అనువాదలహరి

మరచిన జాతీయ చిహ్నం… వచేల్ లింజీ అమెరికను కవి

(జాన్ పి. ఆల్ట్ గెల్డ్ (30 డిశంబరు 1847- మార్చి 12 1902) స్మృతిలో)

Read about John P Altgeld here

మరుగుపడ్డ జాతి చిహ్నమా… ఆ రాతి క్రింద ప్రశాంతంగా నిద్రించు…
కాలం ఇక తనపని చూసుకుంటుంది… మట్టి నీ సంగతి చూసుకునేట్టుగానే.

“హమ్మయ్య, అతన్ని కప్పెట్టాం’ అనుకుంటున్నారు నీ శత్రువులు, లోన సంతసిస్తూనే
వాళ్ళ విచాఆన్ని సమర్థవంతంగా నటించేరు, ద్వేషాన్ని ప్రకటించకుండా  
వాళ్ళు నీ మీద గుర్రు మన్నారు, దూషించేరు, తిట్టిదిగపోశారు ప్రతిరోజూ
ఇవేళ నువ్వు మరణించడంతో, నిన్ను పొగిడి… పక్కనబెట్టారు.

నీగురించి ఇతరులు మౌనంగానో, భయంతోనో, నిజంగానో విచారించేరు
తినడనికి రొట్టెదొరకని వితంతువూ, యవ్వనంకరువైన కుర్రాడూ
ఎగతాళికి, చీదరానికీ గురైనవారూ, బాధితులూ, నిస్సహాయులూ, పేదలూ …
నిన్ను గుర్తుపెట్టుకోవలసినవాళ్ళంతా… ఇక నిన్ను గుర్తుపెట్టుకోరు.

నిన్ను అభిమానించినవారేరీ? ఇక ఏ పేరుపెట్టి పిలుస్తారు
నీ శవం మీద వందలు వందలుగా వాలి శోకించిన వాళ్ళు?
వాళ్లు కొన్ని వందలమంది వీరుల పేర్లని స్మరిస్తారు…
మరో వంద జాతీయ చిహ్నాలు ఎగురుతాయి నీ పిల్లల పిల్లలై…
వాటి రెక్కలలోని శక్తి నువ్వు కలగన్న కలల శక్తే
మానవజాతి సేవలో అలసిన నీ ఆత్మ స్థైర్యమే!

మరుగుపడ్డ జాతి చిహ్నమా… ఆ రాతి క్రింద ప్రశాంతంగా నిద్రించు…
కాలం ఇక తనపని చూసుకుంటుంది… మట్టి నీ సంగతి చూసుకునేట్టుగానే.
నిద్రించు, ఓ ధైర్యశాలీ! మేధావీ! జ్ఞానజ్యోతి రగిలించినవాడా!
ఏదో పేరులో బ్రతకడం కంటే జాతిస్మృతిలో జీవించడమే గొప్ప!
ఏదో పేరులో బ్రతకడం కంటే జాతిస్మృతిలో జీవించడమే చాలా చాలా గొప్ప!
.
వచేల్ లింజీ

November 10, 1879 – December 5, 1931

అమెరికను కవి

.

The Eagle that is Forgotten

(John P. Altgeld: Dec. 30, 1847–March 12, 1902.)

Sleep softly … eagle forgotten … under the stone.

Time has its way with you there, and the clay has its own.

“We have buried him now,” thought your foes, and in secret rejoiced.

They made a brave show of their mourning, their hatred unvoiced.

They had snarled at you, barked at you, foamed at you day after day;

Now you were ended. They praised you … and laid you away.

The others that mourned you in silence and terror and truth,

The widow bereft of her crust, and the boy without youth,

The mocked and the scorned and the wounded, the lame and the poor,

That should have remembered forever … remember no more.

Where are those lovers of yours, on what name do they call—

The lost, that in armies wept over your funeral pall?

They call on the names of a hundred high-valiant ones;

A hundred white eagles have risen, the sons of your sons.

The zeal in their wings is a zeal that your dreaming began,

The valor that wore out your soul in the service of man.

Sleep softly … eagle forgotten … under the stone.

Time has its way with you there and the clay has its own.

Sleep on, O brave-hearted, O wise man, that kindled the flame—

To live in mankind is far more than to live in a name;

To live in mankind, far, far more … than to live in a name.

.

Vachel Lindsay

November 10, 1879 – December 5, 1931

American Poet

The New Poetry: An Anthology.  1917.

Harriet Monroe, ed. (1860–1936).

http://www.bartleby.com/265/192.html

ప్రకటనలు

స్పందించండి

Fill in your details below or click an icon to log in:

వర్డ్‌ప్రెస్.కామ్ లోగో

You are commenting using your WordPress.com account. నిష్క్రమించు /  మార్చు )

గూగుల్+ చిత్రం

You are commenting using your Google+ account. నిష్క్రమించు /  మార్చు )

ట్విటర్ చిత్రం

You are commenting using your Twitter account. నిష్క్రమించు /  మార్చు )

ఫేస్‌బుక్ చిత్రం

You are commenting using your Facebook account. నిష్క్రమించు /  మార్చు )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: