అనువాదలహరి

సామూహిక అభ్యర్థన … ప్రీమో లెవీ, ఇటాలియన్ కవి

మీ మీ ఇళ్ళలో భద్రంగా,
వెచ్చగా గుమ్మటంలా ఉంటూ
సాయంత్రం ఇంటికి రాగానే నవ్వుముఖాలూ,
వేడివేడి భోజనం ఎదురుచూసే
మీరు ఒకసారి ఆలోచించండి

కేవలం ఒక రోట్టెముక్క కోసం
బురద కొట్టుకునేలా చాకిరీచేస్తున్నా
మనశ్శాంతి అన్నది ఎరుగక,
అవును, కాదు అన్న ఒక నిర్ణయానికి
బలి అయే ఇతనూ ఒక మనిషిబ్రతుకే?

శుభ్రమైన తలకట్టుగాని, పేరుగాని లేక
ఉన్నా గుర్తుపెట్టుకునే శక్తి లేక
శీతకాలంలోని కప్పలా
కళ్ళు శూన్యంలోకిచూస్తూ, గర్భంవట్టిపోయి
అలమటించే ఈమెదీ ఒక ఆడబ్రతుకే?

ఇన్నాళ్ళబట్టీ ఇలాగే నడుస్తోందన్నదీ ఆలోచించండి:
అందుకే మీకు ఈ మాటలు విన్నవించుకుంటున్నాను
మీ హృదయాల్లో చెరిగిపోకుండా దాచుకోండి:
మీరు ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు,
మీరు రహదారిమీద నడుస్తున్నప్పుడు
మీరు నిద్రపోతున్నప్పుడూ, నిద్రలేచినపుడు,
ఈ మాటలు పదే పదే మీ పిల్లలకు చెప్పండి.
లేకపోతే మీ ఇళ్ళు కూలిపోవుగాక!
రోగాలు మిమ్మల్ని నిర్వీర్యం చేయుగాక!
మీ పిల్లలు మిమ్మల్ని చూసి ముఖం తిప్పుకుందురుగాక!
.
ప్రీమో లెవీ

ఇటాలియన్ కవి

.

.

Shema 

.

You who live secure

In your warm houses

Who return at evening to find

Hot food and friendly faces:

Consider whether this is a man,

Who labours in the mud

Who knows no peace

Who fights for a crust of bread

Who dies at a yes or a no.

Consider whether this is a woman,

Without hair or name

With no more strength to remember

Eyes empty and womb cold

As a frog in winter.

Consider that this has been:

I commend these words to you.

Engrave them on your hearts

When you are in your house,

when you walk on your way,

When you go to bed, when you rise.

Repeat them to your children.

Or may your house crumble,

Disease render you powerless,

Your offspring avert their faces from you.

.

Translated by Ruth Feldman And Brian Swann

.

Primo Levi

Italian Poet and Holocaust survivor

Poem Courtesy:

http://famouspoetsandpoems.com/poets/primo_levi/poems/3719

ప్రకటనలు

మీరు లక్షలమంది మృతుల్ని చూడ్డం జరిగితే … ఛార్ల్స్ సోర్లీ, స్కాటిష్ కవి

మొదటి ప్రపంచయుద్ధంలో మరణించిన ప్రముఖ యువకవులలో ఛార్ల్స్ సోర్లీ ఒకడు. Wilfred Owen (1893-1918), Isaac Rosenberg (1890 – 1918) కూడా పిన్న వయసులోనే పోయారు. యుద్ధోన్మాదం పట్ల విముఖతే కాక, చనిపోయిన వారిగురించి అరిగిపోయినమాటలలో చెప్పే ఊకదంపుడు మాటలపట్లకూడా అతనికున్న విముఖత, మృత్యువుపట్ల వయసుకి మించిన పరిణతితో కనిపించే నిర్లిప్తతా ఈ కవితలో కనిపిస్తాయి.

***

కొన్ని లక్షలమంది నోరులేనిమనుషులు

మీ కలల్లో కుప్పలుతెప్పలుగా నిర్జీవంగా కనిపిస్తే

మీ జ్ఞాపకంలో ఉన్నవి, నలుగురూ చెప్పినట్టే

నాలుగు మంచిమాటలు చెప్పకండి. మీరూ అలా చెప్పవలసిన పని లేదు.

వాళ్ళని ప్రస్తుతించకండి. వాళ్ళకి వినిపించదు. ప్రతి మృతుణ్ణీ 

మీరు తిడుతున్నారో, శపిస్తున్నారో వాళ్ళకెలా తెలుస్తుంది?

కన్నీరూ కార్చొద్దు. మూసుకుపోయిన వారి కనులు మీ కన్నీళ్ళు చూడలేవు.

వాళ్లకి బిరుదులూ గౌరవాలూ వద్దు. చావడం చాలా సులభం.

“వాళ్ళు చనిపోయారు” అని మాత్రమే అనండి. కావలస్తే ఈమాట జోడించండి:

“వీరికంటే మెరుగైనవాళ్ళు చాలామంది ఇంతకుముందు మరణించేరు,” అని.

తర్వాత, అక్కడున్న అనేకానేక ముఖాల్ని పరిశీలించి అందులో ఒకటి

మునుపెన్నడో మీరు ప్రేమించిన ముఖంలా ఉన్నట్టు అనిపిస్తే

అది అబద్ధం. ఎవరికీ మీకుతెలిసిన ముఖం ఉండమన్నా ఉండదు.

ఉత్కృష్టమైన మృత్యువు ఎప్పుడో అందరినీ శాశ్వతంగా స్వంతం చేసుకుంటుంది.
.

ఛార్ల్స్ సోర్లీ

(10 May 1895 – 13 Oct 2015)

స్కాటిష్ కవి

 

Charles Hamilton Sorley 

(10 May 1895 – 13 Oct 2015)

Photo Courtesy: Wikipedia

 

.

When You See Millions Of The Mouthless Dead

.

When you see millions of the mouthless dead

Across your dreams in pale battalions go,

Say not soft things as other men have said,

That you’ll remember. For you need not so.

Give them not praise. For, deaf, how should they know

It is not curses heaped on each gashed head?

Nor tears. Their blind eyes see not your tears flow.

Nor honour. It is easy to be dead.

Say only this, “They are dead.” Then add thereto,

“Yet many a better one has died before.”

Then, scanning all the o’ercrowded mass, should you

Perceive one face that you loved heretofore,

It is a spook. None wears the face you knew.

Great death has made all his for evermore.

.

Charles Sorley

(10 May 1895 – 13 Oct 2015)

Scottish Poet

Poem Courtesy:

http://famouspoetsandpoems.com/poets/charles_sorley/poems/12014

బహుమానాలు… జేమ్స్ థామ్సన్, స్కాటిష్ కవి

తను స్వారీ చెయ్యగల గుఱ్ఱాన్ని గాని,
నడపగలిగిన పడవనిగాని ఒక మనిషికి ఇచ్చిచూడు;
అతని హోదా, సంపద, బలం ఆరోగ్యం
నేలమీదైనా, నీటిమీదైనా చెక్కుచెదరవు.

ఒకమనిషికి వాడు తాగగలిగిన పొగాకుగొట్టాన్నిగాని,
వాడు చదవగలిగిన పుస్తకాన్నిగాని ఇచ్చి చూడు;
అతని గదిలో పేదరికం తాండవించవచ్చునేమోగాని,
అతని ఇల్లు ప్రశాంతతతో ఆనందంతో కళకళలాడుతుంది.

నేను ఇప్పుడు నిన్ను ప్రేమిస్తున్నట్టు, ప్రేయసీ,
ఒక పురుషుడికి అతనికి మనసైన స్త్రీని ఇచ్చి చూడు
అతని హృదయం అదృష్టస్పర్శతో ఉదాత్తమౌతుంది
ఇంట్లోనూ, నేలమీదా, నీటిమీదా!
.

జేమ్స్ థామ్సన్

11 September 1700 – 27 August 1748

స్కాటిష్ కవి, నాటకకర్త.

.

Gifts

.

GIVE a man a horse he can ride,

Give a man a boat he can sail;

And his rank and wealth, his strength and health,

On sea nor shore shall fail.

Give a man a pipe he can smoke,

Give a man a book he can read:

And his home is bright with a calm delight,

Though the room be poor indeed.

Give a man a girl he can love,

As I, O my love, love thee;

And his heart is great with the pulse of Fate,

At home, on land, on sea.

.

James Thomson

(11 September 1700 – 27 August 1748)

Scottish Poet

Poem Courtesy:

http://famouspoetsandpoems.com/poets/james_thomson/poems/4083

దృక్పథంలో మార్పు … ఆర్థర్ సైమన్స్, వెల్ష్ కవి

నేను పువ్వులకంటే వాటి రంగుల్నీ,
రెక్కలకంటే, పిచ్చుకల గమకాలనీ ప్రేమించాను.
జీవితంలో సగానికి పైగా ఏ సహచరుని
తోడూ లేకుండా వృధాచేసుకున్నాను.

మరిప్పుడు నేను చెట్టూ పుట్టా ప్రక్కన
ఆడుకునే పిల్లల్నీ, రాత్రీ పగలూ కనిపించే
సూర్యచంద్రుల్నీ ప్రేమతో ఆశ్చర్యంతో,
ఆనందంతో ఎలా చూడగలుగుతున్నాను?

ఇప్పుడు రహదారుల్ని మునపటిలా
కోపంగా కాకుండా, తొలివేకువలో
చిరుకప్పల సమావేశస్థలిగా, మధ్యాహ్నవేళ
సీతాకోకచిలుకల సంతగా ఎలా చూస్తున్నాను?

ప్రతి కీటకపు అవ్యక్త ఝంకారం వెనుకా
అనాదిగా చిక్కుబడ్ద ప్రాణరేణువు దర్శిస్తున్నాను.
ఒక్కసారిగా, ఈ ప్రపంచం నాలో భాగమూ,
నేను అందులో భాగమూ అయిన అనుభూతి.

.

ఆర్థర్ సైమన్స్

(28 February 1865 – 22 January 1945)

వెల్ష్ కవి .

Arthur Symons

.

Amends to Nature

.

I have loved colours, and not flowers;

Their motion, not the swallows wings;

And wasted more than half my hours

Without the comradeship of things.

How is it, now, that I can see,

With love and wonder and delight,

The children of the hedge and tree,

The little lords of day and night?

How is it that I see the roads,

No longer with usurping eyes,

A twilight meeting-place for toads,

A mid-day mart for butterflies?

I feel, in every midge that hums,

Life, fugitive and infinite,

And suddenly the world becomes

A part of me and I of it.

.

Arthur Symons

(28 February 1865 – 22 January 1945)

Welsh Poet and Editor

Poem Courtesy:

http://famouspoetsandpoems.com/poets/arthur_symons/poems/22236

అందం… ఎడ్వర్ద్ థామస్, వెల్ష్ కవి

పైకి కొంచెం అన్వయ క్లిష్టత కనిపించినా, ఇది ఒక ఏకాకి ఆత్మరోదన. అందులోనూ ఎన్నడూ ప్రేమ రుచి చూడని వాడు. సౌందర్యం అందర్నీ ఆకట్టుకుంటుంది. కానీ సౌందర్య దృష్టి ఉన్నప్పుడే. కవి ఉద్దేశ్యంలో అందం పరమర్థం వేరే. అది చివరన చెబుతాడు. ప్రేమ ఎరుగని మనసుకి మృత్యువులోనే సాంత్వన దొరుకుతుంది. లేదా, కేవలం ప్రకృతిలో మమేకమైనపుడు. (అందుకే ఇందులో చక్కని ప్రకృతిదృశ్యాల వర్ణన. గుండెకోతను, నీటిని సన్నని కెరటాల తెరలుగా పిల్లగాలికోయడం ఒక అపురూపమైన ఉపమానం.} పాపం ఈ నిర్భాగ్యుడు మృత్యువులోనే ప్రశాంతత కోరుకుంటున్నాడు. శిధిలమైన తన శరీరాన్ని కీటకాలైనా ప్రేమిస్తాయన్న ఆశ అతనికి ప్రశాంతతనిస్తుంది. అందం ఇవ్వగలిగిన పరమార్థం అదే!

***

అందం అంటే ఏమిటి? అలసటతో, కోపంతో, అసహనంగా ఉన్న నాకు

ఎంత అందంగా ఉన్నా ఇప్పుడు ఏ పురుషుడూ, స్త్రీ, పసిపాపడూ

నన్నాకట్టుకో లేరు. అయినా, ఇపుడు ధైర్యంగా నవ్వగలను.

కారణం తీరుబాటుగా ఈ స్మృతిశ్లోకాన్ని రాసుకుంటున్నాను గనుక:

“ఇక్కడ ఎవరినీ ప్రేమించనివాడూ, ఎవరూ ఇతన్ని ప్రేమించనివాడూ

నిద్రపోతున్నాడు”. మరుక్షణంలోనే ఆ పిచ్చి ఆలోచనా

తలపులో ఎక్కువసేపు నిలవదు. నేనిపుడు సాయంసంధ్యవేళ

ఎన్నడూ ఎండ ఎరుగని, ఎండకు కాగని నదితీరున కనిపించినా,

నా ఉపరితలాన్ని పిల్లగాలి సన్ననిపొరలుగా చీలుస్తున్నా,

ఈ మనసు, నా శరీరంలోని ఒక తునక, ఇప్పటికీ

మసకచీకటిలో, పొగమంచులో మునిగిన లోయలోని

చెట్లవైపు కిటికీగుండా ప్రశాంతంగా తేలిపోతుంది;

తీతువుపిట్టలా ఏదో పొగొట్టుకున్న దానికోసం మాటిమాటికీ

ఏడవకుండా, ప్రేమకి స్పందించకుండా తన గూటికి

దూరంగా ఎటో పావురంలా ఎగిరిపోతుంది.

అందులోనే నాకు విశ్రాంతి ఉంది. ఆ మునిమాపువేళ పిల్లగాలుల్లో

ఎగిరే కీటకాలు నాలో బ్రతికి ఉంటాయి. అందం ఉన్నదక్కడే!

.

ఎడ్వర్డ్ థామస్

(3 March 1878 – 9 April 1917)

వెల్ష్ కవి

.

Edward Thomas
(3 March 1878 – 9 April 1917) British Poet

.

Beauty

.

What does it mean? Tired, angry, and ill at ease,

No man, woman, or child alive could please

Me now. And yet I almost dare to laugh

Because I sit and frame an epitaph–

“Here lies all that no one loved of him

And that loved no one.” Then in a trice that whim

Has wearied. But, though I am like a river

At fall of evening when it seems that never

Has the sun lighted it or warmed it, while

Cross breezes cut the surface to a file,

This heart, some fraction of me, hapily

Floats through a window even now to a tree

Down in the misting, dim-lit, quiet vale;

Not like a pewit that returns to wail

For something it has lost, but like a dove

That slants unanswering to its home and love.

There I find my rest, and through the dusk air

Flies what yet lives in me. Beauty is there.

.

Edward Thomas

(3 March 1878 – 9 April 1917)

Welsh Poet

http://famouspoetsandpoems.com/poets/edward_thomas/poems/3266

లాంతరుకంటే వెలుగే ముఖ్యం… నిజార్ కబ్బానీ, సిరియన్ కవి

లాంతరు కంటే వెలుగే చాలా ముఖ్యం,
రాసిన పుస్తకం కంటే, కవితే ఎంతో ముఖ్యం,
పెదాలకంటే, ముద్దు ఎక్కువ ముఖ్యం
నేను నీకు రాసిన ప్రేమలేఖలు
మనిద్దరికన్నా గొప్పవీ, ఎంతో ముఖ్యమైనవీ
ఎందుకంటే, ప్రజలు
నీ అందాన్నీ,
నా పిచ్చినీ
తెలుసుకోగలిగిన
ఆధారపత్రాలు అవి.
.
నిజార్ కబ్బానీ
(21 March 1923 – 30 April 1998)
సిరియను కవి.

.

.

Light Is More Important Than The Lantern

.

Light is more important than the lantern,

The poem more important than the notebook,

And the kiss more important than the lips.

My letters to you

Are greater and more important than both of us.

The are the only documents

Where people will discover

Your beauty

And my madness.

.

Nizar Qabbani

(21 March 1923 – 30 April 1998

Syrian  Diplomat, Poet and Publisher

Poem Courtesy:

http://famouspoetsandpoems.com/poets/nizar_qabbani/poems/20130

నిష్క్రమణ… హెన్రిక్ ఇబ్సెన్, నార్వేజియన్ కవి,నాటకకర్త

చివరగా…  ఆఖరునవచ్చిన అతిథి

వీధివరకు గుమ్మం వరకు సాగనంపేం;

శలవు… తక్కిన మాటల్ని

రాత్రి రొజ్జగాలి మింగేసింది.

ఇంతదాకా వినిపించిన తియ్యని మాటలు

చెవులకు సంగీతంలా వినిపించేయి…

ఇక ఈ ఇల్లూ, తోటా, వీధీ

పదిరెట్లు బావురుమంటూ ఉన్నాయి.

ఇది కేవలం చీకటిపడుతూనే

ఏర్పాటుచేసిన ఒక విందు.

ఆమె కేవలం ఒక అతిథి,

ఇప్పుడు, ఆమెకూడా వెళ్ళిపోయింది

.

హెన్రిక్ ఇబ్సెన్

నార్వేజియన్ కవి, నాటకకర్త, దర్శకుడు.

.

Henrik Ibsen

Photo Courtesy: Wikipedia

.

GONE

.

THE last, late guest

To the gate we followed;

Goodbye — and the rest

The night-wind swallowed.

House, garden, street,

Lay tenfold gloomy,

Where accents sweet

Had made music to me.

It was but a feast

With the dark coming on;

She was but a guest —

And now, she is gone.

.

Henrik Ibsen

20 March 1828 – 23 May 1906

Norwegian Poet, Playwright and Theatre Director

Poem Courtesy:
http://famouspoetsandpoems.com/poets/henrik_ibsen

కవికి మరణమే జీవితం -4… ఖలీల్ జిబ్రాన్, పాలస్తీనా కవి

చీకటి తన రెక్క్లమధ్య పొదువుకున్న ఆ నగరం మీద ప్రకృతి స్వచ్ఛమైన తెల్లని మంచువస్త్రాన్ని కప్పింది; ఉత్తరపుగాలి తోటలని నష్టపెట్టే మార్గంకోసం అన్వేషిస్తుంటే, వెచ్చదనం కోసం ప్రజలందరూ విధుల్ని ఖాళీ చేసి ఇంటిముఖం పట్టేరు. ఆ నగర శివారులో ఎప్పుడు పడిపోతుందో అన్నట్టుగా దట్టంగా మంచుపేరుకున్న ఒక పూరిగుడిసె ఉంది. చీకటిముసిరిన ఆ పూరిపాకలో, ఒక కుక్కిమంచం మీద పడుకున్న మృత్యుముఖంలో ఉన్న యువకుడొకడు గాలికి అల్లల్లాడుతూ కొడిగట్టడానికి సిద్ధంగా ఉన్న నూనెదీపాన్ని చూస్తున్నాడు. యవ్వన ప్రాయంలో ఉన్న ఆ యువకుడు, జీవితపు చెఱనుండి తనని విడిపించగల ప్రశాంత మృత్యుఘడియలు గ్వరగా సమీపిస్తున్నాయని అతను ముందుగానే గ్రహించాడు. మృత్యువురాకకై కృతజ్ఞతతో ఎదురుచూస్తున్న కళావిహీనమైన అతని ముఖం మీద ఆశ, అతని పెదాలపై నిర్వేదమైన చిరునవ్వూ, కళ్ళలో క్షమ పొడచూపుతున్నాయి.

సంపదతో తులతూగుతున్న భాగ్యవంతుల నగరంలో తిండిలేక మరణిస్తున్న కవి అతడు. సుందరమూ, భావగర్భితమైన తన కవితలద్వారా ఈ లౌకిక ప్రపంచంలోని మనుషుల మనసు ఉత్తేజపరచడానికి పుట్టేడతను. మనుషుల మనసులకి ఊరటకలిగించి వాళ్ళని సాధుచిత్తులుగా చెయ్యడానికి చదువులతల్లి పంపిన ఉదాత్త జీవి అతను. కానీ, పాపం, ఈ చిత్రమైన లోకవాసులనుండి కనీసం చిరునవ్వైనా ఎరగకుండా శలవుతీసుకుంటున్నాడు.

అతని చివరి ఘడియలు సమీపించాయి. అతని మృత్యుశయ్య ప్రక్కన అతని ఒకే ఒక తోడు నూనెదీపమూ, అతను తన మనోభావాలను రాసిన కాగితాలూ తప్ప వేరెవ్వరూ లేరు. క్షణక్షణం బలహీనమవుతున్న శరీరంలో చివరికి మిగిలిన శక్తినంతా కూడదీసుకుని అతను తన రెండుచేతులనూ జోడించి ఆకాశం వంకచూశాడు; చూరునీ, మేఘాలతెరలనీ తనచూపులు చీల్చుకుని పోవాలని అనుకుంటున్నట్టు ఆశతో, నిరాశతో కళ్ళుకదిలించాడు.

అతనిలా ప్రార్థించాడు: “అందమైన మృత్యుదేవతా! రా! నా ఆత్మ నీకోసం పరితపిస్తోంది. నా సమీపానికి రా! వచ్చి ఈ జీవన శృంఖలాల్ల్ని విడగొట్టు. వాటిని మోసిమోసి అలిసిపోయాను. ప్రియమైన మృత్యువా! దేవభాషను వాళ్లకి వివరించి చెబుతున్నానన్న కారణంచేత నన్ను పరాయిగా చూసిన నా పొరుగువారి నుండి నన్ను రక్షించు. ప్రాశాంతమైన మృత్యువా! ఊఁ త్వరగా రా! వారిలా నా బలహీనతని వెలిగక్కని కారణాన నన్నీ ఉపేక్షా చీకటి మూలల విసిరేసిన అసంఖ్యాకులైన ఈ ప్రజలనుండి నన్ను తీసుకుపో! రా! ఓ సాధు మృత్యువా! నా లేమి సాటిమనుషులను బాధించదు. కనుక నీ తెల్లని రెక్కలమాటున నన్ను పొదువుకో! ప్రేమా, క్షమా మూర్తీభవించిన మృత్యువా! నన్ను తనివిదీరా హత్తుకో! తల్లి ముద్దునీ, చెల్లెలి చెక్కిళ్ళ స్పర్శనీ, ప్రియురాలి మునివేళ్ల పరామర్శనీ ఎరుగని ఈ పెదాలని నీ పెదాలతో స్పృశించు! రా! ప్రియమైన మృత్యువా నన్ను నీతో తీసుకుపో!”

అప్పుడు అతని మరణశయ్యకు సమీపంలో అతిలోక సుందరమై, దివ్యశక్తులుగల ఒక దేవదూత చేతిలో తెల్లకలువదండతో ప్రత్యక్షమయింది. అతని హత్తుకుని, ఆత్మచక్షువులు తప్ప, చూడలేని అతని చర్మచక్షువులను మెల్లగా మూసివేసింది. సంతృప్తి అందీయగల శాశ్వతమైన చిరునవ్వు అతనిపెదాలపై ముద్రించేలా గాఢమూ, సుదీర్ఘమైన ముద్దు ప్రతిష్టించింది. అంతే! కవికుమారుడు వ్రాసిన కాగితాలూ, చర్మపత్రాలూ తప్ప ఆ కుటీరంలో ఏమీ మిగలలేదు.

వందల సంవత్సరాలు దొర్లిపోయాయి. ఆ నగరపౌరులు రోగాలనుండీ, అజ్ఞానమనే నిద్రనుండీ మేలుకుని జ్ఞానోదయాన్ని చవిచూసేరు. ఆ నగరంలోని అతిచక్కని ఉద్యానవనంలో కవికుమారుడికి ఒక స్మారకస్థూపం కట్టించారు. అతని రచనలు తమని విముక్తులనుచేసినందుకు అతని గౌరవార్థం ప్రతి ఏడూ విందు చేసుకునే సంప్రదాయాన్ని నెలకొల్పారు. ఓహ్! మనిషి అజ్ఞానం ఎంత దారుణం!

.

ఖలీల్ జిబ్రాన్

(January 6, 1883 – April 10, 1931)

పాలస్తీనా కవి 

.

.

A Poet’s Death is His Life – IV

The dark wings of night enfolded the city upon which Nature had spread a pure white garment of snow; and men deserted the streets for their houses in search of warmth, while the north wind probed in contemplation of laying waste the gardens. There in the suburb stood an old hut heavily laden with snow and on the verge of falling. In a dark recess of that hovel was a poor bed in which a dying youth was lying, staring at the dim light of his oil lamp, made to flicker by the entering winds. He a man in the spring of life who foresaw fully that the peaceful hour of freeing himself from the clutches of life was fast nearing. He was awaiting Death’s visit gratefully, and upon his pale face appeared the dawn of hope; and on his lops a sorrowful smile; and in his eyes forgiveness.

He was poet perishing from hunger in the city of living rich. He was placed in the earthly world to enliven the heart of man with his beautiful and profound sayings. He as noble soul, sent by the Goddess of Understanding to soothe and make gentle the human spirit. But alas! He gladly bade the cold earth farewell without receiving a smile from its strange occupants.

He was breathing his last and had no one at his bedside save the oil lamp, his only companion, and some parchments upon which he had inscribed his heart’s feeling. As he salvaged the remnants of his withering strength he lifted his hands heavenward; he moved his eyes hopelessly, as if wanting to penetrate the ceiling in order to see the stars from behind the veil clouds.

And he said, “Come, oh beautiful Death; my soul is longing for you. Come close to me and unfasten the irons life, for I am weary of dragging them. Come, oh sweet Death, and deliver me from my neighbors who looked upon me as a stranger because I interpret to them the language of the angels. Hurry, oh peaceful Death, and carry me from these multitudes who left me in the dark corner of oblivion because I do not bleed the weak as they do. Come, oh gentle Death, and enfold me under your white wings, for my fellowmen are not in want of me. Embrace me, oh Death, full of love and mercy; let your lips touch my lips which never tasted a mother’s kiss, not touched a sister’s cheeks, not caresses a sweetheart’s fingertips. Come and take me, by beloved Death.”

Then, at the bedside of the dying poet appeared an angel who possessed a supernatural and divine beauty, holding in her hand a wreath of lilies. She embraced him and closed his eyes so he could see no more, except with the eye of his spirit. She impressed a deep and long and gently withdrawn kiss that left and eternal smile of fulfillment upon his lips. Then the hovel became empty and nothing was lest save parchments and papers which the poet had strewn with bitter futility.

Hundreds of years later, when the people of the city arose from the diseases slumber of ignorance and saw the dawn of knowledge, they erected a monument in the most beautiful garden of the city and celebrated a feast every year in honor of that poet, whose writings had freed them. Oh, how cruel is man’s ignorance!

.

Khalil Gibran

(January 6, 1883 – April 10, 1931)

Palestinian Poet

Poem Courtesy:

http://famouspoetsandpoems.com/poets/khalil_gibran/poems/2372

శేషజీవి … ప్రీమో లెవి, ఇటాలియను కవి

అప్పుడే విచ్చుకుంటున్న మసక వెలుగులో

అతను తన సహచరుల ముఖాలు చూస్తున్నాడు,

సిమెంటు దుమ్ముకొట్టుకుని

ఆ పొగమంచులో కనీకనిపించకుండా,

కలత నిదురలలొనే మృత్యువువాత పడి.

రాత్రివేళ, వాళ్ళ కలల బరువుకి

నిద్రలోనే వాళ్ళదవడలు కదులుతున్నాయి

అక్కడలేని టర్నిప్ ని ఊహించుకు నములుతూ

“నీటమునిగిన మిత్రులారా! దూరంగా పొండి!

పొండి! నా మానాన్న నన్ను విడిచిపెట్టండి.

నేను మిమ్మల్నెవర్నీ వంచించలేదు.

మీ నోటిముందరి రొట్టె లాక్కోలేదు.

నాకు బదులుగా మరొకరిని ఎవరినీ

బలిచెయ్యలేదు. ఏ ఒక్కరినీ.

మీరు తిరిగి ఆ మసకలో కలిసిపోండి.

నేను బతికి బట్టకట్టి, ఊపిరి పీలుస్తూ, తింటూ,

తాగుతూ, నిద్రపోతూ, బట్టలేసుకుంటున్నానంటే

అందులో నా నేరం లేదు! 

.

ప్రీమో లెవి

31 July 1919 – 11 April 1987

ఇటాలియన్ కవి.

.

The Survivor

.

Once more he sees his companions’ faces

Livid in the first faint light,

Gray with cement dust,

Nebulous in the mist,

Tinged with death in their uneasy sleep.

At night, under the heavy burden

Of their dreams, their jaws move,

Chewing a non-existent turnip.

‘Stand back, leave me alone, submerged people,

Go away. I haven’t dispossessed anyone,

Haven’t usurped anyone’s bread.

No one died in my place. No one.

Go back into your mist.

It’s not my fault if I live and breathe,

Eat, drink, sleep and put on clothes.’

.

Primo Levi

31 July 1919 – 11 April 1987

Italian Poet and Holocaust Survivor

Poem Courtesy:

http://famouspoetsandpoems.com/poets/primo_levi/poems/3720

చప్పుళ్ళు… ఫేనీ స్టెరెన్ బోర్గ్, డచ్చి కవయిత్రి

నగరంలోని చప్పుళ్ళు

నా కలల్లో కలగాపులగం అవుతుంటే

ఈ రోజు ఉదయాన్నే నిద్రలేచాను.

రెండు సింహాలు గర్జిస్తూ

పరువుకోసం పోట్లాడుకుంటున్నాయి.

బహుశా అవి రోడ్డుమీద వాహనాలై ఉండొచ్చు.

వేటగాడు ఏదో అరుస్తున్నాడు

బహుశా అవి వీధిలో అమ్ముకునేవాడి కేకలై ఉండొచ్చు;

కాసేపు అంతా నిశ్శబ్దం

అకస్మాత్తుగా ఆరుబయట ఒక తుపాకిగుండు ప్రతిధ్వని

అది ఏ కారు సైలెన్సరు పగిలిందో

లేదా అది పిల్లవాడి బొమ్మతుపాకీనో.

క్రమంగా నిద్రలోంచి మెలకువ వస్తుంటే,

అసలు చప్పుళ్ళు ఏమిటో తెలుస్తూ ఉంటాయి

పక్కింటివాళ్ళు గోడల్లోంచి

నడుచుకుంటూ వస్తుంటారు

నేను తొలివెలుగు రేకకి ఆవులిస్తుంటాను.

క్రిందింట్లో ముసలాయన

ప్రతిరోజులాగే ఈ రోజూ

రేడియో వింటుంటాడు.

మేడమీదివాళ్ళ పిల్లలు

వాళ్ళ గొంతు పగిలేలా అరుస్తున్నారు.

వీధిలోకివెళ్ళబోతున్నవాళ్ళు

చావడిలో అడుగులు తడబడుతున్నారు.

కానీ నిత్యమూ పోట్లాడుకునే పక్కింటి

కొత్త యువజంట నుండి చప్పుళ్ళేమీ వినరావు!!!

వాళ్ళిద్దరూ చివరకి పదిపోయారా?

ఎప్పటికైనా జరగవలసినట్టు

ఆఖరికి విడిపోయారా?

ఒక్కసారిగా వసారాలోని మనుషులు అరుస్తూ పరిగెడుతున్నారు

వాళ్ల గొంతులో ఆందోళన స్పష్టంగా తెలుస్తుంటే

పక్కమీంచి దిగ్గున లేచాను.

తలుపు కన్నంలోంచి చూడబోతే

పక్కింటాయన కనిపించేడు

అతని చొక్కా నిండా రక్తం మరకలు

అతని చేతిలో ఒక తుపాకీ!

.

ఫెన్నీ స్టెరెన్ బోర్గ్

జననం 1956

డచ్చి కవయిత్రి

.

Fenny Sterenborg

Dutch Poetess

.

Noises

.

I woke up this morning

with the city’s noises

fusing into my dream

A pride of lions

roaring in anger

The traffic, it must have been

A hunter shouting something

but I probably heard a street vendor

For a moment, total silence

then a shot rings out in the wild

Perhaps a car’s broken exhaust

or the toy pistol from a child

The noises slowly become familiar

as I slip out of my dream

I hear the neighbours coming in

through the walls

and I yawn in the dawn’s early gleam

The old man from below

like every morning

is listening to the radio

The children from upstairs

screaming their lungs out

and there are people stumbling in the hallway

as they go about

But from the young couple next door

usually fighting, not a sound

Did they finally reconcile

or at long last break up

like they were bound

Suddenly the people in the hallway scream and run

I hear the panic in their voices

and hurry out of bed

As I look through the peephole

I see the guy from next door

his shirt, bloodshed red

and in his hand a gun.

(June 15, 2006)

.

Fenny Sterenborg

Dutch Poetess

(Born 1956)

Poem Courtesy:
http://famouspoetsandpoems.com/poets/fenny_sterenborg/poems/22029

%d bloggers like this: