అనువాదలహరి

పసిఫిక్ తీరంలో ఒకసారి… రాబర్ట్ ఫ్రాస్ట్, అమెరికను కవి

విరిగిన అల పెద్ద చప్పుడుచేసుకుంటూ బిందుతెర వేసింది.

పెద్ద కెరటాలు వెనక్కి తిరిగిచూశాయి తమని అనుసరిస్తున్నవాటిని,

మునుపెన్నడూ నీరు తీరానికి చెయ్యనిది

ఏదో చెయ్యాలని సంకల్పించుకున్నాయి.

ఆకాశంలో మేఘాలు దిగువగా కేశాల్లా వేలాడుతున్నాయి

కళ్ళవెలుగులకి అడ్డంగా తారాడుతున్న ముంగురుల్లా

మనం ఆ మాట అనలేము గానీ, అలా అనిపిస్తోంది

తీరం అదృష్టవంతురాలే, పెద్దకొండదన్నుగా ఉందని.

ఆ కొండకి భూఖండం దన్నుగా ఉంది;

రాత్రి ఏదో ఉపద్రవం రాబోతోందనిపిస్తోంది,

రాత్రి ఒక్కటే కాదు, బహుశా ఒక యుగం కావొచ్చు.

అందరూ దాని ఆగ్రహానికి సిద్ధపడడం మంచిదేమో!

దేవుడు “వెలుగు నశించుగాక” అని అనబోయే ముందు

సముద్రపు నీరు ముంచెత్తడానికి మించి ఏదో జరుగుతుంది.

.

రాబర్ట్ ఫ్రాస్ట్

March 26, 1874 – January 29, 1963

అమెరికను కవి.

.

Robert Frost   March 26, 1874 – January 29, 1963

  Robert Frost  

.

Once by the Pacific

 .

 The shattered water made a misty din.

 Great waves looked over others coming in,

 And thought of doing something to the shore

 That water never did to land before.

 The clouds were low and hairy in the skies,

 Like locks blown forward in the gleam of eyes.

 You could not tell, and yet it looked as if

 The shore was lucky in being backed by cliff,

 The cliff in being backed by continent;

 It looked as if a night of dark intent

 Was coming, and not only a night, an age.

 Someone had better be prepared for rage.

 There would be more than ocean-water broken

 Before God’s last ‘Put out the Light’ was spoken.

.

Robert Frost

March 26, 1874 – January 29, 1963

American Poet

Poem Courtesy: http://wonderingminstrels.blogspot.in/2002/01/once-by-pacific-robert-frost.html

హార్బరులో… కన్స్టాంటిన్ కవాఫిజ్, గ్రీకు కవి

ఏమ్స్ అన్న యువకుడు, ఇరవై ఎనిమిదేళ్ళుంటాయి, టెనోజ్ రేవు నుండి

ఈ సిరియను హార్బరులో దిగేడు

అత్తరు వ్యాపారం లో మెలకువలు నేర్చుకుందామన్న తలపుతో.

కానీ, పాపం, ప్రయాణంలో రోగం పాలయ్యాడు.

అలా ఓడలోంచి దిగడమే తడవు, చనిపోయాడు.

అతని ఖననం, చాలా కనికిష్టమైనది, ఇక్కడే జరిగింది.

చనిపోవడానికి కొన్ని గంటలు ముందు,

“ఇంటి” గురించీ, “ముసలి తల్లిదండ్రులు” గురించీ ఏవో  గొణిగాడు.

కానీ, వాళ్ళెవరో ఎవరికీ తెలీదు.

ఈ గ్రీకుప్రపంచానికి ఆవల అతనిది ఏదేశమో తెలీదు.

అదీ ఒకందుకు మంచిదే.  ఎందుకంటే, దానివల్ల

అతను ఈ హార్బరులో మరణించి సమాధి అయినా,

అతని తల్లిదండ్రులు అతను జీవించే ఉన్నాడని  ఆశిస్తారు.

.

కన్స్టాంటిన్ కవాఫిజ్

29 ఏప్రిల్ 1863- 29 ఏప్రిల్ 1933

గ్రీకు కవి.

.

Constantin P Cavafy 29th April 1863 – 29th April 1933

.

In Harbor

 .

A young man, twenty-eight years old, on a vessel from Tenos,

Emes arrived at this Syrian harbor

with the intention of learning the perfume trade.

But during the voyage he was taken ill. And as soon

as he disembarked, he died. His burial, the poorest,

took place here. A few hours before he died,

he whispered something about “home,” about “very old parents.”

But who these were nobody knew,

nor which his homeland in the vast Panhellenic world.

Better so. For thus, although

he lies dead in this harbor,

his parents will always hope he is alive.

 .

Constantine P Cavafy

29th April 1863 – 29th April 1933

Greek Poet

విశ్రాంతి… క్రిస్టినా రోజేటి, ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

ఓ నేలతల్లీ! ఆమె కళ్ళను గట్టిగా ముయ్యి; ప్రపంచాన్ని

చూసి చూసి అలసిన ఆమె అందమైన కళ్ళని ముయ్యి;

ఆమెను దగ్గరగా హత్తుకో; సుఖానికి ఏ మాత్రం సందివ్వకు

గట్టిగా నవ్వే ఆ నవ్వుకీ; లేదా నిట్టుర్చే నిట్టూర్పులకీ.

ఆమెకు అడగడానికి ప్రశ్నలూ, చెప్పడానికి సమాధానాలూ లేవు;

పుట్టిన దగ్గరనుండీ ఆమెను బాధించినవాటిలో

ఈ కరువు ఆమెను మూగదాన్ని చేసి ఆమెపై పరదా కప్పింది;

ఆ నిశ్చలత్వం ఒక రకంగా నిజంగా స్వర్గమే.

మధ్యాహ్నం కంటే కూడా చీకటి స్పష్టంగా ఉంది;

ఏ పాటకన్నా కూడా నిశ్శబ్దమే వినడానికి ఇంపుగా ఉంది;

స్వయంగా ఆమె హృదయమే స్పందించడం మానుకుంది

ఈ అనంతత్వపు రోజు ఉదయించేదాకా.

ఆమె విశ్రాంతికి మొదలూ చివరా లేవు; అది శాశ్వతం;

ఆమె మేల్కొన్నప్పుడు, ఆమెకి అది చాలా దీర్ఘమని తెలీదు.

.

క్రిస్టినా జార్జినా రోజేటి


డిశంబరు 5, 1830 – డిశంబరు 29, 1894

ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

.

Christina Rosetti (5 December 1830 – 29 December 1894)

.

Rest

.

O Earth, lie heavily upon her eyes;  

Seal her sweet eyes weary of watching, Earth;  

Lie close around her; leave no room for mirth  

With its harsh laughter, nor for sound of sighs.  

She hath no questions, she hath no replies,

Hush’d in and curtain’d with a blessèd dearth  

Of all that irk’d her from the hour of birth;  

With stillness that is almost Paradise.  

Darkness more clear than noonday holdeth her,  

Silence more musical than any song;

Even her very heart has ceased to stir:  

Until the morning of Eternity  

Her rest shall not begin nor end, but be;  

And when she wakes she will not think it long.

.

Christina Georgina Rossetti.

1830–1894

English Poetess

Poem Courtesy:

The Oxford Book of English Verse: 1250–1900

Ed. Arthur Quiller-Couch, ed. 1919

(http://www.bartleby.com/101/789.html)

కీట్స్ వర్థంతి సందర్భంగా… సారా టీజ్డేల్, అమెరికను కవయిత్రి.

వెన్నెలలనద్దుకున్న తమాల వృక్షాలు అర్థరాత్రి

అతని సమాధిమీద వింత వింత నీడలు అల్లుతున్నప్పుడు,

అప్పుడే విడిచిన నులివెచ్చని వానచినుకులలో తడిసిన

జాజిపూలగుత్తులమీదనుండి పరిగెత్తే ప్రాతసమీరంలా

అతని అసంపూర్ణ గీతాన్ని దీనంగా ఆలపిస్తోంది గాలి;

అతని శిరసు మీదకి వంగి చంద్రకాంత రోదిస్తోంది,

కెరటాలన్నీ నిశ్చలమై నిలిచిపోగా,  పోటెత్తుతున్న

సముద్రాలు చీకటిలో మునిగి ప్రశాంతమై పోయేయి;

గాఢనిద్రలో అప్పుడపుడు మూలిగుతూ, తనను ఆవరించిన

నీరవ మేదినిని ఆశ్చర్య పరిచే అతనిపై ఎంత జాలంటే

మైదానాలనీ, కెరటాలనీ మేల్కొలపగలిగినవారికి

అతన్ని నిద్రనుండి మేల్కొలపడానికి మనసు రావడం లేదు.

ఇప్పటికీ అతను విషణ్ణవదనయైన పెర్సిఫోన్ ని వివశను చేస్తునాడు

కాంతిమయమైన నేలా, నీటిపుట్టల ఆశల దృశ్యాలతో .

.

సారా టీజ్డేల్

August 8, 1884 – January 29, 1933

అమెరికను కవయిత్రి.

.

Image Courtesy: http://img.freebase.com
Image Courtesy: http://img.freebase.com

.

For the Anniversary of John Keats’ Death – By Sara Teasdale

(February 23, 1821)

.

At midnight when the moonlit cypress trees

Have woven round his grave a magic shade,

Still weeping the unfinished hymn he made,

There moves fresh Maia like a morning breeze

Blown over jonquil beds when warm rains cease.

And stooping where her poet’s head is laid,

Selene weeps while all the tides are stayed

And swaying seas are darkened into peace.

But they who wake the meadows and the tides

Have hearts too kind to bid him wake from sleep

Who murmurs sometimes when his dreams are deep,

Startling the Quiet Land where he abides,

And charming still, sad-eyed Persephone

With visions of the sunny earth and sea.

.

Sara Teasdale

August 8, 1884 – January 29, 1933

American Lyrical Poetess

జీవన శకటం … అలెగ్జాండర్ పుష్కిన్, రష్యను కవి

ఉండుండి అదిమొయ్యవలసిన బరువు భారమైనా

ఈ శకట గమనం నెమ్మదిగా సాగుతుంటుంది;

జుత్తు నెరిసిన సాహస కాల చోదకుడు

బండి మొగలులో సుఖంగా కూచిని తోలుతుంటాడు.

ప్రాభాతవేళ  దానిలోకి ఉత్సాహంతో దూకి

ఒక అద్భుతమైన ప్రయాణానికి సిద్ధపడతాం.

సోమరితనాన్నీ, అలసటనీ లక్ష్యపెట్టకుండా

మనం  అరుస్తాం: “ఊం! త్వరగా! మనం అక్కడికి చేరుకోవాలి”

కానీ మధ్యాహ్నమయే సరికి మన ధైర్యం సన్నగిలితుంది,

మనం భయపడతాం; ఆ సమయానికి

కొండలూ లోయలూ భీతావహంగా కనిపిస్తాయి. అప్పుడు,

“ఓ, సారధీ! మూర్ఖుడా! నెమ్మదిగా పోనీ!” అని అరుస్తాం.

బండి మాత్రం ఎప్పటిలాగే పోతుంటుంది.

సాయంత్రం అయే వేళకి మనం దానికి అలవాటు పడిపోతాం,

మన విశ్రాంతి శిబిరం చేరేవేళకి జోగుతుంటాం;

కాలం మాత్రం గుర్రాలని ఎప్పటిలా ముందుకి పరిగెత్తిస్తూనే ఉంటుంది.

.

అలెగ్జాండర్ పుష్కిన్

6 June 1799 – 10 February 1837

రష్యను మహాకవి.

.

Alexander Pushkin

.

The Coach Of Life

.

Although her load is sometimes heavy,

The coach moves at an easy pace;

The dashing driver, gray-haired time

Drives on, secure upon his box.

At dawn we gaily climb aboard her

We’re ready for a crazy ride,

And scorning laziness and languor,

We shout: ‘Get on, there! Don’t delay!’

But midday finds our courage wane,

We’re shaken now: and at this hour

Both hills and dales inspire dread.

We shout: ‘Hold on, drive slower, fool!’

The coach drives on just as before;

By eve we are used to it,

And doze as we attain our inn.

While Time just drives the horses on.

.

Alexander Sergeyevich Pushkin

6 June 1799 – 10 February 1837

Poem Courtesy:

http://www.poemhunter.com/i/ebooks/pdf/alexander_sergeyevich_pushkin_2012_6.pdf

నిలకడలేని ఆకారము … ఏ. ఎస్. క్లైన్, ఇంగ్లీషు కవి

ప్రకృతికి ఈ వంక రాళ్ళూ రప్పలు

ఆ వంక  జీవం,

ఒక వంక పదార్థం

మరోవంక దాన్ని కల్పనాచాతుర్యం,

ఒక చివర వైభవం, పాలపుంతల వెలుగు,

పువ్వులూ, వాటి రేకలనుండి ఎగిసే పుప్పొడి

మరో చివర… మనసు.

ఒక చివర శబ్దం,

దానికి అటుచివర  నిశ్శబ్దం,

గులకరాళ్ళమధ్యనుంది వడగడుతున్న ఇసుక.

ఒక అంచున చీకటి, సంక్లిష్టత,

సత్యంకోసమై వెదుకులాట,

రెండో అంచున సత్యమూ, దాని సొగసు,

పరిహసించేంత సరళత, అపహసించేంత క్లిష్టత.

ఈ కొసని, నిశ్చలమైన

గమ్యంలేని గాలివాటు పయనం

ఆ కొసని సృష్టికర్త చెమటతో

ఏదో సృష్టించి సఆకారం చేసుకోవాలన్న ఆశ.

ఈ మూల మృత్యువు వొడిలోకి జారుకుంటున్న వృద్ధుడు

ఆ మూల అప్పుడే ప్రాణం పోసుకున్న పసికందు,

ఇటుప్రక్క సర్వంసహా అధికారం

అటుప్రక్క దుర్బలమైన  ప్రేమ.

నిశిరాత్రిని అధిరోహిస్తూ

ఆ కొండమీద, పిచ్చెక్కించేలా,

ప్రకృతికి ఒక దిశలో వెన్నెల,

ఈ దిశలో కేవలం నేల,

మన ఉనికికి ఆటపట్టు.

అలా పైన తేలియాడే

ఈ మనసు సంగతి ఏమిటీ?

అదొక నిలకడలేని

భ్రాంతిమదాకారము.

.

 ఏ. ఎస్. క్లైన్

(1947)

ఇంగ్లీషు కవి

.

Loose, Shifting Ghost

.

At one end of Nature is rock, stone,

at the other end, Life.

At one end matter.

Mechanism at the other.

At one end a glory, light

from the galaxy, a flower,

from inside the petals of dust,

at the other end, Mind.

 

At one end is word,

at the other end, silence,

the sifting of sand over gravel.

At one end darkness, complexity,

driving at truth.

At the other is grace, truth,

laughing simplicity, mocking complexity.

 

At one end the drift,

the quiet, mindless ease.

At the other the lure,

to get, form, create,

in the sweat of the maker.

At one end, the adult, dying,

at the other, the child.

At one end power,

at the other, powerless love.

 

Climbing blue night,

on the mountain, madly,

at one end of Nature,

is light,

at the other is ground,

root of our being.

What is it this Mind

floats above, the loose,

shifting ghost?

.

(From Looking Back At Earth)

A S Kline,

(born 1947),

British Poet and Translator.

Poem Courtesy: http://www.poetryintranslation.com/PITBR/ASKpoetry/earth.htm

స్వీయ మృత్యుల్లేఖనం… జాన్ గే, ఇంగ్లీషు కవి

జీవితం ఒక పరిహాసం, అన్ని వస్తువులూ అదే ఋజువుచేస్తాయి.

ఒకప్పుడు నేనూ అలాగే అనుకునే వాడిని; ఇప్పుడు నాకు తెలుసు.

.

జాన్ గే

(30 June 1685 – 4 December 1732)

ఇంగ్లీషు కవీ, నాటక కర్తా.

ఈ కవితలో సౌందర్యం  “Jest”  అన్న మాటని సునిశితంగా వినియోగించిన తీరు.  మొదటి పాదంలో జీవితం  పరిహాసం అన్నప్పుడు  ప్రకృతిలోని వస్తువులని పరికిస్తూ ఆశగా … కావాలని కోరుకునే ఆనందం (Wishfulness) అన్న అర్థం సూచిస్తే,  రెండో పాదంలో “ఇప్పుడు నేను తెలుసుకున్నాను అన్నచోట”…  జీవితం నిజంగా ఎంత ఆనందకరమో! (Regretfulness for losing something you have realized to be true) అని రుచిచూసిన తర్వాత కలిగే భావన సూచిస్తుంది.  మళ్ళీ అది అనుభవంలోకి వస్తుందా? అని ప్రశ్నిస్తే అది అతి తక్కువ సంభవత (Probability) మీద ఆధారపడి ఉంది. 

 
జాన్ గే  పేరు చెప్పగానే చాలా మందికి  తెలియకపోవచ్చు గాని, గురజాడ అప్పారావుగారు కన్యాశుల్కం నాటకంలో  గిరీశం అన్న

 “It’s Woman that seduce all mankind; “

“Can Love be control’d by Advice?
Will Cupid our Mothers obey?”

మాటలు తప్పకుండా గుర్తుండే ఉంటాయి.

ఇవి జాన్ గే Beggar’s Opera అన్న నాటకం లోనివి.  దీన్ని బట్టి  ఆ రోజుల్లో Satirical Drama  ఎంతగా ప్రజా బాహుళ్యంలో, కనీసం ఇంగ్లీషు కొత్తగా నేర్చుకుంటున్న మొదటి తరాల్లో,  ప్రచారంలో ఉండేదో గ్రహించవచ్చు.  బహుశా అప్పారావుగారు, కన్యాశుల్కాన్ని ఆ తీరులో  రూపుదిద్దాలనుకుని కూడా ఉండొచ్చు.

.

John Gay

.

My Own Epitaph

 

Life is a jest, and all things show it. 

I thought so once, but now I know it.

.

John Gay

(30 June 1685 – 4 December 1732)

English Poet and Dramatist.

Poem Courtesy:

The Book of Restoration Verse.  1910

Ed. William Stanley Braithwaite

http://www.bartleby.com/332/428.html

My

సంగీతం … స్టీఫెన్ విన్సెంట్ బెనెట్ అమెరికను కవి.

మా మిత్రుడు పియానోదగ్గరకి వెళ్ళి, స్టూలు

కొంచెం ఎత్తుగా చేసుకుని, నోట్లో పైపుని పక్కనబెట్టి,

అల్మారాలోంచి ఒక లావుపాటి పుస్తకం ఎంచుకున్నాడు;

దాన్ని ఠప్ అని అసహనంగా తెరిచాడు.

అతని వేళ్ళు అలవోకగా మెట్లమీద పరుగులుతీసాయి

కత్తులు దూసుకుంటున్నట్లు…

ఆటవికదళాల మొరటు డప్పుదరువులకనుగుణంగా

ఆయుధాలను ఝళిపిస్తూ, పిడుగులు వర్షించినట్టు పెడబొబ్బలు పెడుతూ,

అకస్మాత్తుగా ‘గాలి కోట’మీద సేనల దాడి ప్రారంభమైంది…

మెరుపులు కదంతొక్కుతున్నాయో అన్నట్టు కవాతుచేస్తూ

భీతిగొలిపే పతాకాలతో, హతమార్చి తగలెయ్యడానికి దివిటీలతో

తుఫానుమేఘాల్లా జరజరా పాకుతూ….

మెరుస్తున్న శిరస్త్రాణాలతో,  రధాల గణగణలతో,

భయంకరమైన పాతకాలపు యుద్ధాలని తలపింపజేస్తూ…

కొమ్ము బూరాల ధ్వనుల నేపధ్యంలో.

అవి రాజసంగా నిష్క్రమించాయి ముందుకి

అందినంతమేరా ఆక్రమించుకుంటూ, తొక్కుకుంటూ…

చీకటిని చీల్చుతున్న మండే కరవాలంలా

ఆ జ్వాల, మన జీవితాలని ఒక ఉదాత్తమైన వేడుకగా మారుస్తూ !

ఈ సంగీతలహరి

మనిషి ఒంటరిపోరాటాన్ని వమ్ముచేసి, అతని

పూర్ణ దాస్యానికి అంగీకరిస్తూ వేసే లక్కముద్ర:

నగరాల్ని జయించి, వన్నెవన్నెల సాగరాల్ని దాటి,

వచ్చిన ఈ గాలి సాహసగాధని పచ్చికబీళ్ళలో పాడుతున్నారు;

బలహీనమైన చేతికిజవాన్నీ, మనసుకి నిబ్బరాన్నీ ఇచ్చి

చేతకాని మాటలనుండి చేవగలపనులకి మళ్ళించగలదు

నిలువునా ధైర్యంతో నింపి!

వీణని కుదుపుతూపోయిన పిల్లగాలిలా

ఆ చివరి స్వరం నాకు వాడిగా తగిలి

నన్ను కుదిపింది భయంకరంగా.

మా మిత్రుడు మళ్ళీ స్టూలు మావైపు తిప్పుకున్నాడు.

దేవలోకంలో విహరిస్తున్నమేము నేలమీదికి దిగాం.

“ఎంత బాగుంది!” అని ముక్త కంఠంతో అన్నాము;

అని మళ్ళీ యధాప్రకారం మా మాటల్లో మేము మునిగిపోయాం.

.

స్టీఫెన్ విన్సెంట్ బెనెట్

జులై 22, 1898 – మార్చి 13, 1943

అమెరికను కవీ, రచయితా.

.

Stephen Vincent Benet

.

Music

.

My friend went to the piano; spun the stool

A little higher; left his pipe to cool;

Picked up a fat green volume from the chest;

And propped it open.

Whitely without rest,

His fingers swept the keys that flashed like swords,

. . . And to the brute drums of barbarian hordes,

Roaring and thunderous and weapon-bare,

An army stormed the bastions of the air!

Dreadful with banners, fire to slay and parch,

Marching together as the lightnings march,

And swift as storm-clouds. Brazen helms and cars

Clanged to a fierce resurgence of old wars

Above the screaming horns. In state they passed,

Trampling and splendid on and sought the vast—

Rending the darkness like a leaping knife,

The flame, the noble pageant of our life!

The burning seal that stamps man’s high indenture

To vain attempt and most forlorn adventure;

Romance, and purple seas, and toppling towns,

And the wind’s valiance crying o’er the downs;

That nerves the silly hand, the feeble brain,

From the loose net of words to deeds again

And to all courage! Perilous and sharp

The last chord shook me as wind shakes a harp! . . .

And my friend swung round on his stool,and from gods we were men,

“How pretty!” we said; and went on with our talk again.

.

Stephen Vincent Benét

Julyలై 22, 1898 – March 13, 1943

American Poet.

అపార్ట్ మెంటు ఇళ్ళ వెనక వసారాలు… మేక్స్ వెల్ బోడెన్ హీం, అమెరికను కవి

నీ కళ్ళు లవండరులా తెల్లగా కళకళలాడే రోజుల్లో

ఎప్పుడో నువ్వు  కోసిన రేగి కాయని నోటితో కొరుకుతూ

రేగి చెట్లగూర్చి ఎండలో పాటలుపాడుకునే ఓ పనిపిల్లా!

సూర్యుడూ చంద్రుడూ, నక్షత్రాలూ ఎరుగని ఆకాశమూ

ముఖం మీద ఆర్ద్రతాచిహ్నాలింకా చెరగని శవం లాంటి ఆకాశమూ

నీ కళ్ళనుపోలిన రంగులోనే ఉంటాయిలే.

నువ్వున్న ఇంటి మీది వసారాలో ఉన్న ఇద్దరు స్త్రీల ముఖాలు

ఎన్నడూ వర్షం ఎరగని నేలలా ఎర్రబడి ఉన్నాయి;

వాళ్ళకళ్ళు

నీరంతా పోయి ఏమూలో కాస్త తడిమిగిలిన చెరువు గర్భంలా ఉన్నాయి.

వాళ్ళు ఏదో మిఠాయి నములుతూ

గుడ్డలమీద బూడిదరంగు పూలు కుట్టుకుంటున్నారు

అన్నిటికంటే మీది వసారాలో ముగ్గురు పిల్లలు

ఒకరి నుదురు ఇంకొకరు గాఢంగా ముద్దుపెట్టుకుంటున్నారు.

లావుగా ఉన్న ఒక దాది చేతిలో పెద్ద ఎర్రని విసనికర్ర ఉంది.

వాళ్ళకి మధ్యాహ్నం గడవడమంటే,

ఇటుకగోడలమీద నీలినీలి నీడలు పొడుగ్గా సాగడమే.

.

మేక్స్ వెల్ బోడెన్ హీం

అమెరికను కవి.

.

 

.

The Rear Porches of an Apartment-Building

.

A sky that has never known sun, moon or stars,

A sky that is like a dead, kind face,

Would have the color of your eyes,

O servant-girl, singing of pear-trees in the sun,

And scraping the yellow fruit you once picked

When your lavender-white eyes were alive….

On the porch above you are two women,

Whose faces have the color of brown earth that has never felt rain.

The still wet basins of ponds that have been drained

Are their eyes.

They knit gray rosettes and nibble cakes….

And on the top-porch are three children

Gravely kissing each other’s foreheads—

And an ample nurse with a huge red fan….

 

The passing of the afternoon to them

Is but the lengthening of blue-black shadows on brick walls.

.

Maxwell Bodenheim

May 26, 1892 – February 6, 1954

American

Poem Courtesy: The New Poetry: An Anthology.  1917.

Ed. Harriet Monroe, ed. (1860–1936)

http://www.bartleby.com/265/25.html

You can read about his life here

బోనాపార్టే రోడ్డు … జోసెఫ్ వారెన్ బీచ్, అమెరికను కవి.

సాదా రొట్టెలూ, నీ కాఫీ మాత్రమే అడిగి తీసుకుని

నువ్వు బల్ల దాటి వస్తున్నపుడు, అక్కడ అన్నీ జాగ్రత్తగా

గమనిస్తున్న యజమానురాలిని పలకరించిన తర్వాత

మైధునంలో ఉన్న పక్షులని దాటేటంత నెమ్మదిగా

లోనకి ప్రవేశించి, వార్తాపత్రిక అంచుమీదుగా

వివేకంతో చూడమని అడ్గుతునాను. ఆదిగో ఆ మూల

అస్పష్టంగా, ఏ మాటూ లేని ఆ మేజాబల్ల వెనక

స్త్రీ పురుషులిద్దరు అనుకున్నట్టుగా కలుసుకుని

మౌన సంభాషణ కొనసాగ్ఫిస్తున్నారు.

బయట కాలిబాటమీద చక్కని వెలుగు వెల్లువెత్తుతోంది;

దూరంగా గుట్టమీద  పనిపిల్ల కిటికీ తలుపులు తెరుస్తోంది

ఏదో తెలియని పాత విషాద  జానపద గీతం పాడుతున్నట్టు

వీధిలో తిరుగుతూ అమ్ముకునేవాళ్ళు గొంతుమార్చి అరుస్తున్నారు.

లోపల  ఆలోచనలో మగ్నమైన ప్రేమికులు, దేన్నీ పట్టించుకోకుండా

చేతిలోచెయ్యి వేసుకునో, లేక సన్నగా గుసగుసలాడుతూనో

తమ ప్రేమని వ్యక్తపరచుకుంటున్నారు.

అప్పుడప్పుడు ఆమె గొలుసుతో ఆడుతుంటుంది,

అతని భుజం మీద సన్నగా వాలుతూ, పిల్లచేష్టలు చేస్తుంటుంది.

ఆమె ముందుంచిన పాలు ఆమె ముట్టనైనా ముట్తలేదు.

ఆమె ఫలహారమూ, లోనకి రావడానికి ప్రవేశ రుసుమూ అదే.

ఆమె చూపులో ఆరాధనా, విశ్వాసమూ కనిపిస్తున్నాయి.

జీవితం అంత కఠినంగా లేకపోతే, బహుశా, అందంగా కనిపించేది

అతను మాత్రం, ఆ టేబిలుకి ఆనించిన

తుప్పట్టిన అతని సైకిలులాగే, శుష్కించి

ముఖకవళికలు బొత్తిగా పీక్కుపోయి, బలహీనంగా ఉన్నాడు.

ఇలా కుదుర్చ్వుకోగలిగిన రహస్య సమావేశంలో వాళ్ళు

అపురూపంగా గడిపే మధుర క్షణాలు

తర్వాత రోజంతా ఆమెకి హాయిని గొలుపుతాయి.

అతనికి బహుశా మరింత కష్టంగా గడవొచ్చు.

జీవితంలో అసలు ప్రేమే లేక,  పొయ్యి ప్రక్కన

చేతులు వెచ్చజేసుకునే, ముదుసలులారా,

ఉదయమనే మీ డోమినోస్ ఆటని జాగ్రత్తగా ఆడండి.

.

జోసెఫ్ వారెన్ బీచ్

(January 14, 1880 – August 13, 1957)

అమెరికను కవి.

.

Rue Bonaparte

.

You that but seek your modest rolls and coffee,

When you have passed the bar, and have saluted

Its watchful madam, then pray enter softly

The inner chamber, even as one who treads

The haunts of mating birds, and watch discreetly

Over your paper’s edge. There in the corner,

Obscure, ensconced behind the uncovered table,

A man and woman keep their silent tryst.

Outside the morning floods the pavement sweetly;

Yonder aloft a maid throws back the shutters;

The hucksters utter modulated cries

As wistful as some old pathetic ballad.

Within the brooding lovers, unaware,

Sit quiet hand in hand, or in low whispers

Communicate a more articulate love.

Sometimes she plays with strings and, gently leaning

Against his shoulder, shows him childish tricks.

She has not touched the glass of milk before her,

Her breakfast and the price of their admittance.

She has a look devoted and confiding

And might be pretty were not life so hard.

But he, gaunt as his rusty bicycle

That stands against the table, and with features

So drawn and stark, has only futile strength.

The love they cherish in this stolen meeting

Through all the day that follows makes her sweeter,

And him perhaps it only leaves more bitter.

But you that have not love at all, old men

That warm your fingers by this fire, discreetly

Play out your morning game of dominoes.

.

Joseph Warren Beach

(January 14, 1880 – August 13, 1957)

American poet, novelist, critic, educator and literary scholar.

Poem Courtesy: The New Poetry: An Anthology.  1917.

Ed. Harriet Monroe, ed. (1860–1936)

http://www.bartleby.com/265/21.html

%d bloggers like this: