అనువాదలహరి

మారణహోమం… ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్, అమెరికను

Maple in Autumn

 

శరత్కాలం ఆ లోయని వరదలా కమ్ముకుంది—

సీసపు గుళ్ళలా చినుకులు టపటపా రాలుతున్నాయి

ఫర్ చెట్లు అటూ ఇటూ బాధతో మూలుగుతూ కదుల్తున్నాయి

నేలంతా గాయపడ్డ మేపిల్ చెట్ల రక్తపు మరకలే.

.

ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్

అమెరికను 

Carnage

.

Over the valley swept the Autumn flood—

In showers of leaden bullets fell the rain;

the firs moved to and fro, drunken with pain,

And wounded maples stained the earth with blood.

.

Antoinette De Coursey Patterson

American

Poem Courtesy:
https://archive.org/details/poetry01assogoog/page/n91

 

ఎపిక్యూర్… అబ్రహామ్ కౌలీ. ఇంగ్లీషు కవి

మీ పాత్రని ఎర్రని మధువుతో నింపండి

తలకట్టున గులాబుల దండ ధరించండి

మధువూ, గులాబుల్లా మనం నవ్వుతూ

కాసేపు హాయిగా ఆనందంగా గడుపుదాం.

గులాబుల కిరీటాన్ని ధరించిన మనం

“జహీజ్”(1) రాజమకుటాన్నైనా తలదన్నుదాం

ఈ రోజు మనది; మనం దేనికి భయపడాలి?

ఈ రోజు మనది; అది మనచేతిలోనే ఉంది.

దాన్ని సాదరంగా చూద్దాం. కనీసం

మనతోనే ఉండిపోవాలని కోరుకునేలా చేద్దాం.

పనులన్నీ కట్టిపెట్టండి, దుఃఖాన్ని తరిమేయండి

రే పన్నది సుఖపడడం తెలిసినవాళ్లకే.

.

అబ్రహామ్ కౌలీ

(1618 – 28 July 1667)

ఇంగ్లీషు కవి

Note 1:

Gyges గురించి ఇక్కడ చదవండి

Note 2:

ఎపిక్యూరియన్లు భోగలాలసులని చాలా అపోహ. నిజానికి వాళ్ళు సుఖజీవనం బోధించారు గాని, ఇంద్రియ లాలసకి వ్యతిరేకులు. అతి సాధారణమైన, నిర్మలిన జీవితం, పరిమితమైన కోరికలు, పెద్ద పెద్ద ఆశలూ ఆశయాలు లేకపోవడమే వాళ్ళు బోధించింది. ఈ జీవితం నశ్వరమనీ, దీనికి భగవంతుడు కారణం కాదనీ, మరణం తర్వాత జీవితం లేదనీ, జననానికి ముందున్న అనంత శూన్యంలోకే మరణం తర్వాత చేరుకుంటాము కనుక భయపడవలసినది ఏమీ లేదనీ, బాధలకి భయపడవద్దనీ, హాయిగా జీవించమనీ చెప్పారు.

.

Abraham Cowley

.

The Epicure

.

Fill the bowl with rosy wine,

Around our temples roses twine.

And let us cheerfully awhile,

Like the wine and roses smile.

Crowned with roses we contemn

Gyge’s wealthy diadem.

Today is ours; what do we fear?

Today is ours; we have it here.

Let’s treat it kindly, that it may

Wish, at least, with us to stay.

Let’s banish business, banish sorrow;

To the Gods belongs tomorrow

.

Abraham Cowley

(1618 – 28 July 1667)

English Poet

Note:

Epicureanism is a form of hedonism insofar as it declares pleasure to be its sole intrinsic goal, the concept that the absence of pain and fear constitutes the greatest pleasure, and its advocacy of a simple life, make it very different from “hedonism” as colloquially understood.

 

Poem Courtesy:

The Book of Restoration Verse. 1910.

Ed. William Stanley Braithwaite.

http://www.bartleby.com/332/102.html

Read the Bio of the poet here

\

ప్రేమ ఒక జ్వాల… జార్జి మేరియోన్ మెక్లీలన్, అమెరికను కవి

ప్రేమ అతి పవిత్రంగా జ్వలించే ఒక జ్వాల

దాని పాల బడిన వ్యక్తిని తీయని కోరికతో నింపుతుంది.

ఒకసారి ప్రేమ వేడి నిట్టూర్పులకు శరీరం ఎరయైతే

నాటినుండి ఆ గుండె మరణించేదాకా మండే “మూస”యే

ప్రేమే జీవితం అను; అది పొరపాటు కాదను,

అది పరమానందానికి పర్యాయపదం అను,

నీకు తోచింది ఏదైనా “ఇదీ ప్రేమ” అను ఎన్నిసార్లైనా

కానీ, గుండెకి తెలుసు… ప్రేమంటే ఒక వేదన అని.

.

జార్జి మేరియోన్ మెక్లీలన్

(1860- 1934)

అమెరికను కవి.

Picture Courtesy:

https://poets.org/poet/george-marion-mcclellan.

Love Is a Flame

.

Love is a flame that burns with sacred fire,

And fills the being up with sweet desire,

Yet, once the altar feels love’s fiery breath,

The heart must be a crucible till death.

Say love is life; and say it not amiss,

That love is but a synonym for bliss,

Say what you will of love— in what refrain,

But knows the heart, ‘tis but a word for pain.

.

George Marion McClellan

(1860-1934)

African-American Poet, teacher and a man of rare gifts.

Poem Courtesy:

https://archive.org/details/africanamericanp00joan/page/427

Read the bio of the poet here:

చెయ్యడానికి ఏమీ లేదు… జేమ్స్ ఎఫ్రైమ్ మెగర్ట్, అమెరికను కవి

పొలాలన్నీ పంటతో బరువెక్కి ఉన్నాయి

కూలీలు సరిపడినంతమంది లేరు

అయినా సోమరిపోతులు అంటున్నారు:

“చెయ్యడానికి ఏమీ లే”దని.

జైళ్ళు క్రిక్కిరిసి ఉన్నాయి

ఆదివారం ప్రార్థనా తరగతులకు

హాజరు అంతంతమాత్రం; ఐనా మనం

“చెయ్యడానికి ఏమీ లే”దని అంటున్నాం.

తాగుబోతులు మరణిస్తూనే ఉన్నారు—

వాళ్లు మన పిల్లలే అన్నది నిజం

తల్లులు చేతులుకట్టుకు నిలబడి ఉన్నారు

“చెయ్యడానికి ఏమీ లేక”.

అవిశ్వాసులు మరణిస్తున్నారు.

వాళ్ల రక్తం మీ మీద చిందుతోంది.

మిరందరూ ఎలా ఉండగలుగుతున్నారు

“చెయ్యడానికి ఏమీ లే”దని? 

.

జేమ్స్ ఎఫ్రియమ్ మెగర్ట్

(1874 – 1930)

ఆఫ్రికన్- అమెరికన్ రచయిత, సంపాదకుడు

.

McGirt_James_Ephraim 1901
Photo Courtesy: https://www.ncpedia.org/biography/mcgirt-james-ephraim

.

Nothing to Do

.

The fields are white;

The laborers are few;

Yet say the idle:

There’s nothing to do.

Jails are crowded;

In Sunday-schools few;

We still complain:

There’s nothing to do.

Drunkards are dying—

Your sons, it is true;

Mothers’ arms folded

With nothing to do.

Heathens are dying;

Their blood falls on you;

How can you people

Find nothing to do?

(1899)

.

James Ephraim  McGirt 

(1874 – 13th June 1930)

African-American author, editor, businessman.

Poem Courtesy:

https://archive.org/details/africanamericanp00joan/page/458

నేను నమ్మకం వీడను… డేనియల్ వెబ్స్టర్ డేవిస్, అమెరికను కవి

ఈ పరీక్షలన్నీ నాకే ఎందుకు వస్తాయో తెలీదు

కష్టాలన్నీ గుంపుగా ఒకదానివెనక ఒకటి వస్తాయెందుకో

నాకు భగవంతుని లీలలు అర్థం కావు ,

నా సుఖాలెందుకు చిరకాలముండవో

నా ఆశలన్నీ ఎందుకు త్వరలోనే మట్టిపాలవుతాయో

అయినా, నేను నమ్మకాన్ని విడవను.

ఆశల ఆకాసం మీద ఎప్పుడూ దట్టమైన నీలినీడలే తారాడతాయి

ఈ ప్రపంచం నిండా దుఃఖమే నిండి ఉన్నట్టు కనిపిస్తుంది

కానీ ప్రశాంతతతో, అతను చేసిన కమ్మని వాగ్దానాన్నే నమ్ముతాను

ఎన్నడూ మాట తప్పని ఆ చెయ్యిని విడిచిపెట్టను

జీవితంలో ఎంత గొప్ప కష్ట సమయం ఆసన్నమయినా

ఒక్కసారి తల పైకెత్తి చూస్తాను, నమ్మకం విడవను.

నా జీవితం అతని చేతుల్లో భద్రం అని ఎరుగుదును

ఏది జరిగినా, చివరకి, భగవంతుని పూర్తిగా నమ్మి

సేవచేసే వాళ్ళకీ, ఆశలు ఎంత అణగారి మట్టిపాలయినా

పిల్లలు ఆధారపడినట్లు అతనిపై ఆధారపడే

వారికీ, అందరికీ మంచినే ఒనగూర్చాలి;

నేను ఇప్పటికీ అతన్ని విశ్వసిస్తాను.

.

డేనియల్ వెబ్స్టర్ డేవిస్

(1862 – 1913) 

అమెరికను కవి.

Daniel Webster Davis
Image Courtesy:
https://www.encyclopediavirginia.org/Davis_D_Webster_1862-1913

.

I can Trust

.

I can not see why trials come,

And sorrows follow thick and fast;

I can not fathom His designs,

Nor why my pleasures cannot last,

Nor why my hopes so soon are dust,

But, I can trust.

When darkest clouds my sky o’er hang,

And sadness seems to fill the land,

I calmly trust His promise sweet,

And cling to his ne’er failing hand,

And, in life’s darkest hour, I’ll just

Look up and trust.

I know my life with Him is safe,

And all things  still must work for good

To those who love and serve our God,

And lean on Him as children should,

Though hopes decay and turn to dust

I still will trust.

.

Daniel Webster Davis

(1862 – 1913)

American Poet

Read the poet’s Bio here

 Poem Courtesy:

https://archive.org/details/africanamericanp00joan/page/375

చావుపుట్టుకలు… జేమ్స్ ఎడ్విన్ కాంప్ బెల్, అమెరికను కవి

మట్టిలోకి ఒక బీజం నాటబడుతుంది

గుండెల్నిపిండుతూ అంతరాల్లోంచి ఒకపాట బయటకొస్తుంది

ముత్యపుచిప్పలోంచి ఒక ముత్యం బయట పడుతుంది

పంజరంనుండి ఒక పక్షి బయటకు ఎగిరిపోతుంది,

శరీరంనుండి, ఒక ఆత్మకూడా!

విత్తనం మహావృక్షంగా ఎదుగుతుంది

విశాలవిశ్వమంతా ఆ పాటని పాడుకుంటుంది

కంఠహారంలో ఆ ముత్యం మరింత అందంగా మెరుస్తుంది

పక్షి మరింత ఆహ్లాదకరమైన వాతావరణంలోకి ఎగసిపోతుంది

మృత్యువు ఒక సగం, జీవితం మరొక సగం,

ఆ రెండూ కలిసి పూర్ణత్వాన్ని కలిగిస్తాయి.

.

జేమ్స్ ఎడ్విన్ కాంప్ బెల్

(September 28, 1867–January 26, 1896)

అమెరికను కవి.

James Edwin Campbell

Image Courtesy:

https://vignette.wikia.nocookie.net/pennyspoetry/images/2/21/James-20E-20Campbell-20-201892-1893-20reduced.jpg/revision/latest?cb=20130719012420

.

Mors et Vita

(Death and Life)

.

Into the soil a seed s sown,

Out of the soul a song is wrung

Out of the shell a pearl is gone,

Out of the cage a bird is flown,

Out of the body, a soul!

Unto a tree the seed is grown

Wide in the world the song is sung

The pearl in a necklace gleams more fair,

The bid is flown to a sweeter air,

And Death is half and Life is half,

And the two make up the whole.

.

James Edwin Campbell

(September 28, 1867–January 26, 1896)

American

Read the bio of the poet here:

Poem Courtesy:

https://archive.org/details/africanamericanp00joan/page/324

Image Courtesy:

https://vignette.wikia.nocookie.net/pennyspoetry/images/2/21/James-20E-20Campbell-20-201892-1893-20reduced.jpg/revision/latest?cb=20130719012420

పిచ్చి ఆశ … అడా ఐజాక్స్ మెన్కెన్, అమెరికను కవయిత్రి

ఓ పిచ్చి, తెలివితక్కువ మనసా! నీ జీవితాశయాలనన్నిటినీ

దూరంగా, మసక మసక మొయిలు సింహాసనము మీద పెట్టుకుని,

ప్రేక్షకుల చప్పట్లకోసం, తెలిపొద్దు పొగమంచుతో

దారాలు పేనుకుంటూ పైకి లాగుతున్నావు కానీ,

జాగ్రత్త! ఆ దారి పొడవునా ఎదురయ్యేది ప్రేతవస్త్రాలే;

ఎంత ధైర్యవంతుడైనా, వాటిని దాటాలనుకుంటే మాత్రం

దారి మధ్యలో మృత్యువునో, హిమపాతాన్నో ఎదుర్కోవడం తధ్యం.

ఓ పిచ్చి మనసా! ఏళ్ళు గతించిపోతున్నా

నీ పారవశ్యపు దృక్కులు ఇంకా ఆ ఒక్క తారకమీదే.

దాని వెచ్చని కాంతి పుంజాలు ఇక్కడిలానే ఉన్నాయి,

దేవదూతలు నడచివచ్చే ఆ దారి ఇంకా మిణుకుమంటూనే ఉంది,

నువ్వు ఊహిస్తున్న ఆ కిరీటం అందనంత దూరాల్లోనే ఉంది…

జాగ్రత్త సుమా! నువ్వొక నిప్పుకణానివి. కనుక ఈ అనంతవిశ్వంలో

నీ స్వీయ ప్రతిబింబాన్నే చూసుకుంటున్నావేమో ఆలోచించు.

.

అడా ఐజాక్స్ మెన్కెన్,

(June 15, 1835 – August 10, 1868)

అమెరికను కవయిత్రి

.

Aspiration

.

Poor, impious Soul! That fixes its high hopes

In the dim distance, on the throne of clouds,

And from the morning’s mist would make the ropes

To draw it up amid acclaim of crowds—

Beware! That soaring path is lined with shrouds;

And he who braves it, though of sturdy breath,

May meet, half way, the avalanche and death!

O poor young Soul! – whose year-devouring glance

Fixes in ecstasy upon a star,

Whose feverish brilliance looks a part of earth,

Yet quivers where the feet of angels are,

And seems the future crown in realms afar—

Beware! A spark thou art, and dost but see

Thine own reflection in Eternity!

.

Adah Isaacs Menken

(June 15, 1835 – August 10, 1868)

American Writer, actress, and Painter

Read the interesting bio of the poet here:

Poem Courtesy:

https://archive.org/details/africanamericanp00joan/page/183

మెట్లమీది గడియారం… హెన్రీ వాడ్స్ వర్త్ లాంగ్ ఫెలో, అమెరికను కవి

ఆ పల్లె వీధికి చివరన కొద్దిదూరంలో

ఎప్పటిదో తాతలనాటి భవంతి ఉండేది

దాని పాడుబడ్ద ముందు పెరడులో

పొడుగాటి పోప్లార్ చెట్లు నీడలు పరుస్తుండేవి

చావడి మధ్యలో, తనున్నచోటునుండి

పాత గోడగడియారం అందరికీ హెచ్చరిస్తుండేది:

“శాశ్వతత్వం… క్షణికం!

క్షణికమే… శాశ్వతం!” అని.

మెట్లకి సగం ఎత్తులో ఉండేదది

గట్టి ఓకుచెట్టు కవచంలోంచి

చేతులు చాచి పిలుస్తున్నట్టుండేది

తన ఆచ్ఛాదనలోంచి బిక్షువు

ఛాతీపై శిలువ విక్షేపించి నిట్టూర్చినట్టు!

రుద్ధకంఠంతో దారిపోయేవారందరితో చెప్పేది:

“శాశ్వతత్వం… క్షణికం!

క్షణికమే… శాశ్వతం!” అని.

పగటిపూట దాని గొంతు మంద్రంగా, తేలికగా ఉండేది

కాని అంతా ప్రశాంతంగా ఉండే అర్థరాత్రివేళ,

నడుస్తున్న అడుగులు వినిపించినంత స్పష్టంగా

ఆ ఖాళీ వసారాలోంచి, ఇంటి చూరులోంచి

నేల నలుమూలలనుండి మారుమోగుతుండేది

అక్కడి ప్రతి గది తలుపుకి చెబుతున్నట్టు-

“శాశ్వతత్వం… క్షణికం!

క్షణికమే… శాశ్వతం!” అని.

రోజులు విచారంతో, వేడుకలతో నిండినా

పురుళ్ళూ, మరణాలతో గడిచినా

క్షణంలో మారే సుఖదుఃఖాల పరిణామాలకి

కాలం మారినా, అది మారకుండా నిలబడేది

అ దేదో దేముడైనట్టూ, అన్ని చూసినట్టు

చిత్రమైన ఆ మాటల్నే మళ్ళీ మళ్ళీ

“శాశ్వతత్వం… క్షణికం!

క్షణికమే… శాశ్వతం!” అంటూ

ఒకప్పుడు ఆ భవంతిలో వచ్చినవారెవరైనా

అరమరికలులేని ఆతిథ్యం అందుతూ ఉండేది

వంటింట్లో ఎప్పుడూ నిప్పునార్పడం ఉండేదికాదు

అతిథులు యజమాని సహపంక్తిని భుజించేవారు

కానీ, అంత ఆనందంలోనూ అపస్వరంలా

గడియారం మాత్రం తన హెచ్చరిక విడిచేది కాదు:

“శాశ్వతత్వం… క్షణికం!

క్షణికమే… శాశ్వతం!” అంటూ

ఎందరో పిల్లలక్కడ ఆనందంతో ఆడేవారు

యువతీయువకులు మధురమైన కలల్లో తూగేవారు

ఏమి అద్భుతమైన రోజులవి! ఎంత వైభవం

భోగభాగ్యాలతో ప్రేమతో గడచిన కాలమది!

లోభి తన బంగారు నాణేలు ఒక్కొక్కటీ లెక్కెట్టినట్టు

ఆ రోజులన్నీ ఆ పాతగడియారం నెమరువేసుకుంటోంది

“శాశ్వతత్వం… క్షణికం!

క్షణికమే… శాశ్వతం!” అంటూ

ఆ గదినుండే, స్వచ్ఛమైన తెల్లని ముసుగులో

పెళ్ళినాటి రాత్రి పెళ్ళికూతురు బయలు వెడలింది;

అక్కడే, ఆ మేడక్రింది గదిలోనే, చల్లగా

మంచుపొరలమధ్య మృతుడు దీర్ఘనిద్రతీస్తున్నది

ప్రార్థనానంతరం అంతటా నిండిన నిశ్శబ్దంలో

మెట్లదగ్గరి గోడగడియారం అంటున్నట్టనిపించింది:

“శాశ్వతత్వం… క్షణికం!

క్షణికమే… శాశ్వతం!” అని.

అందరూ చెల్లాచెదరై నలుదిక్కులా ఎగిరిపోయారు

కొందరికి పెళ్ళిళ్ళైపోయాయి, కొందరు గతించారు,

“మళ్ళీ వాళ్ళందరూ ఎప్పుడు తిరిగి కలుస్తారు?” అని

దిగమింగుకుంటున్న బాధతో నే ప్రశ్నిస్తే

ఎప్పుడో, గడచిపోయిన రోజుల్లో చెప్పినట్తుగానే

ఆ పాత గోడగడియారం సమాధానం చెబుతోంది:

“శాశ్వతత్వం… క్షణికం!

క్షణికమే… శాశ్వతం!” అని.

ఇక్కడ ఆశాశ్వతం, అక్కడే శాశ్వతం,

అక్కడ వియోగాలూ, బాధలూ, సంరక్షణలూ,

మృత్యువూ, అసలు కాలమన్న ఊసే ఉండదక్కడ.

అక్కడే శాశ్వతం, ఇక్కడ క్షణికం!

కాలాతీతమైన ఆ గడియారం

నిరంతరం చెబుతూనే ఉంది:

“శాశ్వతత్వం… క్షణికం!

క్షణికమే… శాశ్వతం!” అని.

.

H W లాంగ్ ఫెలో

(27th Feb 1807 –  24th March 1882)

అమెరికను కవి.

H W Longfellow

.

The Old Clock on the Stairs

.

Somewhat back from the village street

Stands the old-fashioned country-seat.

Across its antique portico

Tall poplar-trees their shadows throw;

And from its station in the hall

An ancient timepiece says to all, —

      “Forever — never!

      Never — forever!”

Half-way up the stairs it stands,

And points and beckons with its hands

From its case of massive oak,

Like a monk, who, under his cloak,

Crosses himself, and sighs, alas!

With sorrowful voice to all who pass, —

      “Forever — never!

      Never — forever!”

By day its voice is low and light;

But in the silent dead of night,

Distinct as a passing footstep’s fall,

It echoes along the vacant hall,

Along the ceiling, along the floor,

And seems to say, at each chamber-door, —

      “Forever — never!

      Never — forever!”

Through days of sorrow and of mirth,

Through days of death and days of birth,

Through every swift vicissitude

Of changeful time, unchanged it has stood,

And as if, like God, it all things saw,

It calmly repeats those words of awe, —

      “Forever — never!

      Never — forever!”

In that mansion used to be

Free-hearted Hospitality;

His great fires up the chimney roared;

The stranger feasted at his board;

But, like the skeleton at the feast,

That warning timepiece never ceased, —

      “Forever — never!

      Never — forever!”

There groups of merry children played,

There youths and maidens dreaming strayed;

O precious hours! O golden prime,

And affluence of love and time!

Even as a miser counts his gold,

Those hours the ancient timepiece told, —

      “Forever — never!

      Never — forever!”

From that chamber, clothed in white,

The bride came forth on her wedding night;

There, in that silent room below,

The dead lay in his shroud of snow;

And in the hush that followed the prayer,

Was heard the old clock on the stair, —

      “Forever — never!

      Never — forever!”

All are scattered now and fled,

Some are married, some are dead;

And when I ask, with throbs of pain,

“Ah! when shall they all meet again?”

As in the days long since gone by,

The ancient timepiece makes reply, —

      “Forever — never!

      Never — forever!”

Never here, forever there,

Where all parting, pain, and care,

And death, and time shall disappear, —

Forever there, but never here!

The horologe of Eternity

Sayeth this incessantly, —

      “Forever — never!

      Never — forever!”

.

H W Longfellow

(27th Feb 1807 –  24th March 1882)

American Poet

Poem Courtesy:

https://www.poetryfoundation.org/poems/44643/the-old-clock-on-the-stairs

నన్ను స్వతంత్రదేశంలో సమాధిచెయ్యండి… ఫ్రాన్సెస్ ఎలెన్ వాట్కిన్స్ హార్పర్, అమెరికను కవయిత్రి

 ఎత్తైన కొండశిఖరం మీదనో, సమతలపు బయలులోనో

మీకు ఎక్కడ వీలయితే అక్కడ నన్ను సమాధి చేయండి

భూమ్మీద అది ఎంత సామాన్యమైన సమాధి అయినా ఫర్వా లేదు

కానీ, మనుషులు బానిసలుగా ఉండే ఏ నేలమీదా సమాధి చెయ్యొద్దు.

నా సమాధి చుట్టూ భయం భయంగా నడిచే

బానిస అడుగులు వినిపిస్తే నాకు ప్రశాంతత ఉండదు;

నా నిశ్శబ్దపు సమాధిమీద అతని నీడ కనిపించినా

ఆ చోటు నాకు భయంకరంగా, బాధాకరంగా ఉంటుంది.

అమ్మకానికి నిర్దాక్షిణ్యంగా, మందలుగా తోలుకుపోతున్న బానిసల

తడబడుతున్న అడుగులసడి వింటే, నాకు మనశ్శాంతి ఉండదు.

నిరాశా నిస్పృహలతో ఒక తల్లి చేసే ఆక్రందన

గడగడలాడుతున్న ఆకాశంలోకి శాపంలా ఎగస్తుంది.

చేసిన ప్రతి భయంకరమైన గాయంనుండీ కారుతున్న ఆమె రక్తాన్ని

కొరడా తాగుతున్న చప్పుడు విన్నప్పుడూ, బెదురుతున్న పావురం పిల్లల్ని

గూటినుండి దొంగిలించినట్టు, తల్లి రొమ్మునుండి పాలుతాగుతున్న బిడ్దలని

లాక్కుని పోవడం చూసినప్పుడూ నాకు నిద్రపట్టదు.

రక్తపిపాసులైన వేటకుక్కలు తమ మానవ లక్ష్యాన్ని అందుకుని చేసిన

మొఱుగులు వినిపించినపుడూ, తిరిగి పట్టుబడిన ఆ బానిస బందీకి

బాధాకరమైన సంకెలలు తొడుగుతున్నప్పుడు అతను చేసే ప్రార్థనలు

విన్నప్పుడూ, నేను త్రుళ్ళిపడి, భయంతో గడగడలాడిపోతాను.

వస్తు మర్పిడిక్రింద జమకో, వాళ్ళ పరువాల వ్యాపారానికో,

తల్లి కౌగిలినుండి చిన్నారి యువతుల్ని లాక్కెళ్ళడం చూసినపుడు

శోకభరితమైన నా కళ్ళు మండి ఎరుపెక్కుతాయి

మృత్యువుతో తెల్లబారిన నా చెక్కిళ్ళు సిగ్గుతో ఎర్రనౌతాయి.

ప్రియ మిత్రమా! ఎక్కడ అధికార దర్పం మనిషినుండీ

ప్రాణప్రదమైన అతని హక్కుని లాక్కోదో అక్కడ నిద్రించగలను.

తన తోబుట్టువుని “బానిస”గా ఎక్కడ భావించరో

ఆ సమాధి ఎక్కడ ఉన్నా ప్రశాంతంగా ఉండగలను.

ప్రక్కనుండి నడిచిపోయేవారి దృష్టి నాకట్టుకునేలా

గర్వంగా నెలకొల్పే ఏ ఎత్తైన స్మారక చిహ్నాలూ కోరను;

వేదనతో పరితపించే నా మనసుకోరుకునేదల్లా

బానిసలున్న ఏ దేశంలోనూ సమాధి చెయ్యొద్దనే.

.

ఫ్రాన్సెస్ ఎలెన్ వాట్కిన్స్ హార్పర్

(September 24, 1825 – February 22, 1911)

అమెరికను కవయిత్రి

.

.

Burry Me in a Free Land

.

Make me a grave where’er you will,

In a lowly plain, or a lofty hill,

Make it among earth’s humblest graves,

But not in a land where men are slaves.

I could not rest if around my grave

I heard the steps of a trembling slave;

His shadow above my silent tomb

Would make it a place of fearful gloom.

I could not rest if I heard the tread

Of a coffle gang to shambles led,

And the mother’s shriek of wild despair

Rise like a curse on the trembling air.

I could not sleep if I saw the lash

Drinking her blood at each fearful gash,

And I saw her babes torn from her breast,

Like trembling doves from their parent nest.

I’d shudder and start if I heard the bay

Of bloodhounds seizing their human prey,

And I heard the captive plead in vain

As they bound afresh his galling chain.

If I saw young girls from their mother’s arms

Bartered and sold for their youthful charms,

My eye would flash with mournful flame,

My death-paled cheek grow red with shame.

I would sleep, dear friend, where bloated might

Can rob no man of his dearest right;

My rest shall be calm in any grave

Where none can call his brother a slave.

I ask no monument, proud and high,

To arrest the gaze of passersby;

All that my yearning spirit craves,

Is bury me not in a land of slaves.

Frances Ellen Watkins Harrer

(September 24, 1825 – February 22, 1911)

African-American Abolitionist Poet

Read the bio of the poet  here

Poem Courtesy:

https://www.poemhunter.com/poem/i-would-be-free-2/

నాకు స్వేచ్ఛ వస్తుంది!… ఆల్ఫ్రెడ్ గిబ్స్ కాంప్ బెల్, అమెరికను కవి

నాకు స్వేచ్ఛ వస్తుంది! నేనూ స్వతంత్రుణ్ణి అవుతాను.

లోకం నన్ను చూసి నవ్వితే నా కేమిటి లక్ష్యం?

దాని నవ్వులూ, ఈసడింపులూ అన్నీ ఒకటే నాకు ఇపుడు,

డబ్బున్నదన్న దాని అహంకారాన్ని కాలితో నలిపి పారెస్తా,

కిరీటాలూ, వాటిని ధరించే శిరస్సులూ రెంటికీ విలువివ్వను.

అబ్బ! మానవాళి ఎలా వాటిని భరించగలుగుతోంది?

నాకు స్వేచ్ఛ వస్తుంది! నేనూ స్వతంత్రుణ్ణి అవుతాను.

నాకు స్వాతంత్య్రమేమిటని లోకం నవ్వినా, ఇక నేను స్వేచ్ఛాజీవిని.

దాని వెకిలినవ్వుల్ని చూసి నవ్వుకుంటా, దాని అధికారాన్ని తిరస్కరిస్తా,

దాని శృంఖలాలకి నా మనసుని ఎన్నడూ తలవంచుకునేలా చెయ్యను;

ఎవరికి యజమాని అవసరం ఉందో వాళ్లని భరిస్తే భరించమను,

నా మనసు ఇక ఎంతమాత్రం వాళ్ళని భరించలేదు.

నాకు స్వేచ్ఛ వస్తుంది! నేనూ స్వతంత్రుణ్ణి అవుతాను.

నిజం ఒక్కటే ఇపుడు నాకు ముందుండి నన్ను నడిపేది,

ఎక్కడికి తీసుకుపోతే, అక్కడికి ఆమె అడుగుజాడల్లో

ఆనందంగా నా కాళ్ళు అడుగులేసుకుని పోతాయి.

ఆకలితో అలమటిస్తున్న మనసుకి ఆమె చెప్పిందే ప్రాణం,

ఆకలితో, దాహంతో విలవిలలాడే నా ఈ మనసుకి.

నాకు స్వేచ్ఛ వస్తుంది! నేనూ స్వతంత్రుణ్ణి అవుతాను.

నా త్రోవ ఎంత వేడిగా కాళ్లు పొక్కులెక్కిపోనిచ్చేదైనా;

నేను ఎంతో ఆనందంతో ఆ శిలువని మోయడమే కాదు,

నేను ఎంచుకున్న నాయకుల్ని చెయ్యవేసే సాహసం చెయ్యమంటాను;

ఆ శిలువ నాకు ఇపుడు గాలికంటే తేలికైపోతుంది,

ఎందుకంటే, ఇపుడు సత్యం నా మార్గదర్శీ, చేదోడూను!

.

ఆల్ఫ్రెడ్ గిబ్స్ కాంప్ బెల్

(11th May 1826-  9th  Jan 1884)

ఆఫ్రికను- అమెరికను కవి

.

I Would Be Free

.

I would be free! I will be free!

What though the world laugh at me?

To me alike are its smiles and its frowns,

I trample in scorn on its riches; and crowns

Are worthless to me as the heads which wear them.

O! How can humanity bear them?

I would be free! I will be free!

Free, though the world laugh at me!

I smile at its jeers and spurn its control,

And ne’er to its fetters shall bend my soul;

Let those who have need of a master wear them,

But never can my spirit bear them.

I would be free! I will be free!

And Truth shall my leader be!

Yea, whither she leads shall my willing feet

Joyfully tread in her footprints; and sweet

Shall her lessons be to my hungering soul!

To my thirsting and hungering soul.

I would be free! I will be free!

Though scorching my pathway be;

I can cheerfully bear the cross, and dare

The lot of my chosen leader to share;

And the cross shall be lighter than air to me,

For Truth shall my guide and helper be!

.

Alfred Gibbs Campbell

(11th May 1826 –  9th  Jan 1884)

African-American

Poem Courtesy:

https://www.poemhunter.com/poem/i-would-be-free-2/

%d bloggers like this: