అనువాదలహరి

టెలిఫోను సంభాషణ … వోలె సోయింకా, నైజీరియన్ కవి

అద్దె సబబుగానే ఉన్నట్టనిపించింది, ఆ ఇల్లున్న చోట

మనని ఎవరూ పట్టించుకోరు. యజమానురాలు చూడబోతే

అక్కడ ఉండటం లేదని ఖరాకండీగా చెప్పింది.

ఇక మిగిలిందల్లా నా అభిప్రాయం చెప్పడం ఒక్కటే.

“మేడం, మీకు ముందుగా చెప్పడం మంచిది

ఊరికే వృధాగా తిరగడం కంటే; నేను ఆఫ్రికనుని,” అన్నాను.

ఒక్కసారి అంతా నిశ్శబ్దం. మంచి పెంపకం

అదుపులో పెడుతున్న ఆవేశపు ఒత్తిడి నిశ్శబ్దంగా ప్రవహిస్తోంది.

చాలా సేపటికి పెగిలిన ఆ స్వరం, లిప్ స్టిక్ అద్దుకుని,

పొడవాటి గోల్డ్ రోల్డ్ సిగరెట్టు వాసన వేస్తోంది.

నాకయితే, గొప్ప కంపుకొట్టింది.

“ఎంత నలుపేమిటి?”… తప్పు విన్నానా? లేదు, నేను తప్పు వినలేదు…

“అంటే, మీరు చామనచాయా లేక కారు నలుపా? అని.”

‘చామనచాయైతే -1, కారునలుపైతే -2 నొక్కండి’ అన్నట్టుంది.

ఒక్కసారి మాటలవెనకనున్న దుర్గంధం గుప్పుమంది.

నేను నిల్చున్న పబ్లిక్ బూత్ “ఎరుపు”, ఈ స్తంభానికున్న పెట్టె “ఎరుపు”,

అయినా,  రెండంతస్థుల “ఎర్ర” బస్సు నల్లని పొగకక్కుతూపోతోంది.

నిజం!!! సభ్యతలేని నా మౌనానికి సిగ్గుతో అవాక్కయి,

ఇంకా సులభంగా అడగాలనుకుందేమో. అందుకని ఆమె పునరాలోచించి

విషయం మీద ఊనిక మారుస్తూ మళ్ళీ అడిగింది :

 

“మీరు బాగా నలుపా లేక లేత నలుపా?” అని. నాకు జ్ఞానోదయం అయింది.

“మీ ఉద్దేశ్యం నలుపా లేక చాకొలేట్ నలుపా అనేగదా?”  ఆమె “ఔ”ననడంలో

 నైశిత్యం నన్నుగూర్చికాదేమోనన్న (కాకతాళీయంగా అడిగిందేమోనన్న)

సందేహాన్ని పటాపంచలు చేసింది. త్వరలోనే ఆమె స్థాయిలో

మాటాడడానికి రాజీపడిపోయాను. “అది పశ్చిమ ఆఫ్రికను గోధుమ” అన్నాను.

మరికొంచెం ఆలోచించి, “నా పాస్ పోర్ట్ లో ఉన్నట్టుగానే,” అన్నాను.

ఆ రంగు ఏమిటో ఆలోచనల వర్ణపటలంలో పరిక్షించుకుందికి మౌనం వహించి,

చివరకి అది అర్థాం కాలేదన్న సత్యం గ్రహించడంతో

ఆమె మాటాడుతున్న మాటల్లో ఆ అసహనం తొంగిచూసింది. “ఇంతకి ఏమిటా రంగు?”

” అదేమిటో నాకు అర్థం కాలేదు,” అని అంగీకరించింది.

“మీ పరిభాషలో “బ్రూనెట్” అంటారే అదీ.” అన్నాను.

అంటే నలుపే, అవునా?” “అంటా నలుపుకాదు నిజానికి.

ముఖం చూస్తే నల్లగా ఉంటుంది. కానీ మేడమ్, మీరు

నా తక్కిన శరీరాన్ని చూడాలి. నా అరచేతులు, అరి పాదాలు

ఉతికినట్టు తెల్లగా ఉంటాయి. రాపిడి, తెలివి తక్కువగా

అలా కూచుని కూచుని నా పిర్రలు బొంతకాకిలా నల్లబడిపోయాయి.

అవతలి అంచున ఫోను ఫోనుపెట్టబోతున్న చప్పుడూ వినబడుతుంటే,

ఆగండి ఆగండి, ఒక్క క్షణం ఆగండి మేడమ్ అని బతిమాలుతూ,

“పోనీ మీరే ఒక సారి నన్ను చూసి నిర్ణయించుకోకూడదూ?”

.

వోలె సోయింకా

Born: 13 July 1934 

నైజీరియన్ కవి

.

.

Telephone conversation

Wole Soyinka

The price seemed reasonable, location

Indifferent. The landlady swore she lived

Off premises. Nothing remained

But self-confession. “Madam,” I warned,

“I hate a wasted journey—I am African.”

Silence. Silenced transmission of

Pressurized good-breeding. Voice, when it came,

Lipstick coated, long gold-rolled

Cigarette-holder pipped. Caught I was, foully.

“HOW DARK?” . . . I had not misheard . . . “ARE YOU LIGHT

OR VERY DARK?” Button B. Button A. Stench

Of rancid breath of public hide-and-speak.

Red booth. Red pillar-box. Red double-tiered

Omnibus squelching tar. It was real! Shamed

By ill-mannered silence, surrender

Pushed dumbfoundment to beg simplification.

Considerate she was, varying the emphasis—

 “ARE YOU DARK? OR VERY LIGHT?” Revelation came.

 “You mean—like plain or milk chocolate?”

Her assent was clinical, crushing in its light

Impersonality. Rapidly, wavelength adjusted,

I chose. “West African sepia”—and as an afterthought,

“Down in my passport.” Silence for spectroscopic

Flight of fancy, till truthfulness clanged her accent

Hard on the mouthpiece. “WHAT’S THAT?” conceding,

 “DON’T KNOW WHAT THAT IS.” “Like brunette.”

 “THAT’S DARK, ISN’T IT?” “Not altogether.

Facially, I am brunette, but madam, you should see

The rest of me. Palm of my hand, soles of my feet

Are a peroxide blonde. Friction, caused—

Foolishly, madam—by sitting down, has turned

My bottom raven black—One moment madam!”—sensing

Her receiver rearing on the thunderclap

About my ears—“Madam,” I pleaded, “wouldn’t you rather

See for yourself?”

.

Wole Soyinka

Born 13 July 1934

Nigerian Poet

Silence … Chandra Kanneganti, Telugu, Indian

Choose whatever word you like;

Whether you break it horizontally

or sliver it vertically, you find no trace of moisture.

Yet, if you want to light a fire

they do not catch fire however long you may try.

What to do now?

Whatever picture you want to draw out of them

these soiled words do not gel.

And in these chinky, cliched words

Can’t hold any idea you try to fill them up.

The longer you muse the reason for that

the diaphanous layers evaporate one by one.

And pouring few words in the churner

no matter how long you churn, you hear the same churning sound

you have been listening since childhood shall echo in your ears once more.

But, there is no fresh lease of life with the rounded words or faces.

Throwing them all to the winds

Without speaking up a word

Let us pay homage to silence.

.

Chandra Kanneganti

Telugu

Indian

Sri Chandra Kanneganti is a poet and short story writer  with 2 Publications  “Vaana Velisina Saayamtram” ( An evening after the Rain, Collection of Telugu Poetry, 2007) and  “Muudo MudraNa” (Third Edition, Collection of Short stories, 2012).

Hailing from  Saupaadu  Village of Guntur district, Andhra pradesh,  he graduated in engineering from REC Warangal and did his higher studies at University of IOWA. For the last 30 years, he is living in Dallas, Texas.

మౌనం…

అడ్డంగా విరిచినా
నిలువుగా కోసినా తడన్నదే కనపడదు
ఏ మాట కోరుకున్నా!
అట్లాగని అంటించినా
రాజుకోవు ఎంతకూ!
ఏం చేద్దాం ఈ వేళ?

ఏ దృశ్యం గీద్దామన్నా
మాసిన అక్షరాలు అతకవు!
ఈ అరిగి చిల్లులుపడ్డ పదాల్లో
ఏ భావం నింప చూసినా నిలవదు!
అర్థమేమిటని అదేపనిగా ఆలోచిస్తే
వుల్లిపొరలన్నీ ఆవిరవుతాయి!

ఇన్ని మాటలు వేసి
ఎంత గిలకొట్టినా అదే గిలక్కాయ చప్పుడు
చిన్నప్పటినుండీ వింటున్నదే-
రింగుమని చెవుల్లో ఇంకా గింగురుమంటున్నదే!
ఇప్పుడు కొత్తగా బతికేదేం లేదు
గుండ్రటి మొహాలతో మాటలతో!
అన్నీ అటువిసిరేసి
మాటలు మానేసి
మౌనాన్ని మన్నిద్దామీవేళ!
.
కన్నెగంటి చంద్ర

తెలుగు

భారతీయ కవి.

(వానవెలిసిన సాయంత్రం కవితాసంపుటి నుండి)

%d bloggers like this: