతలు) శాసిస్తారు. ఆ ముగ్గురు గురించీ కవయిత్రి చెబుతున్నది.)

.

కేథరీన్ సావేజ్ బ్రాజ్మన్ 

జననం 1934

అమెరికను కవయిత్రి

.

Faces

In the British Museum

Alone and watching from the window

of my singularity the milky, eddying

cityscape, I’ve come to see the mummy

faces painted on the wood and stone

of immortality, traveling from Egypt

here. The sun is bright for winter;

in the courtyard, pigeons scavenge

ceaselessly, fluttering down and up,

flashing captive pupils at the sky.

I enter, make my way through tweedy

scholars and the tides of Japanese,

pay, and pass beyond the spectacles

of moving lives, into a burial-house

where even death demurred a moment,

hesitating at the body’s likenesses,

and let the spirits rise and travel

Who is this child, still wistful

for the man unlived? This woman,

rich in ringlets, gold, and emeralds,

adorned as for her husband, married

to the tomb? A youth in fashionable

Roman garments, comely but tubercular

beneath his laurelled wrappings, turns

his eyes away as if to weep. Another

face could be my father’s furrowed

deep in distresses of his being,

thinking back and forward into the night.

Forever, he is younger, now, than I.

In my mind I paint my dead, wondering

if remembrance accompanies them along

their underworld. They are untouched,

untouchable, mingling with the shades.

I paint myself in my dissolving time,

a glassy thought. The air is light;

all here seems distilled, perfected—

sacred in its dust. The absent wings

fly upward, and hieratic animals

who attend us gaze upon these images

and find them beautiful. A stillness

follows me outside—the pigeons mute,

my absolute desires changed into art,

the fates placated with the sacrifice.

Catharine Savage Brosman

Born 1934

American

Poem Courtesy:  http://louisianapoetryproject.org/faces/

%d bloggers like this: