అనువాదలహరి

అవ్యయము… జోసెఫ్ బ్రాడ్స్కీ, రష్యను-అమెరికను కవి

ఇది చాలా చిత్రమైన స్మృతి కవిత. దీని శీర్షిక చాలా నచ్చింది నాకు.

మనిషి ఏమిటి మిగిల్చిపోతాడు? లేదా, మనిషి పోయిన తర్వాత ఏమిటి మిగులుతుంది? మనిషి భవిష్యత్తు అదే! వాడి గురించి చనిపోయిన తర్వాత అందరూ ఏమిటి మాటాడుకుంటారో, అంతే మిగిల్చిపోతాడు.వాడి గురించి ఎన్ని మాటాడుకున్నా, ఎన్ని గొప్ప గొప్ప పదాలు వాడినా, ఆ మాటలన్నిటిలోంచి అతిశయోక్తులు కాలక్రమంలో కారిపోతాయి. ఆ మాటలపరదాల వెనుక లేదా మృత్యు పరదా వెనుక ఎంతగొప్పవారున్నా ఒక్కటే. అతను ఎంతకాలం జీవించేడన్నది ప్రశ్నకాదు. ఆ వ్యక్తి ఎటువంటి జీవితం జీవించేడనేదే మిగులుతుంది. అదే అవ్యయము. (అవ్యయము ఒక భాషాభాగం)

.

… అప్పుడు “భవిష్యత్తు” అని పలకగానే

జున్నుముక్కకెన్ని రంధ్రాలున్నాయో అంతకు రెండురెట్లు

కన్నాలున్న భాషకలుగులోంచి ఏనాటివో జ్ఞాపకాల ముక్కలు

నోట కరుచుకుని ఎలుకల్లా మాటలు బయటపడతాయి.

ఇన్నేళ్ళు గడిచిపోయేక, ఆ పొడవాటి తెరలవెనుక

ఆ మూలన ఎవరున్నా, ఏమిదాగున్నా పెద్ద తేడా పడదు.

మీ మనసు దేవదూతల్ని చూసినట్టు “ఓహ్” అని ఆశ్చర్యపోదు.

గాలికి తెరల రాపిడి వినిపిస్తుందంతే!

ఉచితంగా ఇచ్చిన జీవితమనే గుర్రానికి దంతాలెన్నున్నాయో

లెక్కగట్టి వయసు అంచనావేసే పిచ్చిపని ఎవరూ చెయ్యరు.

హఠాత్తుగా ఎదురుపడినప్పుడల్లా జీవితం వెకిలినవ్వు నవ్వుతుంది.

మనిషి మిగిల్చిపోయేది పిసరంత. అతనిగూర్చి మాటాడినంత. అవ్యయమంత.

.

జోసెఫ్ బ్రాడ్స్కీ

24 May 1940 – 28 January 1996

రష్యను-అమెరికను కవి

.

.

Part Of Speech

.

…and when “the future” is uttered, swarms of mice

rush out of the Russian language and gnaw a piece

of ripened memory which is twice

as hole-ridden as real cheese.

After all these years it hardly matters who

or what stands in the corner, hidden by heavy drapes,

and your mind resounds not with a seraphic “doh”,

only their rustle. Life, that no one dares

to appraise, like that gift horse’s mouth,

bares its teeth in a grin at each

encounter. What gets left of a man amounts

to a part. To his spoken part. To a part of speech.

.

Joseph Brodsky

24 May 1940 – 28 January 1996

Russian-American Poet

Poem Courtesy:

http://famouspoetsandpoems.com/poets/joseph_brodsky/poems/4030

మరపు… చెస్లావ్ మిహోష్, పోలిష్ అమెరికను కవి

నువ్వు ఇతరులకి కలిగించిన

బాధను మరిచిపో

ఇతరులు నీకు కలిగించిన

బాధనుకూడా మరిచిపో

సెలయేళ్ళూ, నదులూ ప్రవహిస్తూనే ఉంటాయి

వాటితుంపరలమెరుపులు మెరిసిమాయమౌతాయి

నువ్వు నడుస్తున్న నేల నువ్వు మరిచిపోతావు.

ఒకోసారి ఏ దూరతీరాన్నుండో పాట ఒకటి వినిపిస్తుంది

దానర్థం ఏమిటి, ఎవరుపాడుతున్నారు? అని నిన్నునువ్వు ప్రశ్నించుకుంటావు.

బాలభానుడు, మధ్యాహ్నమయేసరికి నిప్పులుకురుస్తుంటాడు

నీకు మనవలూ మునిమనవలూకూడా పుడతారు.

మళ్ళీ నిన్ను చెయ్యిపట్టుకుని ఎవరో ఒకరు నడిపిస్తారు.

నదులపేర్లు నీకు గుర్తుండిపోతాయి.

ఎంత నిరంతరాయంగా పారుతున్నట్టు కనిపించేవని!

నీ భూములుమాత్రం బంజరులైపోతాయి.

నగరంలోని ఆకాశహర్మ్యాలు ఒకప్పటిలా లేవు.

నువ్వు గుమ్మంముందు మౌనంగా నిలబడి ఉంటావు.

.

చెస్లావ్ మిహోష్

30 June 1911 – 14 August 2004

పోలిష్ కవి.

Czeslaw Milosz
Photo Courtesy: Wikipedia

.

Forget

.

Forget the suffering

You caused others.

Forget the suffering

Others caused you.

The waters run and run,

Springs sparkle and are done,

You walk the earth you are forgetting.

Sometimes you hear a distant refrain.

What does it mean, you ask, who is singing?

A childlike sun grows warm.

A grandson and a great-grandson are born.

You are led by the hand once again.

The names of the rivers remain with you.

How endless those rivers seem!

Your fields lie fallow,

The city towers are not as they were.

You stand at the threshold mute.

.

Czeslaw Milosz

30 June 1911 – 14 August 2004

Polish-American Poet

Poem Courtesy:

http://famouspoetsandpoems.com/poets/czeslaw_milosz/poems/15376

%d bloggers like this: