అనువాదలహరి

ఒక మెట్రో స్టేషనులో… ఎజ్రా పౌండ్, అమెరికను

జన సమూహంలో ఈ వదనాల దివ్య సందర్శనం…

తడిసిన గుబురుపొదలలో కవటాకుల సౌందర్యం. 

.

ఎజ్రా పౌండ్

 (30 October 1885 – 1 November 1972)

అమెరికను

ఈ కవిత చిన్నదే గాని, దీని వెనక పెద్ద కథ ఉంది.

ఎజ్రాపౌండ్… కవిత్వానుభవం.  

ఒక రోజు పారిస్ లో “Concorde” మెట్రో స్టేషన్ లోంచి బయటకి వస్తూ  ఎజ్రా పౌండ్ ఒక అందమైన ముఖాన్ని చూశాడు. తర్వాత మరొకటి, మరొకటి, ఇంకొకటి చూశాడు. ఆ తర్వాత ఒక అందమైన చిన్నపిల్ల ముఖం, తర్వాత ఒక అందమైన స్త్రీ ముఖం చూశాడు. తర్వాత రోజల్లా వాటి అర్థం ఏమిటి అని తర్కించాడు. ఆ అనుభూతిని ప్రకటించడానికి తగిన మాటలు దొరకలేదు. ఆ రోజు సాయంత్రం ఇంటికి వెళుతున్నప్పుడుకూడా ప్రయత్నిస్తునే ఉన్నాడు. అకస్మాత్తుగా అతనికి సరియైన అభివ్యక్తి దొరికింది. “అంటే మాటలు కాదు, ఒక సమీకరణం, మాటల్లో కాదు, రంగులకలబోతలో. అంటే వివిధవర్ణాలమిశ్రమంలా. నేనే గనక ఒక చిత్రకారుడు అయిఉంటే, నాకే గనక తరుచుగా అటువంటి అనుభవాలు జరిగిఉంటే, లేదా నాకే గనక తగిన రంగులూ, కుంచెలూ సమీకరించగల ఓపిక ఉండి ప్రయత్నం చెయ్యగలిగి ఉంటే, నేను ఆ అనుభూతిని ‘ఒక క్రమంలో ప్రకటించిన రంగులద్వారా’ అంతవరకు ఎవరూ ప్రయత్నించని ఒక కొత్త ఉద్యమానికి  తెరలేపేవాడిని” అంటాడు. దాన్ని అతడు “ఏక ప్రతీక పద్యం” (Single Image Poem) అన్నాడు… ఒకదానిమీద ఒకటిగా రంగులు ముంచెత్తుతూ. (నిజానికి ఇలాంటి కవితలు పాతతరంలో ఆదూరి సత్యవతీ దేవి, సిద్ధార్థ, సౌభాగ్య లాంటి వాళ్ళు రాసేరు). ఆ మెట్రో స్టేషనునుండి బయటపడినప్పటినుండి తనుచిక్కుకున్న విషమస్థితిలోంచి బయటపడడానికి అదొక మార్గం అనుకున్నాడు. దానిప్రభావంలో ఒక ముప్ఫైపాదాల కవిత రాసేడు.  కానీ ఆ కవితని చింపిపారేసేడు. ఎందుకంటే, అది “work of Second Intensity” అవడం వల్ల అంటాడు. ఆరునెలలు పోయాక అందులో సగం నిడివి ఉన్న కవిత, ఏడాది గడిచేక ఒక హైకూలాంటి పైన పేర్కొన్నకవిత రాసేడట. దానికి వ్యాఖ్యానం రాస్తూ తన “ఇమేజిజం” ఉద్యమానికి మూలకందమైన మాటలు అంటున్నాడు ఇలా: ఒక ఆలోచనా స్రవంతిలోకి కొట్టుకుపోకపోతే ఇది చాలా అర్థ రహితంగా కనిపిస్తుందని ఘంటాపథంగా చెప్పగలను. ఇలాంటి కవితలలో ఒకడు (కవి)ఒకానొక క్షణాన్ని (అప్పటి అనుభూతిని… నా అభిప్రాయం) రికార్డుచెయ్యడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. ఆ క్షణంలో తటస్థమైన బాహ్యవస్తువు (ప్రేరకం)సూటిగా లోనికి పోయి ఒక ఆత్మాశ్రయమైన వస్తువుగా రూపుదిద్దుకుంటోంది. 

.

  

English: Ezra Pound in 1913
English: Ezra Pound in 1913 (Photo credit: Wikipedia)

.

In a Station of the Metro

.

The apparition of these faces in the crowd;

Petals on a wet, black bough.

.

Ezra Pound 

(30 October 1885 – 1 November 1972)

American

[Pound’s own words about its composition:

“Three years ago in Paris I got out of a `metro’ train at La Concorde, and saw suddenly a beautiful face, and then another and another, and then a beautiful child’s face, and then another beautiful woman, and I tried all that day to find words for what this had meant to me, and I could not find any words that seemed to me worthy, or as lovely as that sudden emotion. And that evening, as I went home along the Rue Raynouard, I was still trying, and I found, suddenly, the expression. I do not mean that I found words, but there came an equation… not in speech, but in little splotches of colour. It was just that — a  `pattern’, or hardly a pattern, if by `pattern’ you mean something with a `repeat’ in it. But it was a word, the beginning, for me, of a language in colour. I do not mean that I was unfamiliar with the kindergarten stories about  colours being like tones in music. I think that sort of thing is nonsense. If you try to make notes permanently correspond with particular colour, it is like tying narrow meanings to symbols.

That evening, in the Rue Raynouard, I realized quite vividly that if I were like a painter, or if I had, often, that kind of emotion, or even if I were a painter, or if I had the energy to get paints and brushes and keep at it, I might found a new school of painting, of `non-representative’ painting, a painting that would speak only by arrangements in colour… The `one image poem’ is a form of super-position, that is to say, it is one idea set on top of another. I found it useful in getting out of the impasse in which I had been left by my metro emotion. I wrote a thirty-line poem, and destroyed it because it was what we called work `of second intensity.’ Six months later I made a poem half that length; a year later I made the following hokka-like sentence [In a Station of the Metro]. I dare say it is meaningless unless one has drifted into a certain vein of thought. In a poem of this sort one is trying to record the precise instant when a thing outward and objective transforms itself, or darts into a thing inward a subjective.”

Ezra Pound, quoted in A Guide to Ezra Pound’s Personae (1926). K. K. Ruthven (1969).]

Poem and Commenatary reference Courtesy: http://wonderingminstrels.blogspot.in/2000_01_01_archive.html

స్పందించండి

Fill in your details below or click an icon to log in:

వర్డ్‌ప్రెస్.కామ్ లోగో

You are commenting using your WordPress.com account. నిష్క్రమించు /  మార్చు )

గూగుల్ చిత్రం

You are commenting using your Google account. నిష్క్రమించు /  మార్చు )

ట్విటర్ చిత్రం

You are commenting using your Twitter account. నిష్క్రమించు /  మార్చు )

ఫేస్‌బుక్ చిత్రం

You are commenting using your Facebook account. నిష్క్రమించు /  మార్చు )

Connecting to %s

స్పామును తగ్గించడానికి ఈ సైటు అకిస్మెట్‌ను వాడుతుంది. మీ వ్యాఖ్యల డేటా ఎలా ప్రాసెస్ చేయబడుతుందో తెలుసుకోండి.

%d bloggers like this: