అనువాదలహరి

సానెట్ 1… షేక్స్పియర్

ఇది షేక్స్పియర్ 400 వ వర్థంతి సంవత్సరం

ఈ కవితలన్నీ ఒక అజ్ఞాత యువకుణ్ణి (Mr. W H) ఉద్దేశించి వ్రాసినవి 

బహుశా పెళ్లి చేసుకుందికి నిరాకరిస్తున్న ఈ యువకుణ్ణి సున్నితంగా పరోక్షంగా మందలిస్తున్నట్టు కనిపిస్తుంది

.

సుందరమైన జీవకోటి పరంపరాభివృద్ధిచెందాలని ఆశిస్తాము

దానివల్ల అందమనే గులాబీ ఎన్నడూ వాడకుండా ఉంటుంది;

శుభలక్షణాలున్న ఒక తరం ముగిసిపోయే వేళకి దాని

లే లేత వారసత్వం వాటిని కొనసాగించడానికి ఆయత్తమౌతుంది;

కానీ, నువ్వు నీ ఉజ్జ్వలమైన కనులకి వాటి వెలుగుతోనే

వాటిని చూసి మురిసిపోయే గుణం అలవరచుకున్నావు

వాటి ప్రతిరూపాలుండవలసినచోట కరువు ఏర్పరుస్తూ.

నీకు నువ్వే శత్రువువై, నిర్దాక్షిణ్యంగా ప్రవర్తిస్తున్నావు;

సృష్టికే సరి కొత్త ఆభరణానివైన నువ్వు,

వన్నెల వసంతానికి ఏకైక వైతాళికుడవైన నువ్వు

మొగ్గలోనే నీ అందాన్ని త్రుంచడానికి ప్రయత్నిస్తున్నావు

ఓ పిచ్చి కన్నా, పిసినారివై నీ సంపద వృధాచేస్తున్నావు.

ప్రకృతిని కరుణించు; లేకుంటే నే చెప్పబోయే తిండిపోతు

ప్రకృతి పాలే కాదు, నీ పాలూ సమాధిపాలు చేస్తుంది. 

.

షేక్స్పియర్

William Shakespeare

 

.

Sonnet 1

.

From fairest creatures we desire increase,

That thereby beauty’s rose might never die,

But as the riper should by time decease,

His tender heir might bear his memory:

But thou contracted to thine own bright eyes,

Feed’st thy light’s flame with self-substantial fuel,

Making a famine where abundance lies,

Thy self thy foe, to thy sweet self too cruel:

Thou that art now the world’s fresh ornament,

And only herald to the gaudy spring,

Within thine own bud buriest thy content,

And, tender churl, mak’st waste in niggarding:

Pity the world, or else this glutton be,

To eat the world’s due, by the grave and thee.

.

Shakespeare

Poem Courtest:

http://www.shakespeares-sonnets.com/sonnet/1

 

ప్రకటనలు
%d bloggers like this: