అనువాదలహరి

మహావృక్షాలు కూలినపుడు… మాయా ఏంజెలో, అమెరికను కవయిత్రి

మహా వృక్షాలు కూలినపుడు

దూరాన కొండలమీది రాళ్ళు కంపిస్తాయి,

సింహాలు ఒత్తైన పొడవాటి రెల్లుపొదల్లో

దాక్కుందికి పరిగెడతాయి,

చివరికి ఏనుగులు సైతం

ప్రాణభీతితో సురక్షితప్రదేశాలకి చేరుకుంటాయి.

అడవుల్లో

మహా వృక్షాలు కూలుతున్నప్పుడు

చిన్నజీవాలు

వాటి జ్ఞానేంద్రియాలు భయానికి హరించుకుపోయి

మౌనంలోకి ముడుచుకుపోతాయి

గొప్పవ్యక్తులు మరణించినపుడు

మనని ఆవరించినగాలి

పలచనై, తేలికై, క్రియాశూన్యమైపోతుంది.

మనం ఊపిరి బిగబడతాం

మనకళ్ళు

క్షణికమైనా,

స్పష్టంగా చూస్తాయి,

మన జ్ఞాపకశక్తి

ఒక్కసారిగా మరింతపదునుతేరి

పరిశీలుస్తూ ఉంటుంది

పైకి చెప్పని మంచిమాటలను నెమరేసుకుంటూ

చేద్దామనుకుని చెయ్యలేకపోయిన

పనులు గుర్తుచేసుకుంటున్న మనల్ని …

మాహాత్ముల మరణంతో

వాళ్లతో పెనవేసుకున్న

మన అస్తిత్వం

మననుండి శలవు తీసుకుంటుంది.

వాళ్ళ ప్రకృతిమీద ఆధారపడిన

మన ఆత్మలు

ముడుచుకుని, శుష్కించిపోతాయి.

మన ఆలోచనలు

వాళ్ళ దీప్తి వల్ల ప్రేరేపింపబడి,

వికసించినవి కావడంవల్ల

వారితోనే చెల్లాచెదరైపోతాయి. 

మనకి ఎంతగా బుద్ధి మాంద్యం వస్తుందంటే

చెప్పలేని అజ్ఞానపు

అంధకార గుహల్లోకి చొరబడతాము. 


గొప్పవ్యక్తులు మరణించినతర్వాత

కొంత కాలానికి మళ్ళీ ప్రశాంతత చేకూరుతుంది

నెమ్మదిగా.  దానికో క్రమం ఉండదు. 

హాయినికూర్చే విద్యుత్తరంగాలలా

శరీరంలో ప్రశాంతత నెమ్మదిగా నిండుతుంది.

మన ఇంద్రియాలు మనకి చేకూరినా

అవి ఎన్నడూ మునుపటిస్థితి చేరుకోలేవు.

అయినా అవి గుసగుసలాడుతాయి: 

“వాళ్ళు ఇక్కడ జీవించేరు; ఇక్కడే జీవించేరు.

మనంకూడా బ్రతకగలం. మునపటికంటె మెరుగ్గా.

ఎందుకంటే, వాళ్ళు మనముందే జీవించేరు గనుక.”

.

మాయా ఏంజెలో

అమెరికను కవయిత్రి.

.

Maya Angelou

.

When Great Trees Fall

.

When great trees fall,

rocks on distant hills shudder,

lions hunker down

in tall grasses,

and even elephants

lumber after safety.

When great trees fall

in forests,

small things recoil into silence,

their senses

eroded beyond fear.

When great souls die,

the air around us becomes

light, rare, sterile.

We breathe, briefly.

Our eyes, briefly,

see with

a hurtful clarity.

Our memory, suddenly sharpened,

examines,

gnaws on kind words

unsaid,

promised walks

never taken.

Great souls die and

our reality, bound to

them, takes leave of us.

Our souls,

dependent upon their

nurture,

now shrink, wizened.

Our minds, formed

and informed by their

radiance,

fall away.

We are not so much maddened

as reduced to the unutterable ignorance

of dark, cold

caves.

And when great souls die,

after a period peace blooms,

slowly and always

irregularly. Spaces fill

with a kind of

soothing electric vibration.

Our senses, restored, never

to be the same, whisper to us.

They existed. They existed.

We can be. Be and be

better. For they existed.

.

Maya Angelou

American

స్పందించండి

Fill in your details below or click an icon to log in:

వర్డ్‌ప్రెస్.కామ్ లోగో

You are commenting using your WordPress.com account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

ట్విటర్ చిత్రం

You are commenting using your Twitter account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

ఫేస్‌బుక్ చిత్రం

You are commenting using your Facebook account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

గూగుల్+ చిత్రం

You are commenting using your Google+ account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

Connecting to %s

%d bloggers like this: