అనువాదలహరి

A Shooting Star … Manasa Chamarti, Telugu, Indian

If he were a jungle

She wanted to nestle in his heart like a jingle of verdure

 

If he were a Sea

She wanted to dissolve like a drop of rain in his expanse

 

Had he teased her like the sky

She wanted to give a peck on his cheek like a star.

 

He was only

a fleeting Spring

And a teeming stream.

 

Had he been the firmament

She wouldn’t have plummeted like a shooting star, perhaps!

.

Manasa Chamarti

Telugu

Indian

.

Photo Courtesy: Manasa Chamarti
Photo Courtesy: Manasa Chamarti

Born and brought up in Vijayawada, Andhra Pradesh, and a student of V R Siddhartha College of Engineering there, Manasa Chamarti is an IT professional with eight years of experience. She is the team-leader now and has moved to Bangalore recently.

“Madhumanasam (http://www.madhumanasam.in/), her blog which she has been running since 22nd March 2010, is a record of her fine poetic sensibilities.

“I never knew when I was drawn to literature or whose poetry had drawn me to it, but I know for sure I became her subject and since been drenched in its showers.  As for me, I feel this is one way to cherish every moment of our lives,” she says rather modestly.

.

నేల దిగే నక్షత్రం!

ఆమె ఆకుపచ్చ గీతమై
అడవి గుండెల్లో ఒదుగుదామనుకుంది.

వాన చినుకులా
సముద్రమంత ప్రేమలో కరుగుదామనుకుంది.

ఆకాశమై అతను కవ్విస్తే
చుక్కలా చెక్కిలిని ముద్దాడుదామనుకుంది.

అతడు

అడవి కాడు
వసంతం.

సముద్రమూ కాదు
ప్రవాహం.

ఆకాశమైనా అయి ఉంటే
నక్షత్రమై నేల రాలేది కాదేమో!

.

మానస చామర్తి

ఆగష్టు 1968… ఆడెన్, ఇంగ్లీషు-అమెరికను కవి

ఆ రాక్షసుడు రాక్షసులేం చెయ్యగలరో

అదే చేస్తాడు; అది మనుషులకి సాధ్యం కాదు;


కానీ ఒక అమూల్యవస్తువు మాత్రం వాడికి చిక్కదు:


రాక్షసుడు మాటను వశపరచుకోలేడు.


దాసోహం అన్న నేల మీద,


అక్కడి హతాసులూ, నిహతులూ మధ్య


ఆ రాక్షసుడు నడుం మీద చేతులేసుకుని


పెదాలంట చొంగకారుతుంటే అసహనంగా కదులుతుంటాడు.


.


వ్యుస్టన్ హ్యూ ఆడెన్ (W H Auden)


21 ఫిబ్రవరి- 29 సెప్టెంబరు 1973


బ్రిటిషు-అమెరికను కవి

.

ఈ కవిత కమ్యూనిష్టు రష్యా 1968 ఆగష్టు 20 వతేదీ రాత్రి తన వార్సా ఒప్పందంలోని ఇతర అనుచర దేశాలతో కలిసి చెకోస్లొవేకియా మీద జరిపిన దాడికి నిరసనగా రాసింది. కమ్యూనిష్టు దేశంగా ఉంటూనే, కొంత ప్రజాస్వామిక దృక్పథమూ, వాక్స్వాతంత్ర్యమూ, పత్రికలకి స్వేచ్ఛా మొదలైన అంశాలపై ప్రజల అభీష్టం మేరకు స్పందించి Prague Spring గా పిలవబడ్డ ఒక విప్లవాత్మకమైన ఆలోచనలకి కారకుడైన  అలెగ్జాండర్ డూబ్ చెక్ చేసిన సంస్కరణలకు వ్యతిరేకంగా ఈ దాడి జరిగింది.

అధికారానికి మించిన దాహం మరొకటిలేదు. రాచరికాల్లోనూ, ప్రజాస్వామ్యాల్లోనూ అయితే ఒక వ్యక్తితో తీరదు… అది వంశానుగతమై/ పరంపరాగతమై వర్ధిల్లాలి. చేవలేని నాయకులూ, ప్రమత్తులైన ప్రజలూ, యువతరం ఉన్నంతవరకూ మాట ఎప్పుడూ జీవితకాల జైలు శిక్ష అనుభవిస్తుంది. కనీసం కవులైనా గొంతెత్తి తమ అభిప్రాయాల్ని ప్రకటించగలగాలి.

 

.

Portrait of W.H. Auden
Portrait of W.H. Auden (Photo credit: Wikipedia)

 

.

August 1968   

.

The Ogre does what ogres can,

Deeds quite impossible for Man,


But one prize is beyond his reach:

The Ogre cannot master speech.

 


About a subjugated plain,

Among it’s desperate and slain,

The Ogre stalks with hands on hips,

While drivel gushes from his lips.

.

W H Auden
21 February 1907 – 29 September 1973
British American Poet.

As the title suggests, this is a poem in protest against the invasion of Czechoslovakia by Russia on the night of 20th August 1968 to crush “Prague Spring”  a reform movement initiated by the First Secretary Alexander Dubcek which included among other things… freedom of speech, religion, and democratic elections.

Nothing can satiate a thirst like thirst for power. In democracies and aristocracies, if people and youth are not alert and there is no alternate leadership, it extends to perpertuating it for generations to come.  At least, the poet should be able to voice his opinion without any fretters.

 

మిన్నోలు (నెత్తళ్ళు) … జాన్ కీట్స్, ఇంగ్లీషు కవి

ఆ వంపునుండి ఎంత సడిలేకుండా పారుతోందీ నీరు;
ఈ వేలాడుతున్న సాలవృక్షాలకొమ్మల్లో
పిసరంత గుసగుసలైనా చెయ్యదు; వెలుగునీడలు
ఆ గడ్డి పరకలమీంచి నెమ్మదిగా పాకురుతూ పోతున్నాయి—
ఎంత నెమ్మదంటే, ఆ గులకరాళ్ళ తిన్నెలమీద
ప్రవాహం చేరి ఒక జీవిత సత్యాన్ని బోధించే లోపు
మనం రెండు సానెట్లు చదువుకోవచ్చు.
అక్కడికి నెత్తళ్ళు గుంపులుగా వచ్చి తలలు పైకెత్తుతాయి
ప్రవాహానికి వ్యతిరేకంగా తమ శరీరాలు నిలిపి
నీటి తాకిడికి చల్లబడిన సూర్యకిరణాలని
ఒక్క సారి తనివిదీరా ఆస్వాదించడానికి…
ఆనందపారవశ్యంలో కొట్టుకుంటూనే,
తమ జరీరంగు పొట్టల్ని ఆ ఇసక తిన్నెల్లో
ఒద్దికగా సర్దుకుంటున్నాయి.
నువ్వు ఏ మాత్రం చెయ్యి ముందుకి జాచేవో,
మరుక్షణం అందులో ఒక్కటికూడా కనిపించదు;
కానీ, కళ్ళు ఇటువైపు తిప్పిచూడు, అన్నీ మళ్ళీ ప్రత్యక్షం;
ఆ అలలకి కూడ ఈ చిన్న తావులలోకి చేరి, ఇక్కడి
ఆకుపచ్చని కేశాలలో సేదదీరడమంటే ఇష్టమేమో.
అలా సేదదీరుతూ, అవి ఒకింత హాయిని కలుగజేజేస్తూ
ఈ పచ్చని పొదరిళ్ళు శాశ్వతంగా ఉండడానికి తేమనిస్తాయి.

.

జాన్ కీట్స్

31 October 1795 – 23 February 1821

ఇంగ్లీషు కవి

.

John Keats, by William Hilton (died 1839). See...
John Keats, by William Hilton (died 1839). See source website for additional information. This set of images was gathered by User:Dcoetzee from the National Portrait Gallery, London website using a special tool. All images in this batch have been confirmed as author died before 1939 according to the official death date listed by the NPG. (Photo credit: Wikipedia)

.

Minnows
.
How silent comes the water round that bend;
Not the minutest whisper does it send
To the overhanging sallows; blades of grass
Slowly across the chequer’d shadows pass,—
Why, you might read two sonnets, ere they reach
To where the hurrying freshnesses aye preach
A natural sermon o’er their pebbly beds;
Where swarms of minnows show their little heads,
Staying their wavy bodies ‘gainst the streams,
To taste the luxury of sunny beams
Tempered with coolness. How they ever wrestle
With their own sweet delight, and ever nestle
Their silver bellies on the pebbly sand.
If you but scantily hold out the hand,
That very instant not one will remain;
But turn your eye, and they are there again.
The ripples seem right glad to reach those cresses,
And cool themselves among the em’rald tresses;
The while they cool themselves, they freshness give,
And moisture, that the bowery green may live.

.

John Keats

31 October 1795 – 23 February 1821

English Poet

మనుషులు … యెవెనీ యెటుషెంకో, రష్యను కవి, రష్యను కవి.

అంత ఆనాసక్తికరంగా ఏ మనుషులూ  ఉండరు
గ్రహాల్లాగే ప్రతివారి జీవితమూ ఒక ఇతిహాసమే.

అందులో వ్యక్తిగతం కానిదేదీ లేదు, అలాగని
ఏ గ్రహమూ మరోదానికి భిన్నంగానూ ఉండదు.

ఒక వ్యక్తి అజ్ఞాతంగా జీవించి
ఆ అజ్ఞాతంలోనే స్నేహితులను సంపాదించుకుని బ్రతికితే
ఆ అజ్ఞాతం కుతూహలంగా ఉండకపోదు.

ప్రతివ్యక్తికీ తన ప్రపంచం తనది
ఆ ప్రపంచంలోనే ఒక అద్భుతమైన క్షణమూ
అందులోనే ఒక విషాద సంఘటనా
అవన్నీ వ్యక్తిగతాలే.

ఏ వ్యక్తి మరణించినా, అతనితోపాటే పోతుంది
మొదటి హిమపాతపు అనుభూతీ, మొదటి ముద్దూ,
మొదటి పోట్లాటా అతనితో మరుగైపోతుంది.

ఇక మిగిలినవల్లా పుస్తకాలూ, వంతెనలూ
చిత్రాలు గీసిన కేన్వాసులూ, యంత్రాలూ…
ఇంకా మిగిలి ఉండడం వాటి విధిలిఖితం.
.
అయితే పోయినదేదీ విలువలేనిది కాదు:
ఆటలోని నిబంధనలప్రకారం ఒకటి పోతుంది. అంతే!
మనుషులుకాదు మరణించేది; ఒక్కొక్కరితో ఒక ప్రపంచం.

ఈ భూమ్మీద మనం దోషాలెంచే చాలామందిలో
వాళ్ళగురించి నిజంగా మనకి ఏమాత్రం తెలుసు?
ఫలానా వారి తమ్ముడు? ఒక మిత్రుడికి మిత్రుడు?
ఒక ప్రేమికకి ప్రేమికుడు? అంతేనా?

తల్లిదండ్రుల గురించి తెలుసనుకున్నవాళ్ళలో కూడా
మనకి అన్నీ తెలుసుగాని, ఏమీ తెలీదు.

వాళ్ళు మరణిస్తారు. మనం తిరిగి తీసుకు రాలేము.
ఆ రహస్య ప్రపంచాలు తిరిగి నిర్మించబడలేవు.

అన్నిటినీ వినాశనం చేయడం పట్ల అందుకే
ప్రతి సారీ, పదే పదిసార్లూ, విచారం వ్యక్తపరుస్తుంటాను.

.

యెవెనీ యెటుషెంకో

(18 July 1932 – )

రష్యను కవి, వ్యాసకర్తా, నవలా కరుడూ, నాటక కర్తా, నటుడూ, దర్శకుడూ, నిర్మాతా, స్క్రీన్ ప్లే రచయితా… ఇలా బహుముఖ ప్రజ్ఞాశాలి.

ఈ కవితలో నిజమైన హీరో సామాన్య మానవుడు. ఒక సమూహంలో ఉంటూనే, సమూహపు లక్షణాలు ఉంటూనే, తన ఉనికిని కూడ చాటుకుంటూ, అజ్ఞాతంగా చనిపోయినా, ఒక సామాన్యుడి జీవితం అంతపసలేనిదీ, విలువలేనిది కాదంటున్నాడు కవి. అంతే కాదు, మనుషులపట్ల, వాళ్ల జీవితాల విలువపట్లా ఏ మాత్రం సంకోచం లేకుండా తీర్పుచెప్పే మన మానసిక ప్రవృత్తిని వేలెత్తి చూపుతూ, ప్రతి వ్యక్తితోనూ, తిరిగి తీసుకురాలేని కాలశకలంతో పాటు, తిరిగి నిర్మించలేని ఒక ఇతిహాసం కూడా మరణిస్తుంది సుమా అని హెచ్చరిస్తున్నాడు.  మనకి తెలిసినవి మహా అయితే పైకి కనిపించే అనుబంధాలూ ఆత్మీయతలూ తప్ప, అతను అనుభూతిచెందినవి మనం ఎన్నడూ కనుక్కోలేము. అవి తెలియకుండా మనుషుల్ని విమర్శించడం తగని పని అని తాత్పర్యం.

.

.

People

.

No people are uninteresting.
Their fate is like the chronicle of planets.

Nothing in them in not particular,
and planet is dissimilar from planet.

And if a man lived in obscurity
making his friends in that obscurity
obscurity is not uninteresting.

To each his world is private
and in that world one excellent minute.

And in that world one tragic minute
These are private.

In any man who dies there dies with him
his first snow and kiss and fight
it goes with him.

There are left books and bridges
and painted canvas and machinery
Whose fate is to survive.

But what has gone is also not nothing:
by the rule of the game something has gone.
Not people die but worlds die in them.

Whom we knew as faulty, the earth’s creatures
Of whom, essentially, what did we know?

Brother of a brother? Friend of friends?
Lover of lover?

We who knew our fathers
in everything, in nothing.

They perish. They cannot be brought back.
The secret worlds are not regenerated.

And every time again and again
I make my lament against destruction.

.

Yevgeny Yevtushenko

(born 18 July 1932- )

Soviet Poet, novelist, essayist, dramatist, screenplay writer, actor, editor, and a director.

This is a great tribute to a ‘common man’.  Living amidst an indifferent society that takes no notice of his presence, he makes his own little world of isolation incognito, making his own friends and living his life full whatever be its worth.  The poet says that we are too eager to pass judgements on the value of their lives, and asks us what do we really know about them?  For that matter, the poet asks, what do we really know about our own parents about whom we think we know much. He argues that what all we know at best is only about the mundane relations and explicit passions. We can never know the real feelings they underwent in their lives.  The poet also says that with the death of each such individual, it is not a number of a population that is missing, but a world, an exclusive world, that can never be recreated.

లిన్ మౌత్ విడో… అమీలియా జోసెఫ్ బర్, అమెరికను

అతను పొడవుగా బలిష్ఠంగా ఉండేవాడు, అతని కళ్ళు వేసవి పొద్దు
దిగంతాలకొసల నింగీ, కడలీ కలిసినంత నీలంగా ఉండేవి.
నను పెళ్ళి చేసుకున్నపుడు అతని బుగ్గల ఎరుపుముందు
ఆ ఎర్రని కొండశిఖరాల రంగు వెలవెలబోయింది.

ఆ పిచ్చుకలు కాపురముండే వసారా దాటేము
ఆ చిన్న కావిరంగు చర్చిని వీడి బయటకి వచ్చేము,
అవసరం లేకపోయినా, అతని భుజానికి ఆనుకున్నాను
కేవలం అతని దారుఢ్యాన్నీ, అనునయాన్నీ ఆస్వాదించడానికే.

ఒక్కటి మాత్రం ఎంతప్రయత్నించినా మరిచిపోలేకున్నాను;
నేను ప్రార్థన చేద్దామనుకున్నపుడల్లా గొంతు పట్టుకుంటుంది;
ఆ రోజు ఆ చర్చి గోడల మీద ఆరబెట్టిన
చేపల వల నుంచి వచ్చిన ఘాటైన ఉప్పువాసన.

బహుశా అతను చాలా పొడుగైన సమాధి తీసుకుని ఉంటాడు
చాలా చాలా పొడవైన సమాధి, ఎందుకంటే అతనంత పొడుగు…
అయ్యో, దైవమా! అదిగో మింటికెగసి విరిగిన కెరటం చప్పుడు,
మళ్ళీ చర్చి గోడలమీద ఆరవేస్తున్న వలల ఉప్పు వాసన.
.
అమీలియా జోసెఫ్ బర్
అమెరికను
(19 జనవరి 1878 – 15 జూన్ 1968)

.

1952 సంవత్సరం ఆగష్టు 15-16, అర్థరాత్రి ఒక గొప్ప ఉప్పెన వచ్చి ఇంగ్లండులో Devon అన్న గ్రామంలో చాల భాగం నష్టపోవడమే గాక, 34 మంది చనిపోయి, 420 మంది నిరాశ్రయులయ్యారు.  బహుశా ఈ కవితకి అది ప్రేరణ కావచ్చు.

మన రాష్ట్రంలో  మేఘమధనం పేరున జరిగే ప్రహసనాలే ఇంగ్లండులోనూ 1950ల్లో జరిగేయి. కొందరు ఈ మేఘమధనంవల్లే ఆ రోజు రాత్రి తుఫాను వచ్చిందని (వాళ్ళు మనసోదరులే అయి ఉంటారు) వాదనలు కూడ చేశారట.  ఈ ప్రకృతివైపరీత్యం, మేఘమధనాల వెనకనున్న కథ, అసలు సమాచారం ఇక్కడ కొంత చదవొచ్చు: 

http://www.woweather.com/reports/philip-eden/Lynmouth-Flood-man-made.htm .

.  

 

A Lynmouth Widow

.

He was straight and strong, and his eyes were blue

As the summer meeting of sky and sea,

And the ruddy cliffs had a colder hue

Than flushed his cheek when he married me.

.

We passed the porch where the swallows breed,

We left the little brown church behind,

And I leaned on his arm, though I had no need,

Only to feel him so strong and kind.

.

One thing I never can quite forget;

It grips my throat when I try to pray—

The keen salt smell of a drying net

That hung on the churchyard wall that day.

.

He would have taken a long, long grave —

A long, long grave , for he stood tall…

Oh, God, the crash of the breaking wave,

And the smell of the nets on the churchyard’

.

Amelia Josephine Burr

(19 November 1878 – 15 June 1968)

American Poet

Poem Courtesy:  The Second Book of Modern Verse … a Selection of the Work of Contemporaneous …  Edited by Jessie Rittenhouse.

On the night of  Aug-15th-16th 1952,  a devastating flood swept Devon village in UK killing 34 people and rendering 420 homeless.  It is my wild guess that it could be the inspiration for the poem.  More than that, there was some interesting information about cloud seeding, which some of the meteorologists unduly claimed credit for the rain that day, which was efficiently countered in the following article you may find interesting:

http://www.woweather.com/reports/philip-eden/Lynmouth-Flood-man-made.htm

ననుగన్న తల్లీ!… రుడ్యార్డ్ కిప్లింగ్, ఇంగ్లీషు కవి.

(ఈ రోజు మా అమ్మ పవిత్ర దినం. ఆ స్మృతిలో తల్లులందరికీ కృతజ్ఞతలతో)

 Note: కొన్ని అనివార్యకారణాలవల్ల ఇక్కడ ఈ రోజు ముందు ఉంచిన పోస్టు తొలగించి ఈ కొత్తది ఉంచడమైనది.

.

ఊహకందని ఎత్తులోని కొండమీద నన్ను ఉరితీసినా
నను గన్న తల్లీ! ఓ నన్ను గన్న తల్లీ!
ఎవరి ప్రేమ నన్ను వెంబడిస్తుందో తెలుసు,
నను గన్న తల్లీ! ఓ నను గన్న తల్లీ!

లోతైన సముద్రంలో నన్ను ముంచి వేసినా,
నను గన్న తల్లీ! ఓ ననుగన్న తల్లీ!
ఎవరి కన్నీళ్ళు నను చేరుకుంటాయో తెలుసును,
నను గన్న తల్లీ! ఓ ననుగన్న తల్లీ!

నా శరీరమూ ఆత్మా నరకంలో కొట్టుకుంటున్నా
ఎవరి ప్రార్థనలు నన్ను రక్షిస్తాయో నాకు తెలుసు
నను గన్న తల్లీ! ఓ నను గన్న తల్లీ!

(1891 )
.
(The Light That Failed అన్న నవల అంకితం సందర్భంగా వ్రాసిన కవిత)
రుడ్యార్డ్ కిప్లింగ్
ఇంగ్లీషు కవీ, నవలాకారుడూ, కథకుడు.

.

English: Three-quarter length portrait of Rudy...
English: Three-quarter length portrait of Rudyard Kipling, photographic postcard, by Bourne & Shepherd. Image courtesy of the Beinecke Rare Book & Manuscript Library, Yale University.http://beinecke.library.yale.edu/dl_crosscollex/brbldl/oneITEM.asp?pid=2022961&iid=1088883&srchtype=VCG (Photo credit: Wikipedia)

.
Mother o’ Mine
.
If I were hanged on the highest hill,
Mother o’ mine, O mother o’ mine
I know whose love would follow me still,
Mother o’ mine, O mother o’ mine!

If I were drowned in the deepest sea,
Mother o’ mine, O mother o’ mine
I know whose tears would come down to me,
Mother o’ mine, O mother o’ mine!

If I were damned of body and soul,
I know whose prayers would make me whole,
Mother o’ mine, 0 mother o’ mine!

.
(1891)

Rudyard Kipling
30 December 1865 – 18 January 1936
English Short Story Writer, Poet and Novelist.

కవిత్వం… గ్రెగ్ కుజ్మా, అమెరికను

పాత కవిత్వ రూపాలు పిట్టలగూళ్ళలాంటివి
అవి ఎంతకాలంగా వాడుకలో ఉన్నాయంటే
వాటినిండా రెట్టలే; కొన్ని అరుదైన పక్షులు మాత్రమే
ఆ ద్వారాల్లోంచి దూరి లోనకీ బయటకీ రాగలవు.
అవికూడా లోపల అంత స్వేచ్ఛగా తిరగలేవు; ఏదో
పాత స్వరాలనే వర్లిస్తుంటాయి, వాటిని
ఆ కంపు ఎక్కడా తాకనైనా తాకదు. కానీ ఏం లాభం?
అవి ఆ గూళ్ళకే పరిమితమై ఉండిపోతాయి.
వాటిలోంచి ఎప్పుడైనా కూజితాలు వినవస్తాయేమోనని
చెవులు రిక్కించి వింటాయి. ఆశించినట్టు వినిపిస్తాయి కూడా.

.

గ్రెగ్ కుజ్మా

(1944 — )

అమెరికను కవి.

.

Poetry

.

The old forms are like birdhouses that
have been made homes so long they are
full of stuffing; only the rarest birds
————————————–

————————————–

—————————————–.
And keep listening hard for voices
to come out of them. And they do.
.
Greg Kuzma

American

This is a copyrighted poem.
Please read the full poem here:
http://www.poetryfoundation.org/poetrymagazine/browse/119/3#!/20595416/0

For a brief info about the poet pl. visit:
http://www.poetryfoundation.org/bio/greg-kuzma

Metaphysical … Bhaskar Kondreddy, Telugu, Indian.

When she is dragged along

the rough gravel and dirt village road

tying her legs to a rope without concern

What bitch can offer her teats

to the pitiful pups following their mother ?

 

They were by her side till yesterday

vying with one another

and rolling playfully one over the other

Teasing and tasting the motherly love

Blissfully sucking her teats at will, and

snuggling between her legs.

 

Poor pups! When the dark wintry night

frightens them tomorrow with a spell of snow

how could they chase away their worst fears

and find some cosy roof to coolly sleep under ?

 

In the endless catechetical enquiry

Of life after death, no answer is firm or final.

But yet, in walking so along,

maybe, the grief drives…  to soothe itself. 

 

But then, for their mother

the clear-eyed helpless whelps

that know not how to shed a tear…

why they follow…?

.

 

Bhaskar Kondreddy

Telugu

Indian.

.

 

Photo Courtesy: Bhaskar Kondreddy

Mr Bhaskar Kondreddy hails from Kanigiri of Prakasam District Andhra Pradesh. He is a Science Teacher by profession. He is an active blogger (bhaskar321.blogspot.in) and an enthusiastic translator.

.

అధిభౌతికం 

1

అలా ఈడ్చుకుపోతున్నప్పుడు
కాలికో తాడు కట్టి, అభావంగా
ఆ మట్టిరోడ్డు, కంకర రాళ్లమీద
వెనుకపడుతున్న ఆ పిల్లల ఆకలి చూపుల
దాహాన్ని తీర్చడానికి, ఏ స్తన్యం సిద్దపడుతుంది.

2

నిన్నటి దాకా మరి ఆ తల్లి పక్కనేకదా,

ఆ తల్లి కాళ్లమధ్యనే కదా అవి

విసిగించి, విసిగించి, మాతృత్వపు ప్రేమపైబడి,

వెచ్చని, రొమ్ముల మధ్యనే కదా, అవి,

అరమోడ్పు కన్నులతో, పాలు కుడిచి,..

 

మంచుకురుస్తూ చీకటి వణికే వేళ

రేపటి శీతాకాలపు కాళరాత్రి

ఎన్నెన్ని భయాలమూటలను, పారద్రోలి

ఇక ఎలా ప్రశాంతంగా నిద్రిస్తాయో మరి.

 

3

దేహాంత నిర్జీవత్వాల ప్రశ్నల పరంపరల్లో
దేని సమాధానాలు, దానివే
అయినా సరే, వెంట నడవడంలో,
ఉపశమించే వేదన అలా అనుసరిస్తుందేమో.

నీరు కార్చడం తెలియని
స్వచ్ఛమైన కళ్లుకల ఆ కుక్కపిల్లలు
మరి, అలా ఆ తల్లి కోసం… ?

.

భాస్కర్ కొండ్రెడ్డి

 

ఏదీ రెండుసార్లు జరగదు… జిష్వావా షింబోర్స్కా, పోలిష్ కవయిత్రి.

ఏదీ రెండుసార్లు జరగదు.
దానివల్ల, విచారించవలసిన పర్యవసానం
మనం ఇక్కడకి ఉన్నపాటుగా వచ్చేస్తాము,
సాధన చేసే అవకాశం లేకుండా వెళిపోతాము.
మనకంటే తెలివితక్కువవాడు లేడనుకున్నా
ఈ భూమ్మీద మనమే చవట రాచ్చిప్ప అనుకున్నా
వచ్చే సెమిస్టరులో పరీక్షకి కూర్చుందికి లేదు
ఈ పాఠం ఈ ఒక్కసారే బోధించ బడుతుంది.
ఏ రోజూ నిన్నని అనుకరించదు.
ఏ రెండు రాత్రుళ్ళూ బ్రహ్మానందమటే ఏమిటో
సరిగ్గా ఒక్కలా చెప్పలేవు
సరిగ్గా అవే ముద్దులతో.
బహుశ ఏ పనీ లేనివాడు ఒకడు
నీ పేరు ప్రసంగవశాత్తూ ఉటంకించవచ్చు
ఎవరో నా గదిలోకి ఒక గులాబీ విసిరినట్టూ, అది
రంగులతో, సువాసనలతో నిండినట్టనిపించొచ్చు.
రెండో రోజు నువ్వు నా చెంతనే ఉన్నా, నే మాటిమాటికీ
గడియారంవైపు చూడకుండా ఉండలేక పోవచ్చు.
ఒక గులాబీనా? ఒక గులాబీ? అంటే ఏమిటి?
అదొక పువ్వా లేక పాషాణమా?
ఇలా వచ్చి అలా పోయే రోజుని మనం ఎందుకంత
అవసరంలేని భయంతో, విచారంతో వెళ్ళదీస్తాము?
నిలకడగా ఉండలేకపోవడం దాని ప్రకృతి:
రేపువచ్చేసరికి ఇవాళ ఎప్పుడూ వెళ్లిపోతుంది.
సూర్యుడున్నంత కాలం ఈ నేలమీద
నవ్వులతో, ముద్దులతో ఐకమత్యంగా ఉందాం;
మనిద్దరిమీ రెండు నీటిచుక్కల్లా
ఒకదాన్నొకటిపోలకపోయినా (ఇందులో మన అభిప్రాయం ఒకటే).
.
జిస్వావా షింబోర్స్కా

(2 July 1923 – 1 February 2012)

పోలిష్ కవయిత్రి.

.

కాలం చలన శీలత గురించి చెబుతున్నప్పుడు, You can’t step into the same river twice అన్న హెరాక్లిటస్ ఆఫ్ యూఫ్యూస్ సూక్తి గుర్తు రాకమానదు. ఇది నిరాశలోనో, నిస్పృహలోనో కూరుకుపోకుండా, మనిషికూడా కాలంతోపాటే ప్రవహించడానికి చెప్పిన సూక్తి. ప్రకృతి ధర్మాన్ని చిన్న మాటలలో బంధించిన తత్త్వవేత్త మేధో మధన ఫలం.  సృష్టిలో ఏదీ శాశ్వతం కాకపోయినా, ఈ చలనశీలత మాత్రం శాశ్వతం. అదే, ఈ కవితలో కవయిత్రి చెపుతోంది.

.

Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org
Image Courtesy: http://upload.wikimedia.org

.

Nothing Twice

.

Nothing can ever happen twice.

In consequence, the sorry fact is


that we arrive here improvised


and leave without the chance to practice.


Even if there is no one dumber,


if you’re the planet’s biggest dunce,


you can’t repeat the class in summer:


this course is only offered once.


No day copies yesterday,


no two nights will teach what bliss is


in precisely the same way,


with precisely the same kisses.


One day, perhaps some idle tongue


mentions your name by accident:


I feel as if a rose were flung


into the room, all hue and scent.


The next day, though you’re here with me,


I can’t help looking at the clock:


A rose? A rose? What could that be?


Is it a flower or a rock?


Why do we treat the fleeting day


with so much needless fear and sorrow?


It’s in its nature not to stay:


Today is always gone tomorrow.


With smiles and kisses, we prefer


to seek accord beneath our star,


although we’re different (we concur)


just as two drops of water are.


.

Wislawa Szymborska,

(2 July 1923 – 1 February 2012)

Polish Poet.

Translated from the Polish by Clare Cavanagh and Stanislaw Baranczak.

 

Ethereal Vision of the Melody … Swatikumari, Telugu, Indian

Heralding the day,

The statues and the ruins,

The Sea and the City.

Making the dawns pleasantly quiver

Was he heard on the flute

 

Following the wakes of melodies

In the lake of serene air

I searched for and found him…

Did I find him really?

No, he deigned to appear.

 

When he ceased the tunes

And folded up the bag

I felt

If he had folded up the city

Mahabalipuram also along;

Leaving the throbbing mornings to music

If he had embraced nights for his observation.

 

I did not ask. For, I know,

Silence is only an extension of meditation.

It was late into the night;

I offered to accompany him to his house.

He smiled silently… perhaps, suggesting

“Aren’t you aware that darkness is my Siamese twin?”

 

On the eve of bidding adieu

I asked him among other things:

Why didn’t you enter the temple

How many times ever I had asked you?

With an ecstatic pleasure

transcending the realm of senses he whispered:

“Sh! It’s a secret, sir!”

Enakku imgaye darsana maagum

“I see the lord from here.”

In a gesture of obeisance he groped

For his seven eyes… on the flute.

 .

Swati Kumari

Telugu 

Indian

.

Swati Kumari

Swathi Kumari Bandlamudi

 Swati Kumari is a practicing Chartered Accountant at Hyderabad.  A poetess of fine sensibilities and a good critic as well, she received Ismail Award for Poetry this year for her collection of Poems “Koneti Metlu” (Steps of the Temple Pond).

When I enquired what  ignited  or influenced her literary interests she answered rather modestly: ” Everything From  classical to folk … like Telugu Satakams (A metrical composition of Hundred quatrains, with a refrain of various lengths in the last foot), to stage dramas, Srimad Bhagavatam by Bammera Potana, Manucaritra by Peddana, to cinema songs and light music compositions of AIR have kindled my interest on Telugu language; Kanyasulkam and Chenghis khan I read any number of times;  Tagore’s Gitanjali,  Tilak’s “Amrutam Kurisina Ratri” and SriSri’s  “Khadgasrushti” introduced me to poetry; it was a pleasant experience to read Yandamuri during vacation; graduated to reading Kodavatiganti Kutumba Rao, Gopichand and Madhurantakam RajaRam later, but Buchibabu and Tripura are my favourites.”

.

ఊపిరిపాటకు చూపేదీ?

 

శిల్పాల్నీ, శిధిలాల్నీ,

సాగరాన్నీ, నగరాన్నీ

మేల్కొలుపుతూ వినబడ్డాడతను,

వేకువల్ని వణికించే వేణువుగా.

గాలి మడుగులో

రాగాల జాడలు పట్టుకుని

వెతుక్కుంటూ చూశానతన్ని.

చూశానా? కాదు. కరుణించి కనపడ్డాడు.

 

పాట ఆపినపుడు

మురళితోబాటు మహాబలిపురాన్నే

సంచిలోపెట్టుకున్నాడా అని?

జలదరించిన ఉదయాలను సంగీతానికి వదిలి

రాత్రుల్ని కళ్ళుగా చేసుకున్నాడా అని…

అడగలేదు.ధ్యానానికి ఒనసాగింపు మౌనమే కావాలని.

బాగా రాత్రయింది.తోడొస్తాను ఇంటిదాకా అంటే

నిశ్శబ్దంగా నవ్వేడు

చీకటి నా తోబుట్టువని మీకు తెలీదా అన్నట్టు.

.

 

వీడ్కోలు వేళ మాటల్ల్లో మాటగా

రోజూ అడిగినా గుళ్ళోకి రావేమంటే

పంచేంద్రియాలకు అందని

పరవశంతో గుసగుసగా

రగిసియం స్వామీ!

ఎనక్కు ఇంగెయే దరిసనమాగుం”

(రహస్యం స్వామీ!నాకు ఇక్కడే దర్శనమౌతుంది.)

అని నమస్కార ముద్రలో తడుముకున్నాడు

వేణువు వొంటిపైన తన ఏడు కళ్ళనీ…

.

 

స్వాతికుమారి.

 

 

 

%d bloggers like this: