అనువాదలహరి

నా మతం… హోవర్డ్ ఆర్నాల్డ్ వాల్టర్, అమెరికను కవి

నేను నిజాయితీగా ఉంటాను, నన్ను నమ్మేవాళ్ళు ఇంకా ఉన్నారు గనుక;
నేను నిర్మలంగా ఉంటాను, నేనంటే పట్టించుకునేవారు ఉన్నారు గనుక;
నేను దృఢంగా ఉంటాను, బాధపడటానికి మున్ముందు చాలా ఉంది గనుక;
నేను ధైర్యంగా ఉంటాను, సాహసంతో ఎదిరించవలసింది ఉంది గనుక;
నేను అందరికీ మిత్రుడుగా ఉంటాను … శత్రువుకీ, స్నేహితులు లేనివాళ్ళకీ;
నేను అందరికీ అన్నీ ఇస్తూ, ఇచ్చిన విషయం మరిచిపోతాను ,
నేను వినయంగా ఉంటాను, నా బలహీనతలు నాకు తెలుసు గనుక;
నేను తలెత్తి చూసి, ప్రేమతో నవ్వుతూ ముందుకు పోతాను.

నేను నిజాయితీగా ఉంటాను, నన్ను నమ్మేవాళ్ళు ఇంకా ఉన్నారు గనుక;
నేను నిర్మలంగా ఉంటాను, నేనంటే పట్టించుకునేవారు ఉన్నారు గనుక;
నేను దృఢంగా ఉంటాను, బాధపడటానికి మున్ముందు చాలా ఉంది గనుక;
నేను ధైర్యంగా ఉంటాను, సాహసంతో ఎదిరించవలసింది ఉంది గనుక;
నేను అందరికీ మిత్రుడుగా ఉంటాను … శత్రువుకీ, స్నేహితులు లేనివాళ్ళకీ;
నేను అందరికీ అన్నీ ఇస్తూ, ఇచ్చిన విషయం మరిచిపోతాను ,
నేను వినయంగా ఉంటాను, నా బలహీనతలు నాకు తెలుసు గనుక;
నేను తలెత్తి చూసి, ప్రేమతో నవ్వుతూ ముందుకు పోతాను.

 .

హోవర్డ్ ఆర్నాల్డ్ వాల్టర్

(19 August 1883 – 1 November 1918)

అమెరికను కవి

.

My Creed

.

I would be true, for there are those who trust me;

I would be pure, for there are those who care;

I would be strong, for there is much to suffer;

I would be brave, for there is much to dare.

I would be friend of all—the foe, the friendless;

I would be giving, and forget the gift,

I would be humble, for I know my weakness,

I would look up, and love, and laugh and lift.

I would be true, for there are those who trust me;

I would be pure, for there are those who care;

I would be strong, for there is much to suffer;

I would be brave, for there is much to dare.

I would be friend of all—the foe, the friendless;

I would be giving, and forget the gift,

I would be humble, for I know my weakness,

I would look up, and love, and laugh and lift.

.

Howard Arnold Walter

(19 August 1883 – 1 November 1918)

American

https://www.poetrynook.com/poem/my-creed

ప్రకటనలు

జీవితంలో అతిముఖ్యమైన విషయం… గ్రెన్ విల్ క్లీజర్, కెనేడియన్ అమెరికను కవి

నీకు ఏదో ఒక విషయం చెబుదామనిపించి
అది చెబితే విచారించవలసి వస్తుందనీ తెలిసి,
లేదా, ఒక అవమానం తీవ్రంగా పరిగణించి,
అది అంత త్వరగా మరిచిపోలేననుకున్నప్పుడు
అదే సరియైన తరుణం, నీ విచారాన్ని అణుచుకుని
మనసుని ప్రశాంతంగా ఉంచుకునే ప్రయత్నం చెయ్యడానికి,
ఎందుకంటే, మనసు నిశ్చలంగా ఉన్నప్పుడే
మన చెడు ఆలోచనలన్నీ అణగారిపోతాయి.
కోపం తెచ్చుకోవడం చాలా సుళువు
ఒకరు మనని మోసగించినపుడూ, ఎదిరించినపుడూ;
మనం కోరిన కోరికలు నెరవేర్చనపుడు
చిటపటలాడుతూ, నిరుత్సాహపడడం సహజం;
కానీ, మన స్వార్థం మీదా, ఈర్ష్యమీదా
అర్థవంతమైన విజయం సాధించాలంటే
మనం రాజీలేని మౌనాన్ని పాటించడం నేర్చుకోవాలి
తప్పు మనలో లేదని తెలిసినప్పటికీ.
కనుక, శత్రువు నిన్ను ప్రతిఘటించినపుడు
నీ సంయమనాన్ని కోల్పోకూడదు.
అది దొంగచాటుదెబ్బ తీసే శత్రువైనా
లేదా, మీకు తెలిసిన ఏ ప్రమాదమైనా సరే!
మీ చుట్టూ ఎంత కలకలం రేగుతున్నా
మీరు నిగ్రహంతో ప్రశాంతంగా ఉండగలిగినంతసేపూ
మీ జీవితంలో అతిముఖ్యమైన విషయంలో
మీరు పట్టు సాధించేరన్న విషయం మరిచిపోవద్దు.
.
గ్రెన్ విల్ క్లీజర్
1868–  27th August 1953
కెనేడియన్ అమెరికను కవి

.

The Most Vital Thing in Life

.

When you feel like saying something

— That you know you will regret,

Or keenly feel an insult

— Not quite easy to forget,

That’s the time to curb resentment

— And maintain a mental peace,

For when your mind is tranquil

— All your ill-thoughts simply cease.

It is easy to be angry

— When defrauded or defied,

To be peeved and disappointed

— If your wishes are denied;

But to win a worthwhile battle

— Over selfishness and spite,

You must learn to keep strict silence

— Though you know you’re in the right.

So keep your mental balance

— When confronted by a foe,

Be it enemy in ambush,

— Or some danger that you know.

If you are poised and tranquil

— When all around is strife,

Be assured that you have mastered

— The most vital thing in life.

.

Grenville Kleiser

1868–  27th August 1953

Canadian-American

Poem Courtesy:

https://www.poetrynook.com/poem/most-vital-thing-life

బట్టలారవేసుకునే దండెం… చార్లెట్ డ్రూయిట్ కోల్

చేతిలో చెయ్యివేసుకుని ఒక వరుసలో గెంతుతాయి
ఇటూ అటూ, ముందుకీ వెనక్కీ, దండెం మీద బట్టలు
తప్! తపా తప్! అంటూ గాలికి కొట్టుకుంటాయి
మంచుసోనలాంటి తెల్లనైన రెపరెపలాడే శాల్తీలు
బెదురుతున్న గుర్రాల్లా దుముకుతూ యెగిసిపడుతుంటాయి
జానపదకథల్లో మంత్రగత్తెల్లా వెర్రిగా గెంతుతుంటాయి
ముందుకి గుండ్రంగా, వెనక డొల్లగా
అవి ఆహ్లాదకరమైన మార్చి పిల్లగాలికి వణుకుతూ, దాటుతుంటాయి.
ఒకటి అలా పిచ్చిగా గెంతడం చూశాను
అది విడిపించుకునే దాకా తెగ గింజుకోవడం.
అంతే, దండానికున్న క్లిప్పుల్ని వాటిమానాన వాటిని వదిలేసి
పక్షిలా రెక్కలుజాపుకుంటూ ఎవరికీ దొరక్కుండా ఎగిరిపోయింది
మంచి ఎండలో తెరచాపలా అది ఎగరడం నేను చూసేను
సరదాకి వొంకరలు పోతూ, తపతపకొట్టుకుంటూ, దబ్బున జారిపోతూ.
ఇప్పుడది ఎక్కడుందో ఎవరికీ తెలీదు
సముద్రంలో మునిగిపోయిందో, కాలువలో పడిపోయిందో.
ఇందాకటి వరకు అది నా చేతిరుమాలుగా ఉండేది
అది తిరిగి నా జేబులోకి చేరదని మాత్రం నాకు తెలుసు.
.
ఛార్లెట్ డ్రూయిట్ కోల్

 (ఈ కవయిత్రి గురించి సరియైన సమాచారం ఇవ్వలేనందుకు విచారిస్తున్నాను )

.

The Clothes-Line

.

Hand in hand they dance in a row,

Hither and thither, and to and fro,

Flip! Flap! Flop! And away they go—

Flutt’ring creatures as white as snow,

Like restive horses they caper and prance;

Like fairy-tale witches they wildly dance;

Rounded in front, but hollow behind,

They shiver and skip in the merry March wind.

One I saw dancing excitedly,

Struggling so wildly till she was free,

Then, leaving pegs and clothes-line behind her,

She flew like a bird, and no one can find her.

I saw her gleam, like a sail, in the sun,

Flipping and flapping and flopping for fun.

Nobody knows where she now can be,

Hid in a ditch, or drowned in the sea.

She was my handkerchief not long ago,

But she’ll never come back to my pocket, I know.

.

Charlotte Druitt Cole

(I deeply regret  I could not get any reliable information about this poetess)

Poem Courtesy:

https://www.poetrynook.com/poem/clothes-line

ఈ రోజు ఎంత బాగుంది? … డగ్లస్ మలోష్, అమెరికను కవి

నిజమే! ఈ ప్రపంచం కష్టాలమయం
అవి లేవని నే ననలేదు.
దేవుడా!నాకు చాలినన్ని కష్టాలున్నాయి,
మొరపెట్టుకుందికి రెండింతల కారణాలు.
వర్షాలూ, తుఫానులూ చిరాకు పెట్టేవి
ఆకాశం ఎప్పుడూ మేఘావృతమై ఉండేది
నా మార్గం నిండా ముళ్ళూ
ముళ్ళకంపలూ నిండి ఉన్నాయి
అయితేనేం, ఈ రోజు బాగులేదూ?

ఎప్పుడూ ఏడుస్తూ కూచుంటే లాభమేమిటి?
బాధలు ఇంకా కొనసాగించడం తప్ప?
ఎప్పుడూ గతాన్ని మనసులో పెట్టుకుని
చింతిస్తే లాభమేమిటి?
ఎవరికి వాళ్ళ బాధలుంటాయి
సుఖాలూ కష్టాలతో పలచబడుతూనే ఉంటాయి
జీవితం, వేడుకచేసుకుందికేమీ లేదు
కష్టాలంటావా? నా పాలు నాకున్నాయి.
అయినా సరే, ఈ రోజు చాలా బాగుంది!

నేను బ్రతుకున్నది ఈ క్షణంలోనే
నెల్లాళ్ళక్రిందట కాదు.
పొందడం, పోగొట్టుకోవడం, ఇచ్చిపుచ్చుకోవడం,
కాలం ఎలా నడిపిస్తే అలా.
నిన్న ఒక దుఃఖ మేఘం
నా మీద బాగా కురిసింది;
రేపు మళ్ళీ వర్షించవచ్చు;
అయినా సరే నే నంటాను
ఈ రోజు బాగులేదూ? అని.
.

డగ్లస్ మలోష్,

(May 5, 1877 – July 2, 1938)

అమెరికను కవి

.

 

Douglas Malloch

Photo Courtesy:

http://www.azquotes.com/author/18028-Douglas_Malloch .

Ain’t It Fine Today

.

Sure, this world is full of trouble —

I ain’t said it ain’t.

Lord, I’ve had enough and double

Reason for complaint;

Rain and storm have come to fret me,

Skies are often gray;

Thorns and brambles have beset me

On the road — but say,

Ain’t it fine today?

What’s the use of always weepin’,

Making trouble last?

What’s the use of always keepin’

Thinkin’ of the past?

Each must have his tribulation —

Water with his wine;

Life, it ain’t no celebration,

Trouble? — I’ve had mine —

But today is fine!

It’s today that I am livin’,

Not a month ago.

Havin’; losin’; takin’; givin’;

As time wills it so.

Yesterday a cloud of sorrow

Fell across the way;

It may rain again tomorrow,

 It may rain — but say,

Ain’t it fine today?

.

Douglas Malloch

(May 5, 1877 – July 2, 1938)

American Poet

Poem Courtesy: https://www.poetrynook.com/poem/aint-it-fine-today

రెండు పిల్లి పిల్లలు… జేన్ టేలర్, ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

రెండు పిల్లి పిల్లల మధ్య
ఒక తుఫానురాత్రి
ప్రారంభిమైన తగవులాట
పెరిగి, కొట్టుకునేదాకా వచ్చింది.

ఒకదాని దగ్గర ఎలక ఉంది
రెండోదాని దగ్గర లేదు,
అసలీ తగవంతటికీ
మూలకారణం అదే!  

“ఆ ఎలుక నా క్కావాలి,”
అంది రెండింటిలో పెద్దది
“నీకు ఎలక కావాలేం?
అదెలా జరుగుతుందో చూద్దాం!”

“ఆ ఎలక నెలాగైనా తీసుకుంటాను,”
అంది ‘తాబేలు డిప్ప’
అని, ఉమ్ముతూ, గీకుతూ
దాని చెల్లెలుమీద దూకింది.

నే చెప్పినదంతా ఆ రాత్రి
తుఫాను రాకముందు పిల్లిపిల్లలు
రెండూ తగవులాడుకోడం
ప్రారంభించినప్పటి సంగతి.
 
ఈ లోపున ముసలావిడ
తుడుచుకునే చీపురుకట్ట తీసి
రెండింటినీ గది అవతలకి
గట్టిగా విసిరేసింది.

అక్కడ నేలంతా
మంచుతో తడిసిఉంది
నోటిదగ్గరకూడు పోయింది
వెళ్ళడానికి వేరే దారి లేదు.

అందుకని తలుపుమాటున
వణుకుతూ నిలుచున్నాయి
ఆ ముసలామె గది తుడుపు
పూర్తి అయ్యేదాకా.  

రెండూ మెల్లగా ఎలకల్లా
చడీచప్పుడులేకుండా లోనకొచ్చాయి
ఒంటినిండా మంచుతో
ఒళ్ళంతా చలిపట్టుకుపోయి

ఆ తుఫాను రాత్రి
తగవులాడుకుని తన్నుకోవడంకంటే
పొయ్యిదగ్గర చలికాచుకోవడం
ఉత్తమమని తెలుసుకున్నాయి.
.
జేన్ టేలర్
(23 September 1783 – 13 April 1824)
ఇంగ్లీషు కవయిత్రి
“ట్వింకిల్ ట్వింకిల్ లిటిల్ స్టార్” ద్వారా ప్రఖ్యాతి వహించింది.

Jane Taylor
English Poetess
‘Twinkle Twinkle Little Star’ Fame.

.

Two Little Kittens

.

Two little kittens,

One stormy night,

Began to quarrel,

And then to fight.

One had a mouse

And the other had none;

And that was the way

The quarrel begun.

“I’ll have that mouse,”

Said the bigger cat.

“You’ll have that mouse?

We’ll see about that!”

“I will have that mouse,”

Said the tortoise-shell;

And, spitting and scratching,

On her sister she fell.

I’ve told you before

‘Twas a stormy night,

When these two kittens

Began to fight.

The old woman took

The sweeping broom,

And swept them both

Right out of the room.

The ground was covered

With frost and snow,

They had lost the mouse,

And had nowhere to go.

So they lay and shivered

Beside the door,

Till the old woman finished

Sweeping the floor.

And then they crept in

As quiet as mice,

All wet with snow

And as cold as ice.

They found it much better

That stormy night,

To lie by the fire,

Than to quarrel and fight.

.

Jane Taylor

(23 September 1783 – 13 April 1824)

English Poet

( “Twinkle Twinkle Little Star” Fame)

Poem Courtesy:

https://www.poetrynook.com/poem/two-little-kittens

కాలవిహంగము… సరీజినీ నాయుడు, భారతీయ కవయిత్రి

ఓ కాల విహంగమా! ఫలభరితమైన నీ పొదరింటినుండి
నువ్వు ఏ రాగాలను ఆలపిస్తున్నావు?
జీవితంలోని ఆనందం, గొప్పతనం గురించా,
పదునైన దుఃఖాలూ, తీవ్రమైన వివాదాలగురించా?
హుషారైన వాసంత గీతాలనా;
రానున్న భవిష్యత్తు గురించి బంగారు కలలనా,
రేపటిఉదయానికి వేచిఉండగల ఆశగురించా?
ప్రాభాత వేళల పరిమళభరితమైన తెమ్మెరలగురించా
మనుషులు మరణమని పిలిచే మార్మిక నిశ్శబ్దంగురించా?

ఓ కాలవిహంగమా! నీ గొంతులో అవిరళంగా మారే
నీ శృతుల గమకాలను ఎక్కడ నేర్చావో చెప్పవూ?
ప్రతిధ్వనించే అడవులలోనా, విరిగిపడే అలలలోనా
ఆనందంతో తృళ్ళిపడే నవవధువుల నవ్వులలోనా?
అప్పుడే పొడచూపుతున్న వసంత నికుంజాలలోనా?
తల్లి ప్రార్థనలకు పులకించే తొలిపొద్దులోనా?
నిరుత్సాహపడిన హృదయానికి ఆశ్రయమిచ్చే యామినిలోనా?
జాలిగా విడిచే నిట్టూర్పులోనా, ఈర్ష్యతో కలిగే రోదనలోనా
లేక విధిని ధిక్కరించిన మనసు ఆత్మవిశ్వాసంలోనా?
.
సరోజినీ నాయుడు

(13 February 1879 – 2 March 1949)

భారతీయ కవయిత్రి

 

.

The Bird of Time

.

O Bird of Time on your fruitful bough

What are the songs you sing? …

Songs of the glory and gladness of life,

Of poignant sorrow and passionate strife,

And the lilting joy of the spring;

Of hope that sows for the years unborn,

And faith that dreams of a tarrying morn,

The fragrant peace of the twilight’s breath,

And the mystic silence that men call death.

O Bird of Time, say where did you learn

The changing measures you sing? …

In blowing forests and breaking tides,

In the happy laughter of new-made brides,

And the nests of the new-born spring;

In the dawn that thrills to a mother’s prayer,

And the night that shelters a heart’s despair,

In the sigh of pity, the sob of hate,

And the pride of a soul that has conquered fate.

.

Sarojini Naidu

(13 February 1879 – 2 March 1949)

Indian Poet

Poem Courtesy:

https://www.poetrynook.com/poem/bird-time

ఒక కుర్రాడి ఆలోచనలు… రాబర్ట్ లూయీ స్టీవెన్సన్, స్కాటిష్ కవి

ఏడు గంటలకి నేను నిద్రకి ఉపక్రమించేటపుడు
నా బుర్రలో ఎన్నో బొమ్మలు తారాడుతుంటాయి:
పెద్ద పెద్ద భవనాలూ, వాటిని చుట్టుముడుతూ మహాసర్పాలూ
వింత వింత గారడీలు చెయ్యగల పండ్లు పండే తోటలూ,
దుర్గాల్లో బందీలు చెయ్యబడీ, లేదా, మాయాలతాగృహాల్లో
దారితప్పిన అందమైన రాకుమార్తెలూ…
ఒక సాహసిక ఆశ్వికుడు సెలయేటిలో స్వారీచేస్తూ
పోతుంటే నా కలల్లో ఆ దారంతా స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది
నేను ఏడు గంటలకి నిద్రకి ఉపక్రమించేటపుడు.

నేను ఏడు గంటలకి నిద్రలేచే సరికి
నేను వెతుకుతున్న మాయా ప్రపంచం మరి కనిపించదు
కోట ఉన్నచోట ఒక కుర్చీ వెక్కిరిస్తూ కనిపిస్తుంది
తోటలోని అందమైన ప్రదేశాన్నంతటినీ తివాచీ కప్పేస్తుంది
నేలలోంచి పొరపాటున కూడా ఏ దివ్య శక్తులూ బయటకి రావు
గుర్రంస్వారీ చేసిన రౌతుల జాగాలో బూట్లు కనిపిస్తాయి
గలగలమని సెలయేరు పారిన జాగాలో
ఇప్పుడు స్నానపుతొట్టే, నీళ్ళ కూజా ఉంటాయి;
నేను మళ్ళీ ఆ ఇంద్రజాలంకోసం వృధాగా వెతుకుతుంటాను
ఉదయం ఏడుగంటలకి నేను నిద్రలేచిన తర్వాత.
.
రాబర్ట్ లూయీ స్టీవెన్సన్

స్కాటిష్ కవి, నవలాకారుడు, వ్యాసకర్త, సంగీతకారుడు.

.

A Child’s Thought

.

At seven, when I go to bed,

I find such pictures in my head:

Castles with dragons prowling round,

Gardens where magic fruits are found;

Fair ladies prisoned in a tower,

Or lost in an enchanted bower;

While gallant horsemen ride by streams

That border all this land of dreams

I find, so clearly in my head

At seven, when I go to bed.

At seven, when I wake again,

The magic land I seek in vain;

A chair stands where the castle frowned,

The carpet hides the garden ground,

No fairies trip across the floor,

Boots, and not horsemen, flank the door,

And where the blue streams rippling ran

Is now a bath and water-can;

I seek the magic land in vain

At seven, when I wake again.

.

Robert Louis Stevenson

(13 November 1850 – 3 December 1894)

Scottish Poet, Novelist, Essayist, Musician and Travel writer.

Poem Courtesy:

https://www.poetrynook.com/poem/childs-thought

గడపలు… కేల్ యంగ్ రైస్, అమెరికను కవి

ప్రతి క్షణం ఒక ద్వారం, ప్రతి రోజూ, గంటా, ప్రతి ఏడూ
జరిగినవీ, జరగబోయేవీ అన్నీ అందులోంచే మాయమౌతాయి.
వాటిలోంచే ఈ సృష్టి అంతా, సచేతనంగానో, అచేతనంగానో
జీవితమనే అద్భుతంనుండి మృత్యువనే రహస్యం వరకూ జారుకుంటాయి.

ప్రతి క్షణమూ ఒక కవాటము, అది అగోచరంగా ఆహ్వానిస్తుంది
విషాదం కలిగించే దుఃఖాల్నీ, ఎదురౌతున్న సౌఖ్యాల్నీ వెగటుపుట్టేదాకా
మనం వాటిలోంచి ఆవేశంగా ప్రవేశించి, శాంతితో బయటకు వస్తాము
మధ్యనున్నదంతా ప్రయాసా, పారవశ్యం, చివరకి విముక్తీ.

ప్రతి క్షణమూ ఒక ప్రవేశద్వారం శ్వాసగృహంలో ఉన్న ప్రతిజీవికీ,
మృత్యుగృహంలో ఉన్నవారికి నిశ్శబ్దం కప్పుకున్న అనంత శూన్యం;
ఈ రెండు ప్రపంచాలగురించి మనకి తెలిసినదంతా సంక్షిప్తంగా ఇలా అన్నారు:
“ఈ రోజు మనం బ్రతికున్న వారితో, రేపు మరణించిన వారితో”

ప్రతి క్షణం ఒక సింహద్వారం, కానీ ఇంటిలో దేముడున్నాడు
దేముడుకూడా ఎలాగోలా రేపుల్నీ, నేడుల్నీ కలుపుతాడని మనం అనుకుంటాం
ఒకవేళ అలాచెయ్యలేకపొతే, ఇంకా సంతోషించండి! మనిషే దేముడు కనుక,
వాడు ఆత్మలేని మట్టిలో, ప్రపంచం ఎలా ఉండాలో కనుగొంటున్నాడు.
.

కేల్ యంగ్ రైస్

(7 December  1872 – 24 January  1943)

అమెరికను కవి

.

Thresholds

.

Each moment is a threshold, each day and hour and year,

Of what has been, what shall be, of what shall disappear.

And through them slips the Universe, with still or throbbing tread,

From the mystery of the living, to the mystery of the dead.

Each moment is a threshold, that leads invisibly

To grief that glooms, joy that looms, to dull satiety.

We pass to them with passion, and out of them with peace,

And all the way is struggle, or rapture—and release.

Each moment is a threshold, to Being’s House of Breath,

Or to the void, silence-cloyed, in Being’s House of Death;

But all we know of either in these words has been said,

‘To-day we’re with the living, to-morrow with the dead.’

Each moment is a threshold, but God is in the House,

God too, we think, somehow to link the Morrows with the Nows.

Or if He is not, marvel! For man himself is God,

Seeing a world that should be, within a soulless clod.

.

Cale Young Rice

(7 December  1872 – 24 January  1943)

American Poet and Dramatist

Poem Courtesy:

https://www.poetrynook.com/poem/thresholds?dist=random

నువ్వు నన్నెప్పుడైనా ప్రేమించదలుచుకుంటే… అజ్ఞాత కవయిత్రి

నువ్వెప్పుడైనా నన్ను ప్రేమించదలుచుకుంటే, అదేదో ఇప్ప్పుడే ప్రేమించు;

నిజమైనప్రేమనుండి వెలువడే తీయని, సున్నితమైన భావనలన్నీ నాకు తెలిసేలా,

నేను బ్రతికున్నప్పుడే నన్ను ప్రేమించు; నేను చనిపోయేదాకా ఎదురుచూడకు,

చల్లని పాలరాతిపలకలమీద రసాత్మకమైన వెచ్చని ప్రేమ కావ్యాలు చెక్కడానికి.

నీకు నా గురించి మధురభావనలుంటే, అవి నా చెవిలో ఎందుకు చెప్పకూడదు?

నీకు తెలీదూ అది నన్ను ఎంత ఆనందంగా ఉండగలనో అంత ఆనందంగా ఉంచుతుందని?

నేను నిద్రించేదాకా నిరీక్షిస్తే, ఇక నేను ఎన్నడూ నిద్రలేవకపోవచ్చు,

మనిద్దరి మధ్యా మట్టిగోడలు లేస్తాయి, అప్పుడు నేను నిన్ను వినలేను.

నీకు ఎవరైనా దాహంతో ఒక చుక్క అమృతంకోసం* అలమటిస్తున్నారని తెలిస్తే

నువ్వు తీసుకురావడానికి ఆలస్యం చేస్తావా? నువ్వు మందగమనంతో వెళతావా?

మనచుట్టూ ప్రేమకోసం తపిస్తున్న ఎన్నో సున్నితమైన హృదయాలున్నాయి;

ప్రకృతిలో అన్నిటికన్నా మిన్నగా వాళ్ళుకోరుకునేది వాళ్ళకి ఎందుకు నిరాకరించడం?

నా మీద గడ్డిమొలిచినపుడు నీ ప్రేమగాని, మృదువైన చేతిస్పర్శగాని అక్కరలేదు

నా కడపటి విశ్రాంతి స్థలంలో నీ ప్రేమకీ, ముద్దుకీ ఎదురుచూడను.

కనుక, నీకు నామీద ఏమైనా ప్రేమ ఉంటే, అది ఇంత పిసరయినా ఫరవాలేదు

నేను బ్రతికుండగానే నాకు తెలియనీ; నేను దాన్ని అందుకుని పదిలంగా దాచుకుంటాను.

.

అజ్ఞాత కవయిత్రి

* అమృతము: నీరు

ఈ కవిత ఖచ్చితంగా ఒక కవయిత్రి మాత్రమే రాయగలదని నా మనసు చెబుతోంది.

.

If You’re Ever Going to Love Me

.

If you’re ever going to love me love me now, while I can know

All the sweet and tender feelings which from real affection flow.

Love me now, while I am living; do not wait till I am gone

And then chisel it in marble — warm love words on ice-cold stone.

If you’ve dear, sweet thoughts about me, why not whisper them to me?

Don’t you know ‘twould make me happy and as glad as glad could be?

If you wait till I am sleeping, ne’er to waken here again,

There’ll be walls of earth between us and I couldn’t hear you then.

If you knew someone was thirsting for a drop of water sweet

Would you be so slow to bring it? Would you step with laggard feet?

There are tender hearts all round us who are thirsting for our love;

Why withhold from them what nature makes them crave all else above?

I won’t need your kind caresses when the grass grows o’er my face;

I won’t crave your love or kisses in my last low resting place.

So, then, if you love me any, if it’s but a little bit,

Let me know it now while living; I can own and treasure it.

.

Anonymous

Poem Courtesy:

https://www.poetrynook.com/poem/if-youre-ever-going-love-me

ఈ రోజు గడిచింది… లాంగ్ ఫెలో, అమెరికను కవి

మొత్తానికి రోజు గడిచింది, రేయి
రెక్కలనుండి చీకటి జాలువారుతోంది,
ఎగురుతున్న గ్రద్ద ఈక ఒకటి ఊడి
క్రిందకి తేలియాడుతూ రాలుతున్నట్టు.

ఈ పొగమంచులోంచీ, రాలుతున్న తుంపరలోంచీ
ఆ పల్లెలోని దీపాలు మిలమిలా మెరుస్తున్నాయి;
నన్ను ముసురుకుంటున్న దుఃఖాన్ని
నా మనసు నిగ్రహించలేకపొతోంది  
     
ఒక ఆవేదన, ఒక విషాద భావన
అది పొగమంచుకీ తుంపరకి ఉన్న సామ్యంలా
అది బాధ అని అనలేను గాని
ఒక విషాదకరమైన మానసిక స్థితి.

రండి, ఎవరైనా ఒక పద్యాన్ని వినిపించండి
మనసుని హత్తుకునే ఒక గీతాన్ని ఆలపించండి
అది ఈ తెలియని వేదననుండి ఊరటకలిగించాలి
ఈ రోజు గూర్చిన ఆలోచనలు పటాపంచలు చేయాలి.  
               
అలనాటి గొప్ప సంగీతకారులవీ
పేరుపడ్డ గొప్ప కవులవీ వద్దు,
దూరాననున్నా వారి అడుగుజాడలు ఎప్పుడూ
కాలం వసారాలో ప్రతిధ్వనిస్తూనే ఉంటాయి.

ఎందుకంటే, యుద్ధ గీతికలలా
అందులోని గొప్ప ఆలోచనలన్నీ
జీవితంలోని అనంత వేదనల్ని కీర్తిస్తాయి.
నాకు ఈ రాత్రికి విశ్రాంతి కావాలి.
    
ఒక పేరులేని కవి కవిత చదవండి
అవి అతని మనసుచించుకుని వచ్చి ఉండాలి
వేసవిలో మబ్బునుండి రాలే చినుకుల్లా
కనుకొలకులనుండి జారే కన్నీటిలా

అతను కొన్ని రాత్రులు ఆశాంతితో
ఎన్నో రోజులు కష్టపడి కష్టపడి
అతని ఆత్మరాగాన్ని, అద్భుతమైన
ఆర్ద్రగీతాల్ని విని ఉండాలి.
    
అటువంటి గీతాలకే ఆవేదనలని
ప్రేమతో ఊరడించగల శక్తి ఉంటుంది
అవి ప్రార్థనానంతరం మనమీద
వర్షించే దేవుని కృపలా ప్రసరిస్తాయి.     
              
కనుక మీరు పదిలంగా దాచుకున్న
సంకలనంనుండి నచ్చిన కవిత చదవండి
ఆ కవి సబ్దార్థ విన్యాసాలకి
అణ్దమైన మీ స్వరాన్ని ఎరువియ్యండి.

ఈ రాత్రి సంగీతఝరిలో నిండిపోతుంది
పగలల్లా పట్టిపీడించే వేదనలన్నీ
వాటి నెలవులు ఎత్తివేసుకుని, అరబ్బులలా
ఎక్కడికో చెప్పకుండా జారుకుంటాయి.
.

H W లాంగ్ ఫెలో

(27 February  1807 –  24 March 1882) 

అమెరికను కవి

.

The Day Is Done

The day is done, and the darkness   

  Falls from the wings of Night,       

As a feather is wafted downward     

  From an eagle in his flight.   

I see the lights of the village           

  Gleam through the rain and the mist,      

And a feeling of sadness comes o’er me    

  That my soul cannot resist;  

A feeling of sadness and longing      

  That is not akin to pain,               

And resembles sorrow only    

  As the mist resembles the rain.      

Come, read to me some poem,

  Some simple and heartfelt lay,       

That shall soothe this restless feeling,              

  And banish the thoughts of day.    

Not from the grand old masters,      

  Not from the bards sublime, 

Whose distant footsteps echo 

  Through the corridors of Time.             

For, like strains of martial music,    

  Their mighty thoughts suggest       

Life’s endless toil and endeavor;      

  And to-night I long for rest. 

Read from some humbler poet,                

  Whose songs gushed from his heart        

As showers from the clouds of summer    

  Or tears from the eyelids start;      

Who through long days of labor      

  And nights devoid of ease,           

Still heard in his soul the music       

  Of wonderful melodies.        

Such songs have power to quiet      

  The restless pulse of care,    

And come like the benediction        

  That follows after prayer.    

Then read from the treasured volume        

  The poem of thy choice,       

And lend to the rhyme of the poet   

  The beauty of thy voice.               

And the night shall be filled with music,    

  And the cares that infest the day    

Shall fold their tents, like the Arabs,

  And as silently steal away.

.

HW Longfellow 

(27 February  1807 –  24 March 1882) 

American

Poem Courtesy:

The World’s Best Poetry.

Volume I. Of Home: of Friendship.  1904.

Poems of Home: V. The Home

Eds: Bliss Carman, et al. 

http://www.bartleby.com/360/1/180.html

%d bloggers like this: