అనువాదలహరి

చర్చిలో… ఫెడ్కోవిచ్, యూక్రెయిన్ కవి

దేవుని మందిరం నిశ్శబ్దంగా, గంభీరంగా ఉంది.
అంతటా నిశ్చేష్టత అలముకుంది, ఎవరూ కదలడం లేదు
ఒక్క మతగురువు మాత్రమే పుస్తకంలోంచి
ప్రార్థనలు చదువుతున్నాడు;
ఉన్న ఒకే ఒక కొవ్వొత్తి తొందరగా కరిగిపోతోంది.  
గోడలమీది బంగారు విగ్రహాలు
క్రిందకి ఆశ్చర్యంతో చూస్తున్నాయి.

ఆ రాళ్ళ మీద, చల్లని కాలిబాట మీద
నాకు కనిపిస్తున్నది ఏమిటది?
ఒక యువ సైనికుడు శవపేటికలో నిద్రిస్తున్నాడు,
అతనికోసం ఏ సోదరీ శోకించడం లేదు;
ఏ తల్లీ దుఃఖంతో మూర్చపోవడం లేదు;
మైనపు కన్నీరు కారుస్తున్న కొవ్వొత్తీ
గుడ్లప్పగించి చూస్తున్న విగ్రహాలూ…
మతగురువు మృతుడికై చేసే ప్రార్థనలూ!
చివరిసారిగా ఆ అనాధకి ముద్దు ఇమ్మని వేడుకున్నాడు
ఎవరూ ముద్దుపెట్టుకుందికి వెళ్ళలేదు;
ఎవరూ వెళ్ళరు కూడా.   

ఆ నల్లని వస్త్రానికి మేకులు దిగ్గొట్టారు; కొవ్వొత్తి కరిగి రాలిపోయింది,
(ఏ సోదరీ శోకించడం లేదు;
ఏ తల్లీ దుఃఖంతో మూర్చపోవడం లేదు!)
ఈ సైనికుడు అనాధ– మరి శోకించేవారెవరు?

.

ఫెడ్కోవిచ్

(8.8.1834 –  1888)

యూక్రెయిన్ కవి

 

చివరలో  శోకించేవారెవరు? అన్న ప్రశ్నతో ఈ కవిత ముగిసినా, నిజానికి ఈ ప్రశ్నకి అసలు అంతరార్థం  తనకోసం శోకించేవారు లేనపుడు ఎవరికోసం చనిపోయినట్టు?

 

IN CHURCH

.

Sad and quiet is the House of God,

Stillness holds all and is held there.

Only the old priest reads prayers from a book;

A lonely candle is dying fast.

From the walls the statues of gold

Look down with a wondering stare.

 

And on the stones, on the cold pavement,

What do I see?

A young, dead soldier resting in a coffin,

No sister lamenting, nor mother fainting with grief;

Just a candle, dropping its wax-like tears,

And the stare of the statues,

And the priest saying prayers for the dead,

A last kiss beseeching for the dead orphan;

But none goes to kiss him. And no one will.

The black cover is nailed on; the candle, melting, falls.

(No sister lamenting, nor mother fainting with grief!)

This is a soldier, an orphan–then who should mourn?

.

(From Songs of Ukraina Tr. By Florence Randal Livesay)

JURI FEDKOVICH

(8.8.1834 –  1888)

Ukrain

http://digital.library.upenn.edu/women/livesay/ukraina/ukraina.html#87

2014 in review

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2014 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Sydney Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 11,000 times in 2014. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 4 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

మార్మిక మార్గము… దారా షుకోయ్, పెర్షియను కవి

దేముడినితప్ప మరెవ్వరినీ శరణు కోరకు
జంధ్యాలూ, తావళాలూ లక్ష్యానికి సాధనాలు మాత్రమే
ఈ నియమ నిష్ఠలన్నీ వట్టి బూటకాలూ, భేషజాలూ.
భగవంతుడిని అవి ఎలా చేరువ చేస్తాయి?   

రాజవడం సుళువు, ముందు పేదరికమేమిటో తెలుసుకో,
వానచినుకు సముద్రంగా మారగలిగినపుడు
ముత్యంగా ఎందుకు మారాలి?

బంగారం అంటిన చేతులే ముక్కవాసనవేస్తాయి గదా,
పాపం, బంగారం అంటుకున్న ఆత్మ గతి ఎలా ఉంటుందో!
ప్రతిరోజూ ఏదో ఒక చావు వార్త వింటూనే ఉంటావు,
నువ్వు కూడా పోవలసిందే. ఐనా నీ ప్రవర్తన ఎంత చిత్రంగా ఉంటుంది!   

బాటసారికి భుజం మీద బరువు ఎంత తక్కువుంటే
ప్రయాణంలో అతనికి అంత తక్కువ చింతలు ఉంటాయి.
నువ్వు కూడా ఈ ప్రపంచంలో బాటసారివే,
నీకు గాని తెలివి ఉంటే, ఇది సత్యమని తెలుసుకో.
నీలోంచి అహంభావాన్ని అవతలకి పారద్రోలు, ఎందుకంటే
గర్వమూ, దురహంకారంలా అదికూడా బరువే.  
భూమి మీద బ్రతికినన్నాళ్ళూ, స్వతంత్రంగా జీవించు.
ఇదే కాద్రి హెచ్చరిక. గుర్తుంచుకో.  
 
ఇది గుర్తుంచుకున్నవాడు, దినం తీర్చుకున్నాడు.
ఎవడు తననితాను కోల్పోయేడో, వాడు దేవుణ్ణి కనుగొన్నాడు .
ఎవడు దేముణ్ణి తనలోకాకుండా బయట వెతికేడో,  
తనతో పాటే తన వెతుకులాటనీ వెంట తీసుకుపోయాడు.
కాద్రీ తను వెతుకుతున్న దైవాన్ని తనలోనే చూసుకున్నాడు
మంచి మనసు కలిగుండడంతో దైవకృపకి పాత్రుడయ్యాడు.  
 
నువ్వు ఏ వస్తువుని చూడు, అందులో అతను కనిపిస్తాడు.
నీకు గుడ్డా? మరి “నేనే దేవుడిని” అని చెప్పుకుంటావేం?

.

దారా షుకోయ్

(20 March 1615 – 9 September 1659)

షాజహాన్ పెద్దకుమారుడు

పెర్షియను కవి

.

Dara Sikoh

.

On the Mystical Path
.
Turn to none except God,
The rosary and the sacred thread are but only a means to an end.
All this piety is conceit and hypocrisy,
How can it be worthy of our Beloved?

Kingship is easy, acquaint yourself with poverty,
why should a drop become a pearl when it can transform itself into an ocean?

Hands soiled with gold begin to stink,
how awful the plight of the soul soiled with gold is!
Day and night you hear of people dying,
you, too, have to die. How strange is your behaviour!

The more a traveller is unencumbered,
the less he feels worried on his journey.
You, too, are a traveller in this world,
Take this as certain, if you are wakeful.
Drive egoism away from you,
for, like conceit and arrogance, it is also a burden.
So long as you live in this world, be independent,
The Qadri has warned you!

Whoever recognised this, carried the day,
He who lost himself, found Him.
And he who sought Him not within his own self,
Passed away, carrying his quest along with him.
The Qadri found his Beloved within his own self,
being himself of good disposition, he won the favour of the Good.

To whatever object you may turn your face, He is in view,
Are you blind, for why do you assign Him to yourself?

 

చీకటి కొండలు … వాంగ్ వీ, చీనీ కవి

వర్షం ఆగిపోయింది. కొండలు ఖాళీ అయిపోయాయి.
రాత్రి రివట.  ఇప్పుడు ఆకురాలే కాలం.
పైన్ చెట్లలో అందంగా చందమామ.
రాళ్ళమీదనుండి స్వచ్ఛంగా పారుతున్న సెలయేరు.
ఎక్కడో వేణుగీతి… ఎవరబ్బా ఇంటిముఖం పట్టింది?
ఎక్కడో కలువ కదిలిన చప్పుడు…  
ఎవరు చెప్మా బయటకు వెళుతున్నది?  
వాసంతపు సౌరభాలు ఎల్లకాలం నిలవవు.     
కాని, నువ్వు మాత్రం కలకాలం ఉండాలి.
.
వాంగ్ వీ

(699-759 AD)

చీనీ కవి

.

Night Hills

.

Rain gone. Hills are void.

Night air. Autumn now.

Bright moon in the pines.

Clear stream on the stones.

A bamboo noise – who heads home?

The lotus stirs – who sets out?

Spring scents always go.

But you – you must always stay.

.

(Translation by: AS Kline)

 

Wang Wei

(699-759 AD)

Chinese Poet

 

http://www.poetryintranslation.com/PITBR/Chinese/AllwaterWangWei.htm#Inanswer

 

మధుపానం… తావో చియెన్, చీనీ కవి

నలుగురూ నివసించే చోటే ఇల్లు కట్టుకున్నాను

కానీ, మాటల సందడీ లేదు, వాహనాల రొదా లేదు.

“అదెలా సాధ్యం?” అని మీరు అడగవచ్చు

మనసు దూరంగా ఉంటే, ఊరూ దూరంగానే ఉంటుంది.

 

తూరుపు దడిదగ్గర పూసిన చేమంతులు కోస్తూ

దక్షిణానికున్న కొండలవైపు చూసాను.

ఈ సాయంసంధ్యవేళ కొండగాలి హాయిగా వీస్తోంది

పక్షులు బారులు బారులుగా ఇంటిముఖం పట్టేయి.

ఇందులోనే ఏదో నిగూఢమైన సత్యం దాగుంది.

అది విప్పిచెప్పడానికి నాకు మాటలూ లేవు, మనసూ లేదు.

.

తావో చియెన్

(క్రీ. శ. 365-427)

చీనీ కవి

.

Drinking the Wine

.

I built my house near where others live.

Still there’s no sound of wheels or voices.

You’ll ask me ‘How can that be?’

When the mind is remote the place is distant.

Cutting Chrysanthemums by the Eastern Hedge,

I look out towards the Southern Hills.

Mountain air is fine at end of day.

The flights of birds make for home.

In these things there is a hint of Truth,

but trying to tell it there’s no mind, no words.

.

(Translation by AS Kline)

T’ao Ch’ien

(365-427 AD)

Chinese Poet

Poem courtesy:

http://www.poetryintranslation.com/PITBR/Chinese/AllwaterTaoChien.htm

Apart from Writing… Nanda Kishore, Telugu, Indian

Nobody is yours…

Neither the children you so carefully nurture with your hands,

The birds that fly fledged under your plumage,

Nor this moon that gleams so full in your eyes…

No.

There is no sanguine trace of yours in any of them.

***

Nobody tarries for you.

It is but an onliest living

Amidst very formal and structured lives of people

Who knock off each other’s head for a chance encounter,

Or, burn their fingers for a courteous shake-hand.

It’s a kind of breathing the keen air rolling over the wild hedge.

 

Even if you don’t believe it…

Hands have an expression of their own.

There is life behind the looks.

Every word uttered conveys a meaning.

Every place you wander leaves it tactile touch

But it is the time that cannot still wherever you stand.

 

It is the soul that unleashes into a secret

It is the morn that waits on to the end of the night.

Well!

If there is nothing that we can help, let’s lie down.

If there is nothing else we can do, let’s breathe easy.

To struggle with severed limbs on the battle field

Let’s keep our body prim and pretty.

 

Come on. Let’s go.

They are flying stars.

Let’s glean them, hurl at each other, and weave some lovely lines with a fiery script.

Let’s make love as usual; burn as usual.

.

Nanda Kishore

Telugu

Indian

Image courtesy: Nanda Kishore
Image courtesy: Nanda Kishore

Nanda Kishore is a young engineer (EEE) from Warrangal. He is very prolific on Facebook and particularly active in  “Kavisangamam” group.

Last year he released his maiden volume of poetry “Neelage okadundevaadu” (There was one like you).

Nanda Kishore has fine sensibilities and has come out with a distinct voice of his own.


 

Other Than Writing

 

 

ఎవరూ నీ సొంతం కాదు. నీ చేతుల్లో ఎదిగే ఈ పిల్లలు, నీ రెక్కల్తో ఎగిరే ఈ పక్షులు, నీ కళ్ళలో నిండిన ఈ చందమామ- ఏదీ నీ రక్తం కాదు.

**

ఎవ్వరూ నీతో ఉండరు.ఎదురు పడినంతనే తలలుపగలగొట్టుకునే మనుషులమధ్యచేయి కలిపినందుకే చేతులు కాల్చుకునే నియమ నిబద్ద జీవితాలమధ్య ఒంటరిగా బతకడం- అడవిముళ్ళమీదుగా వీచే పదునెక్కిన గాలిని శ్వాసించడం.

**

నమ్మకున్నా సరే! చేతులకి భాష ఉంటది. చూపుకి ప్రాణం ఉంటది. మాట్లాడిన ప్రతీ మాటకి ఏదో ఒక అర్ధం ఉంటది. తిరిగిన ప్రతీ చోట వదిలిపోనిది స్పర్శ. నిల్చున్న ప్రతీచోట నిలిచిపోనిది కాలం. రహస్యంలోకి విచ్చుకున్నదే ఆత్మ. రాత్రి చివర వేచి ఉన్నదే ఉదయం.

**

సరే! ఏమీ చేయలేకపోతే హాయిగా నిద్రపోదాం. ఏదీ చేతగాకపోతే తీరిగ్గా ఊపిరి తీసుకుందాం. యుద్దంలో తెగిపడి గిలగిలా కొట్టుకునేందుకు శరీరాన్ని మరింత అందంగా ఉంచుకుందాం.

పద పద!నక్షత్రాలను ఎగరవేసారు. ఏరుకుందాం. చల్లుకుందాం. అగ్నిలిపిలో కొన్ని పద్యాలు అల్లుకుందాం. ఎప్పటిలాగే ప్రేమించుకుందాం. .ఎప్పటిలాగే దహించుకుపోదాం…

.

నందకిషోర్
తెలుగు
భారతీయ కవి

 

ఏకేశ్వరత్వం… దారా షికోయ్, పెర్షియను

నువ్వెటుచూడదలుచుకుంటే అటు చూడు, అంతటా అతనే
దేముని ముఖం నీకెప్పుడూ ఎదురుగానే ఉంటుంది.
అతను కానిది నువ్వేదిచూసేవనుకున్నా అది కేవలం నీ ఊహ.
అతని కాని వస్తువుల ఉనికి ఎండమావి లాంటిది.
భగవంతుని ఉనికి అంతులేని సముద్రం లాంటిది.
మనుషులు ఆ నీటిమీది ప్రతిబింబాలూ, కెరటాలవంటివారు
అతనికంటే భిన్నంగా నన్ను నేను ఊహించుకోనప్పటికీ,   
నేను దేముణ్ణని మాత్రం అనుకోను.
నీటిబిందువుకి సముద్రంతో ఎటువంటి అనుబంధం ఉంటుందో
అది తప్ప, అంతకు మించి నా అనుబంధాన్ని తలపోయను .   
ఏ అణువునీ సూర్యుడినుండి వేరుచేసి చూడలేము.   
సముద్రంలోని ప్రతి నీటిబొట్టూ సముద్రంలోభాగమే
సత్యాన్ని ఏ పేరుపెట్టి మనం పిలవాలి?
ఉన్న పేర్లలో ప్రతీదీ దేమునికి చెందిందే.  
.
దారా షికో

చక్రవర్తి షాజహాన్ పెద్దకుమారుడు
20 మార్చి 1615 – 9 సెప్టెంబర్ 1659
పెర్షియను కవి, చిత్రకారుడు

 .

On Monotheism [tauhid]
.

Look where you can, All is He,
God’s face is ever face to face.

Whatever you behold except Him is the object of your fancy,
Things other than He have an existence like a mirage.
The existence of God is like a boundless ocean,

People are like forms and waves in its water.
Though I do not consider myself separate from Him,
Yet I do not consider myself God.
Whatever relation the drop bears with the ocean,
That I hold true in my belief, and nothing beyond.

We have not seen an atom separate from the Sun,
Every drop of water is the sea in itself.
With what name should one call the Truth?
Every name that exists is one of God’s names.

.

(From : the Diwan, also known as the Iksir-i ‘Azam.)

Translated from Persian.

.

Dara Shikoh, eldest son of  Emperor Shah Jahan

20 March 1615 – 9 September 1659

Persian

(Source: From: http://www.apnaorg.com/test/new/article_details.php?art_id=127)

 

 

.

 

 

మిత్రులు… జేమ్స్ మన్ గమ్ రీ, ఇంగ్లీషు కవి

ఒకరి తర్వాత ఒకరుగా మిత్రులు నిష్క్రమిస్తారు:
స్నేహితుడ్ని పోగొట్టుకోనివాడు ఎవడు?
ఇక్కడే ముగింపు చూడని
మనసుల కలయిక ఎక్కడా కనిపించదు.
ఈ నశ్వరమైన ప్రపంచమే మన విశ్రాంతి అనుకుంటే
బ్రతికినా, చచ్చినా, ధన్యుడైనవాడెవ్వడూ లేనట్టే

కాల ప్రవాహానికి అతీతంగా ,
మృత్యు లోయకి ఆవల,
ఖచ్చితంగా ఒక దివ్యమైన లోకం ఉంది
అక్కడ జీవితం క్షణికం కాదు;
జీవితంలోని అనుబంధాలు నిమిత్తమైన
నిప్పురవ్వల్లా ఎగిరి, జ్వలించి ఆరిపోయేవి కావు.

పైన ఒక ప్రపంచం ఉంది,
అక్కడ వియోగమన్న మాట తెలీదు;
కాలాతీతమైన ప్రేమ,
కేవలం మంచికొరకే సృష్టించబడ్డది;
ఇక్కడ చనిపోయిన వాళ్ళు
అక్కడకి కొనిపోబడతారని నమ్మకం.

అలా చుక్క తర్వాత చుక్క రాలిపోతుంది,
చివరికి అందరూ మరణించేదాకా ;
ఉదయం ఎలా ప్రవర్థమానమౌతూ
స్వచ్ఛమైన రోజుగా పరిణమిస్తుందో,
ఈ చుక్కలు శూన్యమైన రాత్రిలోకి గ్రుంకకుండా,
అవి స్వర్లోకపు ప్రకాశంలో దాక్కుంటాయి, అంతే!

.

 జేమ్స్ మన్ గమ్ రీ

(4 November 1771 – 30 April 1854)

ఇంగ్లీషు కవి

.

.

Friends

.

Friend after friend departs:        

Who hath not lost a friend? 

There is no union here of hearts,   

Which finds not here an end.

Were this frail world our only rest,       

Living or dying, none were blest.  

 

Beyond the flight of time,     

Beyond the vale of death,     

There surely is some blessèd clime  

Where life is not a breath;           

Nor life’s affections, transient fire, 

Whose sparks fly upwards and expire. 

  

There is a world above,         

Where parting is unknown;  

A whole eternity of love,              

Form’d for the good alone;  

And faith beholds the dying here   

Translated to that glorious sphere.

 

Thus star by star declines,    

Till all are pass’d away;               

As morning high and higher shines         

To pure and perfect day:      

Nor sink those stars in empty night,        

They hide themselves in heaven’s own light.

.

James Montgomery 

(4 November 1771 – 30 April 1854)

British Poet and Editor

 

Poem Courtesy:

The Sacred Poets of the Nineteenth Century. 1907.

Ed. Alfred H. Miles.

http://www.bartleby.com/294/7.html

Personal Law… Shamshad, Telugu, Indian

Though the boy’s was not a government job,

looking at the trail of degrees after his name

my poor school-teacher father,

who could barely make both ends meet,

arranged the Nikah with half a lakh

though it was well beyond his means.

How could I know he would turn me away giving Talaq

making me four-months pregnant within five?

Since parents could not renege their responsibility

as easily as the groom his marriage vows,

I was constrained to parade the corridors of law.

Grandma’s marriage gift melted away for Lawyer’s fee.

 .

Each time I attend the adjournments

I become a hot topic in the courtyard.

My answers suffer lock-up death in the gullet

behind the presumptuous queries at cross-examination.

My fruitless testimony of conscience

bows before bought out depositions.

Before the verdict in my case could be delivered

the judge’s seat changes three occupants.

Our Pleader continues to prolong the case

on the pretext of summons, petitions and clerks.

The male arrogance, encumbrance–free after Talaq

crowns the groom with Sehara once more.

How can I refrain from questioning my Shariyat

which grants him liberty to marry up to four

but leaves the innocent child unfamiliar of father’s face

before me like a question mark,

and reduces me to a vestige of his shriveled Sehara

with the scars of a major operation on my abdomen?

I am ready for any silent resistance

to challenge my “Personal Law” which prescribes

that I should be paid alimony

only for the three-months of Iddat.

.

Shamshad

Telugu

Indian.

.

(ఈ కిటికీ తెరుచుకునేది ఊహల్లోకే నుండి)

 Shamshad

Shamshad lives in Fremont, California. She has recently published her maiden collection of poetry “ఈ కిటికీ తెరుచుకునేది ఊహల్లోకే”

.

పర్సనల్ లా

.

సర్కారీ నౌకరీ లేకున్నా

పిలగాడి పేరుపక్కనున్న డిగ్రీలను చూసి

బతకలేని బడిపంతులు అబ్బాజాన్

తనకు మించినభారమైనా

అరలక్ష లేన్ దేన్ ఇచ్చి నిఖా అయిందనిపించాడు.

 

అయిదు నెలలకే నాలుగు నెలల కడుపు చేసి

తలాక్ ఇచ్చి వెళ్ళగొడతాడని నాకేం తెలుసు?

కట్టుకున్నవాడొదిలేసినా

కన్నవారికి తప్పని బాధ్యత

నన్ను కోర్టు మెట్లు లెక్కబెట్టించింది.

షాదీలో నానీ చేయించిన చల్లా లాయరు ఫీజయ్యింది.

 

వాయిదాకెళ్ళిన ప్రతిసారీ

కోర్టు ఆవరణకు నేనొక పతాకశీర్షికనౌతాను.

క్రాస్ ఎగ్జామినేషన్ లో వకీలడిగిన ప్రశ్నలు పోలీస్ లాఠీలై

నా సమాధానాన్ని లకప్ డెత్ చేస్తాయి.

చెల్లని నా అంతరాత్మ సాక్ష్యం తప్ప

డబ్బిచ్చి తేలేని సాక్ష్యాలు వెక్కిరిస్తాయి.

నా కేసు తీర్పివ్వకముందే జడ్జి సీటు ముగ్గుర్ని మార్చుకుంటుంది.

మా వకీలు మాత్రం పిటిషన్లకి, సమనులకి,

గుమస్తాలకంటూ కాలాన్ని జరుపుతూనే ఉంటాడు.

తలాక్ ఇవ్వగానే ఏ బంధాలతో సంబంధం లేదనే

మగతనపు ధీమా మరోసారి సెహరా కట్టించుకుంటుంది.

తన అబ్బా ముఖం ఎరుగని

నా మాసూం బచ్చీని

నా ముందో ప్రశ్నగా నిలబెట్టి

పొట్టమీది పెద్దాపరేషన్ కత్తిగాట్లతో

వడలిపోయిన సెహరా జ్ఞాపకంగా నన్ను మిగిల్చి

వాడు నలుగురినైనా నిఖా కట్టుకోవచ్చని చెప్తున్న

నా షరీయత్ ని నిలదియ్యకుండా ఎలా ఉండగలను?

మూడునెలల ఇద్దత్ కాలానికే మనోవర్తి చెల్లించాలనే

నా “పర్సనల్ లా”ను ప్రశ్నించడానికి

నే నేమౌన పోరాటానికైనా సిద్ధమే!

.

షం షాద్

కట్టు కథ… చార్ల్స్ బ్యుకోవ్ స్కీ, అమెరికను కవి

నీ చిన్ని నీలి నీలి చేతులతో చిమ్మనగ్రోవిదగ్గర
నీళ్ళు త్రాగడం ఊహించగలను; కాకపోతే నీ చేతులు
మరీ చిన్నవి కావు, చిమ్మనగ్రోవి ఫ్రాన్సులో ఉంది;
నువ్వు అక్కడినుండే నీ ఆఖరి ఉత్తరాన్ని రాసేవు.
నేను సమాధానం ఇచ్చేనుగాని నువ్వు తిరిగి జవాబివ్వలేదు.  
నువ్వు ఏవో చాలా పిచ్చి పిచ్చి కవితలు రాస్తుండేదానివి
పెద్ద అక్షరాలలో దేచీ దేవతలంటూ;
నీకు చాలా మంది పెద్ద పెద్ద కళాకారులు తెలుసు
అందులో చాలా మంది నీ ప్రేమికులు. ఫర్వాలేదు, నీ ఇష్టమొచ్చినట్టు
ఉండమని నేన్నీకు ఉత్తరం రాసేను, మనమెప్పుడూ కలవలేదనీ
కనుక నువ్వంటే నాకు అసూయ లేదనీ. మనమిద్దరం
న్యూ ఆర్లీన్స్ లో నాలుగిళ్ళ దూరంలో ఉన్నాం, అయినా
కలుసుకోలేదు. కనుక నువ్వు గొప్పగొప్పవాళ్ళతోటే తిరిగేవు
గొప్పగొప్పవాళ్లగురించే వ్రాసేవు. కాకపోతే,
నీకు చివరికి తెలిసొచ్చిందేంటంటే
గొప్పవాళ్ళకి వాళ్ళ పేరుగురించే ధ్యాస తప్ప
ఒక అందమైన అమ్మాయి తమతో ఉండనిగాని
వాళ్ళకి కావలసినవన్నీ అందిస్తూ, మర్నాడు ఎప్పట్లా లేచి
దేముడూ, దేవతలంటూ పెద్దక్షరాలతో
ఏదో రాసుకోవడం పట్టదని.
మనకి తెలుసు దేముడు లేడని.  వాళ్ళు అదే చెప్పారు.
కాని, నాకు నిన్ను వింటుంటే నాకు సందేహం కలుగుతుంది.
దాన్ని తాటికాయంత అక్షరాలతో చెప్పాలేమో!
నాకు తెలిసి నువ్వే ఉత్తమోత్తమ కవయిత్రివి
అదే సంపాదకులకీ, ప్రచురణకర్తలకీ చెప్పాను:
“.. ఆమెవి ప్రచురించండి. ఆమెకు కొంచెం తిక్క ఉంది.
కాని ఆమె మాటల్లో మంత్రశక్తి ఉంది.
ఆమె ప్రేమలో అసత్యం లేదు,” అని.
నేను నిన్ను ప్రేమించాను…
ఒక పురుషుడు కేవలం ఉత్తరాలు మాత్రమే రాస్తూ,
ఆమె ఫొటోలు దగ్గరుంచుకోవడం తప్ప,
అన్నడూ కలుసుకోని స్త్రీని ఎలా ప్రేమిస్తాడో
అలా నేను నిన్ను ప్రేమించాను.  బహుశా మనిద్దరం
ఒక చిన్న గదిలో ఉంటూ, నేను సిగరెట్టు చుట్టుకుంటూ
ఉంటుంటే, నిన్ను ఇంకా ఎక్కువ ప్రేమించేవాడినేమో.
కానీ, అది అలా జరగలేదు. నీ ఉత్తరాలు  రాను రాను
వేదనాభరితమవ సాగేయి. నీ ప్రేమికులు నిన్ను మోసగించేరు.
“ఓ పిల్లా! ప్రేమికులందరూ మోసగిస్తారే, ” అని రాసేన్నేను.
దానివల్ల ప్రయోజనం కనిపించలేదు.  
నువ్వు రాసేవు… నువ్వెప్పుడూ ఏడవడానికి
ఒక బెంచిమీద కూర్చుంటావనీ, అది ఓ వంతెనమీద ఉందనీ
ఆ వంతెన నదిమీద ఉందనీ. ప్రతి రాత్రీ
ఆ బెంచీ మీద కూచుని నిన్ను మరిచి, నీ మనసు
గాయం చేసిన ప్రేమికులను తలుచుకుని ఏడుస్తావని.
నేను ఉత్తరం రాసేను గాని సమాధానం రాలేదు.
నువ్వు ఆత్మహత్య చేసుకున్నావని, అది జరిగిన
మూడు నాలుగు నెలల తర్వాత ఒక మిత్రుడు నాకు రాసేడు.
ఒక వేళ మనిద్దరం కలిసినా నేను నీకో
నువ్వు నాకో అన్యాయం చేసి ఉండేవాళ్లమేమో!
ఇది ఇలాగే ఉండడం మంచిదయింది.
.
చార్ల్స్ బ్యుకోవ్ స్కీ

అమెరికను కవి

.

 

.

An Almost Made Up Poem

I see you drinking at a fountain with tiny
blue hands, no, your hands are not tiny
they are small, and the fountain is in France
where you wrote me that last letter and
I answered and never heard from you again.

you used to write insane poems about
ANGELS AND GOD, all in upper case, and you
knew famous artists and most of them
were your lovers, and I wrote back, it’ all right,
go ahead, enter their lives, I’ not jealous
because we’ never met. we got close once in
New Orleans, one half block, but never met, never
touched. so you went with the famous and wrote
about the famous, and, of course, what you found out

is that the famous are worried about
their fame –– not the beautiful young girl in bed
with them, who gives them that, and then awakens
in the morning to write upper case poems about
ANGELS AND GOD. we know God is dead, they’ told
us, but listening to you I wasn’ sure. maybe
it was the upper case. you were one of the
best female poets and I told the publishers,
editors, “ her, print her, she’ mad but she’
magic. there’ no lie in her fire.” I loved you
like a man loves a woman he never touches, only
writes to, keeps little photographs of. I would have
loved you more if I had sat in a small room rolling a
cigarette and listened to you piss in the bathroom,
but that didn’ happen. your letters got sadder.
your lovers betrayed you. kid, I wrote back, all
lovers betray. it didn’ help. you said
you had a crying bench and it was by a bridge and
the bridge was over a river and you sat on the crying
bench every night and wept for the lovers who had
hurt and forgotten you. I wrote back but never
heard again. a friend wrote me of your suicide
3 or 4 months after it happened. if I had met you
I would probably have been unfair to you or you
to me. it was best like this.

.
Charles Bukowski

%d bloggers like this: