అనువాదలహరి

జీవితం హాయిగా ఉంది… లాంగ్ స్టన్ హ్యూజ్, అమెరికను

నేను నది ఒడ్డుకి వెళ్ళేను,
ఒడ్డున కూచున్నాను; ఆలోచించడానికి
ప్రయత్నించేను గాని కుదరలేదు.
అందుకని అందులోకి గెంతి మునకవేశాను.

ఒక సారి పైకి వచ్చి గట్టిగా అరిచేను
రెండో సారి పైకి వచ్చి బిగ్గరగా అరిచేను!
ఆ నీళ్ళేగాని చల్లగా ఉండి ఉండకపోతే
అందులో మునిగి చచ్చిపోయేవాడిని.  

కానీ ఆ నీళ్ళు చల్లగా ఉన్నాయి!  చాలా చల్లగా!
*
నేను ఎలివేటరు ఎక్కేను
క్రిందనుండి పదహారో అంతస్థుకి.
నా బిడ్డ గురించి ఆలోచించేను.
ఒక్కసారి కిందకి దూకెద్దామా అనిపించింది.

నే నక్కడ నిలబడి అరిచేను!
అక్కడే నిలబడి విలపించేను!
నేనే గాని అంత ఎత్తున ఉండకపోతే
నేను కిందకి దూకి చచ్చిపోయేవాడిని.

కానీ అక్కడ ఎత్తుగా ఉంది! చాలా ఎత్తుగా!
*
నేను ఇంకా ఇక్కడ బతికే ఉన్నాను కనుక
నేనిక ఇక బతికీగలనని అనుకుంటున్నాను.
నేను ప్రేమకోసం మరణించి ఉండొచ్చు,
కాని నేను పుట్టింది బతకడానికి.  

నువ్వు నా అరుపులు విని ఉండొచ్చు
నేను ఏడవడమూ చూసుండొచ్చు…
కానీ, మనసైన పిల్లా, నేను నరకానికి పోతాను
నువ్వు నేను ఆత్మహత్య చేసుకోవడం చూస్తే!  
 
జీవితం బాగుంది! మదిర అంత! జీవితం హాయిగా ఉంది!

.

లాంగ్ స్టన్ హ్యూజ్

అమెరికను.

.

Image courtesy: http://4.bp.blogspot.com
Image courtesy: http://4.bp.blogspot.com

 

.

Life Is Fine

I went down to the river,
I set down on the bank.
I tried to think but couldn’t,
So I jumped in and sank.

I came up once and hollered!
I came up twice and cried!
If that water hadn’t a-been so cold
I might’ve sunk and died.

But it was Cold in that water! It was cold!

I took the elevator
Sixteen floors above the ground.
I thought about my baby
And thought I would jump down.

I stood there and I hollered!
I stood there and I cried!
If it hadn’t a-been so high
I might’ve jumped and died.

But it was High up there! It was high!

So since I’m still here livin’,
I guess I will live on.
I could’ve died for love–
But for livin’ I was born

Though you may hear me holler,
And you may see me cry–
I’ll be dogged, sweet baby,
If you gonna see me die.

Life is fine! Fine as wine! Life is fine!

.

Langston Hughes

(February 1, 1902 – May 22, 1967)

American

ప్రకటనలు

జీవితంలో చెడు చాలా చూశాను … యూజెన్యో మోంటేల్, ఇటాలియను కవి

జీవితంలో చెడు చాలా చూశాను;

ఎండిందనుకున్న దొంగయేరు అదాత్తున పొంగినట్టు,

ఎండకి మాడిపోయిన ఆకులు ముడుచుకుపోయినట్టు,

పరిగెడుతున్న గుఱ్ఱం దబ్బున కూలబడినట్టు.

మంచి అంతగా ఎరుగను; దైవం ఎందుకు

నిర్లిప్తంగా ఊరుకుందా అన్న ఆశ్చర్యం తప్ప;

అది పగలే నిద్రలో మునిగిన శిలావిగ్రహం లాటిది

ఎక్కడో గగనతలంలో ఎగురుతున్న డేగలాంటిది.

.

యూజెన్యో మోంటేల్

(12 October 1896 – 12 September 1981)

ఇటాలియను కవి

 .

.

Evil I’ve often encountered in life

.

Evil I’ve often encountered in life;

it was the strangled rivulet gurgling,

it was the shriveling of parched

leaves, it was the horse falling heavily.

 

Good I have not known; except the wonder

that reveals divine Indifference;

it was the statue in the somnolence

of noon, and the cloud, and the hawk flying high.

.

(Translation by: AS Kline)

Eugenio Montale

(12 October 1896 – 12 September 1981)

Italian poet, prose writer, editor and translator, and recipient of the 1975 Nobel Prize in Literature

Poem Courtesy: http://www.poetryintranslation.com/PITBR/Italian/Montale.htm#_Toc326745981

రుబాయీ- XVI, ఉమర్ ఖయ్యాం, పెర్షియను కవి

ఒకటి తర్వాత ఒకటి పగలూ రాత్రీ ద్వారాలుగా ఉన్న

ఈ పాడుబడ్డ సత్రంలో, చూడు, సుల్తానులు

ఒకరి వెనక ఒకరు ఇక్కడ బసచేసిన ఆ గంటా, ఘడియా

తమ వైభవాల్ని ప్రదర్శించి, ఎవరిత్రోవన వాళ్ళు పోయారో!

.

ఉమర్ ఖయ్యాం

18 May 1048 – 4 December 1131

పెర్షియను కవి

..

Rubaiyat – XVI

.

Think, in this battered Caravanserai

Whose doorways are alternate Nights and Day,

How Sultan after Sultan with his pomp

Abode his hour or two, and went his way

.

Omar Khayyam

18 May 1048 – 4 December 1131

Persian Poet, Philosopher, Mathematician, Astronomer

https://ia700508.us.archive.org/20/items/rubaiyatfitzgera00omar/rubaiyatfitzgera00omar_bw.pdf

సూక్తి … మార్షల్, ప్రాచీన రోమను కవి

గతకాలపు కవులని తీసిపారెస్తావు

జీవితం బాగులేదని నిందిస్తావు.

నీ స్తోత్రాలకి ఒక దణ్ణం; నీ పొగడ్తలు

పడి చావవలసినంత గొప్పవేమీ కావు

.

మార్షల్

క్రీ. శ. 1 వ శతాబ్ది.

ప్రాచీన రోమను కవి

.

 Epigram

 .

You puff the poets of other days,

The living you deplore.

Spare me the accolade: your praise

Is not worth dying for.

 

Martial

Marcus Valerius Martialis , known in English as Martial (March 1, between 38 and 41 AD – between 102 and 104 AD), was a Roman poet from Hispania (the Iberian Peninsula) best known for his twelve books of Epigrams, published in Rome between AD 86 and 103, during the reigns of the emperors Domitian, Nerva and Trajan. In these short, witty poems he cheerfully satirizes city life and the scandalous activities of his acquaintances, and romanticizes his provincial upbringing. He wrote a total of 1,561, of which 1,235 are in elegiac couplets. He is considered to be the creator of the modern epigram.

II… లావొ జూ సంకలనం (చీనీ) నుండి

ప్రపంచానికి అందాన్ని అందంగానే తెలుసు
అందుకే అక్కడ కురూపితనం కూడా ఉంది.
ప్రపంచానికి మంచిని మంచిగానే తెలుసు
అందుకే అక్కడ చెడు కూడా ఉంది.
అస్తిత్వమూ, శూన్యమూ ఒకదాన్నొకటి సృష్టించుకుంటాయి
కష్టమూ, సుళువూ ఒకదాన్నొకటి నిర్వచించుకుంటాయి,
పొడవూ, పొట్టీ ఒకదానికొకటి హద్దులేర్పరచుకుంటాయి,
ఎత్తూ, పల్లమూ ఒకదానిమీద ఒకటి ఆధారపడతాయి.
గళమూ, స్వరమూ ఒకదాన్నొకటి శృతిలో ఉంచుకుంటాయి,
పాతదీ, కొత్తదీ ఒకదాన్నొకటి అనుసరిస్తాయి,
విజ్ఞులు  కర్మకి అకర్మ ద్వారా కట్టుబడి ఉంటారు,
మౌనంద్వారా చెప్పదలచుకున్నది వ్యక్తపరుస్తారు.
ఒక రీతిలో కొన్ని వేల జీవులు సృష్టించబడతాయి
అంతమాత్రం చేత దానిమీద అధికారం ముద్రించబడదు
ఏ ఆధిపత్యం లేకుండా జీవితం ప్రసాదిస్తుంది.
వాటికి ఉపకారం చేసినా కృతజ్ఞత ఆశించదు.
దాని పని అదిచేసుకుపోతూ, ఏ యోగ్యతా ప్రకటించదు.
అది యోగ్యత ప్రకటించనంత మాత్రం చేత
అందులో యోగ్యత లేదని అర్థం కాదు.

.

లావొ జూ  సంకలనం (చీనీ) నుండి

Autumn Storm on the River - Liu Songnian (16th century)
Autumn Storm on the River – Liu Songnian (16th century)

II

The world knows beauty as beauty,

So there is then ugliness.

The world knows good as good,

So there is then the bad.

As is and is-not create each other,

The hard and easy define each other,

The long and short delimit each other,

The high and low depend on each other,

Voice and music harmonise with each other,

Last and next follow each other.

So the wise adhere to action through non-action,

And communicate the teaching without words.

From the Way come the myriad creatures

Yet it imposes no authority.

It gives them life without possession.

It benefits them but asks no thanks.

It does its work but claims no merit.

Because it claims no merit

Merit is never lacking in it.

.

(From: Lao Tzu: Tao Te Ching (The Book of The Way and its Virtue))

Translated by AS Kline

 

Poem Courtesy:

http://www.poetryintranslation.com/PITBR/Chinese/TaoTeChing.htm#anchor_Toc42848702

The Tao Te Ching (or Daodejing, in pinyin) is a classic Chinese Taoist text dating from at least the fourth century BC. According to tradition it has its origins even earlier, around the sixth century BC. The title may be translated as Instruction regarding the Way of Virtue. Consisting of eighty-one short sections in a poetic style, the text ranges widely in content, from practical advice to universal wisdom, embracing politics, society and the personal. The emphasis is on the right view and understanding of existence, the Way of the cosmos, and the text sets out to transmit an informed awareness of being that leads to personal harmony. The Taoist inclination to refer to the natural background to human existence when considering the human is widely in evidence. The literary style is terse and often cryptic, so that multiple interpretations of the individual sections are often possible, but the essence of the work is clear, in communicating an approach to life which is in accord with the natural, and so conducive to spiritual tranquility and resilience.

 

Like the Homeric texts, the Tao Te Ching has been ascribed to a single author and to many. Traditionally the author was one Lao-Tzu (Laozi) which is an honorary title meaning the ‘Old Master’. In the earliest ‘biographies’ it is claimed that he was a contemporary of Confucius (551-479BC) or that he lived during the Warring States period of the fifth or fourth century BC, and in legend he departs for the western borders, to live there as a hermit, after first writing the text of the Way, leaving it behind for the instruction of others. Archaeological evidence continues to move the earliest evidence of the text further back in time, but as yet the claims as to single authorship or an effort of compilation by many writers cannot be resolved. Regardless of authorship, the text remains immensely influential in the later development of Taoist thought and practice.

బందీ… లిలీ ఏ లాంగ్, అమెరికన్ కవయిత్రి

“నేను” అనబడే ఈ ఒంటరి జైలులో

ఈ సృష్టి ప్రారంభానికి ముందునుండీ బందీని.

నేను విడుదలయేసరికి,  తెల్లని నక్షత్రధూళితో,

ఈ లోకాలన్నీ పరిగెత్తాల్సిందే, మొదట పరిగెత్తి నట్టు.

నేను గోడకేసి నాచేతులు బాదుకుంటాను, తీరా చూస్తే

కొట్టుకుంటున్నది నాగుండెకే. ఎంత గుడ్డితనం! ఏమీ సంకెల!

.

లిలీ ఎ లాంగ్

(1862 – 1927)

అమెరికను కవయిత్రి

.

Immured

.

Within this narrow cell that I call “me”,

I was imprisoned ere the worlds began, 

And all the worlds must run, as first they ran,         

In silver star-dust, ere I shall be free.     

I beat my hands against the walls and find            5

It is my breast I beat, O bond and blind!

.

Lily A. Long

(1862- 1927)

American Poetess

.

Poem Courtesy:

A Magazine of Verse. 1912–22

Ed: Harriet Monroe, (1860–1936)

http://www.bartleby.com/300/15.html

 

 

 

అందమూ – నిర్మలత్వమూ… సాఫో, ప్రాచీన గ్రీకు కవయిత్రి

ఒక సుందరమైన పురుషుడు

చూపులకి మాత్రమే అందంగా ఉంటాడు

నిర్మలమైన పురుషుడు నిర్మలంగానే కాకుండా

అందంగా కూడా ఉంటాడు.

.

సాఫో

క్రీ. పూ. 7 వశతాబ్ది 

ప్రాచీన గ్రీకు కవయిత్రి

                                                    Sappho

 

The Handsome and the Pure

.

The handsome man is handsome

only in looks.

The Pure man pure as well as

Handsome.

.

Translated by : George Theodoridis)

Sappho

( 7th Century BC)

Greek Poetess

Poem Courtesy:

http://www.poetryintranslation.com/PITBR/Greek/SapphoPoems.htm

Run Planets, Run!… D. Vijaya Bhaskar, Telugu, Indian

Run Planets, Run!

There you see,

Man is coming after you!

Don’t be conned by his sacred band of hair

there are drills hid in his hand.

Be on guard!

He is visiting to steal and stash away  your riches.

Thinking with thousand brains

Man can reach out for you

stretching out hands hundred times as many;

he is running mad after you, planets,

one after another.

He can scoop out mineral wealth

with the cups of his hands;

Can chew up the rich elements like sugary wafer;

And, like a bear, can tear off your fertile wombs.

Well, if you don’t trust me,

come here and see for yourself…

The open wounds of the Earth,

the drying up once perennial springs,

wakes of disappearing greenery,

and the CFC-scissored protective layers.

Only the son of Anjana*1 tried to gobble Sun, then

There are many sons of element Vayu*2  today

who want to gobble up the earth .

His pangs of hunger start with exploration

and cease with total cessation.

His grasp was so cunning

And he has many colors up his sleeve

which even the chameleon was ignorant of.

He is the master trickster

peerless amongst all beings.

If he could land there once

all your halos disappear in a trice

All your circular rings break to smithereens.

He can transform the hot to cold and vice versa.

He can make pick-locks for the doors of  universe

can confuse the creator himself

As not to identify his own creation;

Or,  a mother

to dis own her own child.

Man is the essence of material form.

He is a torch that can kill you with its light;

He is a curse that has no atonement.

O you Planets! Heavenly Spheres!

Pray! Run… Run… Run away

Beyond his reach … beyond the grasp of man!

To create this universe, perhaps, one needs billion Gods.

But to annihilate it … just one man is enough!

.

(Note *1:   According to Hindu Mythology, Hanuman , Son of Anjana and Vayu tried to gobble up Sun mistaking it for a fruit.

*2:  Subtle reference to Gali ( Telugu name for Vayu) Janardhana Reddy,  the infamous Mining Baron and his ilk. )

Dirghasi Vijaya Bhaskar

Telugu

Indian.

Dr. D. Vijaya Kumar

.

గ్రహాల్లారా! పారిపొండి!
.

అదిగో వస్తున్నాడు  మనిషి
మీ వైపుకు దూసుకొస్తున్నాడు
జులపాలజుట్టు చూసిమోసపోకండి
చేతిలో గునపాలున్నవి
జాగ్రత్త పడండి!సంపదనంతా దోచుకుని
దాచుకోవస్తున్నాడు సహస్ర శిరస్సులతో
ఆలోచించి శతసహస్ర బాహువుల్ని
చాచుకుంటూ గ్రహరాశులవెంట
గంగవెర్రులెత్తుకుని వస్తున్నాడు మనిషి.
ఖనిజరాశుల్ని దోసెళ్లతో తోడెస్తాడు
ధాతు సంపదల్ని పూతరేకులుగా నమిలేస్తాడు
మీ గర్భకుహరాల్ని తోడేలై చీల్చేస్తాడు
నమ్మకపోతే ఇదిగో! ఇటుగా వచ్చిచూడండి!
భూమిగుండెలపై వేసిన సమ్మెటపోట్లు
విచ్చుకత్తులగాట్లు
ఇంకిపోతున్న  జీవజలధారలు,
అంతరిస్తున్న వనాల ఆనవాళ్ళు
కలుషిత కల్మషంతో కరిగిపోతున్న
రక్షణవలయాలు
తొలచి తొలచి గుండె గుజ్జు వొలుచుకుంటున్న గనుల గుర్తులు.
సూర్యుణ్ణి మింగేసిన అంజనీపుత్రుడొక్కడే ఆనాడు
భూమిని నమిలేస్తున్న వాయునందనులెందరో ఈనాడు
వాడి ఆకలి మంట అన్వేషణతో మొదలై
అంతంతో చల్లారుతుంది
మోసకారి మొసలిపట్టు వాడిది.
ఊసరవెల్లికి తెలియని రంగులు వాడికున్నవి.
ఏ జీవికీ లేని కాపట్య ప్రతిభ వాడి స్వంతం.

ఒక్క సారి కాలు మోపాడో!
మీ తేజో వలయాలు తుత్తునియలౌతాయి
పరివేషమండలాలు పటాపంచలైపోతాయి
ఉష్ణరాశుల్ని, శీతల సాంద్రతను తారుమారుచేస్తాడు
విశ్వప్రవేశద్వారాలకు  మారుతాళాలు చేస్తాడు
తన సృష్టినే బ్రహ్మ గుర్తించలేనంతగా
అమ్మ  తన బిడ్డనే కాదనుకునేట్టుగా
ఏమారుస్తాడు.
భౌతిక పదార్థానికి బౌద్ధిక రూపం మనిషి.
వెలుగుతో కాల్చే దీపం వాడు
నిష్కృతిలేని శాపం వాడు.
గోళాల్లారా! గ్రహాల్లారా!
మనిషికి దొరక్కుండా
పారిపొండి… దూరం దూరంగా
ప్రకృతిని సృజించడానికి ముక్కోటి దేవతలు కావాలేమో!
వినాశానికి మాత్రం ఒక్క మనిషి చాలు!
.
దీర్ఘాశి విజయ భాస్కర్
తెలుగు
భారతీయ కవి

అజ్ఞాత కుసుమం… లూయీ ఎలిజబెత్ గ్లూక్ , అమెరికను కవయిత్రి

(జీవితంలో చివరి క్షణాన్ని చక్కగా చెప్పిన కవిత )

వేదనకి అంతిమంగా
ఒక ద్వారం తెరుచుకుని ఉంటుంది.

నన్ను చెప్పనీ:  నాకు గుర్తుంది.
దాన్ని నువ్వు మరణం అంటావు.

నెత్తిమీద ఏవో చప్పుళ్ళు.  తమాలవృక్షాల
కొమ్మలల్లాడుతున్న చప్పుడు. ఎండిన నేలమీద
ఒక్క సారి తళుక్కుమని మెరిసిన నీరెండ
చైతన్యం
చీకటి గుంతలో కప్పడిపోయాక
బ్రతకడం దుర్భరం.

దానితో  అంతా సరి: నువ్వు భయపడినంతా అయింది
ఒక ఆత్మగా మిగిలి, మాటాడలేక
అకస్మాత్తుగా ముగిసిపోవడం
బిగుసుకున్న మట్టి కొద్దిగా లొంగడం.
నేను పిట్టలని అనుకున్నవి ఒక్కసారి
పొదల్లోంచి తుర్రుమని ఎగిరిపోయాయి.

మరో ప్రపంచం నుండి
ఇక్కడకు రావడం గుర్తులేని వాళ్ళకి చెబుతున్నా
నేను మళ్ళీ మాటాడగలను:
విస్మృతిలోంచి మరలి వచ్చిన ప్రతీదీ
మాటాడగలదు:

నా ప్రాణం మధ్యలోంచి
ఒక గొప్ప ధార పైకి ఎగజిమ్మింది
నీలి సముద్ర కెరటాలమీద నల్లని నీడల్లా.
.
లూయీ ఎలిజబెత్ గ్లూక్
22 ఏప్రిల్, 1943
అమెరికను కవయిత్రి

 

The Wild Iris

.

At the end of my suffering

there was a door.

 

Hear me out: that which you call death

I remember.

 

Overhead, noises, branches of the pine shifting.

Then nothing. The weak sun

flickered over the dry surface.

 

It is terrible to survive

as consciousness

buried in the dark earth.

 

Then it was over: that which you fear, being

a soul and unable

to speak, ending abruptly, the stiff earth

bending a little. And what I took to be

birds darting in low shrubs.

 

You who do not remember

passage from the other world

I tell you I could speak again: whatever

returns from oblivion returns

to find a voice:

 

from the center of my life came

a great fountain, deep blue

shadows on azure sea water.

.
Louise Elisabeth Glück

born April 22, 1943

American Poet

Awards

 

Pulitzer Prize for Poetry (1993)

Bollingen Prize in Poetry (2001)

US Poet Laureate (2003–2004)

 

Poem Courtesy: http://wonderingminstrels.blogspot.in/2003/04/wild-iris-louise-gluck.html

 

 

 

.

 

వసంతం… ఎడ్నా సెంట్ విన్సెంట్ మిలే, అమెరికను కవయిత్రి

వసంతమా! ఏమి పని ఉందని మళ్ళీ వచ్చేవు?

అందాలు తోడుతెస్తే సరిపోదు.

అప్పుడే విచ్చుకుంటున్న లేలేత చిగుళ్ళ

ఎర్ర దనాన్ని చూపించి నన్ను శాంతపరచలేవు.

నాకు తెలిసిందేదో నాకు తెలుసు.

కుంకుమపువ్వు కేసరాల మొనలవంక చూస్తుంటే

మెడమీద ఎండ చుర్రుమంటోంది.

మట్టి వాసన చాలా బాగుంది.

అంటే అక్కడ మృత్యువాసనలేదన్నమాట.

అయితే దానర్థం ఏమిటి?

ఒక్క నేలలోపలే మగాళ్ళ బుర్రల్ని

పురుగులు దొలచడం లేదు.

అసలు ప్రాణం దానిమట్టుకు దాని గురించి

 ఆలోచిస్తే ఏమీ లేదు….

ఒక ఖాళీ కప్పు, తివాసీ పరచని మేడమెట్టు.

ప్రతి ఏడూ కొండ మీంచి  దిగుతూ

ఓ వసంతమా,

మూర్ఖుడిలా ఏదో వాగుతూ, పూలు విరజిమ్మితే సరిపోదు.

.

ఎడ్నా సెంట్ విన్సెంట్ మిలే

February 22, 1892 – October 19, 1950

అమెరికను కవయిత్రి

 

 Edna St. Vincent Millay

 Spring

.

To what purpose, April, do you return again?

Beauty is not enough.

You can no longer quiet me with the redness

Of little leaves opening stickily.

I know what I know.

The sun is hot on my neck as I observe

The spikes of the crocus.

The smell of the earth is good.

It is apparent that there is no death.

But what does that signify?

Not only under ground are the brains of men

Eaten by maggots,

Life in itself

Is nothing,

An empty cup, a flight of uncarpeted stairs.

It is not enough that yearly, down this hill,

April

Comes like an idiot, babbling and strewing flowers.

.

Edna St. Vincent Millay

February 22, 1892 – October 19, 1950

American Poet

%d bloggers like this: