అనువాదలహరి

వసంతాగమనం… నగేష్ విశ్వనాథ్ పాయ్, భారతీయ కవి

యవ్వనపు తొలికోరికలలా వసంతుడు అడుగుపెడుతున్నాడు…

వాటి హేమంతపు నిద్రనుండి మేల్కొలపడానికి జంకుతున్నాడా

అన్నట్టు చెట్లమీదనుండీ, పొదలమీదనుండీ,పాదులమీదనుండీ

చప్పుడుచెయ్యకుండా బొటనవేలి అంచుపై అడుగులేస్తూ…

ఆ సరోవరపు స్వచ్ఛమైననీటిపై సున్నితమైన ఎర్రతామరలు

సూర్యుని వే వెలుగుకిరణాల స్పర్శకు సంతోషంతో మెరిసిపోతున్నాయి,

అంతే సుకుమారమైన తెల్ల కలువలు సిగ్గుతో, బిడియంతో

వెండివెలుగుల రేరాజుకై ఎదురుచూస్తూ తమ ముఖాలని

నెమ్మదిగా తెరుచుకుంటున్నాయి; మబ్బుతునకజాడలేని నిర్మలమైన

ఆకాశాన్ని చూసి ఆనందిస్తున్నాయి; సమ్మోహపరిచే సుగంధాలు

వెదజల్లుతూ బంగారు కాంతులతో చంపకాలూ,

తమదైన తెలిసువాసనలరుచితో లలిత లలితంగా

వినమ్రంగా విచ్చుకుంటున్న మాలతీ ముకురాలూ; వనమంతటా

అన్నిదిశలా ఇదమిద్ధమని తెలియరాని మాధుర్యం పెల్లుబుకుతూ

ఇంద్రియాలు మోహపారవశ్యంలో మునిగి వశంతప్పుతున్నాయి.

.

నగేష్ విశ్వనాథ్ పాయ్,

(1860? –  1920?)

భారతీయ కవి.

.

In an article in East & West , Dr. Michael Macmillan, sometime Principal of the Bombay Elphinstone Collegehad paid the following to say about the author:

 “It is impossible for a European writer, however keen may be his powers of observation, and however richly endowed he may be with imagination, to thoroughly understand Indian life abd character and look upon Indian palaces, gardens, jungles, pageannts, and all the other richly coloured elements of Indian surroundings with the eye of a native of the soil. Thus it appears to us that neither Mr. Moore, nor Southey, nor Sir Edwin Arnold, nor Mr. Rudyard Kipling, nor Sir Alfred Lyall, nor Professor Bain of Poona, in their most brilliant efforts to give poetic expression to the glamour of the gorgeous East, have succeeded in producing as true a picture of India as the less ambitious and more homely verses of the author of the The Angel of Misfortune.”

.

Wasanta

.

Like the first hopes of youth Wasanta Comes…

He  seems at first to tread on tiptoe o’er

Tree, shrub, and creeping plant, as if he feared

To wake them from their wintry sleep…

And then the delicate lilies on the lake

That revel in sun’s resplendent beams;

And tender Kumuda flowers that coyly wait

The silver moonlight, and then softly ope

Their beauteous face, and smile upon the calm

And cloudless heavens; the overpowering  breath

Of the bright golden Champah, and the soft

But exquisite odour of the modest buds

Of Malati; all, all are strangely sweet

And ‘witching to the sense.

.

Nagesh Wishwanath Pai

(1860? –  1920?)

Indian Poet

Works : Stray Sketches of Chakmakpore (1894) and The Angel of Misfortune (1904)

Poem Courtesy:

https://archive.org/details/indiancontributi030041mbp/page/n71/mode/1up

%d bloggers like this: