అనువాదలహరి

మతసామరస్యం … జాతిపిత మహాత్మా గాంధీ

మహాత్మా గాంధీ 69 వ వర్థంతి సందర్భంగా

మతసామరస్యం అవసరమన్న విషయంలో అందరికీ ఏకాభిప్రాయం ఉంది. కానీ అందరికీ, మతసామరస్యం అంటే బలవంతంగా విధించగలిగిన రాజకీయ ఐక్యత కాదన్న విషయంమాత్రం తెలియదు. మతసామరస్యం అన్నది ఎవ్వరూ వేరుపరచలేని మనసుల కలయిక. అది సాధించడానికి ముందుగా ప్రతి కాంగ్రెసు వాదీ అనుసరించవలసింది, అతను ఏ మతానికి చెందినవాడైనప్పటికీ, తను హిందూ, ముస్లిం, క్రిస్టియం జొరాష్ట్రియన్, యూదు మొదలైన మతాలన్నిటికీ ప్రతినిథిగా ప్రవర్తించాలి. క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే అతను హిందూ, హిందూ ఏతర మతాలన్నిటికీ ప్రతినిథిగా ఉండాలి. ఈ హిందూ దేశంలో నివసిస్తున్న అన్నికోట్ల మతావలంబులతో తనని తాను గుర్తించుకోగలగాలి. ఇది సాధించాలంటే, ప్రతి కాంగ్రెసువాదీ, తన మతం కాకుండా తక్కిన మతావలంబులతో వ్యక్తిగత స్నేహాన్ని పెంపొందించుకోవాలి. తన మతం పట్ల అతనికి ఎంత గౌరవం ఉందో, తక్కిన మతాలపట్లకూడా అంత గౌరవాన్నీ కలిగిఉండాలి.

అటువంటి ఆహ్లాదకరమైన వాతావరణంలో, రైల్వే స్టేషన్లలో “హిందూ త్రాగు నీరు” అనీ, “ముస్లిం త్రాగు నీరు” అనీ, లేదా, “హిందూ టీ” అనీ, “ముస్లిం టీ” అన్ని అవమానకరమైన అరుపులు వినిపించవు. పాఠశాలల్లో, కళాశాలల్లో, హిందువులకీ, హిందూ ఏతరులకి వేర్వేరు గదులూ, వేర్వేరు పాత్రలూ కనిపించవు. ఒక్కొక్క మతానికీ వేర్వేరు పాఠశాలలూ, కళాశాలలూ, ఆసుపత్రులూ ఉండవు. అటువంటి విప్లవాన్ని తీసుకురావడానికి ప్రతి కాంగ్రెసువాదీ ఏ రకమైన రాజకీయ లబ్దీ పొందాలన్న తలంపు లేకుండా దాన్ని సరిదిద్దడానికి పూనుకోవాలి. దాని పర్యవసానంగా, రాజకీయ ఐక్యత దానంతట అదే సిద్ధిస్తుంది.

ప్రజలకి రాజ్యాధికారం చట్టసభలద్వారా మాత్రమే సిద్ధిస్తుందన్న అపోహలో చిరకాలంనుండీ ఉన్నాము. ఈ రకమైన నమ్మకానికి మన అజ్ఞానమూ, మన జడత్వమూ ముఖ్య కారణమని నా నమ్మకం. బ్రిటిషు చరిత్రని పైపైని చదివి ప్రజలకి రాజ్యాధికారం చట్టసభలద్వారా మాత్రమే సంక్రమిస్తుందని అనుకుంటున్నాము. నిజం ఏమిటంటే, ప్రజలకి ఆ అధికారం ఎప్పుడూ ఉండనే ఉంటుంది. కానీ వాళ్లు ఎన్నుకున్న ప్రతినిధులకు తాత్కాలికంగా అది అందివ్వబడుతుంది. ప్రజలు అందించిన అధికారం కాకుండా, చట్టసభలకు స్వతంత్రంగా ఏ అస్తిత్వంగాని, అధికారాలు గాని లేవు. ఈ ప్రాథమిక సత్యాన్ని ప్రజలకి తెలియపరచడానికి గత 21 సంవత్సరాలుగా ప్రయత్నిస్తున్నాను. శాసనోల్లంఘన అధికారానికి కాణాచి. మొత్తం దేశప్రజలందరూ చట్టసభలు చేసే శాసనాన్ని ధిక్కరించి దాని ఫలితాన్ని అనుభవించడానికి సిద్ధంగా ఉన్న పరిస్థితిని ఒక్క సారి ఊహించుకొండి. వాళ్ళు ఈ చట్టసభలనీ, అధికార యంత్రాంగాన్నీ ఒక్కసారిగా నిర్వీర్యం చేస్తారు! పోలీసులూ, సైన్యమూ వాళ్ళు ఎంత బలవంతులైనప్పటికీ, కేవలం అల్పసంఖ్యాకులపై మాత్రమే వాళ్ళ ప్రతాపం చూపగలరు. కానీ, దేనికైనా తెగించి ముందుకువచ్చిన దేశప్రజలు యావన్మందినీ ఏ పోలీసులూ, సైన్యమూ ఏమీ చెయ్యలేరు.

చట్టసభల ద్వారా రాజ్యాన్ని పరిపాలించడం చట్టసభలలకి వెళ్ళిన ప్రతినిధులు అధికసంఖ్యాకులైన ప్రజల అభిప్రాయానికి తల ఒగ్గి నడుచుకుందికి ప్రయత్నించినపుడు మాత్రమే సరిగా జరుగుతుంది. మరొక మాటలో చెప్పాలంటే, ప్రజాభిప్రాయమూ, చట్టసభల అభిప్రాయమూ ఒకదానికొకటి అనుకూలంగా ఉన్నప్పుడే రాజ్యనిర్వహణ సాధ్యపడుతుంది.

భారతదేశంలో మనం పార్లమెంటరీ వ్యవస్థని రెండు భిన్నమైన నియోజకవర్గాలద్వారా సాధించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నట్టు నటిస్తున్నాము గానీ అలా చెయ్యడం ద్వారా పరస్పరం పొసగని స్థితిని సృష్టిస్తున్నాము. ఒకే వేదికమీదకి ఈ రెండు కృత్రిమమైన వ్యవస్థలనూ తీసుకురావడం ద్వారా మనం ఆచరణలో ఐకమత్యాన్ని తీసుకురాలేము. అటువంటి చట్టసభలు పనిచేస్తే చెయ్యవచ్చు. కానీ, ఈ వేదికలు తగువులాడుకుందికీ, అధికారంలో ఎవరున్నప్పటికీ, వాళ్ళ దయాదాక్షిణ్యాలమీద ఆధారపడి, వాళ్ళు విదిలించే ఎంగిలి మెతుకులకు ఆశపడేవారికి మాత్రమే పనికి వస్తాయి. అవి ఇనప రూళకర్రతో బెదిరించి పాలించడానికీ, వ్యతిరేకించే వర్గాలు ఒకరిమీద ఒకరు కత్తులుదూసుకోకుండా నిరోధించడానికీ పనికొస్తాయి. అటువంటి అవమానకరమైన పరిస్థితులలో పూర్ణ స్వరాజ్యం సాధించడం అసంభవమని నా వ్యక్తిగత అభిప్రాయం.

నాకు అటువంటి స్పష్టమైన నిశ్చితాభిప్రాయాలున్నప్పటికీ, చట్టసభలకి ఎన్నుకోడానికి “అయోగ్యులైన అభ్యర్థులు” లేనంతవరకూ, విప్లవకారులు చట్టసభలలోకి ప్రవేశించకుండా నిరోధించడానికి కాంగ్రెసు తన అభ్యర్థుల్ని నిలబెట్టాలన్న నిశ్చయానికి వచ్చేను.
.
MK గాంధీ

portrait_gandhi

On the eve of  69th  Anniversary of  Bapu’s Assassination

.

Communal Unity

Everybody is agreed about the necessity of this unity. But everybody does not know that unity does not mean political unity which may be imposed. It means an unbreakable heart unity. The first thing essential for achieving such unity is for every congressman, whatever his religion may be, to represent his own person Hindu, Muslim, Christian, Zoroastrian, Jew, etc., shortly, every  Hindu and No-Hindu. He has to feel his identity with every one of the millions of the inhabitants of Hindustan. In order to realize this, every Congressman will cultivate personal friendship with persons representing faiths other than his own. He should have the same regard for the other faiths as he has for his own.

In such a happy state of things there would be no disgraceful cry at the stations such as “Hindu Water” and “Muslim Water” or “Hindu Tea” and “Muslim Tea”.  There would be no separate rooms or pots for Hindus and non-Hindus in schools and colleges, no communal schools, colleges and hospitals. The beginning of such a revolution has to be made by Congressmen without any political motive behind the correct conduct. Political unity will be its natural fruit.

We have long been accustomed to think that power comes only through Legislative Assemblies.  I have regarded this belief as a grave error brought about by inertia or hypnotism. A superficial study of British history has made us think that all power percolates to the people from parliaments. The truth is that power resides in the people and it is entrusted for the time being to those whom they may choose as representatives. Parliaments have no power or even existence independently of people. It has been my effort for the last twenty-one years to convince the people of this simple truth. Civil Disobedience is the storehouse of power. Imagine a whole people unwilling to conform to the laws of the legislature, and prepared to suffer the consequences on non-compliance! They will bring the whole legislative and executive machinery to a standstill.  The police and military are of use to coerce minorities however powerful they may be. But no police or military coercion can bend the resolute will of people who are out for suffering to the uttermost.

And the parliamentary procedure is good only when its members are willing to conform to the will of the majority. In other words, it is fairly effective only among compatibles.

Here in India we have been pretending to work the parliamentary system under separate electorates which have created artificial incompatibles. Living unity can never come out of these artificial entities being brought together on a common platform. Such legislatures may function. But they can only be a platform for wrangling and sharing the crumbs of power that may fall from rulers whoever they may be. These rule with rod of iron, and prevent the opposing elements from flying at one another’s throats. I hold the emergence of complete Independence to be an impossibility out of such a disgrace.

Though I hold such strong views, I have come to the conclusion that so long as there are  undesirable candidates for elective bodies, Congress should put up candidates in order to prevent reactionaries from entering such bodies.

MK Gandhi

PPs 8-9, Constructive Programme, Its meaning and Place. Navajivan Publishing House, Ahmedabad December 1945 (Courtesy: Gandhi Heritage Portal)

A Letter To Mother… Manasa Yendluri, Telugu, Indian

Manasa Yendluri

Manasa Yendluri

 

“Dearest Mother,

I am doing fine here. Wish you, father, brother and sissy are doing fine there.  I am sending only eight thousand this month. I will try to send ten to fifteen thousand next month. Vasantha Akka helps me a lot here. It is from her that I occasionally take hand loans. Did you pay sister’s school fee? How is father? Has there been any improvement in his health? Did brother get rid of his drinking habit?  Try to put him in some job. Taking help from Vasantha Akka and Bujji Akka I will somehow dare getting out of this place. If all goes well as planned I shall be back next month itself. Then I will take care of you people doing any odd and sundry job at our place. Please remind me to everyone. Take care of your health. Eat properly on time.

I remain,

Your

Suchitra.”

I shoved that letter into the hands of Vasantha Akka secretly and I said, “Isn’t it strange sis Vasantha that though letter-writing has been replaced by SMS’s with the advent of Twitter and WhatsApp messages, when you sit down to write a long letter taking pen and paper, you become traditional in your approach? Of course, I did not write the “Safe here and hope the same with you,” kind.  I laughed at my own joke.

“Pinky!”

“Oh! There is a call for me already. It took me more than six months to get used to that name. Sis Vasantha, I have to go. I did not even finish my breakfast. What hell broke loose to that fellow early in the morning! Please post this letter today. Send money as well today! Please don’t forget.” I told her in hush hush and hurried into the house.

“OK! OK!” She bade good bye and left.

*

 Tidying up my sari frills I entered the room. By god’s grace the man was looking good… neat and healthy!  “Thank god!” I said within and asked, “For one hour?”

“No, Two,” he said.

“What the hell you do for two hours? There is growling in my stomach” I cursed him within and sat by him on the cot.

“What is your name?” He asked taking my hand and placing it on his thigh.

“Pinky.”

“Why don’t you tell me your real name?” he smiled suggesting that he knew it wasn’t my original name.

“Hum! This fellow doesn’t look like getting on with his business unless I engaged him in some empty talk.  Strange creature!  Why should he drag me into silly conversation instead of getting what he wanted to have and leave,” I mumbled within.

“It’s my name,” I said inviting him.

 “I have many tensions in office and home.  I want this to relieve my tension. But my wife won’t agree to it. She doesn’t like me.”

“Don’t you hit the bottle?”

 “Why? Is it necessary that booze works for everybody?”

….

He left after engaging in frivolous talk for two hours.

*

After a while when Sony and I were taking our breakfast, Mahi joined us and sat beside. As was my wont I took a slice of idli and was about to put it in her mouth when I noticed her lips were badly bruised and looked as if blood would spill anytime even for a simple touch.

“What happened? Did he bite?”

“Bastard! Do you think men are that romantic? He dashed my head to the wall after I told him the truth. My lips were crushed… ha…ha…ha…” she tried to laugh. Blood oozed out from the wound as she laughed.

“What! Did you tell him the truth?” Sony asked in bewilderment.

“For his good I advised him to wear a condom. He refused bluntly and shutting my mouth lest I should speak further, he got on with his job. After he released his hold, I told him I had AIDS and advised him not to meet his wife. Ha! Ha!! Ha!!!. He banged my head to the wall, spat on my face and left.”  Mahita was still laughing.

That’s not new. We got used to it.

*

Whatever we do, whatever we talk, whatever we eat… everything happens under the watchful eyes of brokers and pimps. In this large building hundreds of us live. Yet, they keep a constant vigil on the movements of every one of us.

Vasantha Akka did not turn up for the last four days. I was not sure if she posted the letter or not. It would take three days for the letter to reach our place.  Even if mother had replied the same day, it would take another three days to reach here. But I can never know how long would it take for the letter to reach my hand from Vasantha Akka!

I was so eagerly waiting for the letter from my mother. Though Vasantha Akka and I lived under the same roof, it was not that easy to meet her. Should some broker catch me receiving a letter from her, then that would be quits for contact with home.

Vasantha Akka’s husband was a mechanic. She had twins. Unless they both worked, it was hard for them to make both ends meet. Lying that she was going for work in some household, she would come here and get back home with the earnings. There were many women here like her. Had not Govind kidnapped me, I would have been happily studying.

As I was wool gathering, two people had come and left.  There was a great furore outside with cries and shouts. As I hurriedly dressed up and went out, I saw three people carrying Harika and laying her on a cot in the verandah! I ran up to her. She was lying lifeless. Wailing my heart out I enquired the girls flocked around. Mallika and Anuratha replied she committed suicide by hanging.

It was only yesterday she talked to me. She looked so depressed. I did not expect to see her this way by today. All of us were lost in grief.

 “Good riddance! Bloody bitch! For her grim-faced looks, we could make no business at all. It was just a waste of money to feed and shelter her.” A broker did not hide his hatred for Harika.

“Perhaps she committed suicide unable to put up with their cussings and atrocities,” mumbled Pallavi.

Blowing my nose, I said, “No! She did not die for that. She died out of depression.”

“That is what exactly we mean. She committed suicide after getting depressed for the way they treated her,” said Prasanna.

“Not for that,” said somebody.

 “Then what?” asked Shila.

“For the monotonous routine here every day”

“Why? Aren’t we all doing the same thing?” Gayatri reasoned.

“Do all of us have AIDS?  Besides, some girls slip into depression for continuing to do this day in and day out. It even prompts them to commit suicide. That is exactly what happened to Harika. Sometimes when a girl is locked up for four or five days and subjected to atrocity, she can get depressed. I saw such marks of horror in her face. But I never expected that it would drive her to this extreme step”

“Do you think these things won’t happen in family homes? For two years my husband and his friends spoiled me and then my husband sold me for 5 lakhs here. There is no law, there is no justice for us. Someday I too would commit suicide like Harika,” said Jyotsna breaking down as she narrated her story.

“Please compose yourself,” Madhuri tried to console her.

Unfortunately, you could not say more to pacify. Everybody else was sailing in the same boat. You can’t even say the hackneyed phraseology like “You have a great future ahead. You have to achieve a lot in life,” to console.

“That is why we should run off from here come what may!” I said with vengeance.

“Don’t you recall what they did with Radhika?  They brought her back, starved her for three days and sent forty people every day. She almost collapsed. Even while supposing that we could go home, do you expect that they would welcome us? What face have we to go home? If they come to know the diseases we are afflicted with, their hearts would fail,” said Sravanti.

 “My mother will certainly welcome me,” I said confidently drying my eyes.

There were peals of laughter all around.

 “I have faith in my mother,” I reiterated haughtily.

 “Well! If it happens, don’t you think we will be glad?” reassured Hasina.

*

All of a sudden we heard somebody shouting at Baby from the adjacent room. That being a routine matter and we having got immune to it we were lost in our conversation. But, suddenly I remembered that Baby was running temperature last night. That she was hardly six years was a bitter truth we could scarcely forget, and hence, it needed no special effort to remember. I immediately ran up to her. She was so weak that she could not stand on her feet. A broker was scolding using all his abusive vocabulary.

 “Please brother! It is not fair to ask the child to go even when she is suffering from fever.  Let her sleep. Let me go in her place.” I entreated.

“He doesn’t need old cows like you. He needs young calves like her. Get lost!”

“Brother! Please show mercy! Poor child! She is too young. Send Varsha instead if you like!” I entreated.

“Varsha? She has already matured. She is no alternative. Get out from here!”

What God should I pray for the miracle of saving Baby? Instead of watching the agony of a child suffering from fever, it seemed to better to rejoice at the death of thirty-year old Harika for her deliverance from this hell.

He sent Baby to the customer.

A wild animal won’t spare even a little mouse when it is hungry.

A starving vulture won’t think twice of an earthworm at hand.

A thirsty lion won’t hesitate to suck up even a tiny ant.

An esurient street dog makes no difference between a newborn and stale meat.

But a man seized with lust … is more cruel and violent.

Baby knew what was going to happen. She already underwent it. When I was seven, I used to play with snakes in the slum.  Poor Baby, she was bitten by cobras before she turned six.  My mind went blank. I was surreptitiously watching through the window.  He removed Baby’s frock and laid her on the bed. He might be in his forties.  I closely watched as his face seemed familiar. It was the same ‘reputed’ person whom I saw many times on the TV.

Baby was shivering with fever. She could not open her eyes. He got naked and lied on the bed hugging Baby. Damn it! Instead of watching this cruel truth, it seemed his white lies on TV were bearable to hear! He kissed the feverish skin of Baby everywhere. Lying down hugging for a while he sent her. Inadvertently I thanked that ‘fellow’ and put Baby to sleep administering her some medicine.

*

Vasantha Akka turned up only after twenty days. She came applying ointment to burns on her hand.

“What happened sis? Oh, me! Are they cigarette marks?” I asked anxiously.

“Yes.”

“What will you answer at home, then?” I asked innocently.

“She who can learn how to lie with, can also learn how to lie.”

We laughed together.

Describing in hushed tone how she planned to get me out of this place, she secretly slipped the letter from my mother into my hand. I did not expect mother to respond so quickly. I was determined not to meet the same fate as Harika and wanted to stand by my family.’  Wasting no time, I ran into the bathroom anxiously to read the letter.

*

“Dear Suchitra,

How are you my darling? Doctors advised blood-tests to father. He is not keeping good health.  With the money you sent, your brother eloped with some girl. Your sister was not permitted to sit for the examinations as her school fee was not paid.  She is now taking up tuitions at home. I sold out the sewing machine and part-paid interest on loans and with the rest I bought grocery and medicines for your father. You wrote that you wanted to get back home. I lost sleep over that since. What can I answer to the queries of the neighborhood? What is that you can earn doing sundry jobs? We can hardly have one square meal a day. We have to marry your sister off searching for a good boy. There are loans to repay and your father’s medical expenses to meet. The man who abducted you did help us all in a way. Please forgive us for our helplessness and stay put where you are. You promised to send fifteen thousand next month. Don’t forget.

I remain.

With love

Your mother”

With a heavy heart I closed the letter, tore it off and flushed it out.

Letter is such an hypocritical document that it sometimes prompts people to write “Dear”, “Darling” and “With love” etc … even when there was no trace of that feeling when they write.

I went in and came back with all the money I saved. I put it in the hands of Vasantha Akka and asked her to send it home.  It was a challenge to save the money in this palatial building. If anybody tried to hide the money in her blouse, it was as good as laying the money on the highway for everybody to try his hand at snatching as much as he could. That was why I shoved my money into the bed and sewed.

“What is the need to send money now? You are anyway going to your place next month?” asked Vasantha Akka.

 “No, sis. I am not going. I have decided to spend the rest of my life here…” I said looking vacuously up into sky.

Reading the feelings in my face, she could guess the contents of the letter.  Having accomplished her job for the day, she was homebound.

At the far end of the street she stopped and looked back at me. I was standing in the portico. She perhaps thought that I would construe those looks as looks of pity.  But, I knew that she had all the while been just fooling me around with the promise of helping me to get out of here. I also knew it was my mother who sold me off. But I entertained some faint little hope somewhere that mother would give me another chance if I could appeal to her motherly sentiments. That was the reason why I wrote to her that letter. But no. My letter did not touch her.

“Oh, mother! Had you thrown me onto a heap of garbage immediately after I was born, some stray dogs and pigs might have made a hearty meal of me.  But you sold me off to these human hounds. They are dressing me alive every day! You traded off all your labour of bringing me up … with my youth!

“This Suchitra is dead forever with that letter. The name will appear only in the letters to mother. It would never be heard, anymore. If I wish that my younger sister should not suffer the same fate as me, I must remain here… forever.”

“Pinky! Where are you? Come here. A customer is waiting for you.” Somebody shouted.

Holding the tears at the threshold of eyelids lest they should smear the eyes, I walked in determined never to get back…

*

Manasa Yendluri

Telugu,

Indian

(Telugu Original First Published in “Chinuku” Monthly Special Issue 2016)

Read the original here

 

1700th Post

చివరికి అంతా ఇంతేనా?… కార్ల్ సాండ్ బర్గ్, అమెరికను

చివరికి అంతా ఇంతేనా?

ఇక ఈ ద్వారాలు ఎన్నటికీ తెరుచుకోవా?

తుప్పుపట్టిన తలుపుకమ్ములచుట్టూ ధూళీ- గాలీ

దొంగాటాడుతూ, శరద్గీతికలు నిట్టూర్పులు విడువవలసినదేనా?

 

నువ్వు పర్వతాలను వీక్షిస్తుంటావు

పర్వతాలు నిన్ను చూస్తుంటాయి

నువ్వు “నేను మహాపర్వతాన్నైతే బాగుండును” అనుకుంటావు

మహా పర్వతం ఏమీ ఊహించుకోదు

చివరకి ఇంతేనా?

ఈ ద్వారాలు ఎన్నటికీ- ఎప్పటికీ తెరుచుకోవా?

అంతా దుమ్మూ, గాలీ

తుప్పుపట్టిన తలుపు కమ్ములూ ఓహ్, ఓహ్ అంటూ

ఎండుటాకుల్లో నిట్టూర్పులు విడిచే శరద్గీతికలూ,

అంతేనా?

గాలిలో శోకగీతికలు తప్ప మరొకటి వినిపించవా?

గాయకులు కనిపించరా? పాటలను ఆలపించే పెదాలు కనిపించవా?

హృదయం గాయపడిన స్త్రీ ఇలా నీకు చెబుతోందని చెబుతున్నావా?

చివరకి అంతా ఇంతేనా?

.
కార్ల్ సాండ్ బర్గ్
January 6, 1878 – July 22, 1967
అమెరికను కవి

carl-sandburg

.

And this will be all?

.

And this will be all?

And the gates will never open again?

And the dust and the wind will play around the rusty door

hinges and the songs of October moan, Why-oh, why-oh?

And you will look to the mountains

And the mountains will look to you

And you will wish you were a mountain

And the mountain will wish nothing at all?

This will be all?

The gates will never-never open again?

The dust and the wind only

And the rusty door hinges and moaning October

And Why-oh, why-oh, in the moaning dry leaves,

This will be all?

Nothing in the air but songs

And no singers, no mouths to know the songs?

You tell us a woman with a heartache tells you it is so?

This will be all?

.

Carl Sandburg

American

బహిష్కరణ… వినిఫ్రెడ్ వెల్స్, అమెరికను కవయిత్రి

నా దుఃఖాన్ని అమూల్యంగా భావించి సంబరం చేసుకుంటూ
నా వ్యథని నేను గర్వంగా ప్రదర్శించుకుంటున్నాను.
నా అశ్రుకణాలు సిగలో నక్షత్రాల్లా మెరుస్తున్నాయి
నా మౌనం ఇంద్రనీలమణిపొదిగిన ఉంగరంలా దిగ్భ్రాంతి గొలుపుతోంది.
ఏ వెలుగులకన్నా చీకటే తన నీలివస్త్రం కప్పి
ఇంద్రజాలంతో నన్నొక అపురూపమైన వస్తువుగా చెయ్య్యగలదు,
నేను ధరించే ఏ ఇతర రంగులుకన్నా ఎక్కువగా
నాపై ప్రసరించే నీడల ముత్యాలకాంతులు శోభనిస్తాయి.
నాలాంటి వ్యక్తికి ఆనందాన్నివ్వడానికి ఏమి మిగిలింది?
సూర్యాస్తమయమే దివ్యంగా మహత్తరంగా కనిపించినవాడికి
కొత్తగా ఏ ప్రాభాతసంధ్యాసింహాసనాలు ఉదయించగలవు?
నవ్వులు ఆకాశాన చక్రవాతాలై తిరుగుతూ ఈలవేస్తుంటాయి.
ఈ ఉపద్రవానికి దూరంగా రాజ్యచ్యుతుడనై నలుగురిలో ఒకడిగా
నగ్నంగా, బహిష్కృతుడనై సర్వంకోల్పోయి ఎండలో నిలబడతాను.

.

వినిఫ్రెడ్ వెల్స్

(January 26, 1893 – 1939)

అమెరికను కవయిత్రి 

 

 

 

.

Exile

.

I have made grief a gorgeous, queenly thing,

And worn my melancholy with an air.

My tears were big as stars to deck my hair,

My silence stunning as a sapphire ring.

Oh, more than any light the dark could fling

A glamour over me to make me rare,

Better than any color I could wear

The pearly grandeur that the shadows bring.

What is there left to joy for such as I?

What throne can dawn upraise for me who found

The dusk so royal and so rich a one?

Laughter will whirl and whistle on the sky—

Far from this riot I shall stand uncrowned,

Disrobed, bereft, an outcast in the sun.

.

Winifred Welles

 (January 26, 1893 – 1939)

American Poetess

http://www.bartleby.com/273/100.html

The North American Review

 

పిల్లులకి పిండంబెట్ట!… పీటర్ పోర్టర్, ఆస్ట్రేలియా

(ఇది చాలా అపురూపమైన కవిత. మనకి కొందరు వ్యక్తులపట్ల, కొన్ని జాతులూ, మతాలపట్లా నిష్కారణమైన ద్వేషం ఉంటుంది. ముందు మనం వాటిని ద్వేషించడం ప్రారంభిస్తాం గనుక ద్వేషించడానికి తగిన కారణాలు ఎంత అల్పమైనవైనా, అర్థంలేనివైనా  వెతుక్కోజూస్తాం. ప్రభుత్వాలైనా అంతే. ప్రతిపక్షం అంటే ప్రభుత్వం చేసేది ప్రతీదీ తప్పు అనడం తప్ప ప్రభుత్వనిర్ణయాలను దేశప్రయోజనాల దృష్టిలో వివేచించే ప్రసక్తి ఉండదు. ఎదుటవ్యక్తిమీద మనతీర్పులన్నీ అతనిచర్యలవల్ల మనకి కలిగే లాభనష్టాలమీద ఆధారపడి ఉంటాయి తప్ప, ఎదుటివ్యక్తికి మనం కోరుకున్నట్టుగానే, అతనికి ప్రయోజనకరమైనవి అతను ఎంపికచేసుకునే హక్కు ఉందని మనం అంగీకరించలేకపోవడం వల్ల కలిగే పర్యవసానం ఇది. ఈ మానసిక స్థితిని ఈ కవిత బాగా ప్రతిబింబిస్తుంది.)

***

ఇక పిల్లులు బ్రతికుండడానికి వీల్లేదు.
వాటివల్ల అంటువ్యాధులు ప్రబలుతాయి,
అవి వాతావరణం కలుషితం చేస్తాయి,
పిల్లులు వారానికి వాటి బరువుకు
ఏడురెట్లు తినెస్తుంటాయి
ఈజిప్టు, ప్రాచీన రోము వంటి
భ్రష్టుపట్టిన సమాజాల్లోనే
పిల్లుల్ని పూజించడం జరిగింది;
గ్రీకులకి పిల్లుల్తో పనిలేదు.
పిల్లులు కూచుని మూత్రవిసర్జనచేస్తాయని
(అని మన శాస్త్రజ్ఞులు ఋజువుచేశారు.)
వాటిని మైధునంకూడా ఘోరంగా ఉంటుంది;
వాటికి చంద్రుడంటే వల్లమాలిన వ్యామోహం.
వాటిరాజ్యంలో అయితే అవి ఫర్వాలేదేమో గాని
మనదేశంలో మాత్రం వాటి అలవాట్లు బొత్తిగా కొత్త.
పిల్లులు గొప్ప కంపుకొడతాయి, మరోలా ఉండలేవు,
పిల్లులు మెట్లెక్కుతుంటాయి,
టీవీ ఎక్కువ చూస్తుంటాయి,
తుఫానొచ్చినా కదలకుండా పడుక్కుంటాయి,
క్రిందటిసారి అవి మనకి వెన్నుపోటు పొడిచాయి,
గుర్తుందా. పిల్లుల్లో ఎక్కడా గొప్ప
కళాకారుడు పుట్టలేదు. అందరికీ తెలిసిందే.
పిల్లల అచ్చుపుస్తకాల్లో తప్ప పిల్లిలో “పి”
అన్న అక్షరాన్ని అంత ప్రశస్తంగా చూపెట్టనక్కరలేదు;
నాకు తరచు తలనొప్పిరావడానికీ
మా ఇంట్లో చెట్లు చచ్చిపోడానికీ కారణం ఎవరనుకున్నారు?
మా జిల్లానిండా అవే,
వాటివల్లే, స్థిరాస్థి విలువలు పడిపోతున్నాయి.
నాకు దేముడు కల్లోకొచ్చినపుడు
లోకంలో పిల్లుల్ని లేకుండా చూడమని కోరుకుంటాను.
నోరుమూసుకుని చెప్పినట్టు విని నడుచుకోవలసినదానికి
వాటికి వాటి భాషే మాటాడాలనీ, వాటి మతమే
ఆనుసరించాలనీ అంతమంకుపట్టు ఎందుకు?
పిల్లులు సర్వనాశనం అయిపో గాక!
కుక్కల పరిపాలన వెయ్యేళ్ళు వర్థిల్లుగాక!
.

పీటర్ పోర్టర్

(16 February 1929 – 23 April 2010)

ఆస్ట్రేలియను కవి.

 

Mort aux Chats

.

There will be no more cats.

Cats spread infection,

Cats pollute the air,

Cats consume seven times

their own weight in food a week,

Cats were worshipped in

decadent societies (Egypt

and Ancient Rome); the Greeks

had no use for cats. Cats

sit down to pee (our scientists

have proved it). The copulation

of cats is harrowing; they

are unbearably fond of the moon.

Perhaps they are all right in

their own country but their

traditions are alien to ours.

Cats smell, they can’t help it,

you notice it going upstairs.

Cats watch too much television,

they can sleep through storms,

they stabbed us in the back

last time. There have never been

any great artists who were cats.

They don’t deserve a capital C

except at the beginning of a sentence.

I blame my headaches and my

plants dying on cats.

Our district is full of them,

property values are falling.

When I dream of God I see

a Massacre of Cats. Why

should they insist on their own

language and religion, who

needs to purr to make his point?

Death to all cats! The Rule

of Dogs shall last a thousand years!

.

Peter Porter

(16 February 1929 – 23 April 2010)

British- based Australian poet.

శరత్ సంగీతం…. జార్జి జె. డాన్స్, కెనడా

Photo by Reggaeman. Courtesy Wikimedia Commons.

Licensed under a Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Unported license.

***

వేసవి వన్నెలతో

రోజులు విసిగెత్తినపుడు

కపిలవర్ణాన్నీ,

బురద రంగునీ హత్తుకుని

రాలి పోగులుపడ్ద

ఎండుటాకులలో ప్రేమకోసమై వెదుకు.

తరచు

ప్రేమ

అలానే

రాలిపడుతుంటుంది.

.

జార్జి జె. డాన్స్.

Born October 28, 1953

కెనడా

George J Dance

Autumn Music

 .

When days grow bored

with summer hues,

embracing brown

and turbid gray,

then look for love

in fallen leaves,

for love too often

falls

that

way.

.

George J. Dance

Born October 28, 1953

Poem Courtesy: http://gdancesbetty.blogspot.in/2010/09/september-song-george-dance_20.html

శరత్ సమ్మేళనం … పాలీన్ జాన్సన్

ఇంత సున్నితమైన స్వరమూర్ఛనల వడితో
సంగీతాంబరము నేను సమర్పించగలగడానికి
ఆలపించిన ఈ గీతాలను నను వెన్నాడేలా
వాయులీనం మీద నువు పలికించడమే సుమీ!
.

పాలీన్ జాన్సన్

(March 10, 1861 – March 7, 1913)

కెనడా కవయిత్రి

 

 

.

Pauline Johnson Courtesy : Wikimedia Commons
Pauline Johnson
Courtesy :
Wikimedia Commons
.

AUTUMN’S ORCHESTRA

(Inscribed to One Beyond Seas)

Know by the thread of music woven through
This fragile web of cadences I spin,
That I have only caught these songs since you
Voiced them upon your haunting violin.

.
Pauline Johnson
(March 10, 1861 – March 7, 1913)
Canadian Poetess
poem Courtesy:
http://gdancesbetty.blogspot.in/2010/09/autumns-orchestra-e-pauline-johnson.html

నీటికాకి… ల్యూ సారెట్, అమెరికను

ఒంటరి సరోవరం, ఒంటరి ఒడ్డు,
చందమామకి చేరబడుతూ ఒంటరి దేవదారు వృక్షం
రాత్రల్లా రెక్కలతో సరసులో అలలు రేపుతూ
ఒంటరి నీటికాకి

చీకటిపడింది మొదలు సూర్యోదయం దాకా శోకిస్తూ
చుక్కల్ని చూస్తూ అతను ఏదో వాగుతూనే ఉన్నాడు
కల్లుపాకబల్లమీద కూచుని ఆ బైరాగి
మత్తెక్కీదాకా పొయ్యమని చట్టి తడుతూనే ఉన్నాడు.
.

ల్యూ సారెట్

(May 16, 1888 – August 17, 1954)

అమెరికను

Photo Courtesy: http://pennyspoetry.wikia.com/wiki/Lew_Sarett

.

The Loon

 .

A lonely lake, a lonely shore, 

A lone pine leaning on the moon;    

All night the water-beating wings    

Of a solitary loon.         

With mournful wail from dusk to dawn    

He gibbered at the taunting stars,— 

A hermit-soul gone raving mad,       

And beating at his bars.

.

Lew Sarett

May 16, 1888 – August 17, 1954.

American

Poem Courtesy:

http://www.bartleby.com/273/13.html

American Forestry, May 1920

కొండ శిఖరం … సారా టీజ్డేల్, అమెరికను

బహుశా ఇందాకనే ఈ కొండ శిఖరాన్ని దాటి ఉంటాను
ఇప్పుడు నేను కొండదిగుతున్నట్టు తెలుస్తోంది.
చిత్రం, కొండ శిఖరాన్ని అధిరోహించినా తెలుసుకోలేకపోవడం
ఈ ముళ్ళకంపలు నా చీరకుచ్చెళ్ళకు అస్తమానం తగులుకుంటున్నాయి.

పొద్దున్నల్లా ఊహించుకుంటూనే ఉన్నాను కొండశిఖరాన్నెక్కి
గాలీ వెల్తురూ నన్ను చుట్టుముట్టి, ప్రపంచం నా పాదాలక్రింద ఉంటుంటే
మహారాణిలా అక్కడ గర్వంగా నిటారుగా నిలుచుంటే ఎంతబాగుంటుందోనని…
కానీ అసలు గాలే లేదు, ఇక్కడ చూడగలిగిందీ ఏమీ లేదు.

అందరూ నడిచిన ఈ బాట చదునుగా ఉంది
ముళ్ళకంపలు నా కుచ్చెళ్ళు పట్టుకున్నాయి
ఇప్పుడు మళ్ళీవెనక్కి పోవాలన్న ఆలోచన ఉపయోగం లేనిది
ఇక మిగిలినతోవంగా క్రిందకి దిగజారిపోవడమే.
.
సారా టీజ్డేల్
(August 8, 1884 – January 29, 1933)
అమెరికను కవయిత్రి.

.

sara-teasdale

.

The Long Hill

I must have passed the crest a while ago

  And now I am going down.

Strange to have crossed the crest and not to know—

  But the brambles were always catching the hem of my gown.

All the morning I thought how proud it would be

  To stand there straight as a queen—

Wrapped in the wind and the sun, with the world under me.

  But the air was dull, there was little I could have seen.

It was nearly level along the beaten track

  And the brambles caught in my gown

But it’s no use now to think of turning back,

  The rest of the way will be only going down.

.

Sara Teasdale

(August 8, 1884 – January 29, 1933)

American

http://www.bartleby.com/273/95.html

Poetry, A Magazine of Verse

నేను నేనే… షున్ తారో తనికావా, జపనీస్ కవి

నే నెవరో నాకు తెలుసు
ఇప్పుడిక్కడున్నాను
నేను మరుక్షణంలో మాయమవొచ్చు
నేనిక్కడ మరి ఉండకపోయినా నేను నేనే
నిజం చెప్పొద్దూ, నేను నేనుగా ఉండక్కర్లేదు.

నేనో మొక్కని, కొంతవరకు
నేను చేపనుకూడా … చాలవరకు
నేనో కాంతిహీనమైన ఖనిజాన్ని…
దానిపేరైతే నాకు తెలియదుగాని.
ఆమాటకొస్తే, నేను అచ్చం మీలా ఉంటాను.

నన్ను మరిచిపోయినంతమాత్రంచేత పోలేను గనుక
నేను నాలుకమీద ఆదే పల్లవిలోని లయని
నేను సూక్ష్మమైన కెరటాన్నీ, కణాన్నీ కూడా
ఎలాగూ వచ్చేను గనుక, గర్వంగా చెప్పాలంటే,
కొన్ని కాంతి సంవత్సరాల దూరం నుండి
మీ గుండె లయమీద నాట్యం చేస్తున్నాను.

నేనెవరినో నాకు తెలుసు
కనుక మీరెవరోకూడా నాకు తెలుసు
మీ పేరేమిటో నాకు తెలియకపోయినా.
ఇక్కడ ఏ జనాభా లెక్కల వివరాలు లేకపోయినా
నేను సరిగ్గా మీమీదకే వాలుతున్నాను.

వర్షంలో తడిసినందుకు ఆనందిస్తున్నాను
చుక్కల ఆకాశంలో ఇంట్లో ఉన్నంతసుఖంగా ఉంది
మొరటు హాస్యపు మాటలకు పగలబడి నవ్వుతూ
నేను నేనే,
“నేను నే”నన్న పునరుక్తికి అతీతంగా.
.
షున్ తారో తనికావా
జపనీస్ కవి

Courtesy: Wikipedia.org
Courtesy:
Wikipedia.org

I AM ME, MYSELF

I know who I am

I am here now

but I may be gone in an instant

even if I am no longer here I am me, myself

but in truth I do not have to be me

I am a plant at least a little

I may be a fish more or less

I am also an ore with a dull sheen

though I don’t know its name

and of course I am almost you

Because I cannot disappear after being forgotten

I am a rhythm in a refrain

I am a subtle wave and a particle

having arrived, if I may be so conceited,

riding on your heart’s beating rhythm

from the light years of distance

I know who I am

so I know who you are

even if I don’t know your name

even if there is no census record

I am crowding out into you

Feeling happy being wet in rain

feeling at home with the starry sky

cackling at crude jokes

I am me

beyond the tautology of “I am me”

.

Shuntaro Tanikawa

Contemporary Japanese Poet

 

Poem Courtesy:

http://www.poetryinternationalweb.net/pi/site/poem/item/21408/auto/0/from-I-Myself-I-AM-ME-MYSELF

%d bloggers like this: