అనువాదలహరి

ప్రతిధ్వని… ఛార్లెట్ బెకర్

నా ప్రియుడు కడసారి వీడ్కోలు చెప్పాడు, దుఃఖమూ కన్నీళ్ళూ లేకుండా

బహుశా, మేము ఇద్దరం ఇన్నాళ్ళూ కలిసి తిరిగి గడిపిన ఆనందక్షణాలు

గుర్తుచేసుకున్నాడేమో?! కానీ, పెదవిమీద ఆ నిర్లిప్తపు చిన్న చిరునవ్వు—

ఎన్ని చెప్పు, ఎన్ని ఏడుపులూ అందులోని విషాదానికి సాటి రావు

ఎంతో బాధేసింది! తెరిచిన తలుపులనుండి బయటకి వెళ్ళాడు

రెక్క తెగిన పక్షిలా…  నెమ్మదిగా … నిరాశగా… నిట్టూరుస్తూ .

అతను ఎక్కడికెళ్ళాడో నే చెప్పలేను గానీ

తెల్లవారీదాకా అతని నవ్వు నాకు వినిపిస్తూనే ఉంది.
.

చార్లెట్ బెకర్

.

Echo

.

Love said farewell, yet not with moan or  tears

Did he recall the gladness of the years

We walked together?  with a little laugh-

Ah, but no weeping ever could be half 

So sad! – out from my open door he went,

His bowed wings torn, his breathing slow and spent.

And, though I know not whither he is gone

I hear his laughter from the dusk till dawn!

.

Charlotte Becker

I deeply regret that I could not provide any details about the poetess.

 

Poem Courtesy:  (From Poetry: A Magazine of Verse)

https://archive.org/details/poetry01assogoog/page/n155 

%d bloggers like this: