అనువాదలహరి

కవికి మరణమే జీవితం -4… ఖలీల్ జిబ్రాన్, పాలస్తీనా కవి

చీకటి తన రెక్క్లమధ్య పొదువుకున్న ఆ నగరం మీద ప్రకృతి స్వచ్ఛమైన తెల్లని మంచువస్త్రాన్ని కప్పింది; ఉత్తరపుగాలి తోటలని నష్టపెట్టే మార్గంకోసం అన్వేషిస్తుంటే, వెచ్చదనం కోసం ప్రజలందరూ విధుల్ని ఖాళీ చేసి ఇంటిముఖం పట్టేరు. ఆ నగర శివారులో ఎప్పుడు పడిపోతుందో అన్నట్టుగా దట్టంగా మంచుపేరుకున్న ఒక పూరిగుడిసె ఉంది. చీకటిముసిరిన ఆ పూరిపాకలో, ఒక కుక్కిమంచం మీద పడుకున్న మృత్యుముఖంలో ఉన్న యువకుడొకడు గాలికి అల్లల్లాడుతూ కొడిగట్టడానికి సిద్ధంగా ఉన్న నూనెదీపాన్ని చూస్తున్నాడు. యవ్వన ప్రాయంలో ఉన్న ఆ యువకుడు, జీవితపు చెఱనుండి తనని విడిపించగల ప్రశాంత మృత్యుఘడియలు గ్వరగా సమీపిస్తున్నాయని అతను ముందుగానే గ్రహించాడు. మృత్యువురాకకై కృతజ్ఞతతో ఎదురుచూస్తున్న కళావిహీనమైన అతని ముఖం మీద ఆశ, అతని పెదాలపై నిర్వేదమైన చిరునవ్వూ, కళ్ళలో క్షమ పొడచూపుతున్నాయి.

సంపదతో తులతూగుతున్న భాగ్యవంతుల నగరంలో తిండిలేక మరణిస్తున్న కవి అతడు. సుందరమూ, భావగర్భితమైన తన కవితలద్వారా ఈ లౌకిక ప్రపంచంలోని మనుషుల మనసు ఉత్తేజపరచడానికి పుట్టేడతను. మనుషుల మనసులకి ఊరటకలిగించి వాళ్ళని సాధుచిత్తులుగా చెయ్యడానికి చదువులతల్లి పంపిన ఉదాత్త జీవి అతను. కానీ, పాపం, ఈ చిత్రమైన లోకవాసులనుండి కనీసం చిరునవ్వైనా ఎరగకుండా శలవుతీసుకుంటున్నాడు.

అతని చివరి ఘడియలు సమీపించాయి. అతని మృత్యుశయ్య ప్రక్కన అతని ఒకే ఒక తోడు నూనెదీపమూ, అతను తన మనోభావాలను రాసిన కాగితాలూ తప్ప వేరెవ్వరూ లేరు. క్షణక్షణం బలహీనమవుతున్న శరీరంలో చివరికి మిగిలిన శక్తినంతా కూడదీసుకుని అతను తన రెండుచేతులనూ జోడించి ఆకాశం వంకచూశాడు; చూరునీ, మేఘాలతెరలనీ తనచూపులు చీల్చుకుని పోవాలని అనుకుంటున్నట్టు ఆశతో, నిరాశతో కళ్ళుకదిలించాడు.

అతనిలా ప్రార్థించాడు: “అందమైన మృత్యుదేవతా! రా! నా ఆత్మ నీకోసం పరితపిస్తోంది. నా సమీపానికి రా! వచ్చి ఈ జీవన శృంఖలాల్ల్ని విడగొట్టు. వాటిని మోసిమోసి అలిసిపోయాను. ప్రియమైన మృత్యువా! దేవభాషను వాళ్లకి వివరించి చెబుతున్నానన్న కారణంచేత నన్ను పరాయిగా చూసిన నా పొరుగువారి నుండి నన్ను రక్షించు. ప్రాశాంతమైన మృత్యువా! ఊఁ త్వరగా రా! వారిలా నా బలహీనతని వెలిగక్కని కారణాన నన్నీ ఉపేక్షా చీకటి మూలల విసిరేసిన అసంఖ్యాకులైన ఈ ప్రజలనుండి నన్ను తీసుకుపో! రా! ఓ సాధు మృత్యువా! నా లేమి సాటిమనుషులను బాధించదు. కనుక నీ తెల్లని రెక్కలమాటున నన్ను పొదువుకో! ప్రేమా, క్షమా మూర్తీభవించిన మృత్యువా! నన్ను తనివిదీరా హత్తుకో! తల్లి ముద్దునీ, చెల్లెలి చెక్కిళ్ళ స్పర్శనీ, ప్రియురాలి మునివేళ్ల పరామర్శనీ ఎరుగని ఈ పెదాలని నీ పెదాలతో స్పృశించు! రా! ప్రియమైన మృత్యువా నన్ను నీతో తీసుకుపో!”

అప్పుడు అతని మరణశయ్యకు సమీపంలో అతిలోక సుందరమై, దివ్యశక్తులుగల ఒక దేవదూత చేతిలో తెల్లకలువదండతో ప్రత్యక్షమయింది. అతని హత్తుకుని, ఆత్మచక్షువులు తప్ప, చూడలేని అతని చర్మచక్షువులను మెల్లగా మూసివేసింది. సంతృప్తి అందీయగల శాశ్వతమైన చిరునవ్వు అతనిపెదాలపై ముద్రించేలా గాఢమూ, సుదీర్ఘమైన ముద్దు ప్రతిష్టించింది. అంతే! కవికుమారుడు వ్రాసిన కాగితాలూ, చర్మపత్రాలూ తప్ప ఆ కుటీరంలో ఏమీ మిగలలేదు.

వందల సంవత్సరాలు దొర్లిపోయాయి. ఆ నగరపౌరులు రోగాలనుండీ, అజ్ఞానమనే నిద్రనుండీ మేలుకుని జ్ఞానోదయాన్ని చవిచూసేరు. ఆ నగరంలోని అతిచక్కని ఉద్యానవనంలో కవికుమారుడికి ఒక స్మారకస్థూపం కట్టించారు. అతని రచనలు తమని విముక్తులనుచేసినందుకు అతని గౌరవార్థం ప్రతి ఏడూ విందు చేసుకునే సంప్రదాయాన్ని నెలకొల్పారు. ఓహ్! మనిషి అజ్ఞానం ఎంత దారుణం!

.

ఖలీల్ జిబ్రాన్

(January 6, 1883 – April 10, 1931)

పాలస్తీనా కవి 

.

.

A Poet’s Death is His Life – IV

The dark wings of night enfolded the city upon which Nature had spread a pure white garment of snow; and men deserted the streets for their houses in search of warmth, while the north wind probed in contemplation of laying waste the gardens. There in the suburb stood an old hut heavily laden with snow and on the verge of falling. In a dark recess of that hovel was a poor bed in which a dying youth was lying, staring at the dim light of his oil lamp, made to flicker by the entering winds. He a man in the spring of life who foresaw fully that the peaceful hour of freeing himself from the clutches of life was fast nearing. He was awaiting Death’s visit gratefully, and upon his pale face appeared the dawn of hope; and on his lops a sorrowful smile; and in his eyes forgiveness.

He was poet perishing from hunger in the city of living rich. He was placed in the earthly world to enliven the heart of man with his beautiful and profound sayings. He as noble soul, sent by the Goddess of Understanding to soothe and make gentle the human spirit. But alas! He gladly bade the cold earth farewell without receiving a smile from its strange occupants.

He was breathing his last and had no one at his bedside save the oil lamp, his only companion, and some parchments upon which he had inscribed his heart’s feeling. As he salvaged the remnants of his withering strength he lifted his hands heavenward; he moved his eyes hopelessly, as if wanting to penetrate the ceiling in order to see the stars from behind the veil clouds.

And he said, “Come, oh beautiful Death; my soul is longing for you. Come close to me and unfasten the irons life, for I am weary of dragging them. Come, oh sweet Death, and deliver me from my neighbors who looked upon me as a stranger because I interpret to them the language of the angels. Hurry, oh peaceful Death, and carry me from these multitudes who left me in the dark corner of oblivion because I do not bleed the weak as they do. Come, oh gentle Death, and enfold me under your white wings, for my fellowmen are not in want of me. Embrace me, oh Death, full of love and mercy; let your lips touch my lips which never tasted a mother’s kiss, not touched a sister’s cheeks, not caresses a sweetheart’s fingertips. Come and take me, by beloved Death.”

Then, at the bedside of the dying poet appeared an angel who possessed a supernatural and divine beauty, holding in her hand a wreath of lilies. She embraced him and closed his eyes so he could see no more, except with the eye of his spirit. She impressed a deep and long and gently withdrawn kiss that left and eternal smile of fulfillment upon his lips. Then the hovel became empty and nothing was lest save parchments and papers which the poet had strewn with bitter futility.

Hundreds of years later, when the people of the city arose from the diseases slumber of ignorance and saw the dawn of knowledge, they erected a monument in the most beautiful garden of the city and celebrated a feast every year in honor of that poet, whose writings had freed them. Oh, how cruel is man’s ignorance!

.

Khalil Gibran

(January 6, 1883 – April 10, 1931)

Palestinian Poet

Poem Courtesy:

http://famouspoetsandpoems.com/poets/khalil_gibran/poems/2372

ప్రకటనలు

శేషజీవి … ప్రీమో లెవి, ఇటాలియను కవి

అప్పుడే విచ్చుకుంటున్న మసక వెలుగులో

అతను తన సహచరుల ముఖాలు చూస్తున్నాడు,

సిమెంటు దుమ్ముకొట్టుకుని

ఆ పొగమంచులో కనీకనిపించకుండా,

కలత నిదురలలొనే మృత్యువువాత పడి.

రాత్రివేళ, వాళ్ళ కలల బరువుకి

నిద్రలోనే వాళ్ళదవడలు కదులుతున్నాయి

అక్కడలేని టర్నిప్ ని ఊహించుకు నములుతూ

“నీటమునిగిన మిత్రులారా! దూరంగా పొండి!

పొండి! నా మానాన్న నన్ను విడిచిపెట్టండి.

నేను మిమ్మల్నెవర్నీ వంచించలేదు.

మీ నోటిముందరి రొట్టె లాక్కోలేదు.

నాకు బదులుగా మరొకరిని ఎవరినీ

బలిచెయ్యలేదు. ఏ ఒక్కరినీ.

మీరు తిరిగి ఆ మసకలో కలిసిపోండి.

నేను బతికి బట్టకట్టి, ఊపిరి పీలుస్తూ, తింటూ,

తాగుతూ, నిద్రపోతూ, బట్టలేసుకుంటున్నానంటే

అందులో నా నేరం లేదు! 

.

ప్రీమో లెవి

31 July 1919 – 11 April 1987

ఇటాలియన్ కవి.

.

The Survivor

.

Once more he sees his companions’ faces

Livid in the first faint light,

Gray with cement dust,

Nebulous in the mist,

Tinged with death in their uneasy sleep.

At night, under the heavy burden

Of their dreams, their jaws move,

Chewing a non-existent turnip.

‘Stand back, leave me alone, submerged people,

Go away. I haven’t dispossessed anyone,

Haven’t usurped anyone’s bread.

No one died in my place. No one.

Go back into your mist.

It’s not my fault if I live and breathe,

Eat, drink, sleep and put on clothes.’

.

Primo Levi

31 July 1919 – 11 April 1987

Italian Poet and Holocaust Survivor

Poem Courtesy:

http://famouspoetsandpoems.com/poets/primo_levi/poems/3720

చప్పుళ్ళు… ఫేనీ స్టెరెన్ బోర్గ్, డచ్చి కవయిత్రి

నగరంలోని చప్పుళ్ళు

నా కలల్లో కలగాపులగం అవుతుంటే

ఈ రోజు ఉదయాన్నే నిద్రలేచాను.

రెండు సింహాలు గర్జిస్తూ

పరువుకోసం పోట్లాడుకుంటున్నాయి.

బహుశా అవి రోడ్డుమీద వాహనాలై ఉండొచ్చు.

వేటగాడు ఏదో అరుస్తున్నాడు

బహుశా అవి వీధిలో అమ్ముకునేవాడి కేకలై ఉండొచ్చు;

కాసేపు అంతా నిశ్శబ్దం

అకస్మాత్తుగా ఆరుబయట ఒక తుపాకిగుండు ప్రతిధ్వని

అది ఏ కారు సైలెన్సరు పగిలిందో

లేదా అది పిల్లవాడి బొమ్మతుపాకీనో.

క్రమంగా నిద్రలోంచి మెలకువ వస్తుంటే,

అసలు చప్పుళ్ళు ఏమిటో తెలుస్తూ ఉంటాయి

పక్కింటివాళ్ళు గోడల్లోంచి

నడుచుకుంటూ వస్తుంటారు

నేను తొలివెలుగు రేకకి ఆవులిస్తుంటాను.

క్రిందింట్లో ముసలాయన

ప్రతిరోజులాగే ఈ రోజూ

రేడియో వింటుంటాడు.

మేడమీదివాళ్ళ పిల్లలు

వాళ్ళ గొంతు పగిలేలా అరుస్తున్నారు.

వీధిలోకివెళ్ళబోతున్నవాళ్ళు

చావడిలో అడుగులు తడబడుతున్నారు.

కానీ నిత్యమూ పోట్లాడుకునే పక్కింటి

కొత్త యువజంట నుండి చప్పుళ్ళేమీ వినరావు!!!

వాళ్ళిద్దరూ చివరకి పదిపోయారా?

ఎప్పటికైనా జరగవలసినట్టు

ఆఖరికి విడిపోయారా?

ఒక్కసారిగా వసారాలోని మనుషులు అరుస్తూ పరిగెడుతున్నారు

వాళ్ల గొంతులో ఆందోళన స్పష్టంగా తెలుస్తుంటే

పక్కమీంచి దిగ్గున లేచాను.

తలుపు కన్నంలోంచి చూడబోతే

పక్కింటాయన కనిపించేడు

అతని చొక్కా నిండా రక్తం మరకలు

అతని చేతిలో ఒక తుపాకీ!

.

ఫెన్నీ స్టెరెన్ బోర్గ్

జననం 1956

డచ్చి కవయిత్రి

.

Fenny Sterenborg

Dutch Poetess

.

Noises

.

I woke up this morning

with the city’s noises

fusing into my dream

A pride of lions

roaring in anger

The traffic, it must have been

A hunter shouting something

but I probably heard a street vendor

For a moment, total silence

then a shot rings out in the wild

Perhaps a car’s broken exhaust

or the toy pistol from a child

The noises slowly become familiar

as I slip out of my dream

I hear the neighbours coming in

through the walls

and I yawn in the dawn’s early gleam

The old man from below

like every morning

is listening to the radio

The children from upstairs

screaming their lungs out

and there are people stumbling in the hallway

as they go about

But from the young couple next door

usually fighting, not a sound

Did they finally reconcile

or at long last break up

like they were bound

Suddenly the people in the hallway scream and run

I hear the panic in their voices

and hurry out of bed

As I look through the peephole

I see the guy from next door

his shirt, bloodshed red

and in his hand a gun.

(June 15, 2006)

.

Fenny Sterenborg

Dutch Poetess

(Born 1956)

Poem Courtesy:
http://famouspoetsandpoems.com/poets/fenny_sterenborg/poems/22029

నా హృదయం నిద్రపోయిందా?… ఆంటోనియో మచాడో, స్పానిష్ కవి

నా హృదయం నిద్రపోయిందా?

నా కలల తేనెటీగలు

పనిచెయ్యడం మానేసాయా?

నా కోరికల ఏతాము

అడుగంటిందా?

కంచాలు ఖాళీయై అందులో

నీడలుమాత్రమే మిగిలాయా?

ఏం కాదు.  నా హృదయం నిద్రపోలేదు.

మేలుకునే ఉంది, పూర్తి మెలకువలో ఉంది.

నిద్రపోనూ లేదు, కలలుగనడమూ లేదు…

కళ్ళు గచ్చకాయల్లా తెరిచి

దూరాననున్న సంకేతాలు పరిశీలిస్తున్నాయి.

అనంతనిశ్శబ్దపు నేమిపై చెవి ఒగ్గి వింటోంది.

.

ఆంటోనియో మచాడో

26 July 1875 – 22 February 1939

స్పానిష్ కవి

.

Antonio Machado

Image Courtesy: Wikipedia

.

Has My Heart Gone To Sleep?

.

Has my heart gone to sleep?

Have the beehives of my dreams

stopped working, the waterwheel

of the mind run dry,

scoops turning empty,

only shadow inside?

No, my heart is not asleep.

It is awake, wide awake.

Not asleep, not dreaming—

its eyes are opened wide

watching distant signals, listening

on the rim of vast silence.

.

Antonio Machado

26 July 1875 – 22 February 1939

Spanish Poet

Poem Courtesy: http://famouspoetsandpoems.com/poets/antonio_machado/poems/2172

తపర్తులోకి మంచుసోనలా మరొకసారి… ఎడ్నా సెంట్ విన్సెంట్ మిలే, అమెరికను కవయిత్రి

మరొకసారి నా తపర్తుజీవితంలోకి మంచుసోనలా

ఎడారిలో నీటిచెలమమీంచి వీచే పిల్లగాలిలా

చల్లని, కమ్మని నీటిబుగ్గమీద బుడగల జడిలా

నీ గురించి, మోసకారి తలపొకటి పొడచూపుతుంది

నా ఉత్సాహాన్ని హరించడానికి; మళ్ళీ ఎప్పటిలాగే

నీ అలవిమాలిన ప్రేమకై ఆశలు పెంచుకుంటాను;

అదొక పెద్ద ఇసుకతిన్నె అని నేను ఎన్నడో గ్రహించినా

అక్కడ ఎప్పుడూ ఏ లేచిగురూ మొలవలేదని ఎరిగినా.

మరొకసారి, తెలివిమాలినదానినై గాలిలో కదిలే

నీ రంగురంగుల భ్రాంతిమదరూపం వెంటబడతాను.

వెక్కివెక్కి ఏడుస్తూ, తిట్టుకుంటూ, పడుతూ లేస్తూ

దిక్కుమాలి, హతాశనై, ఎరుపెక్కిన కళ్ళు కనబడక

అడుగుతడబడి, దీనంగా చెయ్యిజాచి ఏ ఆసరా అయినా

దొరకదా అని ప్రయత్నిస్తాను,- కానీ అక్కడేమీ ఉండదు.

.

ఎడ్నా సెంట్ విన్సెంట్ మిలే

February 22, 1892 – October 19, 1950

అమెరికను కవయిత్రి

.

.

.

Once More into My Arid Days like Dew

.

Once more into my arid days like dew,

Like wind from an oasis, or the sound

Of cold sweet water bubbling underground,

A treacherous messenger, the thought of you

Comes to destroy me; once more I renew

Firm faith in your abundance, whom I found

Long since to be but just one other mound

Of sand, whereon no green thing ever grew.

And once again, and wiser in no wise,

I chase your colored phantom on the air,

And sob and curse and fall and weep and rise

And stumble pitifully on to where,

Miserable and lost, with stinging eyes,

Once more I clasp,—and there is nothing there.

 .

Edna St. Vincent Millay

నిజమైన ఉపవాస దీక్ష… రాబర్ట్ హెర్రింగ్, ఇంగ్లీషు కవి

వంటగది శుభ్రంచేసుకుని
సామాన్ల జాబితా కుదించి
మాంసం,తినుబండారాలను తగ్గించడమా
ఉపవాసదీక్ష అంటే?

మాంసపు రుచులు
విడిచిపెట్టి
కంచాన్ని
చేపలతో నింపడమా?

లేక, కొన్నాళ్ళు తిండి మానేసి,
కండకోల్పోయి చర్మంవేలాడేలా సుక్కి
నీరసంతో తలవాల్చుకుని
విచారించడమా?

ఎంతమాత్రం కాదు! నీ కంచంలోని
అన్నమూ, మాంసమూ
ఆకొన్న మరొక జీవికి
అందించడం ఉపవాసమంటే.

అక్కరలేని మతవివాదాలనుండి
ఏనాటివో, తరగని చర్చలనుండి
వాటివల్ల కలిగే ద్వేషాన్నుండి
జీవితాన్ని త్రుంచి విముక్తంచెయ్యడం. 

విచారమగ్నమైన హృదయంతో
భోజనసామగ్రికి బదులు
చేసే పాపాల్ని తగ్గించుకోవడం
ఉపవాసదీక్షవహించడం అంటే!
.

రాబర్ట్ హెర్రిక్

24 ఆష్టు 1591 – 15 అక్టోబర్ 1674

ఇంగ్లీషు కవి.

.

.

A True Lent

.

Is this a fast,—to keep 

    The larder lean,       

        And clean   

From fat of veals and sheep?

 

Is it to quit the dish              

    Of flesh, yet still       

        To fill

The platter high with fish?   

 

Is it to fast an hour,     

    Or ragg’d to go,               

        Or show      

A downcast look, and sour? 

 

No! ’t is a fast to dole   

    Thy sheaf of wheat, 

        And meat,           

Unto the hungry soul. 

 

It is to fast from strife, 

    From old debate      

        And hate,—

To circumcise thy life.          

 

To show a heart grief-rent;   

    To starve thy sin,     

        Not bin,—   

And that ’s to keep thy Lent.

.

Robert Herrick

24 August 1591 – buried 15 October 1674

English Poet

The World’s Best Poetry.

Eds: Bliss Carman, et al. 

Volume IV. The Higher Life.  1904.

VI Human Experience

Poem Courtesy: https://www.bartleby.com/360/4/180.html

శ్రామికుడు… విలియం డేవిస్ గేలహార్, అమెరికను కవి

ఊఁ , తలెత్తుకు నిటారుగా నిలబడు! నువ్వు
నీ దేవునికి ప్రతిరూపానివి! అంతకంటే ఏంకావాలి?
దైనందిన జీవన సంఘర్షణలో మొక్కవోకుండా
నిలబడే గుండెధైర్యమూ, ఎవరికీ తీసిపోని
నిర్మల, దయార్ద్రహృదయమూ నీకున్నాయి!

ఏం చెప్పను? ఈ మానవసమూహంలో తిరుగాడే
అందరిలాగే నువ్వూ నిజాయితీ పరుడివే;
ఏ మహత్తర ప్రణాళికతో సృష్టికి పొద్దుపొడిచిందో
ఆ లక్ష్యసాధనలో ఈ ప్రాణికోటిలో ప్రతిఒక్కరిలా
నువ్వూ అందులో భాగస్వామివే.

నీకు శత్రువు ఎవరు? ఉన్నత పదవిలో
ఉన్నవాడా? ధనవంతులలో అగ్రగణ్యుడా?
లేక నీ వంక కన్నెత్తైనా చూడకుండా
గర్వంగా అడుగులేసుకుంటూ
నిర్లక్ష్యంగా పోయే గొప్పమనిషా?

అయినా, నీకు నువ్వు నిజాయితీగా ఉన్నంతసేపూ
ఆ గర్విష్ఠి నిర్లక్ష్యం నిన్నేం చేస్తుంది?
నువ్వు దాన్నొక పక్షి ఈకలానో,
పెనుగాలికి చెట్టునుండి రాలిపడే పండుటాకులానో
ప్రక్కకి తీసిపారెయ్యవచ్చు.

వద్దు: అణచుకోలేని ఆవేశాలూ, నీచమైన కోరికలూ
అమూల్యమైన ఆత్మగౌరవాన్ని కోల్పోవడమూ వద్దు,
వారి స్థాయిని అందుకోవాలని నిరంతరం
గుండెని రగిల్చే కోరికలని
నియంత్రించకపొతే ప్రమాదం.

ఇవి నీ శత్రువులన్నిటిలోకీ అధమాధమం:
అవి నీ వ్యక్తిత్వాన్ని ఎదగనీకుండా బంధిస్తాయి;
నీ శ్రమా, నీ జీవితం శాపగ్రస్తమౌతాయి.
ఓ శ్రామికుడా! తలెత్తుకు నిలబడు. ఆ శృంఖలాలనుండి
బయటపడు, ఆ బాధల్ని అధిగమించు.

నీకు నువ్వే పెద్ద శత్రువువి:
ఎవరు గొప్పవాళ్ళు?! నీకంటే ఏ రకంగా మెరుగు?
వారిలాగే నీకూ స్వతంత్య్రంగా ఆలోచించగల స్వేచ్ఛ లేదూ?
భగవంతుడు తన ఆశీస్సులు అందించడంలో
నీకు ఏమైనా తక్కువ చేశాడా?

నిజమే! నీకు డబ్బు లేదు— అది కేవలం మిత్తిక;
అధికారమంటావా— గాలిలా దానికి నిలకడలేదు;
కానీ, నీ దగ్గర ఆ రెండింటినీ మించి
వాటిని మనఃస్ఫూర్తిగా తృణీకరించగల
ఉదాత్తమైన మనసు ఉంది.

అటువంటి మనసూ, ఆవేశాలు అదుపుచేసుకుని
భగవంతునిమీద నిజమైన నమ్మకం, విశ్వాసం కొనసాగిస్తే,
నువ్వు ఏ ఒక్కరితోనైనా సమ ఉజ్జీవే.
కాబట్టి, నీ చిన్ని జీవితం
సాఫీగా కొనసాగేలా ధైర్యంగా తలెత్తుకో!
.

విలియం డేవిస్ గాలహేర్

August 21, 1808 – June 27, 1894

అమెరికను కవి.

.

The Laborer

 

STAND up—erect! Thou hast the form  

  And likeness of thy God!—Who more?

A soul as dauntless ’mid the storm 

Of daily life, a heart as warm        

    And pure, as breast e’er wore.           

 

What then?—Thou art as true a man     

  As moves the human mass among;       

As much a part of the great plan   

That with creation’s dawn began, 

    As any of the throng.                

 

Who is thine enemy? The high       

  In station, or in wealth the chief? 

The great, who coldly pass thee by,

With proud step and averted eye? 

    Nay! nurse not such belief.        

 

If true unto thyself thou wast,        

  What were the proud one’s scorn to thee?      

A feather which thou mightest cast

Aside, as idly as the blast      

    The light leaf from the tree.                

 

No: uncurbed passions, low desires,        

  Absence of noble self-respect,       

Death, in the breast’s consuming fires,    

To that high nature which aspires 

    Forever, till thus checked;—               

 

These are thine enemies—thy worst:       

  They chain thee to thy lowly lot;  

Thy labor and thy life accursed.    

O, stand erect, and from them burst,      

    And longer suffer not.              

 

Thou art thyself thine enemy:        

  The great!—what better they than thou?       

As theirs is not thy will as free?      

Has God with equal favors thee     

    Neglected to endow?        

 

True, wealth thou hast not—’t is but dust;       

  Nor place—uncertain as the wind;        

But that thou hast, which, with thy crust

And water, may despise the lust     

    Of both—a noble mind.            

 

With this, and passions under ban,

  True faith, and holy trust in God,

Thou art the peer of any man.       

Look up then; that thy little span  

    Of life may be well trod.   

.

William Davis Gallagher

August 21, 1808 – June 27, 1894

American Poet and Journalist

From:

The World’s Best Poetry.

Eds.: Bliss Carman, et al. 

Volume IV. The Higher Life.  1904.

VI. Human Experience

Poem Courtesy:

https://www.bartleby.com/360/4/179.html

ధర్మం ఎప్పుడూ గెలవాలి… ఫ్రెడెరిక్ విలియం ఫేబర్, ఇంగ్లీషు కవి

ఇది దేముడి గురించి చెప్పినా, ఇది అందరి విశ్వాసాలకూ వర్తిస్తుంది. విశ్వాసం అంటే మనకు చెదురుమదురుగా అన్ని విషయాలపట్లా ఉండే నమ్మకం కాదు. మనజీవన మార్గాన్ని నిర్ణయించుకుని మార్గదర్శకాలుగా ఎంచుకుని ఆచరిస్తున్న కొన్ని విలువలు, నమ్మకాలపై మనకు ఉండే అచంచలమైన విశ్వాసం.

ప్రకృతి ఎంత చిత్రమైనదీ, ఎంత పెంకిదీ అంటే, మనవిశ్వాసాలనూ ఎప్పుడూ పరీక్షకు పెడుతూ, మనం ఓడిపోయినప్పుడల్లా, మన నమ్మకాలకి వ్యతిరేకంగా ఉన్నదే నిజమేమో, మనం పొరబడ్డామేమో అనుకుని మన బలహీన క్షణాల్లో మన ప్రస్తుత విశ్వాసాన్ని విడిచిపెట్టి దానికి వ్యతిరేకమైన అభిప్రాయాన్ని, లేదా నమ్మకాన్ని అక్కునచేర్చుకునేలా చేస్తుంది. పోనీ అక్కడితో ఊరుకుంటుందా? మరుక్షణంలో, మనం విడిచిపెట్టిన విశ్వాసమే సరియైనదని ఋజువుచేస్తూ మనముందు వరుసపెట్టి అనేకమైన దాఖలాలు ఉంచుతుంది మనల్ని tease చేస్తూ, తిరిగి అభిప్రాయాన్ని మార్చుకుంటామేమోనని పరీక్షించడానికి.

ప్రకృతిని మించిన నిర్దాక్షిణ్యమైన శిక్షకుడు ఎవరూ ఉండరు.

.

హుఁ! దేముడికోసం పనిచెయ్యడం మహా కష్టం, 
అతనికోసం నిలబడి, భూమిమీద
అతని తరఫున పోరాడినపుడు
ఒకోసారి ధైర్యం కోల్పోతాం.

అసలు దేముడే లే డనిపించేట్టుగా
ఒకోసారి చాలా చిత్రంగా దాక్కుంటాడు.
దుర్మార్గపు శక్తులన్నీ మనల్నిచుట్టుముట్టినపుడు
కంటికి కనిపించకుండా మాయమైపోతాడు.

లేదా, ఇకమనం ఓడిపోకతప్పదన్న క్షణంలో
మనల్ని ఒంటరిగా విడిచి దిక్కులేనివాళ్లను చేస్తాడు
అతని అవసరం మనకి ఎప్పుడు ఎక్కువనుకుంటామో
అప్పుడే మనలని మన మానాన్న విడిచిపెడతాడు.

అధర్మం ధర్మాన్ని ఓడిస్తుంది. మంచి
అతిసుళువుగా చెడుగా మారిపోతుంది;
అన్నిటికంటే కనికిష్టం, మంచికీ
మంచికీ ఎన్నడూ పొత్తుకుదరదు.

దేముడు మన భావనలకి అతీతుడు;
అతని ఆలోచనలు మన తర్కానికి
అందుబాటులో లేనంత ఉత్కృష్టమైనవి.
పసిపిల్లలంతప్రేమతోనే అందుకోగలం.

ఓ భగవంతుని సేవకులారా! ధైర్యంకోల్పోవద్దు.
దేముడు ఏ రూపంలో ఉంటాడో తెలుసుకోండి;
అప్పుడే మీకు అత్యంత నిస్సహాయ స్థితిలో
అతనికోసం ఎక్కడ వెతకాలో తెలుస్తుంది.

భగవంతుడు కంటికి ఎక్కడా కనరానప్పుడు
మనతోపాటే యుద్ధభూమిలో పోరాడుతున్నాడని
తెలుసుకోగల సహజలక్షణం
కలిగిన వ్యక్తి ముమ్మారు ధన్యుడు.

నిజమైన ధర్మం ఎటు ఉందో
సరిగా కనిపెట్టగలిగినవాడే ధన్యుడు,
అప్పుడే, పొరలుకమ్మిన మనిషి కంటికి
తప్పనిపించినా, ఆ పక్షం చేరి పోరాడతాడు.

దేముడు దేముడే; గనుక ధర్మమెప్పుడూ ధర్మమే;
వర్తమానంలో ధర్మమెప్పుడూ జయించాలి;
శంకించడం అంటే అవిధేయత,
తప్పటడుగువెయ్యడం … పాపంచెయ్యడమే.
.

ఫ్రెడెరిక్ విలియం ఫేబర్

(28 June 1814 – 26 September 1863)

ఇంగ్లీషు కవి.

Frederick William Faber

Photo Courtesy:

By Joseph Brown, engraver – Transferred from en.wikipedia to Commons. Transfer was stated to be made by User: Rdrozd., Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=3314896

.

The Right Must Win

.

O, IT is hard to work for God,         

  To rise and take his part      

Upon this battle-field of earth,

  And not sometimes lose heart!       

He hides himself so wondrously,             

  As though there were no God;       

He is least seen when all the powers

  Of ill are most abroad.

Or he deserts us at the hour   

  The fight is all but lost;                

And seems to leave us to ourselves  

  Just when we need him most.        

Ill masters good, good seems to change     

  To ill with greater ease;        

And, worst of all, the good with good               

  Is at cross-purposes.   

Ah! God is other than we think;      

  His ways are far above,        

Far beyond reason’s height, and reached  

  Only by childlike love.        

Workman of God! O, lose not heart,

  But learn what God is like;   

And in the darkest battle-field

  Thou shalt know where to strike.  

Thrice blest is he to whom is given          

  The instinct that can tell       

That God is on the field when he     

  Is most invisible.         

Blest, is he who can divine     

  Where the real right doth lie,        

And dares to take the side that seems        

  Wrong to man’s blindfold eye.      

For right is right, since God is God; 

  And right the day must win; 

To doubt would be disloyalty,        

  To falter would be sin!

.

Frederick William Faber

(28 June 1814 – 26 September 1863)

English Hymn Writer and Theologian

The World’s Best Poetry.

Eds: Bliss Carman, et al. 

Volume IV. The Higher Life.  1904.

VI: Human Experience

నే చెప్పలేదూ?… జార్జి హెర్బర్ట్, వెల్ష్ కవి

నే చెప్పలేదూ… ఇకపై పాపాలు చెయ్యనని?

ప్రభూ, నువ్వే సాక్షివి, చేశాను;

అంతే కాదు, ఇంకా చేస్తూనే ఉన్నాను.

నా తప్పుల్ని దాచ శక్యం కాదు.

ఏం చెయ్యను? మళ్ళీ ప్రమాణంచేసి మాట తప్పనా?

ప్రమాణం చెయ్యడం కేవలం వృధా ప్రయాస.

నాలోని మంచి చెడుని అదుపుచెయ్యలేకపోతోంది;

ఈ ప్రయత్నం తప్పకుండా విఫలమౌతుంది.

ఓహో! ఎందుకు అలా అనుకుంటావు? నీకు భగవంతుడు

ఎంతటి ఆత్మనిగ్రహాన్ని ప్రసాదించేడో నీకు తెలియదు,

తిరిగి ఒట్టుపెట్టుకో, నువ్వు చివరిదాకా నిలబడగలిగితే

దేముడు నీ గతాన్నంతటినీ క్షమిస్తాడు.

అసలు నువ్వు మాటకినిలబడలేనకున్నప్పుడే ప్రమాణం చెయ్యాలి;

మనబలహీనక్షణాల్లో ఎంతబలంగా నిలబడగలమో మాటిచ్చినపుడే తెలుస్తుంది.

నీ దైవం నీకు వేటినీ నిరాకరించలేదు,

అలాటప్పుడు ప్రార్థించవలసిన పూచీ నీదే.

నీ దైవాన్ని నువ్వుచేసిన ప్రమాణాలను నీబెట్టుకోగల

శక్తినిమ్మని వేడుకో; మాటతప్పితే, పశ్చాత్తాపపడు.

మాటతప్పిన ప్రమాణాలకై దుఃఖించు; మళ్ళీ ప్రమాణం చెయ్యి:

కన్నీటితో చేసిన ప్రమాణాలు వృధాగా పోవు.

అలా అయితే, మరొకసారి

నా దారి సరిదిద్దుకుంటానని ప్రమాణం చేస్తున్నా;

ప్రభూ! ‘తధాస్తు’ అని ఆశీర్వదించు

ఆ గొప్పదనమంతా నీకే చెందుతుంది.

.

జార్జి హెర్బర్ట్

(3 April 1593 – 1 March 1633)

వెల్ష్ కవి

.

.

“Said I not so?”

.

 

Said I not so,—that I would sin no more?        

    Witness, my God, I did;     

Yet I am run again upon the score:  

    My faults cannot be hid.     

What shall I do?—make vows and break them still?            

    ’T will be but labor lost;     

My good cannot prevail against mine ill:   

    The business will be crost. 

O, say not so; thou canst not tell what strength  

    Thy God may give thee at the length.            

Renew thy vows, and if thou keep the last,         

    Thy God will pardon all that’s past.     

Vow while thou canst; while thou canst vow, thou may’st    

    Perhaps perform it when thou thinkest least.  

    Thy God hath not denied thee all,        

    Whilst he permits thee but to call.

    Call to thy God for grace to keep 

    Thy vows; and if thou break them, weep.       

Weep for thy broken vows, and vow again:        

Vows made with tears cannot be still in vain.             

          Then once again  

        I vow to mend my ways;

          Lord, say Amen, 

        And thine be all the praise.

.

George Herbert

(3 April 1593 – 1 March 1633)

Welsh Poet

The World’s Best Poetry.

Eds.: Bliss Carman, et al. 

Volume IV. The Higher Life.  1904.

VI: Human Experience

Poem Courtesy: https://www.bartleby.com/360/4/166.html

రకరకాల మనసులు…. రిఛర్డ్ చెనో ట్రెంచ్ , ఇంగ్లీషు కవి

.

ఆకాశం నిర్మలంగా ఉండి చూడడానికి

ప్రకాశవంతంగా ఉన్నా, కొందరు గొణుగుతారు

అంతనిర్మలంగా ఉన్న నీలాకాశంలోనూ

ఎక్కడో నల్లని మరక కనిపించిందంటూ;

కొందరికి వారి చీకటిముసిరినజీవితాలలో

భగవంతుని అనుగ్రహం ఒక్కసారి కలిగినా,

ఒక్క వెలుగురేక తొంగిచూచినా చాలు, హృదయం

కృతజ్ఞతాపూర్వక ప్రేమభావనతో నిండిపోతుంది.

రాజప్రాసాదాలలోని హృదయాలు

అసంతృప్తితో, అహమికతో అడుగుతుంటాయి

జీవితం ఎందుకింత నిస్సారంగా ఉండి

ఏ మంచీ ఎందుకు జరగడం లేదని.

నిరుపేద గుడిసెలలోని మనసులు

ప్రేమ వారిజీవితాలని ఎలా ఆదుకుందో

(అసలా ప్రేమకు అలసట లేదేమో)

తమకి కావలసినవన్నీ ఇచ్చిందని.

.

రిఛర్డ్ చెనో ట్రెంచ్

(9 September 1807 – 28 March 1886)

ఇంగ్లీషు కవి.

Richard Chenevix Trench.

Different Minds

.

SOME murmur when their sky is clear     

  And wholly bright to view,  

If one small speck of dark appear    

  In their great heaven of blue;

And some with thankful love are filled             

  If but one streak of light,      

One ray of God’s good mercy, gild  

  The darkness of their night.  

In palaces are hearts that ask,

  In discontent and pride,                

Why life is such a dreary task,

  And all good things denied;  

And hearts in poorest huts admire   

  How Love has in their aid    

(Love that not ever seems to tire)             

  Such rich provision made.

.

Richard Chenevix Trench

(9 September 1807 – 28 March 1886)

Anglican Archbishop and Poet

From:

The World’s Best Poetry.

Eds: Bliss Carman, et al. 

Volume IV. The Higher Life.  1904.

VI . Human Experience

Poem Courtesy:

https://www.bartleby.com/360/4/172.html         

%d bloggers like this: