అనువాదలహరి

సెయింట్ అగస్టీన్ జీవితంలో ఒక రోజు… అజ్ఞాత కవి

సెయింట్ అగస్టీన్ చాలసేపు ఆ పేజీమీద దృష్టిపెట్టాడు,
సందేహాల పరంపర అతని మనసంతా అలముకుంది;
భగవంతుని నిగూఢమైన స్వరూపంలో,
మూడు మూర్తులు కలగలసి ఎలా ఉన్నాయి, అని ఆలోచించాడు.
అతనికి ఆలోచిస్తున్నకొద్దీ అతనికి అసాధ్యంగా కనిపించసాగింది
ఒకదాని తర్వాత ఒకటి ఒరుసుకొస్తున్న సందేహాలు నివృత్తిచెయ్యడం
పెను తుఫానులో చిక్కుకున్న ఓడని
అదృష్టం ఎక్కడకి విసిరెస్తే అక్కడకి చేరినట్టు 
అతని మనసు కకావికలమై, సాంత్వన దొరకక అల్లాడుతోంది.

బుర్రవేడేక్కిపోయి, సంపుటాన్ని మూసి పక్కనబెట్టి
సముద్రపొడ్డుకి కాసేపు మనశ్శాంతికోసం తిరగడానికి వెళ్ళేడు
గుసగుసలాడుతున్న తరగలతో గుసగుసలాడుతూ
మంద్రంగా వీచసాగింది సాయంవేళ చిరుగాలి.
వెడల్పైన ఆ తీరం వెంట సెయింట్ అగస్టీన్
మనసుదొలుస్తున్న సమస్యతో అటూ ఇటూ తిరుగాడుతుంటే
అతని కళ్ళముండు ఒక చిన్న కుర్రాడు కనిపించాడు
పక్కన ఉప్పుటేరు సముద్రంలో కలుస్తున్నచోట
చాల ఏకాగ్రతతో ఏదో పని చేసుకుంటూ…

చక్కగా మెరుస్తున్న ఇసుకలో అట్టే లోతులేని
ఒక చిన్న గొయ్యి ఆ బాలుడు తవ్వడం గమనించాడు.
చాలా మృదువైన గొంతుతో ఆ కుర్రాణ్ణి సంబోధిస్తూ,
“బంగారు తండ్రీ! నువ్వు ఏమిటి చేస్తున్నావు?
ఎందుకు చేస్తున్నావో నాకు అర్థమయేలా చెప్పవా?” అని అడిగేడు.
అప్పుడా కుర్రాడు అన్నాడు, “స్వామీ! చాలా చిన్న పనే,
సముద్రంలో నీరంతా ఈ గొయ్యిలోకి పోయేలా తవ్వుతున్నాను.”

“ఓరి పిచ్చి సన్నాసీ!” సెయింట్ అగస్టీన్ జాలిగా నవ్వేడు,
“ఆ చిన్ని గుంతలో ఈ సముద్రమంతా ఇమడగలదనుకుంటున్నావా?”
“ఓ పిచ్చి సన్యాసీ,” కుర్రాడు బదులు నవ్వేడు, “మీ ప్రయత్నం
నేను పడుతున్న కష్టం కంటే తెలివి తక్కువది కాదూ?!
మీరు భగవంతుని ఆంతర్యాన్నీ, ఆలోచనలనీ
మనిషి మేధ అనే చిన్న పరికరం పరిధిలో కనుక్కోవాలని చూడటం లేదూ?!
ఓ అగస్టీన్ మహామునీ, త్వరలో, అదెంత సుదూర భవిష్యత్తు కానీ,
పరిమితమైన జ్ఞానంతో అపరిమితమైన దైవత్వాన్ని కనుక్కోగలిగే ముందరే
నేను ఈ గుంతలోకి సముద్రాన్ని తప్పకుండా మళ్ళించగలుగుతాను.”
.
అజ్ఞాత కవి

.

A Passage in the Life of Saint Augustine

Long pored Saint Austin o’er the sacred page,

  And doubt and darkness overspread his mind;

On God’s mysterious being thought the Sage,

  The Triple Person in one Godhead joined.

  The more he thought, the harder did he find

To solve the various doubts which fast arose;

  And as a ship, caught by imperious wind,

Tosses where chance its shattered body throws,

So tossed his troubled soul, and nowhere found repose.

Heated and feverish, then he closed his tome,

  And went to wander by the ocean-side,

Where the cool breeze at evening loved to come,

  Murmuring responsive to the murmuring tide;

  And as Augustine o’er its margent wide

Strayed, deeply pondering the puzzling theme,

  A little child before him he espied:

In earnest labor did the urchin seem,

Working with heart intent close by the sounding stream.

He looked, and saw the child a hole had scooped,

  Shallow and narrow in the shining sand,

O’er which at work the laboring infant stooped,

  Still pouring water in with busy hand.

  The saint addressed the child in accents bland:

“Fair boy,” quoth he, “I pray what toil is thine?

  Let me its end and purpose understand.”

The boy replied: “An easy task is mine,

To sweep into this hole all the wide ocean’s brine.”

“O foolish boy!” the saint exclaimed, “to hope

  That the broad ocean in that hole should lie!”

“O foolish saint!” exclaimed the boy; “thy scope

  Is still more hopeless than the toil I ply,

  Who think’st to comprehend God’s nature high

In the small compass of thine human wit!

  Sooner, Augustine, sooner far, shall I

Confine the ocean in this tiny pit,

Than finite minds conceive God’s nature infinite!”

.

Anonymous

The World’s Best Poetry.

Eds: Bliss Carman, et al.

Volume IV. The Higher Life.  1904.

The Divine Element—(God, Christ, the Holy Spirit)

స్పందించండి

Fill in your details below or click an icon to log in:

వర్డ్‌ప్రెస్.కామ్ లోగో

You are commenting using your WordPress.com account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

ట్విటర్ చిత్రం

You are commenting using your Twitter account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

ఫేస్‌బుక్ చిత్రం

You are commenting using your Facebook account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

గూగుల్+ చిత్రం

You are commenting using your Google+ account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

Connecting to %s

%d bloggers like this: