అనువాదలహరి

సానెట్ 2 … లూయిజ్ వాజ్ ది కమోజ్, స్పానిష్ కవి

నా పెదవినుండి వెలువడిన మధుర గీతాల్లారా, నను విడిచిపొండి,

సంగీతానికి శృతిబద్ధమైన వాద్యపరికరాల్లారా, నను వీడిపొండి,

మైదానాల్లోని రమణీయమైన ఎగిసే నీటిబుగ్గలారా, నను వీడిపొండి

కొండకోనల్లోని మంత్రముగ్ధుణ్ణిచేసే తరు, లతాంతాల్లారా, నను వీడిపొండి, 

అనాదిగా వేణువునుండి వెలువడుతున్న రసధునులారా, నను విడిచి పొండి,

జనపదాల్లోని విందు, వినోద, జాతర సమూహాల్లారా, నను విడిచిపొండి,

రెల్లుపొదలలోదాగిన జంతు, పక్షి సమూహాల్లారా, నను వీడిపొండి,

శీతలతరుచాయలలో హాయిగా విశ్రమించే గోపకులారా, నను వీడిపొండి,

నాకిపుడు ఏ సూర్య చంద్రులూ ఉదయించి వెలుగులీనబోరు,

మనః శాంతి అంతరించి,చీకటి నాపై పెను పొరలా కమ్ముకుంది

నాకిక దిక్, దిగంతరసిమలలో ఎక్కడా సంతోషమన్నది కనరాదు,

నేను ఆశించినవీ, ప్రేమించినవీ నశిస్తే ఇక నశించనీ,

కానీ, ఓ నా దౌర్భాగ్యమా! నువ్వు మాత్రం నన్ను విడిచిపోకు, 

చివరకి ప్రాణాలు హరించి నాకు విముక్తి కలిగించగలిగేది నువ్వే!

.

  (అనువాదం: రిఛర్డ్ గార్నెట్)

లూయిజ్ వాజ్ ది కమోజ్  

(1524 or 1525 – 20 June1580) 

స్పానిష్ కవి

Sonnet

.

Leave me, all sweet refrains my lip hath made;

Leave me, all instruments attuned for song;

Leave me, all fountains pleasant meads among;

Leave me, all charms of garden and of glade;

Leave me, all melodies the pipe hath played;

Leave me, all rural feast and sportive throng;

Leave me, all flocks the reed beguiles along;

Leave me, all shepherds happy in the shade.

Sun, moon, stars, for me no longer glow;

Night would I have, to vail for vanished peace;

Let me from pole to pole no pleasure know;

Let all that I have loved and cherished cease;

But see that thou forsake me not, my Woe,

Who wilt, by killing, finally release.

.

(Tr: Richard Garnett)

Luís Vaz de Camões

(1524 or 1525 – 20 June1580

Spanish Poet

https://archive.org/details/anthologyofworld0000vand/page/635/mode/1up

సానెట్… లూయిజ్ వాజ్ ది కమోజ్, స్పానిష్ కవి

కాలమూ మనిషీ ఎన్నడూ స్థిరంగా ఉండరు;

అదృష్టం దూరమైన మనిషి ధైర్యమూ దూరమౌతుంది;

సరి కొత్త స్వభావాన్ని సంతరించుకున్న ప్రకృతితో 

ఈ ప్రపంచమంతా “తిండిపోతు మార్పు” ఆహారంలా కనిపిస్తోంది.

ఏ దిక్కు చూసినా అంతులేని సరికొత్త చిగుళ్ళు కనుపిస్తున్నాయి 

ఎంతగా అంటే, ఈ భూమి ఇంత భరించగలదని ఊహించలేనంత.

బహుశా గతాన్ని గురించిన శోకమే నిలకడగా ఉంటుంది, 

గతంలో చేసిన మంచికై వగపూను, అది నిజంగా మంచి అయితే.

 కాలం పచ్చదనంతో మొన్నటిదాకా ఈ మైదానాన్ని ఉల్లాసం నింపింది. 

ఇప్పుడు హేమంతపు మంచుసోనలతో తెల్లని తివాచీ పరుస్తోంది  

నా పాట ఈ సమయంలో విషాద రాగాలాపనకి ఆయత్తమౌతోంది 

అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా, నేను సోకించే సందర్భం

మానవ సమూహం గురించే; వాళ్ల మార్పు ఎప్పుడూ చెడువైపే, 

నీ లా, కనీసం అరుదుగానైనా, మంచిని చేయ తలపోయరు గదా!

 .

(అనువాదం:  రిఛర్డ్ గార్నెట్)   

 లూయిజ్ వాజ్ ది కమోజ్  

(1524 or 1525 – 20 June1580) 

స్పానిష్ కవి

Sonnet

.

Time and mortal will stand never fast;

Estranged fates man’s confidence estrange;

Aye with new quality imbued, the vast

World seems but victual of voracious change.

New endless growth surrounds on every side,

Such as we deemed not earth could ever bear,

Only doth sorrow for past woe abide

And sorrow for past good, if good it were.

Now Time with green hath made the meadows gay,

Late carpeted with snow by winter frore,

And to lament hath turned my gentle lay;

Yet of all change chiefly I deplore,

The human lot, transformed to ill alway,

Not chequered with rare blessing as of yore.

(Tr.:  Richard Garnett)

Luís Vaz de Camões

(1524 or 1525 – 20 June1580)

Spanish Poet

https://archive.org/details/anthologyofworld0000vand/page/636/mode/1up?q=614

%d bloggers like this: