అనువాదలహరి

అటునుండి ఇటు… విలియం వర్డ్స్ వర్త్, ఇంగ్లీషు కవి

లే! లే, మిత్రమా! పుస్తకాల్ని పక్కన పడెయ్.
లేకపోతే నువ్వు రెండురెట్లు లావు అవుతావు.
లే! లే, మిత్రమా! లేచి కళ్ళు తుడుచుకో!
ఎందుకొచ్చిన శ్రమ ఇదంతా నీకు ?

చూడు, సూర్యుడు పడపటికొండ శిఖరాన
ఎంత లావణ్యంతో మెరుస్తున్నాడో
విశాలమైన ఈ పచ్చిక చేలమీద మనోహరంగా
తన బంగారువన్నె నీరెండ పరుస్తున్నాడు.

ఆహ్, పుస్తకాలు! స్వారస్యంలేని ఆ గోల ఎప్పుడూ ఉండేదేలే, 
రా, చిట్టడవిలోని ఆ పిట్టపాట విను.
ఎంత మధురంగా ఉంది ఆ పాట! నా మీద ఒట్టు,
అందులో ఇంతకంటే ఎక్కువ వికాసము ఉంది.

అదిగో విను! కోకిల ఎంత తియ్యగా పాడుతోందో!
అదేమీ తక్కువ తినలేదు ఉపదేశించగలగడంలో;
ఆరుబయట వెలుగులోకి ఒకసారి అడుగుపెట్టు  
ప్రకృతిని నీ గురువుగా స్వీకరించు.

మన మనసుల్నీ, మేధనీ అనుగ్రహించడానికి వీలుగా
ఆమెదగ్గర సిద్ధంగా ఎప్పుడూ అంతులేని సిరులుంటాయి,
ఆరోగ్యంతో పాటు అవలీలగా అబ్బుతుంది తెలివి
ఆనందం మనలో రగిలిస్తుంది సత్య స్ఫూర్తి.

వసంత ఋతువులోని ఏ తోట ఇచ్చే ప్రేరణైనా చాలు
మనిషిగురించి ఎంతో ఎక్కువ తెలుసుకుందికి,
మంచీ, చెడూ, విలువలగురించి తెలుస్తుంది
ఏ ఋషులు చెప్పగలిగినదానికంటే ఎక్కువగా. 

ప్రకృతి చెప్పే కథలు రమ్యంగా ఉంటాయి;
మనం తొందరపాటుతో తెలివనుకుని చేసే జోక్యంతో
వస్తువుల అందాన్ని చెడగొడతాము—
పరీక్షల పేరుతో హత్యగావిస్తుంటాము.

చాలు ఇక ఈ విజ్ఞానమూ, కళాతృష్ణా
ఆ నిష్ఫలమైన పేజీలు ఇక మూసెయ్యి,
బయటకి రా, చూడగలిగి, అందుకోగలిగిన
ఒక్క హృదయాన్ని మాత్రమే వెంట తీసుకురా.

.

విలియం వర్డ్స్ వర్త్
7 ఏప్రిల్ 1770 – 23 ఏప్రిల్ 1850
ఇంగ్లీషు కవి

 

.

The Tables Turned

UP! up, my friend! and quit your books,

  Or surely you ’ll grow double;

Up! up, my friend! and clear your looks!

  Why all this toil and trouble?

The sun, above the mountain’s head,

  A freshening lustre mellow

Through all the long green fields has spread,

  His first sweet evening yellow.

Books! ’t is a dull and endless strife;

  Come, hear the woodland linnet—

How sweet his music! on my life,

  There ’s more of wisdom in it!

And hark! how blithe the throstle sings!

  He, too, is no mean preacher;

Come forth into the light of things—

  Let Nature be your teacher.

She has a world of ready wealth,

  Our minds and hearts to bless,—

Spontaneous wisdom breathed by health,

  Truth breathed by cheerfulness.

One impulse from a vernal wood

  May teach you more of man,

Of moral evil and of good,

  Than all the sages can.

Sweet is the lore which nature brings;

  Our meddling intellect

Misshapes the beauteous forms of things—

  We murder to dissect.

Enough of science and of art;

  Close up those barren leaves;

Come forth, and bring with you a heart

  That watches and receives.

.

William Wordsworth (1770–1850)

The World’s Best Poetry.

Eds: Bliss Carman, et al.

Volume V. Nature.  1904.

  1. Nature’s Influence

http://www.bartleby.com/360/5/15.html

ప్రకటనలు

విశ్వాసము… జార్జి శాంతాయన, స్పానిష్- అమెరికన్ కవి

ఈ మధ్యకాలంలో నేను చదివిన అపురూపమైన కవితల్లో ఇదొకటి.

ఓ ప్రపంచమా! నువ్వు ఉత్తమంగా ఉండాలని ఎందుకనుకోవు?

తెలివి అంటే, కేవలం జ్ఞానాన్ని సంపాదించి,

అంతర్దృష్టితో దేన్నీ చూడకుండా కళ్ళుమూసుకోవడం కాదు,

తెలివంటే, మనసుమీద పూర్తి విశ్వాసం కలిగి ఉండడం.

కొలంబస్ ఒక ప్రపంచాన్నే కనుక్కోగలిగేడు,

నక్షత్రాలస్థితిని చూసి అర్థంచేసుకోగల నమ్మకం తప్ప;

మార్గదర్శనానికి అతని దగ్గర ఏ సముద్రపటాలూ లేవు,

మనసు విశ్లేషించినదానిపై అచంచల విశ్వాసమే

అతని శాస్త్రపరిజ్ఞాన పరిధీ, అతని ఏకైక అభినివేశమూ.

మన విజ్ఞానమంతా కొడిగడుతున్న దివిటీలాంటిది

ఈ నిగూఢ, భయానక, శూన్యావరణంలో మనం

వెయ్యబోయే తర్వాతి అడుగువరకే దారి కనిపిస్తుంది.

కనుక, ఎంత లవలేశమైనా నమ్మకాన్ని వెలిగించు

ఒక్క దాని ద్వారానే నశ్వరమైన ఈ మనసు

దైవాన్నిగూర్చిన ఆలోచనలతో ముందుకి నడవగలుగుతుంది.

.

జార్జి శాంతాయన

స్పానిష్- అమెరికను కవి, తత్త్వవేత్త

Faith

O world, thou choosest not the better part!

It is not wisdom to be only wise,

And on the inward vision close the eyes,

But it is wisdom to believe the heart.

Columbus found a world, and had no chart,

Save one that faith deciphered in the skies;

To trust the soul’s invincible surmise

Was all his science and his only art.

Our knowledge is a torch of smoky pine

That lights the pathway but one step ahead

Across a void of mystery and dread.

Bid, then, the tender light of faith to shine

By which alone the mortal heart is led

Unto the thinking of the thought divine.

.

George Santayana

Jorge Agustín Nicolás Ruiz de Santayana y Borrás, known as George Santayana (December 16, 1863 – September 26, 1952), was a philosopher, essayist, poet, and novelist. Spanish-born, Santayana was raised and educated in the United States and identified himself as an American, although he always kept a valid Spanish passport. He wrote in English and is generally considered an American man of letters. At the age of forty-eight, Santayana left his position at Harvard and returned to Europe permanently, never to return to the United States. His last wish was to be buried in the Spanish pantheon in Rome.

Santayana is popularly known for aphorisms, such as “Those who cannot remember the past are condemned to repeat it,” and “Only the dead have seen the end of war.” Although an atheist, he always treasured the Spanish Catholic values, practices and world-view with which he was brought up. Santayana was a broad ranging cultural critic spanning many disciplines.

Poem Courtesy:

The World’s Best Poetry.

Eds.  Bliss Carman, et al.

Volume IV. The Higher Life.  1904.

III. Faith: Hope: Love: Service

http://www.bartleby.com/360/4/87.html

Read more about Santayana’s philosophy here: http://clrforum.org/2012/11/13/our-knowledge-is-a-torch-of-smoky-pine-a-new-book-on-george-santayana/

 

ఈ బ్రతుకు… ఫ్రాన్సిస్ బేకన్, ఇంగ్లీషు రచయిత

ఈ సృష్టి ఒక బుడగ, మనిషి
జీవితకాలం అందులో ఒక లిప్త:
తల్లి కడుపులోంచి, భూమి కడుపులో దాకా
అన్నీ దౌర్భాగ్యపు ఆలోచనలే;
ఉయ్యాలనాటినుండి శాపగ్రస్తుడై
బాధలతో, భయాలతో జీవీతకాలం ఎదగడమే.
ఇక ఎప్పుడు మృత్యువు వస్తుందా అని ఎదురుచూస్తాడు
నీటిమీద బొమ్మలేస్తూ, బుగ్గిలో రాసుకుంటూ

మనం బాధతో కుంచించుకు పోయి బ్రతుకుతాం గాని
ఏ జీవితం బాగుంది గనక?
రాజసభలు చూడబోతే మూర్ఖుల్ని
బుజ్జగించడానికి పనికొచ్చే పాఠశాలలు;
పల్లెలు చూడబోటే ఆటవికులకు
ఆలవాలాలుగా మారిపోయాయి
ఇక ఏ వ్యసనాలకూ నెలవుకాని పట్టణం ఎక్కడుంది
మూడింటిలోనూ అధమాధమము అనిపించుకోకుండా?

కుటుంబ బాధ్యతలు మగాడిని నిద్రపోనీవు,
లేదా, మనసు దొలుస్తూనే ఉంటాయి;
ఒంటరిగా ఉండే వాళ్ళు అదొక శాపం అనుకుంటారు
లేదా అంతకంటే పెద్ద తప్పులు చేస్తారు:
కొందరికి పిల్లలుంటారు, అలా ఉన్నవాళ్ళు, దుఃఖిస్తూ
పిల్లలు లేకున్నా బాగుణ్ణనుకుంటారు;
అప్పుడు ఇక భార్య ఉంటే నేమిటి, లేకుంటే నేమిటి?
ఒంటరి బానిసత్వమో, ద్విగుణమైన పోట్లాటలో తప్ప.

ఇంటిపట్టునే ఉండి సుఖపడాలనుకోవడం
ఒక వ్యాధి;
సముద్రాలు దాటి వేరే ఏదేశంలోనైనా బ్రతుకుదామనుకుంటే
అదొక సంకటమూ, ప్రయాస.
యుద్ధాలు వాటి ధ్వనులతో మనని భయపెడతాయి;
అవి లేనపుడు, శాంతిలో మనం అంతకంటే కనికిష్టం;
ఇంక మనకి మిగిలిందేమిటి, పుట్టినందుకు ఏడవడం తప్ప,
లెదా, పుట్టేం గనక చావడం తప్ప?
.
ప్రాన్సిస్ బేకన్
ఇంగ్లీషు వ్యాసకర్త

జ్ఞాన సముపార్జనలో ఇంద్రియాల ప్రభావం గురించి నొక్కి చెప్పి, అనుభవానికి పెద్ద పీట వేసి, తద్వారా, మతం మీద విజ్ఞానికి ఆధిపత్యం ఆద్యుడైన రచయిత ఫ్రాన్సిస్ బేకన్. ప్రాచీన భారతీయ వైశేషిక తత్త్వ చింతనకు ఆద్యుడైన కణాదుడు, జ్ఞానసముపార్జనకి (ఇంద్రియ)”అనుభూతి”, “అనుమానము” రెండే ప్రమాణాలుగా పేర్కొన్నాడు అన్నది మనం గుర్తుంచుకోవాలి.

.

.

The World

The world ’s a bubble, and the Life of Man
Less than a span:
In his conception wretched, from the womb,
So to the tomb;
Curst from his cradle, and brought up to years
With cares and fears.
Who then to frail mortality shall trust,
But limns on water, or but writes in dust.

Yet whilst with sorrow here we live opprest,
What life is best?
Courts are but only superficial schools
To dandle fools:
The rural parts are turned into a den
Of savage men:
And where ’s a city from foul vice so free,
But may be termed the worst of all the three?

Domestic cares afflict the husband’s bed,
Or pains his head:
Those that live single, take it for a curse,
Or do things worse:
Some would have children: those that have them, moan
Or wish them gone:
What is it, then, to have or have no wife,
But single thraldom, or a double strife?

Our own affection still at home to please
Is a disease:
To cross the seas to any foreign soil,
Peril and toil:
Wars with their noise affright us; when they cease,
We are worse in peace;—
What then remains, but that we still should cry
For being born, or, being born, to die?
.
Francis Bacon

(22 January 1561 – 9 April 1626)
The World’s Best Poetry.
Eds:Bliss Carman, et al.,
Volume III. Sorrow and Consolation. 1904.
III. Adversity
http://www.bartleby.com/360/3/89.html

ప్రేమ ఎప్పుడు ఉదయిస్తుంది? … పెకెన్ హాం బియాటీ , ఐరిష్ కవి

కొందరికి ఆలస్యంగా దొరుకుతుంది, కొందరికి త్వరగా,

కొందరికి మల్లెలతో వసంతంలో,

కొందరికి సంపెంగలతో వర్షర్తువులో,

మరికొందరికి హిమంతంలో చేమంతులతో.

ప్రేమ కొందరిని మెరిసే కనులతో పలకరిస్తే

కన్నీరు నింపుతూ కొందరిని చేరుకుంటుంది;

ప్రేమ కొందరిని గీతాలాలపింపజేస్తే,

కొందరిని నిరాశతో నిట్టూర్పు విడిచేట్టు చేస్తుంది,

కొందరితోనయితే, ప్రేమ అసలు పెదవే విప్పదు;

అందమైన ఓ ప్రేమా! నా దగ్గరికి ఎలా వస్తావు?

నువ్వు తొందరగా వస్తావా, ఆలస్యంగా వస్తావా?

సూర్యుని వెలుగుతోనో, చంద్రుని వెన్నెలతోనో

ఆకసం నిండుతుందా, లేక నిండుకుంటుందా?

దీనంగా అడుగిడతావా, లేక నవ్వుతూనో, పాడుతూనా?

నిట్టూరుస్తూనా? మధురంగానా? మౌనంగానా?

నేను యవ్వనంలో ఉండగానే మనం కలుసుకుంటామా?

లేక జీవిత చరమాంకం సమీపిస్తుందా?

.

పేకెన్ హాం బియాటీ,

(1855–1930)

ఐరిష్ కవి

.

When Will Love Come?

Some find Love late, some find him soon,        

  Some with the rose in May,  

Some with the nightingale in June,   

  And some when skies are gray;      

Love comes to some with smiling eyes,         

  And comes with tears to some;      

For some Love sings, for some Love sighs,         

  For some Love’s lips are dumb.    

How will you come to me, fair Love?        

  Will you come late or soon? 

With sad or smiling skies above,     

  By light of sun or moon?     

Will you be sad, will you be sweet,  

  Sing, sigh, Love, or be dumb?        

Will it be summer when we meet,    

  Or autumn ere you come?

.

Pakenham Beatty

(1855–1930)

English Poet

Born in Brazil and educated in Harrow and Bonn.

The World’s Best Poetry.

Bliss Carman, et al., eds. 

Volume II. Love.  1904.

  1. Love’s Nature

http://www.bartleby.com/360/2/75.html

ప్రభుత్వం నడపడానికి కొన్ని ప్రాథమిక సూత్రాలు… డేవిడ్ హ్యూం, స్కాటిష్ తత్త్వవేత్త

సామాజిక కార్య కలాపాలు తాత్త్విక దృష్టితో చూసే వారికి, అన్నిటికంటే, అతి తక్కువమందిచే అతి ఎక్కువమంది అంత స్పష్టంగా అణిగిమణిగి, తమ పాలకుల ఇష్టాయిష్టాలకు అనుగుణంగా తమ అభిప్రాయాలను మలుచుకుని, అంత సులభంగా పరిపాలించబడటం ఆశ్చర్యంగొలపక మానదు. ఇంత ఆశ్చర్యకరంగా ఎలా అమలుపరచగలుగుతున్నారని మనం ఒక సారి తర్కించి చూస్తే, మనకి అసలు అధికారం పాలితుల చేతులో ఉందనీ, పాలకులకు ప్రజాభిప్రాయం తప్ప వారి వెనక మరొకటి లేదనీ స్పష్టం అవుతుంది. కనుక, ప్రభుత్వాలు కేవలం అభిప్రాయం ఆధారంగానే ఏర్పడతున్నాయి; ఈ సూత్రం అత్యంత నిరంకుశప్రభుత్వాలనుండి, సైనిక పాలనలనుండి, మిక్కిలి స్వేచ్ఛగా ఎన్నుకోబడ్డ, మిక్కిలి జనామోదమైన ప్రభుత్వాలవరకూ వర్తిస్తుంది. ఈజిప్టుకి చెందిన సోల్డాన్ గాని 1, రోమను చక్రవర్తిగాని, నిరపాయులైన వాళ్ళ ప్రజల్ని వాళ్ళ అభిప్రాయాలకీ, ఇష్టాలకీ విరుద్ధంగా పశువుల్ని తోలినట్టు తోలి ఉండవచ్చు; కాని వాళ్లు తమ మామ్యుల్యూక్స్నీ2, ప్రీటోరియన్ బాండ్స్ నీ3, వాళ్ళ అభిప్రాయానికి విలువిచ్చి మనుషుల్లాగే నడిపేరు.

విశ్లేషించి చూస్తే, అభిప్రాయం రెండు విధాలు: ఒకటి స్వప్రయోజనంతో కూడిన అభిప్రాయం; రెండవది హక్కుకు సంబంధించిన అభిప్రాయం. ఇక్కడ స్వప్రయోజనం అన్నపుడు, నేను ముఖ్యంగా అర్థం చేసుకున్నది ఒక ప్రభుత్వం ఉండడం వల్ల మనకు ఒనగూడే ప్రయోజనం; ఒక ప్రత్యేకమైన ప్రభుత్వాన్ని నిలబెట్టిన తర్వాత, దాన్ని మనకు అనువుగా మలుచుకోవడంతో పాటు, ఏ ప్రభుత్వాన్నైనా సులభంగా ఏర్పాటు చేసి దానివల్ల లబ్దిపొందగలగడం. దేశంలోని ఎక్కువమంది ప్రజలలో ఈ అభిప్రాయం గనక ప్రబలంగా ఉంటే, ఏర్పడిన ఏ ప్రభుత్వానికైనా అది ఒక పెద్ద రక్షణ.

హక్కులు మళ్ళీ రెండు రకాలు: ఒకటి అధికారాన్ని పొందడానికి హక్కు, రెండవది ఆస్తిని కలిగి ఉండడానికి హక్కు. మానవ మస్తిష్కం మీద మొదటి రకమైన హక్కు ఎంత బలీయమైన ముద్ర వేసిందో తెలుసుకుందికి అన్ని దేశాల్లోనూ వారి వారి ప్రాచీన ప్రభుత్వాలతోటీ, ఆ పేర్లతోటీ వాళ్లు తమ అనుబంధాన్ని పెనవేసుకునే తీరు గమనిస్తే చాలు. అసలు ప్రాచీనతే ఒక హక్కుగా పరిణమిస్తుంది. మనుషుల ప్రవృత్తుల గురించి మనకి ఎన్నెన్ని చెడు అభిప్రాయాలు ఉన్నాయో, అవన్నీ సామాన్య న్యాయం చెయ్యవలసిన సందర్భాల్లో రక్తానికీ, సంపదకీ విలువనిచ్చి అధికారాన్ని దుర్వినియోగం చేసిన అనేక సందర్భాల మూలంగా ఏర్పడినవి. (అ) స్థూలంగా చూసినపుడు ఆధునిక కాలంలో మనుషుల మానసిక స్థితిలో మనకి ఏ రకమైన వైరుద్ధ్యమూ కనిపించదు. మనుషులు తమ అభిప్రాయాన్ని ప్రకటించడానికి ఒక ముఠాగా ఏర్పడి,వాళ్ళ రాజకీయ పార్టీ ప్రయోజనాలకి అనుగుణంగా ప్రవర్తిస్తున్నప్పుడు, సహజంగానే వాళ్ళకి విలువలనీ, అనుబంధాలనీ నిర్లక్ష్యంచేసినందుకు సిగ్గుగాని, విచారముగాని వెయ్యకపోవడంలో ఆశ్చర్యం లేదు; అయినప్పటికీ, కొన్ని విలువలూ, హక్కులు ప్రాతిపదికగా ఒక ముఠాగా ఏర్పడినపుడు, వాళ్లలో సమానత్వం, న్యాయం చెయ్యడం పట్ల నిబద్ధతా, తమ అభిప్రాయాన్ని ప్రకటించడంలో పట్టుదల ప్రదర్శించడమూ చూడగలం. ఈ రకమైన సామాజిక చిత్తవృత్తే, ఈ రకమైన వైరుధ్యాలు కనిపించడానికి కారణం అవుతోంది.

ప్రభుత్వాలు నిర్వహించడంలో ఆస్తి హక్కు కలిగి ఉండడం గురించిన అభిప్రాయం కీలకమని అందరికీ తెలిసినదే. ఒక ప్రముఖ రచయిత అన్ని ప్రభుత్వాలకీ ఆస్తే మూలాధారమని సిద్ధాంతీకరించేడు.1; ఆ విషయంలో చాలా మంది రాజకీయ విశ్లేషకులు ఈ విషయంలో అతన్ని అనుసరించడానికి సుముఖంగా ఉన్నారు. కానీ అది విషయాన్ని అతిగా వ్యాఖ్యానించడమే; అయినప్పటికీ, ఆసి హక్కు గురించిన అభిప్రాయం ప్రభుత్వాలని ఏర్పాటు చెయ్యడంలో ప్రాముఖ్యత వహిస్తుందన్నది ఒప్పుకోక తప్పదు.

కనుక ఈ మూడు అభిప్రాయాల … ప్రజల స్వలాభం, అధికారపు హక్కు, ఆస్తి హక్కు… ఆధారంగానే అన్ని ప్రభుత్వాలూ ఏర్పడతాయి, కొద్దిమంది అధికారం అందరిమీదా చెలామణీ అవుతుంది. నిజానికి వీటికి తోడుగా మరికొన్ని సూత్రాలు ఉన్నాయి గాని, అవి వీటికి మరింత బలాన్నివ్వడమో, నిర్వచించడమో, పరిధిని నిర్ణయించడమో, లేక వేరే అభిప్రాయాన్ని ప్రతిపాదించడమో చేస్తాయి. ఉదాహరణకి వ్యక్తిగతప్రయోజనం, భయం, అపేక్ష మొదలైనవి. అయినప్పటికీ ఈ ఇతర సూత్రాలు, పైన పెర్కొన్న సూత్రాల ప్రభావం ముందుగా ఉంటే తప్ప, వాటంతట అవి ఏ రకమైన ప్రభావాన్ని చూపలేవని సూత్రీకరించవచ్చు. కనుక వాటిని ప్రభుత్వం ఏర్పరచడానికి ప్రాధమిక సూత్రాలుగా కాక, గౌణ సూత్రాలుగా పరిగణించవచ్చు.

ఎందుకంటే, ముందుగా స్వలాభాపేక్షని చూస్తే, ఆ మాట వాడడంలో నా ఉద్దేశ్యం ప్రభుత్వం ఏర్పడడం ద్వారా లభించే రక్షణకి అదనంగా, ఒక ప్రత్యేకమైన బిరుదులూ సత్కారాలూ ఆశించడం; అలా జరగాలంటే, ముందుగా ఒక ప్రభుత్వం అంటూ ఏర్పడడం ఆవశ్యకం గదా. ఆ బహుమానమో, ఆ గుర్తింపో పొందడం ద్వారా, కొందరి వ్యక్తులమీద తమ అధికారానికి మరింత బలం చేకూరవచ్చు; కానీ ప్రజలపై ప్రభావం చూపించడానికి సంబంధించినంతవరకు, అది స్వయంగా తనంత తాను సృష్టించుకోలేదు. మనుషులు సహజంగా తమ స్నేహితులనుండీ, పరిచయస్థులనుండీ, ఉపకారాన్ని ఆశిస్తారు; కనుక, దేశంలో చాలా మంది వ్యక్తుల ఆకాంక్షలు, వాళ్ళు ఏ వ్యక్తులనుండి ఇటువంటి స్వప్రయోజనాన్ని ఆశిస్తున్నారో వాళ్ళకి అధికారం లేకున్నా, ప్రజాభిప్రాయాన్ని ప్రభావితం చెయ్యగల సమర్థత లేకున్నా, వాళ్ళపై కేంద్రీకృతమవవు. ఇదే పరిశీలనని మిగతా రెండింటికీ… భయానికీ, ప్రేమకీ… వర్తింపచెయ్యవచ్చు. తనకి ఏ రకమైన అధికారమూ లేనప్పుడు ఏ వ్యక్తి అయినా, ఒక నియంత కోపం గురించి భయపడడానికి భయం తప్ప, వేరే కారణం కనిపించదు. ఎందుకంటే, కేవలం ఒక వ్యక్తిగా అతని శారీరక బలం ప్రభావం చూపగలిగిన ఆవరణ చాలా చిన్నది; దాన్ని మించి అతనికి ఉన్న శక్తి అంతా మన అభిప్రాయం మీదో, లేదా అతనికి ఉన్నదని ఇతరులు అనుకోవడం మీద ఆధారపడినదో తప్ప మరొకటి కాదు. ఒక రాజుకి ఉన్న తెలివితేటలమీదా, నైతికవిలువలమీదా ప్రజలకున్న ప్రేమ చాల దూరం పోయినా, ముందు అతనికంటూ కొంత ప్రజామోదకరమైన శీలం అన్నది ఉండి ఉండాలి; లేకపోతే, అతనిపట్ల ప్రజలకున్న గౌరవం అతనికి ఉపకరించదు; అతని శీలానికి కూడా ఏ చిన్న వలయంలోనో తప్ప పెద్ద ప్రభావం కూడా ఉండదు.

కొన్ని ప్రభుత్వాలు కొన్ని తరాలు కొనసాగవచ్చు, అధికారం, ఆస్తుల విషయంలో సమతౌల్యం లేనప్పటికీ. ఇది ముఖ్యంగా ఎలాటిచోట జరుగుతుందంటే, ఒక రాజుగాని, పదవి అధిరోహించినవారుగాని ఆ దేశంలో అత్యధికమైన ఆస్తి సంపాదించగలిగి ప్రభుత్వం ఏర్పాటు చెయ్యడం లో ఏ రకమైన భాగస్వామ్యం లేని చోట. ప్రజా వ్యవహారాలలో జోక్యం కలిగించుకుందికి అటువంటి వ్యక్తి ఏ నెపం దొరుకుతుంది? ప్రజలు సంప్రదాయంగా వస్తున్న తమ ప్రభుత్వాలతో ఒక రకమైన అనుబంధాన్ని ఏర్పాటు చేసుకుంటారు గనుక, అటువంటి అధికార దుర్వినియోగానికి ప్రజలు ఆమోదం తెలుపుతారని ఆశించకూడదు. కాని, ప్రాథమిక రాజ్యాంగమే అటువంటి అధికార భాగస్వామ్యానికి అనుమతిస్తే, అది ఎంత చిన్నపాటిది అయినా, దేశపు ఆస్తిలో ఎక్కువ వాటా కలిగి ఉన్న సమూహాలు, క్రమక్రమంగా తమ అధికారాన్ని పొడిగిస్తూ, అధికారానికీ ఆస్తికీ మధ్య సమతౌల్యాన్ని సాధించడానికి మార్గం సుగమం అవుతుంది. ఇగ్లండులో “హౌస్ ఆఫ్ కామన్స్ లో ” జరుగుతున్నది అదే.

బ్రిటిష్ ప్రభుత్వం గురించి వ్రాసిన రచయితలందరూ, గ్రేట్ బ్రిటన్ లోని దిగువ సభ సామాన్యులందరికీ ప్రాతినిధ్యం వహిస్తుంది కాబట్టి, అధికారం పంపకంలో దాని వాటా, అది ప్రాతినిధ్యం వహించే ప్రజల ఆస్తుల మొత్తానికీ, వాళ్ళ హక్కుల మొత్తానికీ అనులోమానుపాతంలో విభాగించబడిందని తలపోసారు. కానీ, దీన్ని పూర్వపక్షం చెయ్యలెని సత్యంగా స్వీకరించవలసిన పనిలేదు. రాజ్యాంగంలో మిగతా విషయాలన్నిటికంటే, ప్రజలు తమని ఎక్కువగా హౌస్ ఆఫ్ కామన్స్ (దిగువసభ)తో అనుసంధానం చేసుకున్నప్పటికీ; తమ స్వేచ్చా స్వాతంత్ర్యాల సంరక్షకులుగా తాము ఎన్నుకునే ప్రతినిధులను భావించుకుంటున్నప్పటికీ, చాలా సందర్భాల్లో, ముఖ్యంగా రాజు/ రాణికి వ్యతిరేకంగా అభిప్రాయం ప్రకటించిన సమయంలో కూడా, సభ ప్రజాభిప్రాయానికి అనుగుణంగా ప్రవర్తించలేదు. దానికి ఉదాహరణగా, రాజు విలియం పరిపాలనా కాలంలో, టోరీల సభను పేర్కొన వచ్చు. డచ్చి డిప్యూటీల్లా, ఈ ప్రతినిధులుకూడా వాళ్ళు ప్రాతినిధ్యం వహించే పరజల ఆదేశాలు తీసుకోవాలసిన నియమం ఉండి ఉంటే, పరిస్థితి భిన్నంగా ఉండేది. నిజంగా గ్రేట్ బ్రిటన్ లోని సామాన్యప్రజల అధీనంలో ఉన్న సమస్త సంపదా, అధికారమూ గనక అధికార పంపిణీకి పరిగణనలోకి తీసుకు రాగలిగితే, రాచరికం అంత అసంఖ్యాక ప్రజానీకంపై తన ప్రభావం చూపించగలదని గాని, అధికారాన్ని తలక్రిందులుచెయ్యగల ఆ ఆస్తి మొత్తం ముందు నిలవగలదని గాని, మనం ఊహించలేము. ఒకటి మత్రం నిజం: రాచరికానికానికి ఎన్నికైన ప్రతినిధులసమూహంపై ఎక్కువ ప్రభావం కలిగి ఉంది. కానీ ఇప్పుడు ఏడేళ్ళకొకసారి మాత్రమే ప్రదర్శించే ఈ ప్రభావాన్ని, ప్రతి వ్యక్తి దగ్గరకీ వచ్చి ఓటు సంపాదించుకోవడంలో చూపించవలసి వస్తే, అది త్వరలోనే ఎందుకూ కొరగాకుండా పోతుంది… ఎంత నైపుణ్యం, ఎంత ప్రజాదరణ, ఎంత ధనబలం దాని వెనక ఉన్నప్పటికీ.

కనుక, నా ఉద్దేశ్యంలో ఈ ఏర్పాటులో ఏ చిన్న పాటి తేడా ఉన్నా, మొత్తం ప్రభుత్వ స్వరూపమే మరిపోతుంది. త్వరలోనే, అది నిజమైన ప్రజాతంత్ర దేశంగా అవతరిస్తుంది… బహుశా, ఏ రకమైన అసౌకర్యమూ కలిగించని ప్రజాప్రభుత్వదేశంగా అవతరించవచ్చు. రోమను తెగల్లా ప్రజలు ఒక వ్యవస్థగా ఏర్పాతయినప్పుడు, వాళ్ళని ఎంతగా నియంత్రించలేక పోయినప్పటికీ, అదే వాళ్ళు విడివిడిగా వర్గాలుగా చీలిపోయినపుడు, అంతకంటే ఎక్కువగా ఆలోచనా, క్రమశిక్షణా లేకుండా ఉంటారు. ఎగిసిపడే కెరటాలవంటి “ప్రజాదరణ” ప్రభావం చాలవరకు తగ్గుముఖం పడుతుంది. ప్రజాప్రయోజనం అన్నది స్థిరంగా, ఒక క్రమపద్ధతిలో అనుసరించబడుతుంది. ఇంతకంటే ఎక్కువగా , ఈ దేశంలో అమలులోకి రావడానికి అవకాశంలేనిదీ, ఇక్కడ ఉన్న ఏ రాజకీయ పార్టీ లక్ష్యం కానటువంటి ప్రభుత్వం గురించీ, ఆలోచించవలసిన అవసరం లేదు. కనుక ప్రమాదకరమైన అటువంటి ప్రయోగాలగురించి ఆవేశంగా ఆలోచించడం కంటే, అమలులో ఉన్న పురాతన వ్యవస్థనే సాధ్యమైనంతవరకు మెరుగుపరచడానికి ఆలోచిద్దాం. (b)

[1 ][Probably James Harrington (1611–1677), author of the Commonwealth of Oceana (1656), who maintained that the balance of political power depends upon the balance of property, especially landed property.]

[2 ][During the period from 1698 to 1701, the House of Commons, under Tory control, opposed measures taken by William III for the security of Europe against Louis XIV of France. When the county of Kent sent petitioners to London in 1701 to chide the House of Commons for its distrust of the king and its delay in voting supplies, the petitioners were arrested. Public disgust at the treatment of the Kentish petitioners was expressed in a Whig pamphlet called the Legion Memorial (1701). The Kentish Petition and the Legion Memorial proved that popular feeling was on the king’s side in this struggle with the Commons.]

[a]Editions A to P insert as follows:—This passion we may denominate enthusiasm, or we may give it what appellation we please; but a politician, who should overlook its influence on human affairs, would prove himself but of a very limited understanding.

Editions A and B omit the remainder of the paragraph.

[b]Editions A to N add the following paragraph:—I shall conclude this subject with observing, that the present political controversy, with regard to instructions, is a very frivolous one, and can never be brought to any decision, as it is managed by both parties. The country-party pretend not, that a member is absolutely bound to follow instructions, as an ambassador or general is confined by his orders, and that his vote is not to be received in the house, but so far as it is conformable to them. The court-party again, pretend not, that the sentiments of the people ought to have no weight with every member; much less that he ought to despise the sentiments of those he represents, and with whom he is more particularly connected. And if their sentiments be of weight, why ought they not to express these sentiments? The question, then, is only concerning the degrees of weight, which ought to be plac’d on instructions. But such is the nature of language, that it is impossible for it to express distinctly these different degrees; and if men will carry on a controversy on this head, it may well happen, that they differ in their language, and yet agree in their sentiments; or differ in their sentiments, and yet agree in their language. Besides, how is it possible to find these degrees, considering the variety of affairs which come before the house, and the variety of places which members represent? Ought the instructions of Totness to have the same weight as those of London? or instructions, with regard to the Convention, which respected foreign politics, to have the same weight as those with regard to the excise, which respected only our domestic affairs?

1: [Soldan:]sultan; the supreme ruler of one or another of the great Mohammedan powers or countries of the Middle Ages.

2: [Mamalukes:]members of the military body, originally composed of Caucasian slaves, that seized the throne of Egypt in 1254 and continued to form the ruling class in that country during the eighteenth century.

3: [Prætorian bands:]the bodyguards of the emperors of ancient Rome.

[Prodigal:]lavish; wasteful.

[In no stead:]to no advantage.

(David Hume, Essays Moral, Political, Literary, edited and with a Foreword, Notes, and Glossary by Eugene F. Miller, with an appendix of variant readings from the 1889 edition by T.H. Green and T.H. Grose, revised edition (Indianapolis: Liberty Fund 1987). Chapter: ESSAY IV: OF THE FIRST PRINCIPLES OF GOVERNMENT

OF THE FIRST PRINCIPLES OF GOVERNMENT

Nothing appears more surprizing to those, who consider human affairs with a philosophical eye, than the easiness with which the many are governed by the few; and the implicit submission, with which men resign their own sentiments and passions to those of their rulers. When we enquire by what means this wonder is effected, we shall find, that, as Force is always on the side of the governed, the governors have nothing to support them but opinion. It is therefore, on opinion only that government is founded; and this maxim extends to the most despotic and most military governments, as well as to the most free and most popular. The soldan(1) of Egypt, or the emperor of Rome, might drive his harmless subjects, like brute beasts, against their sentiments and inclination: But he must, at least, have led his mamalukes,(2) or prætorian bands,(3) like men, by their opinion.

Opinion is of two kinds, to wit, opinion of interest, and opinion of right. By opinion of interest, I chiefly understand the sense of the general advantage which is reaped from government; together with the persuasion, that the particular government, which is established, is equally advantageous with any other that could easily be settled. When this opinion prevails among the generality of a state, or among those who have the force in their hands, it gives great security to any government.

Right is of two kinds, right to Power and right to Property. What prevalence opinion of the first kind has over mankind, may easily be understood, by observing the attachment which all nations have to their ancient government, and even to those names, which have had the sanction of antiquity. Antiquity always begets the opinion of right; and whatever disadvantageous sentiments we may entertain of mankind, they are always found to be prodigal° both of blood and treasure in the maintenance of public justice.(a) There is, indeed, no particular, in which, at first sight, there may appear a greater contradiction in the frame of the human mind than the present. When men act in a faction, they are apt, without shame or remorse, to neglect all the ties of honour and morality, in order to serve their party; and yet, when a faction is formed upon a point of right or principle, there is no occasion, where men discover a greater obstinacy, and a more determined sense of justice and equity. The same social disposition of mankind is the cause of these contradictory appearances.

It is sufficiently understood, that the opinion of right to property is of moment in all matters of government. A noted author has made property the foundation of all government;1 and most of our political writers seem inclined to follow him in that particular. This is carrying the matter too far; but still it must be owned, that the opinion of right to property has a great influence in this subject.

Upon these three opinions, therefore, of public interest, of right to power, and of right to property, are all governments founded, and all authority of the few over the many. There are indeed other principles, which add force to these, and determine, limit, or alter their operation; such as self-interest,fear, and affection: But still we may assert, that these other principles can have no influence alone, but suppose the antecedent influence of those opinions above-mentioned. They are, therefore, to be esteemed the secondary, not the original principles of government.

For, first, as to self-interest, by which I mean the expectation of particular rewards, distinct from the general protection which we receive from government, it is evident that the magistrate’s authority must be antecedently established, at least be hoped for, in order to produce this expectation. The prospect of reward may augment his authority with regard to some particular persons; but can never give birth to it, with regard to the public. Men naturally look for the greatest favours from their friends and acquaintance; and therefore, the hopes of any considerable number of the state would never center in any particular set of men, if these men had no other title to magistracy, and had no separate influence over the opinions of mankind. The same observation may be extended to the other two principles of fear and affection. No man would have any reason to fear the fury of a tyrant, if he had no authority over any but from fear; since, as a single man, his bodily force can reach but a small way, and all the farther power he possesses must be founded either on our own opinion, or on the presumed opinion of others. And though affection to wisdom and virtue in a sovereign extends very far, and has great influence; yet he must antecedently be supposed invested with a public character, otherwise the public esteem will serve him in no stead,° nor will his virtue have any influence beyond a narrow sphere.

A Government may endure for several ages, though the balance of power, and the balance of property do not coincide. This chiefly happens, where any rank or order of the state has acquired a large share in the property; but from the original constitution of the government, has no share in the power. Under what pretence would any individual of that order assume authority in public affairs? As men are commonly much attached to their ancient government, it is not to be expected, that the public would ever favour such usurpations. But where the original constitution allows any share of power, though small, to an order of men, who possess a large share of the property, it is easy for them gradually to stretch their authority, and bring the balance of power to coincide with that of property. This has been the case with the house of commons in England.

Most writers, that have treated of the British government, have supposed, that, as the lower house represents all the commons of Great Britain, its weight in the scale is proportioned to the property and power of all whom it represents. But this principle must not be received as absolutely true. For though the people are apt to attach themselves more to the house of commons, than to any other member of the constitution; that house being chosen by them as their representatives, and as the public guardians of their liberty; yet are there instances where the house, even when in opposition to the crown, has not been followed by the people; as we may particularly observe of the tory house of commons in the reign of king William.2 Were the members obliged to receive instructions from their constituents, like the Dutch deputies, this would entirely alter the case; and if such immense power and riches, as those of all the commons of Great Britain, were brought into the scale, it is not easy to conceive, that the crown could either influence that multitude of people, or withstand that overbalance of property. It is true, the crown has great influence over the collective body in the elections of members; but were this influence, which at present is only exerted once in seven years, to be employed in bringing over the people to every vote, it would soon be wasted; and no skill, popularity, or revenue, could support it. I must, therefore, be of opinion, that an alteration in this particular would introduce a total alteration in our government, and would soon reduce it to a pure republic; and, perhaps, to a republic of no inconvenient form. For though the people, collected in a body like the Roman tribes, be quite unfit for government, yet when dispersed in small bodies, they are more susceptible both of reason and order; the force of popular currents and tides is, in a great measure, broken; and the public interest may be pursued with some method and constancy. But it is needless to reason any farther concerning a form of government, which is never likely to have place in Great Britain, and which seems not to be the aim of any party amongst us. Let us cherish and improve our ancient government as much as possible, without encouraging a passion for such dangerous novelties.(b)

[1 ][Probably James Harrington (1611–1677), author of the Commonwealth of Oceana (1656), who maintained that the balance of political power depends upon the balance of property, especially landed property.]

[2 ][During the period from 1698 to 1701, the House of Commons, under Tory control, opposed measures taken by William III for the security of Europe against Louis XIV of France. When the county of Kent sent petitioners to London in 1701 to chide the House of Commons for its distrust of the king and its delay in voting supplies, the petitioners were arrested. Public disgust at the treatment of the Kentish petitioners was expressed in a Whig pamphlet called the Legion Memorial (1701). The Kentish Petition and the Legion Memorial proved that popular feeling was on the king’s side in this struggle with the Commons.]

[a]Editions A to P insert as follows:—This passion we may denominate enthusiasm, or we may give it what appellation we please; but a politician, who should overlook its influence on human affairs, would prove himself but of a very limited understanding.

Editions A and B omit the remainder of the paragraph.

[b]Editions A to N add the following paragraph:—I shall conclude this subject with observing, that the present political controversy, with regard to instructions, is a very frivolous one, and can never be brought to any decision, as it is managed by both parties. The country-party pretend not, that a member is absolutely bound to follow instructions, as an ambassador or general is confined by his orders, and that his vote is not to be received in the house, but so far as it is conformable to them. The court-party again, pretend not, that the sentiments of the people ought to have no weight with every member; much less that he ought to despise the sentiments of those he represents, and with whom he is more particularly connected. And if their sentiments be of weight, why ought they not to express these sentiments? The question, then, is only concerning the degrees of weight, which ought to be plac’d on instructions. But such is the nature of language, that it is impossible for it to express distinctly these different degrees; and if men will carry on a controversy on this head, it may well happen, that they differ in their language, and yet agree in their sentiments; or differ in their sentiments, and yet agree in their language. Besides, how is it possible to find these degrees, considering the variety of affairs which come before the house, and the variety of places which members represent? Ought the instructions of Totness to have the same weight as those of London? or instructions, with regard to the Convention, which respected foreign politics, to have the same weight as those with regard to the excise, which respected only our domestic affairs?

1: [Soldan:]sultan; the supreme ruler of one or another of the great Mohammedan powers or countries of the Middle Ages.

2: [Mamalukes:]members of the military body, originally composed of Caucasian slaves, that seized the throne of Egypt in 1254 and continued to form the ruling class in that country during the eighteenth century.

3: [Prætorian bands:]the bodyguards of the emperors of ancient Rome.

[Prodigal:]lavish; wasteful.

[In no stead:]to no advantage.

(David Hume, Essays Moral, Political, Literary, edited and with a Foreword, Notes, and Glossary by Eugene F. Miller, with an appendix of variant readings from the 1889 edition by T.H. Green and T.H. Grose, revised edition (Indianapolis: Liberty Fund 1987). Chapter: ESSAY IV: OF THE FIRST PRINCIPLES OF GOVERNMENT

Accessed from http://oll.libertyfund.org/title/704/137484 on 2013-02-24)

Why Did I laugh Tonight? John Keats

ఈ రోజు కీట్స్ వర్ధంతి

మృత్యుముఖంలో కూడా ఆర్ద్రమూ, రసభరితమేగాక, ఉన్నతమైన తాత్త్వికభావనలతో నిండిన ఎంతటి గొప్ప కవిత అందించేడో చూడండి.

ఈ రాత్రి నాకు నవ్వెందుకొచ్చింది? ఎవరూ చెప్పలేరు.

నిష్ఠగా సమాధానం చెప్పగల ఏ దేముడూ, ఏ దయ్యమూ

స్వర్గం నుండి గాని, నరకంనుండి గాని దయతో కరుణించదు.

కనుక నేను శీఘ్రమే మనసులోకి తోంగిచూసుకోవాలి:

ఓ మనసా! మనిద్దరం కలిసి, ఒంటరిగా, విషణ్ణంగా ఇక్కడ ఉన్నాంగదా,

నాకు నవ్వెందుకొచ్చిందో చెప్పవూ? అబ్బా ఈ బాధం ప్రాణం తీస్తోంది!

ఓహ్ చీకటి! అంతా చీకటి! నేను శాశ్వతంగా ఈ స్వర్గాన్నీ,

నరకాన్నీ, ఈ మనసునీ వ్యర్థంగా ప్రశ్నించుకుంటూ పోవాల్సిందేనా?

నాకు ఎందుకు నవ్వొచ్చింది? నాకు తెలుసు జీవితం ఎన్నో రోజులు లేదని

అయినా నా ఊహ అది అందివ్వగల తీయని అనుభవాలకు అర్రులుజాస్తోంది.

కొంపదీసి ఈ రాత్రికి రాత్రే నేను మరణించి,

ఈ సృష్టిలోని సొగసులన్నీ చెల్లాచెదరైపోవుగదా?

కవిత్వం, కీర్తీ, సౌందర్యం చాలా గాధమైన భావనలు.

వాటన్నిటికంటే మృత్యువు గాఢమైనది, అది జీవితానికి కడపటి కానుక!

.

జాన్ కీట్స్

(31 October 1795 – 23 February 1821)

ఇంగ్లీషు కవి

Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org
Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org

.

Why did I laugh tonight? 

.

Why did I laugh tonight? No voice will tell

No God, no demon of severe response

Deigns to reply from heaven or from hell

Then to my human heart I turn at once:

Heart, thou and I are here, sad and alone,

Say, why did I laugh? O mortal pain!

O darkness! darkness! Forever must I moan

To question heaven and hell and heart in vain?

Why did I laugh? I know this being’s lease

My fancy to it’s utmost blisses spreads

Yet would I on this very midnight cease

And all the world’s gaudy ensigns see in shreds

Verse, fame and beauty are intense indeed

But death intenser, death is life’s high meed.

John Keats

31 October 1795 – 23 February 1821

English Poet

పాపాయి… జెరమయ్య ఏమ్స్ రాంకిన్, అమెరికను కవి

తన బుజ్జి కాలివేళ్ళు దాచడానికి జోళ్ళు లేవు
రెండు పాదాలకీ మేజోళ్ళూ లేవు
తన మెత్తని అరికాళ్ళు మంచులా తెల్లన,
అప్పుడే పూచిన పూవులా తీయన.

ఆమె ఆహార్యం కేవలం గులాబి అద్దిన చర్మం
రెండుపక్కలా సొట్టలు పడే చెక్కిళ్ళూ
సన్నని చారలున్న పెదాలూ, బుంగమూతీ
అందులో ఎక్కడా కనిపించని పన్నూ.

రెండు సున్నితమైన చుక్కల్లాంటి
అమ్మకళ్ళను పోలిన కళ్ళూ;
దేవదూత ముఖం లాంటి ముఖం.
అదృష్టం కొద్దీ తనకి రెక్కలు లేవు.

ఆమె మా ప్రేమకు పూచిన పువ్వు
భగవంతుడు మాకిచ్చిన వరం ఆమె,
ఆ వరాన్నొక్కతెనే ప్రేమిస్తూ కూచుంటే
ఆ మేలుబంతి మాకు వరమే కాదు.

మేము ఆ దాతని ఇంకా ప్రేమించాలి
అతన్ని ఈ బహుమతిలో చూసుకోవాలి;
తిన్నగా దేముడిదగ్గరనుండి వచ్చిన ఆమె
మేము దేముని చేరడానికి దారి చూపాలి
.
జెరమయ్య ఏమ్స్ రాంకిన్

(January 2, 1828 – November 28, 1904)

అమెరికను కవి

.

The Babie

 

Nae shoon to hide her tiny taes,

  Nae stockin’ on her feet;

Her supple ankles white as snaw,

  Or early blossoms sweet.

 

Her simple dress o’ sprinkled pink,

  Her double, dimplit chin,

Her puckered lips an’ baumy mou’,

  With na ane tooth within.

 

Her een sae like her mither’s een,

  Twa gentle, liquid things;

Her face is like an angel’s face,

  We ’re glad she has nae wings.

 

She is the buddin’ o’ our luve,

  A giftie God gied us:

We maun na luve the gift owre weel,

  ’T wad be nae blessing thus.

 

We still maun lo’e the Giver mair

  An’ see Him in the given;

An’ sae she ’ll lead us up to Him,

  Our babie straight frae Heaven.

.

Jeremiah Eames Rankin

(January 2, 1828 – November 28, 1904)

American Poet

The World’s Best Poetry.

Eds.: Bliss Carman, et al.

Volume I. Of Home: of Friendship.  1904.

Poems of Home: I. About Children

http://www.bartleby.com/360/1/7.html

A wretched Mother… Madduri Nagesh Babu, Telugu, Indian

Did you ever notice a pool of tears

In front of any government hospital’s mortuary?

That was just my mother, sir!

Did you ever encounter a lone cross lying by a pit

That was not fortunate enough to find a grave to stand by?

That was also my mother, Sir!

My mother was not Yasoda.

That did not mean she was a Kausalya, either.

When I cried breathlessly of hunger

My mother never lifted me up to feed with trifles-on-fingertips

From a silver bowl showing me the full moon.

When I plagued her for gingelly candy,

She was either irritated or beat me black and blue, Sir,

But never implored me over and over to take baby snacks.

When I could never see a trace of delight in her eyes for once,

What damn poem do you expect me to write on such a mother?

If all others praise their mothers in paeans, well, let them.

Their mothers are blessed noblewomen,

And they never had to worry for their next meal.

What, after all, was my mother?

She was nameless, and had always been called in ‘hey’s, ‘you’s

And was never destined for a respectful address.

Poor wretch! She moiled for life for a mouthful of grovel.

If I venture to write a few lines of rune

Do you think the phonemes would consent?

Prosody would accommodate?

When all mothers were asleep oblivious to the world

That labor mother of mine was abused amidst heaps of threshed grain;

When all those rich mothers were receiving best-mother awards

My street-wench mother was paying for quenching her thirst with a gulp of water.

When all their mothers had been de facto leaders and ruled

My wretched mother was staging protests in front of government offices;

If the word ‘mother’ triggers in others some glorious images 

Of their mothers feeding them or singing them lullabies,

It triggers the images of one toiling in the fields…

Either weeding out or carrying loads overhead in a salver, Sir!

What do you expect me to write

On my crude, uncivil mother

Who had no sense of her womanhood from day break

Until the moment my dad raps her at night? 

Sir, my mother never sang me lullabies…

For, her gullet had gone dry of hunger.

She did not even gently put me to sleep…

Her hands had long turned to agricultural implements.

You don’t know sir!

When all the children went out for picnic

Holding the little fingers of their mothers

I was tucking myself in a footling breech position

In the belly vale of my mother, Sir!

When all children were hailing their mothers

As visible examples of the invisible God

Sir, I was scolding my mother with vengeance

For having failed to pay my school fee. 

When the sons were upset

For a mere headache of their rich noble mothers

I was just cursing within

why my sick mother had not died yet.

What could I say?

After coming home drenched in rain once,

When I reached for her sari to dry my head

A thousand patches jeered at me, sir!

As I child when I greedily

pressed my mouth to her breast in hunger

You don’t now, her bare ribs pricked me, sir!

Sir! Say whatever you like. But

Amidst a host of mothers reviled as beasts

Who yean offspring that treat fellow beings as beasts

To speak of my mother

Who is just a human being and nothing else,

This language, this poesy are grossly inadequate! 

.

Madduri Nagesh Babu

(15 August 1964 … Jan 10, 2005)

Telugu, Indian

Nagesh Babu  was born to  Anasuyamma  and Jakariah in Satuluru Village Near Narsarao Pet. He was a Graduate from Andhra Christian College Guntur,  Post Graduate in English Literature from Andhra University, Visakhapatnam  and an M. Phil  from Telugu University Hyderabad in Comparative Literature.  A very powerful Dalit Voice, he authored Velivada (1995), Rachabanda (1996), Loya (1997), Meerevutlu (1998) Nishani (1995, With Varadaiah, Teresh Babu and Khaza), Naraloka Prarthana, collection of Dalit Christian poetry (Dec.2002), and Godavari and Putta, long poems published posthumously.

అలగా తల్లి….

ఏ ప్రభుత్వాసుపత్రి శవాలకొట్టు ముందయినా

ఒక కన్నీటి మడుగును చూసారా… అది మా అమ్మే

ఏ సమాధుల దొడ్లోనయినా కనీసం చావుబండకి నోచుకోని

బొందమీద మొలిచిన ఏకాకి శిలువని చూసారా?…

అదీ మా అమ్మేనండీ

మా అమ్మ యశోద కాదు

అలాగని కౌసల్యా కాదు.

ఆకలై గుక్కపట్టి ఏడుస్తున్న నన్నెత్తుకుని చందమామను చూపిస్తూ

వెండిగిన్నిల గోరుముద్దలు తినిపించలేదు మాయమ్మ

నూజీడీలకోసం మారాం చేస్తే నాలుగు తన్ని కసురుకుందేకాని

కొసరి కొసరి బేబీ బిస్కట్లు తినిపించలేదు మాయమ్మ.

ఆమె కళ్ళల్లో ఎన్నడైనా ఒక్క దీపమైనా వెలిగినజాడలేదే

అలాంటి మాయమ్మమీద ఏం కవిత రాయమంటారండీ

అందరూ వాళ్ళమ్మలమీద కావ్యాలల్లుతున్నారంటే

వాళ్ళతల్లులు రాజమాతలు కడుపులోచల్ల కదలని క్షీరమాతలు

మా అమ్మదేవుందండీ

అసే ఒసే అనే తప్ప ఒక పేరన్నదే లేనిది.

లంజముండా అని తప్ప గౌరవవాచకానికి నోచుకోనిది

బతుకంతా గుక్కెడు గంజినీళకోసమే దిగులుపడి డీలాపడ్డ పిచ్చిది

అలాంటి మా అమ్మమీద కవిత్వమంటే

అక్షరాలంగీకరిస్తాయంటారా?

లక్షణాలువొదుగుతాయంటారా?

అందరితల్లులూ ఆదమరిచి సుఖనిద్రలు పోతున్నప్పుడు

నా కూలితల్లి పంటకుప్పల మధ్య పరాభవమైపోయింది

ఉన్న తల్లులంతా ఉత్తమమాతల పురస్కారాలందుకుంటున్నప్పుడు

నా వాడతల్లి గుక్కెడు నీళ్ళు తాగినందుకు జరిమానాలు కడుతూ వుంది

అందరి తల్లులూ అపరనాయకురాళ్ళయి ఏలికలు చేస్తున్నప్పుడు

నా అలగా తల్లి ప్రభుత్వాఫీసులముందు ధర్నాలు చేస్తూవుంది

ఎవరికైనా అమ్మంటే పాలుపడుతూనో జోల పాడుతూనో గుర్తొస్తే

నాకు మా అమ్మ కలుపుతీస్తూనో తట్టలు మోస్తూనో గుర్తొస్తుందండీ

కోడి కూసింది మొదలు రాత్రికి నాన్నతట్టిందాకా

తనకసలు ఒక ఆడదాన్నన్న సంగతే గుర్తుకురాని

నా మొరటుతల్లిమీద

ఏంరాయమంటారండీ?

నాకు మా అమ్మ ఎప్పుడూ జోలపాలేదండీ

దానిగొంతెప్పుడో ఆకలితో పూడుకుపోయింది

నన్ను మా అమ్మ ఎప్పుడూ జోకొట్టైనా లేదండీ

దాని చేతులెప్పుడో వ్యవసాయపనిముట్లుగా మారిపోయాయి.

పిల్లలందరూ తమతల్లుల చిటికినవేళ్ళు పుచ్చుకుని వనభోజనాలకెళ్తుంటే

నేను మా అమ్మ డొక్కలోయలోకి ముడుక్కుని పడుకునాను సార్!

బిడ్డలంతా తమ తల్లులని ప్రత్యక్షదైవాలుగా కీర్తిస్తుంటే

నేను ఫీజుకట్టలేని నా తల్లిని కసితీరా తిట్టిపోస్తున్నాను సార్!

కొడుకులందరూ తమ కలిగిన తల్లుల తలనొప్పులకే  తల్లడిల్లుతున్నప్పుడు

నేను నా రోగిష్టి తల్లి ఇంకా ఎందుకు చావలేదా అని గొణుక్కున్నాను సార్!

ఏం చెప్పమంటారండీ!

వానలో తడిసొచ్చి తుడుచుకుండామని  అమ్మకొంగందుకుంటే

కోటి మాసికలు  నన్ను వెక్కిరించాయండీ

చిన్నప్పుడు ఆకలై మా అమ్మరొమ్మును ఆబగా నోటికదుముకుంటే

నాకు దానిపక్కటెముకలు గుచ్చుకున్నాయండీ

ఏదేమైనా సార్!

సాటిమనుషుల్ని పశువులుగా చూసే పశువుల్ని కని

పశుమాతలుగా దూషించబడుతున్న లక్షలాది తల్లుల మధ్య

మనిషికాక మరేమీ కాని నా తల్లిగురించి చెప్పాలంటే

ఈ భాషా ఈ కవిత్వం ఎప్పటికీ సరిపోవు సార్!

.

మద్దూరి నగేష్ బాబు

ఇల్లు… లియొనిడస్ ఆఫ్ అలెగ్జాండ్రియా, గ్రీకు కవి

నీ ఇంటిని అంటిపెట్టుకో! ఎంత పాడుబడ్డ పాక అవనీ,
నిన్ను తలదాచుకోనిస్తుంది, చలికాచుకుందికి ఒక పొయ్యిదొరుకుతుంది.
ఎంత పనికిరాని నేల అయినా కూరగాయలు పండకపోవు,
తినడానికి దేముడు ఏది అనుగ్రహిస్తే అనుగ్రహించనీ,
నది ఒడ్డున విచ్చలవిడిగా మొలిచినవో, కొండ వాలులో
అరకొరగా పండినవో, గింజలూ, కందమూలాలూ దొరకకపోవు;
ఎంత నిరాశక్తంగా కనిపించినా,ఆ పూరిగుడిశే,
ప్రపంచాన్ని పొందినా దొరకని మనశ్శాంతిని ఇస్తుంది సుమా!
.

(గ్రీకు నుండి అనువాదం: రాబర్ట్ బ్లాండ్)

.

లియొనిడస్ ఆఫ్ అలెగ్జాండ్రియా

గ్రీకు కవి

Home

.

Cling to thy home! If there the meanest shed

Yield thee a hearth and shelter for thy head,

And some poor plot, with vegetables stored,

Be all that Heaven allots thee for thy board,—

Unsavory bread, and herbs that scattered grow

Wild on the river brink or mountain brow,

Yet e’en this cheerless mansion shall provide

More heart’s repose than all the world beside.

.

Leonidas of Alexandria

(From the Greek by Robert Bland)

Poem Courtesy:

The World’s Best Poetry.

Eds: Bliss Carman, et al,

Volume I. Of Home: of Friendship.  1904.

Poems of Home: V.  The Home

http://www.bartleby.com/360/1/179.html

నీకు నా కవితలు నచ్చితే…ఇ. ఇ. కమ్మింగ్స్, అమెరికను కవి

నీకు నా కవితలు నచ్చితే
సాయంత్రం వేళ వాటిని కొద్ది దూరంలో నీ వెనుక అనుసరించనీ.

అప్పుడు ప్రజలు అంటారు:
“ఈ త్రోవలో నేనొక రాకుమారి వెళ్ళడం చూశాను
తన ప్రియుడిని కలుసుకోడానికి …
(అప్పటికి చీకటి పడింది)
ఆమె వెనుక ఏమీ తెలియని, పొడగరులైన పొడవైన,
సైనికులు అనుసరించడం చూశాను.
.
ఇ. ఇ. కమ్మింగ్స్
అమెరికను కవి

If you like my poems…  let them

 

.

if you like my poems let them 
walk in the evening,a little behind you 

then people will say 
“Along this road i saw a princess pass 
on her way to meet her lover(it was 
toward nightfall)with tall and ignorant servants.” 

.

E E Cummings

Poem Courtesy:

http://www.inspire-us.com/poems/cummings.html

%d bloggers like this: