అనువాదలహరి

రష్యను నర్తకి… ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్, అమెరికను కవయిత్రి

ఈ కవితలో lighted wood అన్న పదం మీద ఉపయోగించిన శ్లేష గమనించదగ్గది. ఒకటి చెక్కలతో చేసిన రంగస్థలాన్ని సూచిస్తే, రెండవది చప్పుడులేకుండా చిరుగాలికి లాస్యంచేస్తూ మండుతున్న కట్టె అయి ఉండొచ్చునని నా అభిప్రాయం.  మీరు గమనించి ఉంటే, బాగా ఎండిన కట్టెమీది మంట ఒక్కోసారి మండుతున్నంతమేరా కట్టెను తాకీ తాకనట్టు అటూ ఇటూ తిరుగుతూ ఉంటుంది. అంటే, ఒక నృత్యం కవయిత్రికి అద్భుతమైన మరొక నృత్యాన్ని గుర్తుకు తెచ్చిందన్నమాట.

 

ఎరుపురెక్కల మంట, బాగా వెలుగులున్న దారువుమీద

అలా అలా తేలిపోతూ కదలాడుతోంది. ఇంత నిశ్శబ్దంగా

కదలిపోయిన అద్భుతమైన జ్ఞాపకం నా స్మృతిలో ఉందా?

హాఁ! పావ్లోవా ఇంత మిడిసిపాటుతోనూ నృత్యం చేసేది.

.

ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్

17 Sep 1866 – 30 Apr 1925

అమెరికను కవయిత్రి

.

The Russian Dancer

.

Over the lighted wood a rose-winged flame

Plays softly. Can I in mem’ry find

Aught that’s so silent, lovely? Ah! A name,

Pavlowa, flits as lightly through my mind.

.

Antoinette De Coursey Patterson

17 Sep 1866 – 30 Apr 1925

American Poetess.

https://archive.org/details/sonofmeropeandot00pattiala/page/30

ప్రకటనలు

అభిజ్ఞప్రేయసి… ఏంటోనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్, అమెరికను కవయిత్రి

ఓ ప్రకృతీ! నీ ముందు కాళ్ళపై మోకరిల్లే వారిని

నువ్వు పతితుడవా? పావనుడవా? అని ప్రశ్నించకు.

వా డెవరైనా నిన్ను మనసారా ప్రేమిస్తాడు.

అతనికున్న సంగీత, చిత్రకళా నైపుణ్యాలను

కోపంలోనూ, ఆనందంలోనూ నువ్వు చిందించే

శతసహస్రసౌందర్యావస్థలనీ ఆరాధిస్తాడు.

అతను నీ పాదాలచెంతనే మోకరిల్లి ఉండగా

అతని స్తోత్రసుగంధాలు రోదసి అంతా వ్యాపిస్తాయి.

పాపం, మనశ్శాంతికి ప్రాకులాడే ఈ మానవాత్మని

నీ అభిజ్ఞతతో ఎంతకీ సంతృప్తి చెందక నువ్వు విసిగిస్తే,

నీమీది మునపటి నమ్మకాల్నీ, విస్వాసాల్నీ విడిచిపెట్టి

సులభంగా సంతృప్తిపరచగల పంచల చేరతాడు.

అతని ఆశలూ, కలలూ ఎంత కళావిహీనమై ఉంటాయంటే

నిన్ను పోగొట్టుకున్న ఆవేదన అతన్ని విడిచిపెట్టదు.

అంతే కాదు, ఒకప్పుడు నిన్ను చుంబించిన వారంతా

జీవితాలని ఎంత ప్రేమరహితంగా గడుపుతున్నారో గుర్తిస్తాడు.

.

ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్

17 Sep 1866 – 30 Apr 1925

అమెరికను కవయిత్రి

.

A Jealous Mistress

.

Thou askest not of him who kneels before thee,

O Nature, if he sinner be or saint,

But that with all his soul he shall adore thee,

And keep what gifts are his to sing or paint

Thy loveliness in all its myriad phases

Of sorrow or of laughter clear and sweet :

But only will the incense of his praises

Ascend to thee while he lies at thy feet.

And shouldst thou prove a mistress too exacting

For a poor human soul that seeks its ease,

So that, his one-time faith and creed retracting,

He turns to loves less difficult to please,

Ah then, he will know the pain of having missed thee…

So colourless are now all hopes and fears…

And he shall find that those who once have kissed thee

With lesser loves walk lonely all their years.

.

Antoinette De Coursey Patterson

September 17, 1866 – April 30, 1925

American Poet

Poem Courtesy:

https://archive.org/details/sonofmeropeandot00pattiala/page/28

%d bloggers like this: