అనువాదలహరి

నన్ను వెంట తరుముతూ… అబ్బాస్ కియరోస్తమి ఇరానియన్ కవి

అబ్బాస్ కియరోస్తమి దీనిని ఒక జపనీస్ హైకు లా రాసినా, దానికి ఉండే ప్రాథమిక లక్షణాలని మాత్రం తెలిసే అతను అనుసరించలేదు. ఇక్కడ నీడ చాలా చక్కగ అమరే ఉపమానం అయినప్పటికీ, కవి చెప్పదలుచుకున్నది మాత్రం నీడ కాదు. మనతో పాటు పెరిగే, మనకికూడ తెలియని మన వ్యక్తిత్వం.

***

నా చిన్నప్పటి నేస్తం

నా నీడ,

నన్ను వెంటాడుతూ వస్తోంది.

అదీ నాతో పెరిగింది,

నాతో పాటే వయసు మీరింది.

అది నన్ను

నా సమాధివరకూ

వెంటాడుతూనే ఉంటుంది.

.

అబ్బాస్ కియరోస్తమి

(22 June 1940 – 4 July 2016)

ఇరానియన్ కవి, ఫోటోగ్రాఫర్, సినీ దర్శకుడు.

.

.

I am being pursued

.

I am being pursued

by a shadow that was my playmate

in childhood;

it grew up with me,

it grew old with me,

it will continue

to pursue me

to the grave.

.

Abbas Kiarostami

(22 June 1940 – 4 July 2016)

Internationally noted film Director, Photographer and Poet

From:

(Kiarostami, 2005, p. 172, no. 298).

(http://www.iranicaonline.org/articles/haiku )

నిజమైన ప్రేమికుడు… రూమీ, పెర్షియన్ కవి

నిజమైన ప్రేమికుడికి మతం అంటూ ఏదీ ఉండదు,

ఈ సత్యాన్ని గ్రహించుకో.

కారణం, ప్రేమే అభిమతమైనవారికి దేని మీదా

అటు విశ్వాసమూ ఉండదు, ఇటు అగౌరవమూ ఉండదు.

అసలు, ప్రేమలో పడినప్పుడు

ఈ శరీరం, బుద్ధి, మనసు, ఆత్మల ఉనికే ఉండదు.

ప్రేమలో ఆ స్థితిని చేరుకో.

అప్పుడు నీకు వియోగమన్న ప్రశ్నే ఉండదు.

.

రూమీ

13వ శతాబ్దం

పెర్షియను కవి .

Jalal ad-Dīn Muhammad Rumi
Image Courtesy: http://en.wikipedia.org/wiki/Rumi

.

True lover

.

A true Lover doesn’t follow any one religion, 
be sure of that.
Since in the religion of Love, 
there is no irreverence or faith.
When in Love, 
body, mind, heart and soul don’t even exist.
Become this Love, 
and you will not be separated again.

.

Rumi

Persian Poet

Poem Courtesy:

https://www.rumi.net/rumi_poems_main.htm

కాలమే నిర్ణయిస్తుంది… సుకాసా స్యహ్దాన్, ఇండోనీషియా కవి

కాలమే నిర్ణయిస్తుంది

ఎక్కడ నిజమైన యుద్ధం

ఆరంభమవుతుందో:

ప్రతి గుండెలోనూ.

కాలమే నిర్ణయిస్తుంది

తమని తాము గాయపరచుకోడంలో

ఎవరు కృతకృత్యులౌతారో:

ఎవ్వరూ గెలవరు.

కాలమే నిర్ణయిస్తుంది

మిత్రులలో

శతృవులెవరో:

రెంటిలో పెద్ద తేడా ఉండదు.

కాలమే నిర్ణయిస్తుంది

చివరకి, ఎవరు

చెప్పేది నిజమో:

ఎవరు చెప్పేదీ కాదు.

.

సుకాసా స్యహ్దాన్

జననం: 1968

ఇండోనీషియన్ కవి

.

Time Shall Tell 

.

Time shall tell 
where the real 
warfare befalls:
in every soul 

Time shall tell 
who triumphs 
in self-infliction:
no one shall

Time shall tell 
foes apart 
from friends:
no difference

Time shall tell 
who possesses 
the ultimate truth: 
no one.

.

Sukasah Syahdan

Born: 1968

Indonesian Poet

Poem Courtesy:

http://www.wikitime.net/literature/268-time-shall-tell-by-sukasah-syahdaneng

విచారము… ఎడ్నా సెంట్ విన్సెంట్ మిలే, అమెరికను కవయిత్రి

ఎడతెరిపి లేకుండా కురిసే వానలా

విచారము నా గుండె దొలిచేస్తోంది.

తక్కినవారు రాత్రల్లా బాధతో లుంగలు చుట్టుకుపోయి మూలిగినా

ఉదయం అయేసరికి ఎప్పటిలా మామూలుగా అయిపోతారు.

కానీ, ఈ బాధ పెరగనూ పెరగదు, తరగనూ తరగదు.

ఇది పూర్తిగా ఆగిపోదు, పూర్తిగా పెరగదు.

అందరూ ఎప్పటిలా ముస్తాబై ఊరిలోకి వెళ్ళిపోతారు.

నేను మాత్రం కుర్చీలో కూర్చుండిపోతాను.

నా ఆలోచనలన్నీ మెల్లగా విచారగ్రస్తమౌతాయి.

అప్పుడు నేను నిల్చున్నా ఒకటే, కూర్చున్నా ఒకటే,

నేను ఏ గౌను తొడుక్కున్నా,

ఏ చెప్పులేసుకున్నా పెద్ద తేడా ఏమీ ఉండదు.

.

ఎడ్నా సెంట్ విన్సెంట్ మిలే

(February 22, 1892 – October 19, 1950)

అమెరికను కవయిత్రి

.

Edna St. Vincent Millay

.

Sorrow

.

Sorrow like a ceaseless rain

Beats upon my heart.

People twist and scream in pain, —

Dawn will find them still again;

This has neither wax nor wane,

Neither stop nor start.

People dress and go to town;

I sit in my chair.

All my thoughts are slow and brown:

Standing up or sitting down

Little matters, or what gown

Or what shoes I wear.

.

Edna St. Vincent Millay

(February 22, 1892 – October 19, 1950)

American Poetess

`

Poem Courtesy:

https://www.gutenberg.org/files/109/109-h/109-h.htm

జైలులో ఒక సాయంత్రం… ఫైజ్ అహ్మద్ ఫైజ్, పాకిస్థానీ కవి

సర్పిలాకారపు సాయంత్రమనే నిచ్చెన మీంచి

ఒక్కొక్క నక్షత్రపు మెట్టూనీ దిగుతూ

రాత్రి భూమిమీదకు దిగుతుంది.

పిల్లగాలి చెవులకి ఎంతదగ్గరనుండి పోతుందంటే

చెవిలో ఎవరో రహస్యప్రేమభాషణ చేసినట్టనిపిస్తుంది.

జైలు ముందరి ఆవరణలోని చెట్లు

ఆకాశపు పటం మీద ఇంటికి తప్పించుకు పారిపోయే దారిని

అల్లుకుంటున్న కాందిశీకులు.

డాబామీద చంద్రుడు

ప్రేమతో, ఔదార్యంతో

నక్షత్రాలనన్నిటినీ

తళుకులీనే పొడులుగా మారుస్తున్నాడు.

అన్ని దిక్కులనుండీ, దట్టమైన ఆకుపచ్చని నీడలు

తెరలు తెరలుగా నా వైపు కమ్ముకొస్తున్నాయి.

నా ప్రేమిక నుండి ఏడబాటు గుర్తుచేసుకున్నప్పుడల్లా

నన్ను ఎదను ముంచెత్తే బాధా తరంగాల్లా,

అవి ఏ క్షణంలోనైనా నన్ను ముంచెత్తవచ్చు.

అయితే, ఇప్పటికీ ఈ ఒక్క ఆలోచనే నన్ను రక్షిస్తోంది:

ప్రేమికులు రహస్యంగా కలుసుకుందికి ప్రణాళికలు వేసుకునే మందిరాల్లో

లాంతర్లనన్నిటినీ ఛిద్రం చెయ్యమని నిరంకుశపాలకులు ఆజ్ఞ జారీ చెయ్యవచ్చు,

కానీ, చంద్రుణ్ణి ఆపడం వాళ్ళ తరమా?  ఈ రోజు కాదు,

రేపు కాదు, భవిష్యత్తులో ఎన్నడూ ఏ నిరంకుశుడూ ఆ పని చెయ్యలేడు.

ఏ చిత్రహింసల విషపానమైనా నన్ను పశ్చాత్తాపంలోకి నెట్టలేదు

భూమి మీద ఏ ప్రదేశంలోనైనా ఎంత హాయిగా గడపగలనో

అంత హాయిగానూ జైలులో ఒక్క సాయంత్రమైనా

మరపురానంత తీయగా గడపగలిగితే చాలు!

.

.

ఫైజ్ అహ్మద్ ఫైజ్

(February 13, 1911 – November 20, 1984)

Pakistani Poet

ఫైజ్ అహ్మద్ ఫైజ్, వామపక్ష మేధావి, ఉర్దూకవి, అభ్యుదయ కవితోద్యమంలో ప్రముఖపాత్రవహించినవాడూ. అతనికి ఉర్దూతోపాటు ఇంగ్లీషు, పార్శీ, అరబ్బీ భాషలపై మంచి పట్టు ఉంది. కొంతకాలం ఇంగ్లీషు లెక్చరర్ గానూ, ఎకనామిక్సు లెక్చరర్ గానూ పనిచేశాడు.  సజ్జాద్ జహీర్, జలాలుద్దిన్ అబ్దుర్ రహీం లతో కలిసి  1947లో  పాకిస్తాన్ కమ్యూనిస్టుపార్టీని స్థాపించేడు. అతను atheistగా ముద్ర పడినప్పటికీ, మతానికీ, ముఖ్యంగా ఇస్లాంకీ అతనికీ ఒక సంక్లిష్టమైన సంబంధం ఉంది. అతనిమీద సూఫీ తత్త్వవేత్తలప్రభావం చాలవరకు ఉంది. అతనికి లాహోరుకి చెందిన సూఫీ సన్యాసి Baba Malang Sahib తో పాటు, Wasif Ali Wasif, Ashfaq Ahmad, Syed Fakhruddin Balley మొదలైన ప్రఖ్యాతి వహించిన సూఫీ సన్యాసులతో అనుబంధాలున్నాయి.

పాకిస్తానీ కళలకు, నాటకరంగానికి అతను చేసిన సేవ అపారం. 1962 లో నొబెల్ పురస్కారానికి దీటైన Lenin Peace Prize అందుకున్న ఆసియాఖండపు తొలి కవి. 1984లో అతని పేరు నోబెలు పురస్కారానికి పరిగణించబడింది కూడా. రష్యను ప్రభుత్వం నుండి లెనిన్ శాంతి బహుమతి అందుకుంటున్నప్పుడు అతను చెప్పిన మాటలు అమూల్యమైనవి:

మానవ మేధస్సూ, నైపుణ్యం, శాస్త్ర విజ్ఞానమూ పరిశ్రమా మన  అందరికీ అన్నీ అందుబాటులో ఉండేలా చేశాయి. కానీ, ఈ అంతులేని సంపదనంతటినీ ఏ కొద్దిమంది దురాశాపరుల స్వంత ఆస్థిగాకాక సమస్తమానవాళికీ ఉపయోగించాలి. అయితే ఇది మానవసమాజపు పునాదులు దురాశా, స్వంత ఆస్థి, దోపిడీతనం మీద గాక, న్యాయం సమానత్వం, స్వేచ్ఛ, సమిష్టి శ్రేయస్సు మీద నిలబడినపుడే సాధ్యపడుతుంది. ఇంతవరకు ఓటమి ఎరుగని మానవత్వం ఇకముందుకూడా ఓడిపోదని నాకు విశ్వాసం ఉంది. చివరకి యుద్ధాలూ, ద్వేషం, క్రూరత్వం మీద కాకుండా, పెర్షియను కవి హఫీజ్ షిరాజ్ చెప్పిన”మీరు ఎన్నిపునాదులు చూసినా ఏదో ఒకలోపం కనిపిస్తుంది ఒక్క ప్రేమ పునాది తప్ప” అన్న  ప్రేమ సందేశం మీద నిలబడుతుందని ఆశిస్తున్నాను… అతని కవిత్వం అనేక భాషలలోకి   అనువదింపబడడమేగాక, ఫైజ్ కూడా స్వయంగా చాలా కవుల అనువాదాలు చేశాడు.

.

A Prison Evening

.

Each star a rung,

night comes down the spiral

staircase of the evening.

The breeze passes by so very close

as if someone just happened to speak of love.

In the courtyard,

the trees are absorbed refugees

embroidering maps of return on the sky.

On the roof,

the moon – lovingly, generously –

is turning the stars

into a dust of sheen.

From every corner, dark-green shadows,

in ripples, come towards me.

At any moment they may break over me,

like the waves of pain each time I remember

this separation from my lover.

This thought keeps consoling me:

though tyrants may command that lamps be smashed

in rooms where lovers are destined to meet,

they cannot snuff out the moon, so today,

nor tomorrow, no tyranny will succeed,

no poison of torture make me bitter,

if just one evening in prison

can be so strangely sweet,

if just one moment anywhere on this earth.

.

 Faiz Ahmed Faiz

(13 February 1911 – 20 November 1984)

Pakistani Poet

Poem Courtesy:

http://wonderingminstrels.blogspot.com/search/label/Poet%3A%20Faiz%20Ahmed%20Faiz

భాగ్యవిధాతలు… హెన్రీ వాడ్స్ వర్త్ లాంగ్ ఫెలో, అమెరికను కవి

కాలమనే ఈ గోడల మధ్య పనిచేసే

వారందరూ భావిభాగ్యవిధాతలే;

కొందరు మహత్తరమైన కార్యాలు సాధిస్తే,

కొందరు చక్కని నడకగల కవిత్వాన్ని రాస్తారు.

వీటిలో ఏదీ పనికిమాలినదీ, తక్కువైనదీ లేదు;

దేనిమట్టుకు అది దాని స్థాయిలో ఉత్తమమైనదే;

పైకి కేవలం కాలక్షేపపు పనిలా కనిపించేది సైతం 

తక్కినవాటికి బలంకూర్చి సహకరిస్తుంది.

మనం నిలబెట్టే కేవల ఆకృతిస్వరూపానికి

కాలం తగిన వస్తుసముదాయం నింపి పూర్ణత ఇస్తుంది.

మనం ఈ స్వరూపాన్ని వర్తమానం, గతం

అనే ఇటుకలతోనే కట్టి నిలబెట్టేది.

ఈ కట్టడం ఆకారంలో, పోకడలలో నిజంగా కొత్తది

మధ్యలో పెద్ద పెద్ద లోపాలను విడిచిపెట్టదు.

వాటి గురించి పెద్దగా ఆలోచించవద్దు, ఎందుకంటే

అవి ఎవరికీ కనిపించవు, గుర్తించనూ లేరు.

కళాత్మకతతో సృష్టిచేసే తొలిరోజుల్లో,

ప్రతి కళాకారుడూ అతిసూక్ష్మమూ, స్పష్టంగా కనుపించని

వివరాలనిసైతం విశ్వవ్యాపియైన భగవంతుడు

అన్నీ గమనిస్తాడన్న నమ్మికతో శ్రద్ధగా తీర్చిదిద్దేవారు.

మనం కూడా మన పనిని బాగా పూర్తిచేద్దాం

గోచరాగోచర ప్రకృతులు రెండింటితో సహా.

భగవంతుని స్థావరమైన మన ఇళ్ళనుకూడా

పూర్తిగా పరిశుభ్రంగా, అందంగా దిద్దుకుందాం.

లేకపోతే మనజీవితాలు అసంపూర్ణంగా

మిగిలిపోతాయి; కాలం గోడల మధ్య మిగిలే

విరిగిపోయిన మెట్లవరుసలమీద ఎక్కడానికి

అడుగులు వేసినపుడు కాళ్ళు తడబడతాయి.

కనుక, ఈ రోజు మనం ఏది నిర్మించినా విశాలంగా,

వెడల్పుగా, దృఢంగా ఖచ్చితంగా ఉండేలా నిర్మిద్దాం.

అపుడు, రేపు అవి ఎక్కుతున్నపుడు మన భవిష్యత్తు

చిరకాలం భద్రంగా ఉండడం మనం గ్రహిస్తాము.

అలా చెయ్యగలిగినపుడే ఈ విశ్వమంతా

ఒక సమతలప్రదేశంలా కనిపిస్తూ

చూపుల అంచున అనంతాంబరాన్ని తాకుతూ 

కనిపించే శిఖరాలని అందుకోగలుగుతాము.

.

హెన్రీ వాడ్స్ వర్త్ లాంగ్ ఫెలో

(February 27, 1807 – March 24, 1882)

అమెరికను కవి.

.

The Builders

.

All are architects of Fate,

Working in these walls of Time;

Some with massive deeds and great,

Some with ornaments of rhyme.

Nothing useless is, or low;

Each thing in its place is best;

And what seems but idle show

Strengthens and supports the rest.

For the structure that we raise,

Time is with materials filled;

Our to-days and yesterdays

Are the blocks with which we build.

Truly shape and fashion these;

Leave no yawning gaps between;

Think not, because no man sees,

Such things will remain unseen.

In the elder days of Art,

Builders wrought with greatest care

Each minute and unseen part;

For the Gods see everywhere.

Let us do our work as well,

Both the unseen and the seen;

Make the house, where Gods may dwell,

Beautiful, entire, and clean.

Else our lives are incomplete,

Standing in these walls of Time,

Broken stairways, where the feet

Stumble as they seek to climb.

Build to-day, then, strong and sure,

With a firm and ample base;

And ascending and secure

Shall to-morrow find its place.

Thus alone can we attain

To those turrets, where the eye

Sees the world as one vast plain,

And one boundless reach of sky.

.

H W Longfellow

(February 27, 1807 – March 24, 1882)

American Poet

ఒక చిన్ని పక్షికి…. ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్, అమెరికను కవయిత్రి

గూటిలోంచి జారి పడిపోయిన నిన్నొకసారి చూసేను

గాయపడిన రెక్కతో నీ బెదురుచూపులూ గమనించాను.

నీ గాయాన్ని మాన్పి భయాన్ని నెమ్మదిగా పోగొట్టేను,

అప్పుడు నువ్వు ధైర్యంగా కిచకిచలాడుతూ పాడ బోయేవు.

నిన్ను పెంచుకుందికి నీకో పంజరం కూడా కొన్నాను,

ఈ అడవి నీకు అంత పరిచయం లేదన్న ధీమాతో

కాలక్రమంలో అన్నీ మరిచిపోతావని ఊహించుకుని

నాతోనే నువ్వు ఒంటరిగా ఉండిపోతావని సంతృప్తి పడ్డాను.

కానీ, వేసవి పొడచూపడంతోనే నీలో దూరంగా, ఎక్కడికో

ఎగిరిపోవాలన్న కాంక్ష మోసులువారింది- నీదైన రీతిలో

నాకు చెప్పావుకూడా మౌనంగా నీలాకాశంవంకే చూపులు నిలుపుతూ,

నీ కోరికను గ్రహించి పంజరంలోంచి నిన్ను వదిలేసాను.

ఓ నా చిన్ని విహంగమా! పంజరంలాంటి జీవితం నన్నింకా గట్టిగా పట్టి ఉంది.

కానీ త్వరలోనే, అమృతహస్తమొకటి నాకూ విముక్తి ప్రసాదిస్తుందిలే, తెలుసా!

.

ఏంటొనెట్ డి కూర్సే పాటర్సన్

September 17, 1866 – April 30, 1925

అమెరికను కవయిత్రి.

.

To A Bird

.

I found you fallen from your nest one day,

With little frightened eyes and wounded wing;

I healed the hurt and coaxed the fear away,

And then you bravely tried to chirp and sing.

I bought a cage to keep you for a pet:

So little of the woodland you had known

I felt assured you would in time forget,

And be content to stay with me alone.

But when the summer came, a longing grew

To fly far, far,- you even told me so

In your mute way, with eyes fixed on the blue.-

I understood the wish, and let you go.

Ah, little Bird, life’s cage still holds me fast,

But a kind hand will free me, too, at last!

.

Antoinette De Coursey Patterson

September 17, 1866 – April 30, 1925

American Poet

Poem Courtesy:

https://archive.org/details/sonnetsquatrains00patt/page/7

కవిత్వం… డాన్ పాటర్సన్, స్కాటిష్ కవి

ఈ గ్రహం రూపుదిద్దుకుంటున్నప్పుడు

దాని అగ్నికీలలోని ఒకానొక మెరుపును, 

వజ్రం తన గర్భంలో శాశ్వతంగా పొదువుకున్న చందాన,

కవిత్వం ప్రేమ తర్వాత కలిగే విరహాన్ని కాకుండా

నిశ్శబ్దంగా మనలో అణురూపంలో ఉత్పన్నమయే స్థితినే

ప్రతిబింబిస్తుంది; కనుక, నిప్పుకణికలాంటి అతని ప్రేమ

నివురుగప్పుతున్నపుడు, మధుశాలలోని గాయకుని గొంతులోంచి

అకస్మాత్తుగా వచ్చే పాటలా కవి తన గొంతు తానే వింటాడు:

అతని అనుభూతుల్ని ఉదాత్తమైనవిగా చేసి చెప్పుకుంటూనో,

లేదా, తోడుగా వాయిస్తున్న వయొలిన్ రాగాలలో కరిగిపోతూనో;

కానీ ఆ ప్రేమ నిలకడగా సరియైన త్రోవ చూపిస్తున్నప్పుడు

అతని కవిత్వం, లోనుండి ఎప్పుడు బయటపడినా అతను గ్రహిస్తాడు,

ఎరుగని కొండవాగులా స్వచ్ఛంగా, గంభీరంగా బయటపడుతుందని.

అపుడు, వినీలాకాశం క్రింద గలగలా ప్రవహించే నీటి

మౌన గీతాలలో నీ పేరూ వినిపించదు, నా పేరూ వినిపించదు.

.

డాన్ పాటర్సన్,

(జననం 1963)

స్కాటిష్ కవి.

Don Patterson

Born 1963

.

Poetry

.

In the same way that the mindless diamond keeps

one spark of the planet’s early fires

trapped forever in its net of ice,

it’s not love’s later heat that poetry holds,

but the atom of the love that drew it forth

from the silence: so if the bright coal of his love

begins to smoulder, the poet hears his voice

suddenly forced, like a bar-room singer’s — boastful

with his own huge feeling, or drowned by violins;

but if it yields a steadier light, he knows

the pure verse, when it finally comes, will sound

like a mountain spring, anonymous and serene.

Beneath the blue oblivious sky, the water

sings of nothing, not your name, not mine.

.

Don Paterson

(Born 1963)

Scottish Poet

Poem Courtesy:

http://famouspoetsandpoems.com/poets/don_paterson/poems/15921

మృత్యువంటే… ఛార్లెస్ సోర్లీ, స్కాటిష్ కవి, సైనికుడు

మృత్యువు రకరకాలుగా ఉంటుంది: అందులో గెలుపూ లేదు ఓటమీ లేదు:

కేవలం ఒక బాల్టీ ఖాళీ అవడం, పలక శుభ్రంగా తుడిచిపెట్టడం లాంటిది,

అప్పటివరకూ ఉనికిగలదానికి దయతో చరమగీతం పాడడం. అంతే!

మనకి తెలిసినది ఇంతవరకే: మృత్యువు జీవనం కాదు, ఒక క్షీణస్థితి,

ప్రాణం చిదిమివెయ్యబడుతుంది, బాల్టీ పగులుతుంది. ఎన్నో గొప్ప

వింతలూ, విశేషాలు చూసినవారికి కూడా ముగింపుమాత్రం ఇంకా తెలీదు.

మరణంలో విజయుడూ, విజితుడూ ఒక్కటిగా కలిసి పోతారు;

పిరికివాడూ, సాహసికుడూ: మిత్రుడూ శత్రువూ, ఒకటే.

బ్రతికున్నపుడు నువ్వు ఏమి సాధించావు? అని భూతపతీ అడుగడు.

కానీ, గడచిన ప్రతి నిన్నలోనూ ఒక కళంకం దాగి ఉంటుంది

స్పష్టమైన మన అపరిపూర్ణతలని అరకొరగా దాస్తూ.

ఎంతో అందంగా ఊహించిన నీ భవిష్యత్తు, ఎన్నడో వాడి వత్తై గతించినదాన్ని,

అందరూ స్పృశించి, తిరగతోడి, నెమరువేసుకుని, గొప్పగా, మధురంగా

అంచనా వేసినపుడు, నీ మరణానంతరం, అది నువ్వుగా తిరిగి వికసిస్తుంది.

.

ఛార్ల్స్ సోర్లీ

(19 May 1895 – 13 October 1915)

స్కాటిష్ కవి .

.

Such, Such Is Death

.

Such, such is Death: no triumph: no defeat:

Only an empty pail, a slate rubbed clean,

A merciful putting away of what has been.

And this we know: Death is not Life, effete,

Life crushed, the broken pail. We who have seen

So marvellous things know well the end not yet.

Victor and vanquished are a-one in death:

Coward and brave: friend, foe. Ghosts do not say,

“Come, what was your record when you drew breath?”

But a big blot has hid each yesterday

So poor, so manifestly incomplete.

And your bright Promise, withered long and sped,

Is touched, stirs, rises, opens and grows sweet

And blossoms and is you, when you are dead.

.

Charles Sorley

(19 May 1895 – 13 October 1915)

Scottish Poet

Poem Courtesy:

http://famouspoetsandpoems.com/poets/charles_sorley/poems/12016

పరుగు పందెం … వాస్కో పోపా సెర్బియన్ కవి

కొందరు మనుషులు అవతలివాడిది కాలో,

చెయ్యో, ఏది దొరికితే ఒక ముక్క కొరికేస్తారు

దాన్ని పళ్ళ మధ్య దొరకబుచ్చుకుని

ఎంత వీలయితే అంత జోరుగా అక్కడినుండి ఉడాయించి

దాన్ని గోతిలో కప్పెట్టి దాచుతారు.

తక్కినవాళ్ళు నాలుగుపక్కలా కమ్ముకుని

భూమంతా,  వాసనచూడ్డం – తవ్వడం

వాసనచూడ్డం – తవ్వడం చేస్తారు.

వాళ్ళకి అదృష్టం కలిసొస్తే

ఒక చెయ్యో,  కాలో దొరుకుతుంది.

ఇప్పుడు దాన్ని కొరికి పరిగెత్తడం వాళ్ళ వంతు.

చేతులు దొరికినంత కాలం,

కాళ్ళు అందినంతకాలం,

చివరికి ఏదో ఒకటి దొరికినంత కాలం

ఈ ఆట చక్కని గతితో కొనసాగుతూ ఉంటుంది.

.

వాస్కో పోపా

(June 29, 1922 – January 5, 1991)

సెర్బియన్ కవి.

.

Race

.

Some bite from the others

A leg an arm or whatever

Take it between their teeth

Run out as fast as they can

Cover it up with earth

The others scatter everywhere

Sniff look sniff look

Dig up the whole earth

If they are lucky and find an arm

Or leg or whatever

It’s their turn to bite

The game continues at a lively pace

As long as there are arms

As long as there are legs

As long as there is anything

.

Vasko Popa

(June 29, 1922 – January 5, 1991)

Serbian Poet of Romanian descent

Poem Courtesy:

http://famouspoetsandpoems.com/poets/vasko_popa/poems/16170

%d bloggers like this: