అనువాదలహరి

సైద్ధాంతిక విరోధి … ఎడ్నా సెంట్ విన్సెంట్ మిలే, అమెరికను

నేను మరణిస్తాను

మృత్యువుకి నేను చెయ్యగలిగినసాయం అదొక్కటే!

అతను శాలలోంచి తన గుర్రాన్నిబయటకి నడిపిస్తున్నాడు;

ధాన్యంకొట్లో నేలమీద నాడాలు చప్పుడు చేస్తున్నాయి

అతను చాలా తొందరలో ఉన్నాడు; క్యూబాలో పనుంది,

బాల్కన్స్ లో వ్యవహారం చక్కబెట్టుకోవాలి,

ఉదయాన్నే చాలామందితో మాటాడాలి.

అతను జీను పట్టుకుని గుర్రాన్ని ఎక్కేటప్పుడు

నే నేమీ కళ్ళాలు పట్టుకోను.

చేతులు మెట్టులా పెట్టి ఎక్కడానికి సాయం చెయ్యను.

.

నా భుజాల మీద కొరడాతో కొట్టనీ, అయినా

నేను వేటమృగాలెటుపరిగెత్తేయో చెప్పను;

నా గుండెమీద గుర్రపు డెక్కతొక్కిపెట్టి అడగనీ,

చిత్తడినేలలో దాక్కున్న నల్లకుర్రాడి ఆచూకీ ఇవ్వను.

నేను మరణిస్తాను, నే మృత్యువుకి చేసే సాయం అదొక్కటే

అతను నాకేమీ జీతబత్తాలిచ్చిపోషించడం లేదు.

.


నా స్నేహితులెక్కడున్నారో చెప్పమన్నా చెప్పను;

శత్రువుల చిరునామాలైనా సరే, ఇవ్వను;

నన్నతను ఎంతగా ప్రలోభపెట్టనీ,

ఎవరింటికైనా ఎలావెళ్ళలో చెప్పనుగాక చెప్పను;

జీవం తొణికిసలాడే ఈ నేలమీద నేనేమైనా గూఢచారినా,

ఒక మనిషిని మృత్యువుకి పట్టి అప్పగించడానికి?

సోదరా! భయం లేదు. మన నగర చిత్రపటమూ,

దాని సంకేత పదమూ నా దగ్గర భద్రం; నావల్ల

నువ్వు ఎన్నడూ ఎవరికీ వశమవవని మాట ఇస్తున్నా.

.

ఎడ్నా సెంట్ విన్సెంట్ మిలే

(February 22, 1892 – October 19, 1950)

అమెరికను

కవులు యుద్ధాలకి వ్యతిరేకంగా గళం ఎత్తడం పరిపాటే.  ఈ కవితలో  మిలే చేసింది కూడా అదే. అయితే, యుద్ధసమయంలో ఎన్ని పాచికలు శత్రువులు వేస్తారో చెబుతూనే, మృత్యువును  ఒక ఆశ్వికుడిగా మానవీకరించి యుద్ధానికి తన మద్దతులేదని  నిర్ద్వంద్వంగా చెబుతోంది. ప్రాణం విలువ చాటిచెప్పే మరొక మంచి కవిత ఇది.

.

Portrait of Edna St. Vincent Millay (1933-01-14)

.

Conscientious Objector

.

I shall die, but
that is all that I shall do for Death.
I hear him leading his horse out of the stall;
I hear the clatter on the barn-floor.
He is in haste; he has business in Cuba,
business in the Balkans, many calls to make this morning.
 But I will not hold the bridle
 while he clinches the girth.
And he may mount by himself:
I will not give him a leg up.

Though he flick my shoulders with his whip,
I will not tell him which way the fox ran.
With his hoof on my breast, I will not tell him where
the black boy hides in the swamp.
I shall die, but that is all that I shall do for Death;
I am not on his pay-roll.

I will not tell him the whereabout of my friends
nor of my enemies either.
Though he promise me much,
I will not map him the route to any man’s door.
Am I a spy in the land of the living,
that I should deliver men to Death?
Brother, the password and the plans of our city
are safe with me; never through me Shall you be overcome.

Edna St. Vincent Millay

(February 22, 1892 – October 19, 1950) American Lyrical  poet and Playwright

poem courtesy: http://www.americanpoems.com/poets/ednamillay/7274

An excellent commentary on this poem can be found here:
http://contagiousloveexperiment.wordpress.com/2009/07/05/day-37-conscientious-objection-i-shall-die-but-that-is-all-i-shall-do-for-death/

The Compassionate Resolute … Radhika, Telugu Indian.

.

The preserve of eyelids

could neither constrain the dreams,

nor contain the streaming tears.


Any number of moments

have been swept away by that ceaseless flow


Now, the heart is like the clear sky 

with its cloud cover unveiled . 


Just as meaning nestles into graphemes,

words dissolve in silence at this moment.

.

Radhika

Indian

Radhika
Radhika

Original From: http://snehama.blogspot.in/2009/08/blog-post.html

Radhika Rimmalapudi is a home maker living in Wisconsin, US. She is a blogger since 2008.

.

మనస్విని

.

కనురెప్పలకాపలా

కలలనూ ఆపలేకపోయింది

కన్నీళ్ళనూ ఆపలేకపోయింది


ఏకధాటిధారల్లో

కొట్టుకుపోయిన క్షణాలెన్నో


మబ్బువీడిన ఆకాశంలా హృదయం

 

ఆలోచనలు అక్షరాల్లో ఒదిగిపోయినట్టు

ఈక్షణం మాటలు మౌనంలో కరిగిపోతున్నాయి.

.

రాధిక

అజీర్తి … జేనా, జర్మను కవయిత్రి.

కక్కులంటే అందరికీ అసహ్యమే.

నిజమే!

కానీ, గొంతులో ఆ మాటల తుఫాను

మమ్మల్ని రాయకుండా ఉండనివ్వకపోతే

అది మీ గొంతులో కల్గించే మంటకి

అవంటే మీరు భయంతో వణుకుతారు.

.

జేనా

జర్మను కవయిత్రి

.

.

Disposable.

.

It is true regurgitation is not a pretty sight.

But it is that acid burning

which gives you all a fright,

that textual tempest in the gut

forcing us to write.

.

Mei (Poet Jena)  lives in Germany.  She is, in her own words…” a writer, a poet, an idealist, a sentimentalist, a thinker, a philosopher, a storyteller, a lazy bones,  and a lover of laughter…”.   She can be reached through her blog http://poetjena.wordpress.com/

Once Again … Prasuna Ravindran, Telugu, Indian

.

Just as the skies repossess

the cloud they lost after it had rained out,

how nice would it be

if man could get back the dear ones he had lost!!

.

Just as the river

re-flowing through the forgotten furrows

how great it would look if

the present could be diverted into the

hollows of yesterday!!!

 

Though this is the cherished bank

reached with relish,

won’t have I given a taste of my childhood

to every moment

slipping with simmering discontent?

.

Prasuna A

Prasuna

 .

Prasuna Ravindran

.

Prasuna is an engineer by profession and is a resident of Hyderabad, Andhra Pradesh. She is a blogger running her blog :

http://www.blogger.com/profile/01874528803693969871

since 3rd Jan 2010.  Poetry, Painting, Reading and Animation are her favorite subjects.

.

మరొక్కసారి  … ప్రసూన

.

చినుకై రాలిన మేఘాన్ని
ఆకాశం తిరిగి పొందినట్టు
కోల్పోయిన ఆత్మీయుల్ని
మనిషి పొందగలిగితే
ఎంత బాగుండును !!

మరచిపోయిన దారుల్లో
నది తిరిగి ప్రవహించినట్టు
గతకాలపు గుంటలోకి
వర్తమానాన్ని మళ్ళించగలిగితే
ఎంత బాగుండును !!

తీరం
ఇష్టంగా చేరిన గమ్యమే అయినా
అసంతృప్తితో జారిపోతున్న
ప్రతి క్షణమూ
సిగ్గుపడేలా

బాల్యాన్ని చూపించనూ !

.

ప్రసూన

సుందర నదానికి…. ఎడ్గార్ ఏలన్ పో, అమెరికను

ఓ సుందర నదమా*! స్ఫటికంలా స్వచ్ఛంగా,

తళుకులీనుతూ, జలజలా గలగలా

పరుగులిడి ప్రవహించే నీటితో,

నీ సయ్యాటల హేలతో, మనసులో

ఏ దాపరికమూలేక తుళ్ళిపడే ఆల్బెర్టో కూతురిలా,

రాశీభూత సౌందర్యపుజిగికి నీవొక ప్రతీకవు.
.

ఆమె ఒకసారి తన నీడని నీలో చూసుకునే వేళ

అది ఒకపక్క మెరుస్తూనే, ఆర్ద్రతతో వణుకుతుంది;

ఎందుకంటే,అప్పుడు, అంత అందమైన సెలయేటివీ

తనని ఆరాధిహించే ప్రియునిలా కనిపిస్తావు;

అతని మనసులోనూ, నీ తరంగాలమీదలా

ఆమె ప్రతిబింబం గాఢంగా ముద్రించబడి ఉంది;

అతని మనసుకూడా గుండేలోలోతులను పరిశీలించే

ఆమె నిశితమైన చూపులకి వణుకుతుంటుంది.
.

ఎడ్గార్ ఏలన్ పో

అమెరికను.

(*నదం అన్న మాట ఇక్కడ దాని అసలు అర్థంలో వాడలేదు. నదికి పర్యాయపదంగా వాడబదినది అని మనవి.)

.

[Notes:

1. ఈ కవిత అన్ని ప్రతులలోనూ  నది పెరుని కవి ఎక్కడా ప్రస్తావించలేదు.  1945 వరకూ ఎవరూ దీని దురించి ప్రస్తావించలేదు కూడా. కానీ, Richard L Lord లార్డ్ బైరన్ పో అన్న నది మీద వ్రాసిన పంక్తులు ఆధారంగా, తనపేరుకీ, నదిపేరుకీ ఉన్న శబ్దసామ్యాన్ని గుర్తించి అందుకే బహుశా పో నదిపెరు ప్రస్తావించి ఉండడని ఒక ఆలోచన లేవనెత్తాడు.  ‘పో’ అన్న పేరుగల నది ఉత్తర ఇటలీలో తూర్పుగా సుమారు 250 మైళ్ళ పొడవు  ప్రవహించే నది.

2. ఆల్బెర్టో కూతురు: ఈ ఆల్బెర్టో కూతురు ఎవరా అని చాలా ఊహాగానాలున్నాయి. కొందరు ప్రముఖ ఇటాలియన్ రచయిత Boccaccio వ్రాసిన  డెకమెరోన్ (పదిరాత్రులు) అన్న కథల సమాహారంలో,  మొదటి రాత్రి చెప్పబడే కథలో వచ్చే డాక్టరు ఆల్బెర్టో,  ప్రేమగా కూతురులా భావించే అందమైన బాలవితంతువు అని అంటే, ఈ కవితలో ప్రశంసిస్తున్న స్ఫటికంవంటి శీలం ఆధారంగా, ఎలిజబెత్ 1 మహారాణి కాలంలోని ప్రముఖ నాటకకర్తల జంట… బ్యూమాంట్  మరియు ఫ్లెచర్ లు వ్రాసిన  “The Fair Maid of the Inn” అన్న నాటకంలోని Biancha గా మరి కొందరు గుర్తిస్తున్నారు. ]

.

English: Edgar Allen Poe, poet and writer, com...

.

To The River…

.

Fair river! in thy bright, clear flow
 Of crystal, wandering water,
 Thou art an emblem of the glow
 Of beauty- the unhidden heart-
 The playful maziness of art
 In old Alberto’s daughter;

But when within thy wave she looks-
 Which glistens then, and trembles-
 Why, then, the prettiest of brooks
 Her worshipper resembles;
 For in his heart, as in thy stream,
 Her image deeply lies-
 His heart which trembles at the beam
 Of her soul-searching eyes.
.
 Edgar Allen Poe

[Interesting Sidelights:
 1. The Poet did not mention the name of the river in any version of this poem. Mr Richard J Lord, in 1945, observed that the poet deliberately avoided mentioning the name of the river just by playing on the pun its name rersembling his. (The PO, Padus or Eridanus in Latin, is a river flowing eastwards across North Italy. Lord Byron Wrote a poem on the River Po…titled … “Stanzas To The PO.”

2. Alberto’s daughter: Some believe this could refer to Biancha, the fair maid of the Elizabethan Play “The Fair Maid of the Inn” by Beaumont and Fletcher. The reason could be the reference of purity of the girls. However, some others think, it is from Boccaccio’s Decameron (Ten Nights), refering to the beutiful young widow whom an elderly physician Alberto treats as his daughter. The story appears in the first night.

Mirror Image … Sowbhagya, Telugu, Indian

In a still-water-like  mirror

rolling its eyes once,

rollicking with laughter next,

motionless now

and effervescing with activity the next moment…

dithers your image.

In the full-length mirror up there,

lies your itinerant reflection.

Hiding from its view

and stealing glances with it… stand I.

Oooooh!  That gleaming rosy countenance

is so inviting to kiss.

Sweet melodies from

that graceful helical body flow unto me.

How fortunate is the mirror!

You enter into its lifeless heart like a dove.

And there you fly with freedom and abandon.

I will be glued to you.

You will be so unmindful of your treasures.

Perhaps, when one is cynosure of all eyes,

they need pay no attention to the ‘self’.

I steal into the mirror… invisible

and watch your aural beauty from close.

I take it into my hands…

That dream? No, not.

Chrysanthemum? No, not.

That beauteous and blissful face?  Yes,

and passionately plant kisses

on the bewildered lips and those lovely eyes.

Unable to stand the brunt of my emotion,

the mirror breaks … and you disappear.

I start… in search of you.

.

Sowbhagya

Indian Poet.

Telugu Original: అద్దంలో అందం

తళుకు … కీర్తనా విశ్వనాథ్, మలయాళం, భారతీయ కవయిత్రి

ఆమె చనిపోయింది.

ఇక శవాన్ని ముస్తాబు చెయ్యడం మాత్రమే మిగిలుంది.

  .

ఆ పొడుచుకొస్తున్నట్టున గుడ్లు మూయడం అయింది.

పెన్సిలుతో దిద్దుకోడంవల్ల నల్లబడ్డ ఆమె కనుకొసల

వేలాడుతున్న నిలకడలేని చివరి ఆశలకి

వీడ్కోలుపలకడం పూర్తయింది.

.

ఈ రోజు కళ్ళజోడు తియ్యకుండా స్నానం చెయ్యొచ్చు నువ్వు!
.

ఊ… ఊ… త్వరగా కానివ్వండి.  సమయం మించిపోతోంది.

పాడెమీదకి తరలించడానికి అలంకరణ ముగించండి…

.

ముందు నుదుట చుక్క పెట్టండి…

అదే, బొట్టు పెట్టండి.

సిందూరంతో… దాన్ని గుండ్రంగా దిద్దండి.

అదిగో, స్టిక్కర్లు వాడొద్దు…  చర్మం పాడవుతుంది.

కొంచెం గంధం అద్దుతారా?

పోనీ విభూది ఉపయోగించండి.

ఇంతచేసీ, ఆవిడెళుతున్నది ఎక్కడికో కాదు, శ్మశానానికి!

.

ఇవాళ కళ్ళకి కాటిక పెట్టొద్దు.

అది కారిపోయి గీతలా మరకకట్టొచ్చు.

ముక్కులో దూది పెట్టడం మరిచిపోకండి,

ఏమో? ఆవిడ వాసనలు పసిగడితే ??
.

చావుతో విచ్చుకున్న పెదాలూ, ఎగుడుదిగుడు దంతాలూ

కొంచెం మొరాయించొచ్చు. అయినా సరే,

అదిగో, ఆ సైను గుడ్డతో

దవడలని గట్టిగా కట్టి నోటికి బుద్ధిచెప్పండి
.

ఆవిడ నాలిక కక్కే విషం

బయటకి పొర్లకుండా అక్కడే కట్టడి చెయ్యాలి.

బుగ్గమీద ఉన్న ఒకే ఒక సొట్టని దేంతోనైనా పూడ్చండి.

అసత్యాలకి ఇప్పటికైనా ముగింపు పలికితే మంచిది.
.

రక్తం కారుతున్న చెవుల్లో

పెద్ద పెద్ద దూది ఉండలు బాగా కూరండి .

ఇప్పుడు చెవులు ఇంకా బాగా వినపడతాయిట,

మనం అననిమాటలు కూడా ఆవిడకి వినిపించొచ్చు.

అన్నట్టు చెప్పడం మరిచాను,

మెరుస్తున్న చెవి రింగులు తియ్యడం మరిచిపోకండి.
.

చేతులమీది నరాలు ఉబ్బిపోయి,

లావెక్కిన ఆ వేళ్ళని తొందరగా తాళ్లతో బిగించండి.

వలలు నేసిన వేళ్ళవి, నేర్పుగా చురుకుగా కదలగలవు.

ఏ ఉంగరాలూ, స్మృతిచిహ్నాలూ

వాటి పట్టుకి చిక్కకుండా చూసుకొండి.

.

ఖాళీ చేతుల్ని రెండింటినీ

తప్పులు మన్నించమని వేడుతున్నట్టు విరిచికట్టండి.
.

ఇక మనం కాళ్ళకున్న కడియాలు తీసెయ్యొచ్చు.

జాగ్రత్త! చప్పుడు చెయ్యనివ్వకండి.

కాళ్ళని కూడా ఇప్పుడు స్వేచ్ఛగా వదలకుండా తాళ్లతో కట్టెయ్యండి. 

మళ్ళీ ఆవిడ తిరిగి రాకూడదు… జ్ఞాపకాల్లోకి కూడా.

.

ఇక చాలు. అలంకారం ఆపొచ్చు.

ఇప్పుడందరికీ ప్రదర్శనకి పెట్టొచ్చు.

ఆఖరిసారిగా, ఆవిడని చూద్దాం.

మరొక్కసారి అన్నీ తణిఖీ చెయ్యండి

తనతో ఆవిడేమీ పట్టుకుపోకుండా.

ఇక ఎవరికి తోచింది వాళ్ళు చెయ్యొచ్చు…

వెక్కిరించొచ్చు.

ఒక పక్కకి నిలబడి కన్నీళ్ళు తుడుచుకోవచ్చు

దుఃఖంతో వెక్కివెక్కి ఏడ్వొచ్చు.

ఎక్కువసేపు అట్టిపెట్టొద్దు.

పెద్దగొయ్యితీసి అందులో కప్పెట్టండి.

కుటుంబంలో పెద్దవాళ్ళు ఇంకా బతికి ఉన్నారు.

అందుకని దహనం చెయ్యడానికి మామిడిచెట్టుని నరకలేం.

అసలు దహనం చెయ్యనే చెయ్యొద్దు,

ఎందుకంటే, ఆవిడ బూడిద కూడా మిగలడానికి వీల్లేదు.

.

కీర్తనా విశ్వనాథ్,

మలయాళం కవయిత్రి

.

Keerthana Viswanath

Keerthana Viswanath

Image Courtesy:

http://poetrans.wordpress.com

Glitter
.
She’s dead.
Just the dressing of the body
remains to be done.

Those protruding eyes are now massaged shut
The last fleeting dreams are farewelled
from the eyes blackened with eye-liner

Today you can bathe
without taking your glasses off.

Must finish dressing the body for the hearse…
Make it quick, we’re in a hurry.

First put the dot on the forehead…the Pottu*
make it with sindooram, make it round.
Not the one with glue, it may blemish the skin.
A bit of sandalwood paste…?
Make it holy ash,
after all, isn’t it going to the crematorium….?

No mascara today,
it may run, and make a streak.

Don’t forget to plug the nostrils with cotton
What if she follows our scent…??

Lips spread in death, the uneven teeth,
will protest for sure
They should be disciplined
by tying the jaws together
with strips of Kora linen

The spurting venom from the tongue
has to be carefully contained,
not flowing out.
The single dimple on the cheek
should be filled in,
At least now this lying should stop.

We’ll stuff a big wad of cotton wool
into the bleeding ear as well;
With heightened hearing
she may even sense the unsaid.
Don’t forget to remove
the glittering earrings.
Enough, they have glittered enough.

The black amulet on her wrist
should be cut off
Let’s see, what will save her now..!!

The fattened fingers,
on the hands with swollen veins,
should be tied together quickly
They are net-making fingers, nimble and agile
Make sure they are not tightly gripping
a ring, a keepsake, not to be lost.
Let the empty hands be joined together
as if pleading for forgiveness.

Now we can remove
the tinkling anklets.
Careful, don’t make a sound.
And the legs, too.
Don’t leave them free, tie them up.
She shouldn’t return, not even in our memories.

Now we can stop dressing the body.
it is time for the showing.

Let’s have a look, for the last time.

Once more, let’s make sure she’s not
taking anything with her.

We can ridicule.
stand aside and wipe off tears.
place a flower
upon the burning embers of her bosom.
sob in grief.

But don’t keep it for long,
Dig a hole and bury it.

There are elders in the family still living,
so the mango tree is not going to be cut
for the funeral pyre

Rather, don’t cremate,
because then ashes will remain…

*Pottu – Bindi

Malayalam Original: KEERTHANA VISWANATH

Translation: SUSIE PAZHAVARICAL

Kalapi … Mannem Sindhu Madhuri, Telugu, Indian

One day I crossed the river Tungabhadra taking a dinghy at Kodandarama temple. Capering over the stones along the Meena Mandapam (Fish Porch), I reached and settled down at Molla Mandiram (Temple of Poetess Molla). That was a place less frequented by people; more so at that early hour of the day. I could silently watch the serene sunrise.

 Emptying some basil-tea from the flask into the cup, I was slowly sipping it along with the beauty of ambient nature. Then I heard the boatman’s shouts calling at me. Coming forward few steps, I asked him the reason.

 “Sister! Your brother, and a stranger with him, is searching for you. He wanted me to inform you if I chance upon you. I know you will be here at Molla Mandiram,” he said, walking up the bank towards me.

 “Then, let’s go,” I said, and took his dinghy.

 After crossing over the river to the other bank, I found a stranger by my younger brother. I never saw him. He did not look like an Indian. He was more like a Sinhalese. They followed me up the promontory to Kalaagriha, my cottage (of poetry, short story and painting). When they got comfortably seated, I threw a secret questioning look at my brother knitting my brow.  

 “He arrived from Sri Lanka. Says Kalapi has sent him. He gives no more details except that he wants only speak to you. That’s it,” he said, and went out leaving us.

 When I heard Kalapi had sent him I was so happy. Showing him the lodging hut meant for guests, I asked, “Please get refreshed first. We can talk leisurely after our breakfast,” and placed order for breakfast with my kitchen help. “Before that, you read this letter,” he said, handing over me a letter and a packet along with it before walking towards bathroom.

  I took the letter into my hands. It’s not in a neat hand; Hard to make out the letters which looked as if they were spilt over the red paper from a shivering hand.

 “Colombo

 To

My dear childhood pal laddoo,

 The ultimate message from Kalapi… Are you wondering why I suddenly say this is my last letter, after being silent for ten years? I am tired… and tired of fighting. I could not find for what I was searching for in the person. Not only in the people I trusted in… but even in the mirror I love so much to look into. Doctors say it is skin cancer. Maybe my days are numbered. I don’t know why, but my heart yearns for you. I just want to reminisce… reminisce your unbridled mischief, the river Tungabhadra, about your granny, the stories about Nagamma, about Bangla refugees, about dinghies that one can hire for only ten rupees for the whole night, your music of trumpets made of Cantala leaves, your garden, about that poor fellow, Gayan, knitting your figure for two years with only jute twine and a bodkin; your  making skirts with hay, selling them to innocent white tourists and making them dance wearing them; your taking ten dollars to teach them Yoga but only teaching them rolling on the back and front as four Asanas for one month, etc., etc., in your presence. My last wish is that you should come to Colombo with the carrier of this letter. I want to see your bursting laughter exposing the teeth along with the gums.

 Don’t forget to bring a good mirror with you when you come.

                                                                                                  Your Cobra friend,

                                                                                                    Kalapi.”

 When I completed the letter, my eyelids shivered under the strain of tears. Suddenly I remembered my mother and my grandmother who are no more. I had to do something. Before it burst, I had to check the swelling grief. I had to vent it out. Informing that I would be back in an hour to the attendant, I hurried down the promontory… reached the road and started walking briskly… which soon became a run. I went on running till the tears merged with my sweat, and I was completely drenched. I ran for more than an hour, till salt flaked over clothes and my tongue tasted salt and gummy; and when I was not able to run any longer, I jumped into the Tungabhadra and shared my grief with her for an hour. She swept off my tears, eased and unburdened my spirit. I returned home in dripping clothes and lay flat across on the cot log tired.

 ***

 The very recollection of Kalapi would excite my mind and my eyes. Her color, complexion and her eyes are all black. In a word… she is blackness personified. She is quite healthy. She is of the color one sees when an over-ripened Jamun fruit falls and smashes onto the ground … No. No. I think it is not. How about the blackish shade of a Peacock? No, not even that. Well, is it a mix of black silt clay with the glint of nimbus clouds? Perhaps no. Could that be the pastel black you get when you add fresh butter and crude camphor to the collyrium that granny freshly collected by upturning the plate, and mixing them all with a length of palm leaf? No. Perhaps no painter can ever get the shade of her skin on his palette. God! What a color it is? It’s beyond me to describe that.

 Kalapi is not my relative; not even a friend of my age. Yet she is very close to me.

 She was my elder brother’s friend. He is my cousin from my adapted mother’s side. They studied together in school and college. I was afraid of her initially… a fear not because she had beaten me or cursed; no, she never did such things. I was afraid of her beauty. Honestly! I was afraid to watch such beauty in black… blackish eyes, brown pupils with a ring-like streak around them, nostrils branching off in a line from the tip of the nose, thick eyebrows merging into one another, long hair flowing beyond the knee, and the graceful movement of her fingers on the black, smooth braids without ever loosening their grip. She laughed so sweetly when she was first introduced to me. The glow of her skin can only be compared to the sheen of castor oil on the body of thieves, who first drink the blood of a donkey before they embark on their enterprise, then run for long till it was absorbed fully into the body before applying oil. There was robustness of pestle in her limbs, grandeur in her body, and a singeing fire in her looks.

 With just a look she could gauge people in a trice. Her looks always seem to convey “see, I can read your intentions!”  Kalapi loves mirror so much, and her day begins with looking at her reflection in the mirror. “If I can be pleased with my own appearance, others shall be pleased looking at me” was her refrain.  She is my best friend.

 Kalapi’s pulchritude not only pleases mortals, it pleases even nature.

 ***** 

 One cold morning when my granny woke me up early, I was warming up before a fire of dung cakes in a chafing dish over which milk was steadily boiling. She was grumbling at me for sitting there without brushing my teeth. I was snipping the burnt cakes with a stick and leaning to the left and right to avoid the thin smoke emanating from the chafing dish.

 Somebody called, “hey, laddoo!”

 That was how brother would call me.

 “When did you come?” I asked, turning back.

 “Just now.” There was Kalapi beside him with a bag and a trunk. I was delighted no end to see her.

 “Oh, you have come! How long will you stay? Wow! We can romp over hillocks and hummocks,” I said.

 Meanwhile Nagamma, our housemaid, heralded her arrival for the attention of all, misspelling her name as ‘Kallapi’, which meant a solution of dung.

 “Ay! It is neither Kallapi nor Muggu (a design of calk in front of house). Kalapi means peacock. You understand?” I said.

 “Be whatever it is. If you wash your faces, I shall ready milk.  All crooked names. One can’t spell them. Is there any meaning or beauty to those names? A Subba Lachimi, a Poleri, a Nancari, or a Nagamma will be easy to call,” she left peeving.

 “Today I don’t take milk,” I announced.

 I like taking coffee occasionally. But, nobody in my house would give me coffee. Whenever Kalapi visits, she would share coffee with me.

 “Kalapi! Finish your ablutions. We shall climb up the hill after taking steamed food with pepper powder,” I proposed. But after taking bath she almost glued herself to the mirror. She could spend hours on loving her image in the mirror. It was as if she was searching for something, and that something was hiding in that image.

 Elder brother, Kalapi and I went up to the hill. Kalapi’s father was a high ranking officer in the government. Thus, she was born rich.  But, she always preferred our commoner’s way of life whenever she visited Hampi. Either she used to visit this place when my brother was home or my brother used to come home when she visited this place. I always felt happy whenever they were here. They both loved me. 

 Kalapi loves rock-climbing.  With a rope around her waist, and a small bag hanging to it, powdering her hands to hold the grip, as she deftly climbed up the hills like a lizard, people gaped at her in awe. She also taught me how to climb. Before my brother and I could climb up four small promontories, she would climb up half of a rocky hill, and looking back, she used to encourage us climb up that hill. Maybe I was ten years old when she was twenty two. Yet, we moved like bosom friends.   

Her every movement bewildered me. She was my teacher for so many things at the onset of my youth. I learnt how to dress to the occasion; what kind of messages our body language convey to the onlookers; how to sit properly, how to walk, how to be simple, how to respect others without compromising ours… and so many others from her.

Kalapi’s was a life of Snakes and Ladders. Beside every ladder there were a snakes and pythons. She climbed up the ladder of life caught between the fangs of one snake or the other. But she never appropriated them to the spirit.  She always snubbed them as belong to body alone.  She said the game was for the bod.

Once she asked me:

“Do you know why we so elaborately decorate, feed, dress up, and ornament this body?”

And she answered herself without waiting for my reply, “for the sake of burial ground, for the cemetery, to consign it to the earth.”

By the time I had known her, she was already married to her to a University Sports Teacher, five years older to her. That person was known to my brother.  She visited our house once with her husband. They looked just made for each other. They stayed with us for some days. Then they set up family in some town in Andhra Pradesh. The neighbors and the university students were mad of her beauty. She had many pet names after the popular heroines of the silver screen.  Once when a famous cricketer visited their town, they invited him to their home for dinner. That’s all. He was infatuated by her conduct and charm. After sometime she was married to that cricketer.  She came to our house with him. He was also looking very smart. She was as beautiful as a just-molt cobra. But she never stopped looking at herself in the mirror. Her husband left after two days. She stayed behind for a month. My brother came home and we three spent time climbing the rocks, moving about the caves and playing in the moonlight. Whenever my brother was by her, Kalapi looked scintillatingly beautiful.  Either they were engaged in conversation or spent silently looking into each other.  Of course, I also found them fighting occasionally.

Later she moved to Hyderabad.  She used to say her husband had many acquaintances. Wherever she was, however she was, whenever she could, she used to come to Tungabhadra. She never quit her pastime of rock-climbing whenever she came. “They, those rocks are my real pals. Whenever I climb those rocks one by one in the dales without slipping or succumbing in my moments of crises, I feel greatly recharged. That is my strength. That is why I am so crazy about it,” she used to say.  I liked those teasing words which came close to understanding them but were never fully understood.

 When she visited next time I saw in her eyes the glow of radium and the speed of a rat snake.   She wore trinkets with small prisms hung by colored threads. Fifteen days passed. She was climbing rocks both in the mornings and evenings. She was drenching in sweat and totally exhausted, but strangely she delighted in that. I grew suspicious.

 Resting my head in my brother’s lap and my feet across her lap I called her out, “Kalapi!”

  “Yes?” She responded.

 “Why, Are you embarking on any new enterprise, you are climbing up these rocks one after another?

 Undulating her brow and stretching her lower lip aside she smiled. “Though younger to me by twelve years, do you know why you have become so close to me among my wide circle of friends? If I read people, you read me. You are like my mom,” and she hugged me. Then I felt… I can never again feel that caressing touch from anybody. Next to my mother, I felt that body chemistry with only Kalapi.

 “But what is the matter?”

 “Nothing much. There is a noble man from the lineage of Maharaja of Baroda. He is a friend of my husband. He is very wealthy.”

 “So?”

 “He paid tributes to my beauty with rich royal jewelry.”

 “Are there corals in them?”

 “Yes, of course. But why?”

 “I don’t know why, but I like corals.”

 “He proposed to marry me and take me with him to Baroda.”

 “What about the present one?”

 “He is divorcing me.”

I threw a bewildered look at her unable to make out anything.

Later, Kalapi and my brother spent a lot of time together silently on the bank of Tungabhadra, playing with the sand with their feet and pushing it back. Kalapi was playing with the ends of her long flowing hair. She looked to me like a peacock dancing opening all its plumes before rain. She walked as if that grace in her steps was meant for nature. They were just silent.

Getting crazy with that unbearable silence, I asked,

“When are you going to visit us again?”

“I can’t refrain from you and Tungabhadra for long.”

“How about my brother?”

She did not speak a word. But closed her eyes as if she went into a trance. Under those closed eyelids, her pupils described circles. Tapping my with her knuckles affectionately, she unleashed an enchanting laugh.

“Kalapi! You always speak of climbing the hills.  But what will you do when you are exhausted?”

“Can the overwhelming Tungabhadra ever get tired?” she questioned me back.

 “Suppose you get tired?”  

 “I remember my granny or great grannies for a while. I recall the covetous moments I spent with them, reminisce those sweet, happy experiences. Then I get cheered up. Not only me. It is true with anybody.”

 Later she left … for Baroda.

 She corresponded with me regularly. And occasionally she talked to me over phone. After a long break Kalapi visited our place once more.

She was looking more charming than ever. Like a Cobra She was bubbling with effervescence of youth. She was sweeter to look at. She became fluent in Hindi. She was singing old Hindi songs.  Her husband was also tall, white and stylish looking like a hero of old Hindi movies.

She said to me, “we want to go on a world tour.  He was educated in Britain and many of his friends are there.”

I giggled unable to contain my crazy thoughts.

“Hey, laddoo! Why are you laughing?” she asked.

“You drove the people of this country mad with your beauty.  Poor foreigners! Will you let them live in peace? Be on guard. They might eat you up.”

 “Fellow! You became wiser. There is finesse in your speech.” She mock censured. Then she asked,

 “Laddoo! How far your music lessons from David with the Cantala leaves near Seetaram Baba Cave have come to?  Have you learnt anything from him?”

 “We are killing a Cantala bush each day. And the cave is not helping our music lessons.”

 She burst in laughter. “It seems David did not turn up this year. Isn’t it?” she asked.

 “Yes, he is joining college. He said he would come next year. But how long will you be there in foreign?”

 “I am not sure when we shall return.”

After a week she left on foreign tour… first to Sri Lanka, then to Singapore, Malaysia, Japan and Germany.   She used to write letters.

Then there were no letters for one year. No communication about Kalapi. I was worried about her. Some inexplicable grief seized within. I wished everything should be fine with her. She should be happy… and happy the way she wanted. Because, hers was a lofty character. There is beauty so long as it stands erect and upright. If it succumbs or submits, it loses its charm. I tried her Baroda number to enquire about her. Some male voice answered in Hindi that she was not there. 

After four more years I received a letter from Kalapi. It was written in clear Telugu. She wrote that she separated from that Baroda nobleman and that she had married Japanese, from royal lineage. She also wrote that the marriage was held with much fanfare. She also passingly mentioned that she received as marriage gift jewelry and a great fortune.

There was no trace of her after that. Years passed. Kalapi remained an endless dream.

And now after a long time she greeted me with this letter.

 ***

The person who brought me the letter was briefing me about Kalapi…that she was into Hotel business, that she had no children and all that. I opened the packet she had sent.  There were three sets of finest variety of Corals, bangles and a coral-colored Kanchi silk sari along with a note:  “wear all these when see me.” 

 ***

We reached Colombo on the fourth day. It was a palatial bungalow. There were guards for security. Attendants informed that I could see her after refreshing myself and completing breakfast. But I was in a hurry.  I searched for her in every room there. I did not find her. When I asked the person who accompanied me the same, he said, “this is only guest house and if you can get ready quickly, we shall go to see her.”

I got ready quickly. I obeyed her instructions she gave in that note.   He took me to a house about two miles from there. Silence pervaded the house.  A nurse took me into Kalapi’s room. It was cool. There was a body on the bed veiled by a mosquito-curtain like draping. Lips that should have been slivered by a smile were quivering like a new leaf. What could I say? How should I describe? Is it really Kalapi? Before I decided, ‘Tut! I was mistaken,’ she opened her eyes.  There was the same familiar glow in her eyes.  Yes. These are the very eyes of Kalapi. Nobody else can have them. “Laddoo! Don’t draw near. Stay where you are. Me and my skin have turned abhorrent,” she almost cried out.

What should I do now? I was reasoning … if I were in her place, what would Kalapi have done? Or, if my mother were to be in Kalapi’s place, would I not go near? Would I not touch her?  My purse dropped from my hands. That sound ended all my wavering and indecision. I rushed to the cot in one go, lifted her up with both hands, and embraced her madly. I don’t know why, but I said mom thrice.  I held that body oozing out blood and pus for some time. Kalapi did not object. She remained silent as if she had expected it. I held the tears streaming out of my eyes at the threshold and let them dry there. I consoled myself. I decided to stay by her until the last moment… and to fulfill her last wish. I got the rubber sheets under her body removed and spread instead young banana leaves. I made her drink cool water.  There were no signs of any pain her face. There was a kind of reassurance. I was attending to her wounds. Even with those wounds and sores, she started looking interesting to me. She looked as if she was adorning sun-stones all over.

One day they arranged a large screen in front of Kalapi’s bed. There was a remote switch in front of her.

“What is this?” I asked her.

“Just watch,” she said.

It was an inauguration of a Rehabilitation Center for Girls. She asked me to press the button.

“No. It is fitting that only you should do it,” I said and helped her.

She then said:

Laddoo! What shall I do with all this jewelry…and property? I converted all my wealth into money. This country is suffering from the wounds of Civil War. I spend that money for the rehabilitation of these destitute women and girls and victims of sexual violence. I married eight times. I toured around the globe. I enjoyed every pleasure that riches could buy.  Yet, there was always a search for something missing. I did not get comfort anywhere. Never was there a satisfaction. I could not get what I wanted from any man. Man is not permanent. He is like a coursing stream. If you curtail him too much or leave him too free, he is not yours. The peace I am searching for is within me. I can only gift it to myself; that nobody else can do is what I have learnt. People shall enter our lives and be leaving. We are permanent to ourselves.  I am what I am. All that I have gained in this enduring search is only experience.” Words streamed out of her throat steadily and peacefully.

“Shortly you are going to see a person who shall discharge all responsibilities I entrusted to him faithfully… and would see me off.  He stood by me all through the life, and in all my decisions. He is a friend from the beginning unto the last,” she said. I freshly saw the old glow in her eyes when she uttered these words. That was very familiar to me.

A tired-looking man was coming walking slowly. He… He … was my elder brother.

“You…thief… Kalapi!” I said to myself.

“Will you fulfill my last wish?” she asked us.

“What is that?”

“I want a mirror.”

“I will get you mirror, no doubt. But only on the condition that you should lie closing your eyes and shall open only when I ask you to open.”

“OK” said Kalapi.

Asking her to close her eyes, he went into the adjacent room and brought a mirror. There was engraved on it Kalapi’s face in her youthful days. Taking it very close to her face, he said, “Kalapi! Open your eyes now.”

Opening her eyes and looking into the mirror, she laughed like a snake besieged and bitten by ants.

Those looks of the wide brownish-black circular eyes sank into the image in the mirror. 

Kalapi remained a mole on my throat.

***

(Dedicated to Suren, Kalapi’s lifelong friend.)

Mannem  Sindhu Madhuri.

Read the Original Story in Telugu here : kalapi1       kalapi2

సందు మలుపులో… ఛార్ల్స్ హేన్సన్ టౌన్, అమెరికను

.

అంతులేని ఈ మహానగరంలో, సందు మలుపులోనే

నాకొక మంచి చిన్ననాటి స్నేహితుడున్నాడు,

అయినా రోజులు, వారాలు వెళ్ళిపోతున్నాయి,

నేను గుర్తించేలోపునే ఒక ఏడాది గడిచిపోయింది.  

 

నా స్నేహితుడిని నేను కలవడం అవడం లేదు.

జీవితం ఒక పరుగులా, అంతా హడావుడైపోయింది.

మా చిన్నప్పుడు వాళ్ళింటి తలుపు నేను తట్టినరోజులూ

మా ఇంటి బెల్లు అతని మ్రోగించిన రోజులూ లానే

తనంటే నాకు ఇష్టమని అతనికికూడా తెలుసు,

ఇప్పుడు ఇద్దరికీ తీరికలేదు, అలసిపోయాం.

 

ఈ జూదం ఆడలేక, ఆడలేక విసుగెత్తుతోంది

పేరుతెచ్చుకుందికి పాకులాడలేక అలుపువస్తోంది

“హుం, జిమ్ కి రేపు ఫోను చేద్దాంలే!” అనుకుంటాను నేను,

“అతన్ని మరిచిపోలేదని తనకి గుర్తుచెయ్యడానికి.”

కానీ, ఆ రేపు రానూ వస్తుంది, పోనూ పోతుంది

మా ఇద్దరి మధ్యా దూరం అలా పెరుగుతూనే ఉంటుంది. 

 

వీధి చివర మలుపులోనే, కాని అందనంత దూరంలో,

“మీకు టెలిగ్రాం సర్,” “జిమ్ ఇవాళే చనిపోయాడు”

చివరికి మనకి అదే మిగులుతుంది, దానికే నోచుకుంటాం

వీధిచివర మలుపులోనే, స్మృతిలో మిగిలిపోయిన మిత్రుడు.

.

ఛార్ల్స్ హేన్సన్ టౌన్

(5 Oct 1889 – 28 Feb 1949)

అమెరికను

.

Charles Hanson TowneImage Courtesy: http://www.yourdailypoem.com
Charles Hanson Towne
Image Courtesy: http://www.yourdailypoem.com

Around The Corner

.

Around the corner I have a friend,

In this great city that has no end,

Yet the days go by and weeks rush on,

And before I know it, a year is gone.

And I never see my old friends face,

For life is a swift and terrible race,

He knows I like him just as well,

As in the days when I rang his bell.

And he rang mine but we were younger then,

And now we are busy, tired men.

Tired of playing a foolish game,

Tired of trying to make a name.

‘Tomorrow’ I say! ‘I will call on Jim

Just to show that I’m thinking of him’,

But tomorrow comes and tomorrow goes,

And distance between us grows and grows.

Around the corner, yet miles away,

‘Here’s a telegram sir,’ ‘Jim died today.’

And that’s what we get and deserve in the end.

Around the corner, a vanished friend.

.

Charles Hanson Towne

(5 Oct 1889 – 28 Feb 1949)

American

Charles Hanson Towne (1877-1949) was an author, editor, professor, and poet. Born in Louisville, Kentucky, his family moved to New York City when Charles was just a toddler. By the time he was eleven, Charles was writing and publishing his own magazine; he grew up to edit several of New York’s most esteemed periodicals, including Harper’s Bazaar.

(Bio Courtesy: http://www.yourdailypoem.com/listpoem.jsp?poem_id=790)

Poem Courtesy: http://archive.org/stream/aworldwindowsan00towngoog#page/n10/mode/2up

చలిమంట … జాక్ లండన్, అమెరికను కథకుడు

[ముద్రణలో వచ్చిన సాంకేతిక విప్లవం, జనసామాన్యానికి విద్య అందుబాటులోకి వచ్చి పఠనాశక్తిగల పాఠకులు పెరగడం వల్ల, అమెరికాలో 20వ శతాబ్దం తొలి నాళ్ళలో   కొత్త తరం కథలకు గొప్ప గిరాకీ వుండేది. 18వశతాబ్దంలో  సముద్రయానం కథా, నవలా సాహిత్యంపై ఎంత ప్రభావం చూపించిందో, అలాంటి ప్రభావం కనిపిస్తుంది అప్పట్లో వచ్చిన సాహస కథలకి… సాహసకథలు ఆ సంస్కృతిలో ఒక భాగం అయిపోయిందేమోనన్నంతగా. దానికి రాజకీయ కారణాలు కూడా కలిసి వచ్చాయి. మార్చి 30, 1867న రష్యా తన అధీనంలోని ‘అలాస్కా’ని అమెరికాకి అమ్మేసింది. అమ్మేసిన కొద్ది సం వత్సరాలకి, అంటే, 20 ఆగష్టు, 1896లో అలాస్కా తూర్పు సరిహద్దులో కెనడాలోని యూకోన్ నదీ పరీవాహకప్రాంతమైన క్లాండైక్ (Klondike) ప్రాంతంలో బంగారం లభ్యమవడంతో 1848 లోని కాలిఫోర్నియా గోల్డ్ రష్ తర్వాత అతిపెద్ద గోల్డ్ రష్ ప్రారంభమైంది అమెరికాలో. మంచుతో కప్పబడి, జనసంచారం అన్నది ఎరుగని గహనమైన పర్వతప్రాంతాలకి ప్రయాణం అంటే, ప్రాణాలతో చెలగాటమే. అయినా, బంగారం వ్యామోహం అలాంటిది. అదొక శలభతృష్ణ. స్థిరమైన ఉద్యోగాలు కూడ వదిలిపెట్టి చాలా మంది బంగారం వేటలో పడ్డారు. ఈ ఇతివృత్తంతోనే ఛార్లీ చాప్లిన్ రసవత్తరమైన సినిమా తీసి, తనపేరు చిరస్థాయిగా ఉంటే దానివల్లనే అని భావించాడు కూడా. (అది తనకి తాను తక్కువచేసి వేసుకున్న అంచనా అని వేరే చెప్పనక్కరలేదు)    

ఈ బంగారం వేట నేపధ్యంలో వచ్చిన (ఇప్పటికీ) అద్భుతమైన కథలలో జాక్ లండన్ రాసిన To Build A Fire ఒకటి. నా అభిప్రాయంలో హెమింగ్వే నవల The Oldman and the Seaకి పోరాట పటిమలో, తాత్త్విక చింతనలో ఎంతమాత్రం తీసిపోని రచన ఇది. పరిణామదశలోని మానవుడు ప్రకృతితో జరిపిన పోరాట లక్షణాలకి ఇది ఒక మచ్చుతునక.  

 

రచయిత జాక్ లండను జీవితం కూడా ఒక Rags to Riches కథ. కొంతకాలం వరకు తండ్రి ఎవరో తెలీదు. తల్లి తనదగ్గర ఒకప్పటి బానిసగా ఉన్న స్త్రీకి సం రక్షణకి ఇచ్చేస్తుంది. తల్లి మళ్ళీ పెళ్ళిచేసుకుని తనని వెనక్కి తెచ్చుకుంటుంది. తండ్రి ఎవరో తెలిసిన తర్వాత సంప్రదిస్తే, ఆ తండ్రి నేను నపుంశకుడిని, నీ తల్లికే నీ తండ్రి ఎవరో తెలియాలి అని నిరాకరిస్తాడు. ఒక బార్ యజమానీ, ఒక పబ్లిక్ లైబ్రరీలోని లైబ్రేరియన్ సహకారంతో చదువుకుంటాడు. ఆర్థిక కారణాలవల్ల చదువు ఆగిపోయినా, జీవితంలో డబ్బు సంపాదించాలంటే, శ్రమని నమ్ముకోవడంకంటే, బుర్రను అమ్ముకోవడం మంచిదని చిన్నప్పుడే అవగాహనకి వస్తాడు. ప్రేమా, అనుమానం, ఎడబాటులూ కలగలిసిన వైవాహిక నేపధ్యంలో కూడా, తన రచనా వ్యాసంగాన్ని వదలక,  అపురూపమైన కథలతో (సుమారు 167 కథలు 21 సంకలనాలలో) 23 నవలలతో, 25 వ్యాసాలతో, 3 నాటకాలు, 2 స్వీయ చరిత్రలతో, పరిపుష్టమైన సాహిత్యం సృష్టించడమే గాక, తను ఏ లక్ష్యం ఆశించాడో, దానికి అనుగుణంగా, కేవలం తన రచనలద్వారా అతిభాగ్యవంతుడు కాగలిగిన రచయిత జాక్ లండన్. ఇతని గురించి వికిపీడియాలో సమగ్రమైన వివరణే ఉన్నది. 

ఈ క్రింది లింకులో కూడా మరికొన్ని వివరాలు తెలుసుకో వచ్చు.

•How Jack London Went From Illiterate To Successful Fiction Writer (theaspiringnovelistclub.wordpress.com)]

***

అప్పుడే తెల్లవారుతోంది… ఆకాశం క్రమంగా బూడిదరంగులోకి మారుతోంది. విపరీతంగా చలి వేస్తోంది. ప్రధానమైన యూకోన్ నది జాడవదిలి, అతను పక్కనే బాగా ఎత్తుగా ఉన్న మట్టిదిబ్బ ఎక్కేడు; ఆ మట్టిదిబ్బ మీదనుండి తూర్పుగా, దట్టమైన స్ప్రూస్ చెట్ల మధ్యనుండి ఎక్కువమంది వెళ్ళినట్టు కనపడని సన్నని కాలిబాటజాడమాత్రం ఒకటి కనిపిస్తున్నాది. ఆ దిబ్బ చాలా ఏటవాలుగాఉండి ఎక్కడానికి కష్టంగా ఉండడంతో, దిబ్బమీదకిచేరగానే ఊపిరి నిభాయించుకుందికి వాచీ చూసుకునే మిషతో కాసేపు ఆగేడు. సమయం తొమ్మిది గంటలు అయింది. ఆకాశంలో ఒక్క మబ్బుతునకా లేకపోయినా, సూర్యుడుగాని, సూర్యుడువచ్చే సూచనలుగాని ఏ కోశానా కనిపించడం లేదు. ఈ రోజు ఆకాశం చాలా నిర్మలంగాఉన్న రోజు…. అయినా, సూర్యుడు లేకపోవడంతో, పరిసరాలు చెప్పలేని విషాదం కమ్ముకున్నట్టు, నిరుత్సాహంగా చీకటిగా కనిపిస్తున్నాయి. ఆ విషయం అతన్ని ఏమాత్రం కలవరపెట్టలేదు. సూర్యుడు లేకపోవడానికి అతను అలవాటు పడిపోయాడు. అతనసలు సూర్యుడిని చూసి ఎన్నో రోజులయింది. అతనికి తెలుసు. దక్షిణదిశనుండి అందమైన ఆ బింబం దిక్కుల చివరనుండి మొదటిసారిగా తొంగిచూసి వెంటనే గుంకిపోడానికి మరికొన్ని రోజులు పడుతుందని.

ఆ మనిషి తను వచ్చినత్రోవని ఒకసారి సింహావలోకనం చేసుకున్నాడు. అక్కడ యూకోన్ నది ఒకమైలు వెడల్పుగా ఉండి, మూడడుగులమందమున్న ఘనీభవించిన మంచులో కప్పబడి ఉంది. ఆ మంచుగడ్డమీద మరో అంత మందంలో కొత్తగా కురిసిన మంచు ఉంది.  గడ్డకట్టుకుపోయిన నీటితావులమీద అలలు అలలుగా పరుచుకుని తెల్లని తెలుపు. ఉత్తరం నుండి దక్షిణం వరకూ కనుచూపుమేర ఎక్కడచూసినా ఖాళీలేని తెలుపు… ఒక్క దక్షిణదిశగా ద్వీపంలాఉన్న దట్టమైన స్ప్రూస్ చెట్లచుట్టూ తలవెంట్రుకలా వంపులుతిరిగి, ఉత్తరానఉన్న మరో స్ప్రూస్ చెట్ల ద్వీపంలో కనుమరుగైపోయిన త్రోవ మినహాయిస్తే. ఈ తలవెంట్రుకలాగ కనిపిస్తున్న త్రోవే అసలు మార్గం… ఉన్న ఒకే ఒక్క త్రోవ… దక్షిణానికి 500 మైళ్ళు వెనక్కి Chilcoot కనుమ, Dyea, Salt Water కి వెళ్తుంది … ఉత్తరానికి Dawson 70 మైళ్ళూ, Nulabo కి మరో వెయ్యి మైళ్ళూ, అక్కడనుండి St. Michael on Bering Sea మరో 1500 మైళ్ళూ ఉంటుంది.

అయితే ఇవేవీ… తలవెంట్రుకలా కనీ కనిపించని సుదీర్ఘంగాఉన్న గహనమైన మార్గంగాని, ఆకాశంలో సూర్యుడు లేకపోవడంగాని, విపరీతంగా వేస్తున్న చలిగాని, భయంకరమైన పరిచయంలేని ఆ పరిసరాలుగాని అతనిమీద ఏమాత్రం ప్రభావాన్నీ చూపించలేకపోయాయి. దానికి కారణం, ఇవన్నిటికీ బాగా అలవాటు పడిపోయాడనికాదు; నిజానికి అతనీ ప్రాంతానికే కొత్త; మొదటిసారి వస్తున్నాడు. ఇదే అతని మొదటి శీతకాలం ఇక్కడ. అతనితో ఉన్న చిక్కు ఏమిటంటే అతనికి బొత్తిగా ఆలోచన లేదు. లౌకికమైన విషయాలయితే తొందరగా గ్రహించి, స్పందించగలడు. అయితే ఆ స్పందనకూడా విషయాలకే పరిమితంగాని, వాటి పర్యవసానాలకు కాదు. సున్నాకి దిగువన యాభై డిగ్రీలు ఉష్ణోగ్రత అంటే, ఎనభై డిగ్రీల దరిదాపు కొరికేమంచు అన్నమాట. అంత చలీ, అందులో వణకడంగట్రా సరదాగా అనిపించి అతనికి బాగా నచ్చేయి. అంతవరకే! తను చలిప్రదేశంలో బ్రతకలేని బలహీనుడినన్నఊహగాని, అసలు మనిషే…  వేడి అయినా, చలి అయినా కొన్ని అతిచిన్న ఉష్ణోగ్రతల పరిమితులమధ్య బ్రతకగలిగిన ప్రాణి అన్న ఆలోచనగాని; ఆపైన విశ్వంలో మనిషిస్థానం గురించి, అతని శాశ్వతత్వమూ మొదలైన ఊహాత్మకమైన విషయాల జోలికిగానిఅతని ఆలోచన సాగలేదు. యాభై డిగ్రీలు మైనస్ అంటే అర్ధం మంచుకొరికితే అది విపరీతంగా బాధిస్తుంది; దానినుండి ఎలాగైనా కాపాడుకోవాలి … చేతికి గ్లోవ్జ్ తొడుక్కోడం, చెవులకి తొడుగులూ, కాళ్ళకి దట్టమైన మేజోళ్ళూ, మొకాసిన్లూ… ఖచ్చితంగా ఉండితీరాలి. కానీ, అతనికి యాభైడిగ్రీల మైనస్ అంటే యాభైడిగ్రీలు మైనస్ … ఒక అంకె… అంతే. తను అనుకుంటున్నట్టు కేవలం ఒక అంకెకాకుండా అంతకుమించి దానికి ఏదైనా అర్ధం ఉండడానికి అవకాశం ఉందన్న ఆలోచనే అతని బుద్ధికి తట్టలేదు.  

అతను ముందుకుపోడానికి ఇటు తిరిగి, ఎంత చలిగా ఉందో పరీక్షించడానికి ఉమ్మేడు. అది చేసిన పదునైన చిటపట శబ్దం అతన్ని ఆశ్చర్యపరిచింది. అతను మళ్ళీ మళ్ళీ గాలిలోకి ఉమ్మేడు క్రిందనున్న మంచుమీద పడకుండా. అతనికి తెలుసు యాబై డిగ్రీల మైనస్ దగ్గర మంచుమీద ఉమ్మితే అది శబ్దం చేస్తుందని. కానీ, ఇది గాలిలోనే శబ్దం చేస్తోంది. అంటే, ఉష్ణోగ్రత మైనస్ యాభై డిగ్రీలకంటే ఇంకా తక్కువే ఉందన్న మాట — కానీ ఎంత తక్కువో తెలీదు. అయినా, ఇపుడు తనకి ఉష్ణోగ్రతతో పనిలేదు. తనిప్పుడు హెండర్సన్ క్రీక్ చీలికకి ఎడమవైపునున్నతన పాత హక్కుభూమి వైపు వెళుతున్నాడు. ఇప్పటికే పిల్లలు అక్కడ చేరి ఉంటారు. వాళ్ళు ‘ఇండియన్ క్రీక్ కంట్రీ’ దగ్గర చీలిన రోడ్డునుండి అడ్డంగా వెళ్తే, తను యూకోన్ నదిలోని లంకలనుండి వేసవిలో దుంగలు తేవడానికిగల సాధ్యాసాధ్యాలు పరీక్షించడానికి  చుట్టూతిరిగి వెళ్తున్నాడు. తను శిబిరం చేరేసరికి సాయంత్రం 6 గంటలు అవుతుంది, అప్పటికే బాగా చీకటిపడిపోతుంది. అయితేనేం, కుర్రాళ్ళు అక్కడే ఉంటారు, చలిమంట మండుతూ ఉంటుంది, తన కోసం వేడివేడిగా రాత్రిభోజనం సిద్ధంగా ఉంటుంది. మధ్యాహ్నం భోజనం విషయానికి వస్తే, అని అనుకుని, తన జాకెట్ లోంచి ఉబ్బెత్తుగా కనిపిస్తున్న పొట్లాంమీద చెయ్యివేసి తణిమేడు. ఆ పొట్లాం కూడా, రుమాల్లో చుట్టి, ఒంటికి ఆనుకుని తన చొక్కాలోపల ఉంది. బిస్కట్లు చలికి గడ్డకట్టుకుపోకుండా ఉంచాలంటే అదొక్కటే మార్గం. ఆ బిస్కట్ల గురించి ఆలోచన రాగానే, తనలో తనే హాయిగా నవ్వుకున్నాడు… ఎందుకంటే ఒక్కొక్క బిస్కత్తూ చీల్చి అందులో వేచిన పంది మాంసం బాగా దట్టించి, పంది కొవ్వులో ఊరవేసినవి అవి.

అతను బాగాఏపుగా ఎదిగిన స్ప్రూస్ చెట్లలోకి చొరబడ్డాడు. తోవ చాలాసన్నగా కనీకనపడకుండా ఉంది. ఇంతకుముందు వెళ్ళిన కుక్కబండీ (sledge) జాడమీద అప్పుడే ఒక అడుగుమందం మంచు కురిసింది. అతను బండీ ఉపయోగించకుండా వంటిమీద బరువులేకుండా తేలికగానడుస్తున్నందుకు ఆనందించేడు. నిజానికి అతను మధ్యాహ్నభోజనానికి మూటగట్టుకున్న బిస్కత్తులుతప్ప వంటిమీద ఇంకేవీ లేవు. అతనికి ఈ చలిచూస్తే చాలా ఆశ్చర్యం వేసింది. వాతావరణం బాగా చల్లగా ఉంది. తిమ్మిరెక్కిన తన ముక్కునీ, బుగ్గల్నీ చేతికున్న గ్లోవ్జ్ తో ఒకసారి గట్టిగా రాసేడు. అతను చాలాదట్టంగా గడ్డంపెంచే వ్యక్తి; అయినా ఆ గడ్దం ముందుకి పొడుచుకువచ్చిన దవడ ఎముకలని, మంచుకురుస్తున్నగాల్లోకి చాలా కుతూహలంగా తొంగిచూస్తున్న ముక్కునీ వెచ్చగా ఉంచలేకపోతోంది.

ఆ మనిషివెనక అడుగులోఅడుగు వేసుకుంటూ ఒక కుక్క పరిగెడుతోంది. అది ఆ ప్రాంతంలో పుట్టి పెరిగినదే; బలిష్టంగా, గోధుమరంగులోఉండి దాని చూపులలో, ప్రవర్తనలో తోడేలుకి ఏమాత్రం తేడాకనిపించక, తోడేళ్ళని వేటాడడానికి పనికివచ్చే వేటకుక్క అది. విపరీతంగా ఉన్న ఆ చలిలో నడవడం ఆ జంతువుని చాలా అసహనానికి గురిచేస్తోంది. దానికి తెలుసు అది ప్రయాణానికి అనువైన సమయం కాదని. మనిషికి వాడి వివేకం చెప్పిన దానికంటే, దానికి తన సహజప్రవృత్తి అసలుపరిస్థితి స్పష్టంగా తెలియజేస్తోంది. నిజానికి అప్పుడున్న ఉష్ణోగ్రత సున్నాకి దిగువన యాభై డిగ్రీలూ కాదు, అరవై డిగ్రీలూ కాదు, డెబ్భై డిగ్రీలు కాదు; అది డెబ్భై అయిదు డిగ్రీలు మైనస్. నీటి ఘనీభవన ఉష్ణోగ్రత సున్నాకి ఎగువన ముఫై రెండు డిగ్రీలు కనుక, దాని అర్థం నూట ఏడు డిగ్రీల చలి అన్నమాట. ఆ కుక్కకి ఉష్ణమాపకాలగురించి ఏమీ తెలియదు. బహుశా దానిమెదడులో, అతిశీతలత్వాన్ని మనిషిమెదడు గుర్తించగలిగినట్టు గుర్తించే ఇంద్రియజ్ఞానం ఉండకపోవచ్చు. కాని, ఆ జంతువుకి దాని జంతుప్రకృతి దానికి ఉంది. లీలగా ఏదో చెప్పలేని భయం ఊహించింది గాని దాన్ని అణుచుకుని మనిషివెంట నక్కి నక్కి నడుస్తోంది; ఆ మనిషి ఎక్కడోఒకచోట ఏదైనా శిబిరంలోదూరి చలిమంటవేసుకోకపోతాడా అని ఊహిస్తోందేమో, దాని నడక అలవాటులేని అతని అడుగుల్ని ప్రశ్నిస్తున్నట్టు ఉంది. కుక్కకి చలిమంటగురించి తెలుసు. దానికి ఇప్పుడు చలిమంటైనా కావాలి, లేదా, ఈ చలిగాలినుండి రక్షించుకుందికి, మంచులో గొయ్యితీసి అందులో ముడుచుకునిపడుక్కోనైనా పడుక్కోవాలి.

దాని ఊపిరిలోని తేమ దాని ఒంటిబొచ్చుమీద సన్నగా మంచుపొడిలా రాలి ఉంది; ముఖ్యంగా దాని చెంప దవడలూ, మూతీ, కనుబొమ్మలూ గడ్డకట్టిన నిశ్వాసపుతేమతో తెల్లగా కనిపిస్తున్నాయి. ఆ మనిషి ఎర్రని గడ్డమూ, మీసమూ కూడా అలాగే అతని ఊపిరిలోని తేమకి, అంతకంటే ఎక్కువగా ముద్దకట్టేయి గానీ, ఆ ముద్దకట్టినది మంచురూపం దాల్చి, అతను ఊపిరివిడుస్తున్నప్పుడల్లా మరింత పేరుకుంటున్నాది. దానికితోడు, ఆ మనిషి పుగాకు నములుతున్నాడు; అతని మూతిదగ్గర పేరుకున్నమంచు అతనిపెదాల్ని ఎంత గట్టిగాపట్టిఉంచిందంటే, ఆ పుగాకురసం ఉమ్మిన తర్వాత అతని చుబుకాన్ని అతను తుడుచుకోలేకపోతున్నాడు. దాని పర్యవసానం, అతని చుబుకం మీద తెల్లనిగడ్డం క్రమక్రమంగా దట్టమైన జేగురు రంగులోకి మారుతోంది. అతనుగాని ఇప్పుడు క్రింద బోర్లపడితే, అది గాజులాగ చిన్నచిన్నముక్కలుగా పగిలిపోతుంది. అతనిప్పుడు తనగడ్డం రంగుమారడం గురించి పట్టించుకోవడం లేదు. ఆ దేశంలో పుగాకు నమిలే వాళ్లందరూ చెల్లించే పరిహారం అది. ఇంతకు ముందు రెండుసార్లు చలివాతావరణంలో బయటకు వెళ్ళేడు గాని, అప్పుడు ఇంత చలి లేదు. అరవయ్యవ మైలురాయి దగ్గర అక్కడి స్పిరిటు థర్మా మీటరు మైనస్ దిగువ యాభై అయిదు డిగ్రీలు నమోదు చెయ్యడం తను చూసేడు.

అలా ఓపిక బిగబట్టుకుని సమతలంగా ఉన్న మైళ్ళపొడవైన అడవిదాటి, విశాలమైన పొగాకు తోటలు దాటి, గడ్డకట్టిన ఒక చిన్నసెలయేటిగట్టు దిగేడు. అదే హెండర్సన్ క్రీక్. అతనికి తెలుసు తను ఈ క్రీక్ చీలికకి పదిమైళ్ళదూరంలో ఉన్నానని. అతను చేతివాచీ చూసుకున్నాడు. పదిగంటలు అయింది. అంటే, తను గంటకి నాలుగుమైళ్ళచొప్పున నడుస్తున్నాడన్నమాట. ఆ లెక్కన తను ఈ క్రీక్ చీలిక చేరడానికి రెండున్నరగంటలు పడుతుంది, అంటే పన్నెండున్నరకి చేరుకుంటాడు. అక్కడకి తను చేరుకున్న ఆనందంతో, తన మధ్యాహ్న భోజనం అక్కడ చేద్దామని నిర్ణయించుకున్నాడు.

ఎప్పుడైతే అతను గడ్దకట్టిన సెలయేటి ఉపరితలం మీద నడక ప్రారంభించాడో, ఆ కుక్క నిరాశతో తోకవేలాడేసుకుని, దాని మడమలమీద వాలిపోయింది. ముందువెళ్ళిన కుక్కలబండి చక్రాల చాళ్ళు స్పష్టంగానే కనిపిస్తున్నాయి, కాని పరిగెత్తిన కుక్కల అడుగులమీద అప్పుడే పన్నెండంగుళాల మందం మంచు కురిసింది. నెలరోజుల వ్యవధిలో ఈ నిశ్చలమైన సెలయేటిమీద అటునుంచి ఇటుగాని, ఇటునుంచి అటుగాని ఎవ్వరూ వెళ్ళిన జాడ కనిపించదు. ఈ మనిషిమాత్రం స్థిరంగా నడక సాగిస్తున్నాడు. అతనికి పెద్దగా ఆలోచించే అలవాటూ లేదు, అతనికి ఇప్పుడు ప్రత్యేకించి ఆలోచించడానికికూడా ఏమీ లేదు. అతను ఈ సెలయేటి చీలిక చేరిన తర్వాత మధ్యాహ్నభోజనం చేస్తాడన్నదీ, సాయంత్రం ఆరు గంటలకల్లా పిల్లలతో శిబిరందగ్గర ఉంటాడన్నదీ తప్ప. నిజానికి మాటాడ్డానికి తోడు ఎవరూలేరు; ఒకవేళ ఉన్నా, మూతిమీద గడ్డకట్టుకుపోయిన మంచువల్ల మాటాడడం సాధ్యపడదు కూడా. అందుకని, ఆ జేగురురంగులోకిమారుతున్న గడ్డం పొడవుపెంచేలా, విరామంలేకుండా అలా పొగాకు నములుకుంటూ పోతున్నాడు. ఉండుండి ఒక్కసారి అతని మనసుకి ఇవాళ చాలా చల్లగా ఉందనీ, ఇంత చలి ఇదివరకెన్నడూ తను యెరుగననీ తడుతోంది.

నడుస్తూనడుస్తూ చేతికున్న ఉన్ని గ్లోవ్జ్ తో తన ముక్కుకొననీ, పొడుచుకువచ్చిన బుగ్గఎముకలనీ గట్టిగా రుద్దుతున్నాడు. ఆ పని అసంకల్పితంగానే అప్పుడప్పుడు చేతులు మార్చిమార్చి చేస్తున్నాడు. కానీ, అతను ఎంత రుద్దనీ, అతను రుద్దడ ఆపగానే బుగ్గఎముకలు తిమ్మిరెక్కేవి, మరుక్షణంలో ముక్కుకొస చైతన్యం కోల్పోయేది. అతని బుగ్గలు ఇక మంచుకి గడ్డకట్టుకుపోవడం ఖాయం; ఆ విషయం అతనికీ తెలుసు. అందుకనే ముక్కుకి Buds (హిమపాతమప్పుడు వేసుకునే ముక్కుపట్టీలు) వేసుకోలేదే అని ఒక్కసారి విచారం వేసింది; ఆ పట్టీలు బుగ్గ ఎముకలమీదనుండి పోతూ వాటికికూడా రక్షణ కల్పించి ఉండేవి. అయినా ఇప్పుడనుకుని ఏం ప్రయోజనం? బుగ్గలు గడ్డకడితే ఏమౌతుందట?  కొంచెం బాధగా ఉంటుంది. అంతే గదా; దానివల్ల పెద్ద ప్రమాదం ఏమీ వచ్చిపడదు.

ఎపుడయితే ఆలోచనలు లేక అతని మనసు ఖాళీగా ఉందో, అతని చూపులు పదునెక్కి, సెలయేటి ఉపరితలం మీద దుంగలు మార్గాన్ని మూసేసినచోట్లూ, అది వంపులుతిరిగిన చోట్లూ, అది లోయల్లోకిదిగినచోట్లూ నిశితంగా గమనించడంతోపాటు, తను అడుగువేసే ప్రతిచోటూ అతిజాగ్రత్తగా గమనిస్తున్నాడు. ఒకసారి ఒకవంపుని చుట్టివస్తూ, భయపడ్డ గుర్రంలా ఒకచోట అకస్మాత్తుగా ఆగి, నడుస్తున్నమార్గం వదిలి, తన అడుగులజాడలోనే వెనక్కి వచ్చేడు. అతనికి తెలుసు ఆ సెలయేరు అడుగు వరకూ గడ్డకట్టిపోయిందని — నిజానికి ఈ ఆర్కెటిక్ చలికి ఏ సెలయేటిలోనూ నీళ్ళన్న ఊసు ఉండదు — అయితే, కొండవాలులంట పైనకురిసిన మంచుబరువుకి అడుగునఉన్నమంచు కరిగి ఊటలై ప్రవహించి, ఒకోసారి ఇలాంటి గడ్డకట్టిన సెలయేటి తలాలపై ప్రవహిస్తుంటాయన్నవిషయంకూడా అతనికి తెలుసు; అవి ఎంతచలివాతావరణంలోనైన గడ్డకట్టవనీ తెలుసు; వాటివల్ల వచ్చే ప్రమాదము గురించీ బాగా తెలుసు. నిజానికి అవి ఉచ్చులు. పైన పేరుకున్న మంచుకింద మూడు అంగుళాలనుండి మూడడుగులలోతువరకూ ఎంతవరకైనా నీటిగుంటలు ఉండవచ్చు. ఒక్కొసారి వాటిని అరంగుళంమాత్రమే మందంగల మంచుపలక కప్పిఉండొచ్చు. మంచుపలకపై ఒక్కోసారి  మంచుపేరుకుని ఉండొచ్చు. లేదా కొన్ని వరుసల్లో ఒకదాని మీద ఒకటిగా నీరూ- పలకా, నీరూ-పలకా ఉండి, ఒకసారి మనిషి వాటిమీద కాలుపెడితే, మంచుపలకలు ఒకటొకటిగా విరిగి మనిషి మొలబంటి వరకూ మంచునీటితో తడిసిపోవచ్చు.

అందువల్లనే అతను అంత గాభరాపడి వెనక్కి అంతతొందరగా అడుగులువేసింది. అతను అడుగువేసినచోట మంచుపొరక్రింద మంచుపలక విరిగిన చప్పుడు విన్నాడు. అటువంటి చల్లనివాతావరణంలో కాళ్ళు తడవడమంటే … కష్టమేకాదు, ప్రమాదం కొనితెచ్చుకున్నట్టే. తక్కువలోతక్కువ అతనికి ఆలస్యం అవడం, ఎందుకంటే అపుడతను తప్పనిసరిగా చలిమంట వేసుకుని, దాని వేడిమిలో వట్టికాళ్ళు రక్షించుకుంటూ, మేజోళ్ళనీ, మొకాసిన్లనీ ఆరబెట్టుకోవాలి. అందుకని, సావధానంగా నిలబడి జాగ్రత్తగా సెలయేటిఉపరితలాన్నీ, దానిగట్లనీ పరిశీలించి, నీటిప్రవాహం కుడిపక్కనుండి వస్తోందని గ్రహించేడు. ముక్కునీ బుగ్గలనీ రాపిడిచేసుకుంటూ, క్షణకాలం విషయాలన్నీ మదింపుచేసుకుని, అప్పుడు ఎడమప్రక్కకి తిరిగి, భయంభయంగా అడుగువేస్తూ, వెయ్యబోయే ప్రతిఅడుగునీ పరీక్షించుకుంటూ, సెలయేటిని దాటేడు. ఇక ప్రమాదంలేదు అనుకున్నతర్వాత కొత్తగా మరొక ‘పట్టు’ పుగాకుతీసి నములుతూ, తన మిగిలిన నాలుగు మైళ్ళ ప్రయాణానికి ఉత్సాహంగా అడుగులెయ్యడం ప్రారంభించాడు. తర్వాతి రెండుగంటలప్రయాణంలోనూ అలాంటివి చాలాఉచ్చులు ఎదుర్కొన్నాడు. నీటిగుంటలమీద పొరలా పేరుకున్నమంచు పీచుమిఠాయిలా ముడుచుకుపోయిఉండి ప్రమాదాన్నిసూచిస్తుంది. అయినాసరే, అతను మరొకసారి తృటిలో ప్రమాదాన్నితప్పించుకున్నాడు; అప్పుడు ప్రమాదాన్నిశంకిస్తూ, ముందు కుక్కని పొమ్మన్నాడు, అది పోనని మొరాయించింది. చివరికి అతడు దాన్ని ముందుకి తోసేదాకా వెళ్లలేదు; తోసినతర్వాత విరగని పలకమీదనుండి తొందరగా పరిగెత్తింది; ఇంతలో పలకవిరిగి, అది ఒకపక్కకి ఒరిగిపోయినా, గట్టి ఆనుదొరికి వెళ్లగలిగింది. దాని పాదాలూ, ముందుకాళ్ళూ, తడిసిపోవడమేగాక, కాళ్లకుఅంటుకున్ననీళ్ళు వెంటనే గడ్డకట్టుకుపోయాయి. పేరుకున్నమంచుని విదిలించుకుందికి ప్రయత్నంచేసి, మంచుమీద వెల్లకిలా పడుకుని, కాలివేళ్ళ మధ్య చిక్కుకున్న మంచుని నోటితో కొరకడం ప్రారంభించింది. అది అసంకల్పితంగా చేసిన చర్య. మంచుని అలా వదిలెయ్యడంఅంటే, కాళ్ళు ఒరిసిపోనియ్యడం. ఆ విషయం దానికి తెలీదు. దానికి తెలిసిందల్లా, ఆ జీవిలో రహస్యలిపిలో లిఖించబడ్డ అద్భుతమైన ప్రతిచర్య ప్రకారం నడుచుకోవడమే. కాని మనిషికి ఈ విషయమ్మీద ఖచ్చితమైన అవగాహన ఉండడంతో, కుడిచేతి చేజోడు తొలగించి గడ్డకట్టిన మంచుముక్కలు తొలగించడంలో సాయం చేసేడు. ఒక నిముషందాటి అతని వేళ్ళని బయట పెట్టలేదు. అయినప్పటికీ, అంతలోనే అవి కొంకర్లుపోడం అతనికి ఆశ్చర్యం కలిగించింది. వాతావరణం చాలా చల్లగా ఉంది. తొందర తొందరగా చెయిజోడు తొడిగి, గుండెకేసి మోటుగా చెయ్యిని కొట్టేడు.

సరిగ్గా మిట్టమధ్యాహ్నం వేళకి రోజంతటికంటే వెలుగు బ్రహ్మాండంగా ఉంది. అయినా సూర్యుడు శీతకాలపు పొద్దవడంచేత క్షితిజరేఖకి చాలా దగ్గరలో ఉన్నాడు. కారణం హెండర్సన్ క్రీక్ దగ్గర నేల బాగా ఎత్తుగా ఉంది. అతను అక్కడ నడుస్తున్నప్పుడు నీడ కాళ్ళక్రిందే ఉంది. సరిగ్గా పన్నెండున్నర అయేసరికల్లా తననుకున్న చీలిక దగ్గరికి చేరేడు. అతను అనుకున్నవేళకి రాగలగడంతో నడుస్తున్న వేగానికి అతనికి చాలా సంతృప్తి కలిగింది. తను అదేవేగంతో నడవగలిగితే సాయంత్రం ఆరోగంటకల్లా కుర్రాళ్ళని కలవగలుగుతాడు. అతను జాకెట్టు, చొక్కావిప్పి లోపలదాచిన మధ్యాహ్నభోజనం పొట్లాం బయటకితీసాడు. దీనికి పావునిమిషంకూడా పట్టలేదు. అయినా, ఆ తక్కువ వ్యవధిలోనే, తొడుగుతీసిన చేతివేళ్ళు తిమ్మిరెక్కిపోయాయి. వెంటనే గ్లోవ్జ్ వేసుకోకుండా, ఆ చేతిని కాలికేసి ఒక డజనుసార్లు దబదబ బాదేడు. తర్వాత మంచుతోకప్పబడిన ఒక దుంగమీద కూర్చున్నాడు తిందామని. అతను చేతిని కాలికేసిబాదినపుడు కలిగిన చిన్ననొప్పి అంతలోనే మాయమవడం చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు. అతనికిప్పుడు ఆ బిస్కట్లు కొరికే అవకాశం లేదు. పదేపదిసార్లు చేతులు కాలికేసికొట్టుకుని, చేతికి మళ్ళీ గ్లోవ్జ్ తొడిగి, రెండో చేత్తో తిందామని దాని గ్లోవ్జ్ విప్పేడు. నోటినిండా ఒక ముక్క కొరుకుదామని ప్రయత్నించేడు గాని, మూతిదగ్గర పేరుకున్న మంచు సాధ్యపడనీలేదు. అతను చలిమంటవేసి దాన్ని కరిగించడం మరిచిపోయేడు. తన తెలివితక్కువదనానికి అతనికి నవ్వు వచ్చింది. నవ్వుతూనే, ఇప్పుడు తొడుగులేని చేతివేళ్ళుకూడా కొంకర్లుపోవడం గమనించేడు. అలాగే తనుకూచుంటున్నప్పుడు కాలివేళ్లలో కలిగిన నొప్పి అప్పుడే తగ్గిపోవడం కూడా గమనించేడు. అతనికి అనుమానం వచ్చింది కాలివేళ్ళు వెచ్చగా ఉన్నాయా లేక అవికూడా తిమ్మిరెక్కాయా అని. మొకాసిన్ లోంచే వాటిని కదిపి అవి స్పర్శకోల్పేయన్న నిర్థారణకి వచ్చేడు.

చేతికి ఆతృతగా గ్లోవ్జ్ తొడిగి నిలబడ్డాడు. కొంచెం భయపడ్డాడు. కాళ్ళలోకి మళ్ళీచైతన్యం వచ్చేదాకా కాసేపు గెంతేడు. ఇప్పుడు నిజంగానే వాతావరణం చాలా చల్లగాఉందని అభిప్రాయపడ్డాడు. ఈ దేశంలో ఉండుండి వాతావరణం అకస్మాత్తుగా చల్లబడిపోతుందని ఆ సల్ఫర్ క్రీక్ లో కలిసిన వ్యక్తి సరిగ్గానే చెప్పేడు. తనే ఆ మాటకి పరిహాసంగా నవ్వేడు గాని! దాని అర్థం మనిషి ఎప్పుడూ ఏ విషయాన్నీ రూఢిగా తీసుకో కూడదు. వాతావరణం బాగా చల్లగా ఉందనడంలో ఎంతమాత్రం సందేహం లేదు అనుకున్నాడు. వంట్లో మళ్ళీ వెచ్చదనం ప్రవహిస్తోందని రూఢి అయ్యేదాకా అతను క్రిందకీ మీదకీ గబగబా నేలమీద కాళ్ళు బలంగా వేస్తూ, చేతులూపుకుంటూ నడిచేడు. అప్పుడు జేబులోంచి అగ్గిపెట్టెతీసి చలిమంట వేసుకుందికి ప్రయత్నించేడు. అక్కడ చుట్టుపక్కల కలుపుమొక్కలలో క్రిందటిమాటు వర్షాలకు కొట్టుకొచ్చి చిక్కుకున్న కర్రా కంపా ఏరి తెచ్చుకున్నాడు మంట రగల్చడానికి. నెమ్మది నెమ్మదిగా ప్రారంభించి, త్వరలోనే మంట గట్టిగా అందుకున్నాక తనముఖం మీద గడ్డకట్టిన మంచు కరిగించుకుని, ఆ వేడిలోనే తన భోజనం కానిచ్చేడు. ఆ కాస్సేపు అక్కడి చలి వెనుకంజ వేసింది. కుక్కకూడా ఇటు వేడి తగిలేంత, అటు వొళ్ళు చురకనంత దూరంలో మంటకి దగ్గరగా సంతోషంగా కాళ్ళుజాచుకుని  కూచుంది.

ఆ మనిషి తన భోజనం అయినతర్వాత హుక్కా దట్టించి, ప్రశాంతంగా పొగతాగేడు. అప్పుడు తనచేతికి మళ్ళీ మిటెన్స్ తొడుక్కుని, చెవులు పూర్తిగాకప్పేలా తన టోపీ సరిచేసుకుని క్రీక్ లోని ఎడమవైపు బాట పట్టేడు. కుక్కకి చాలా నిరాశ కలిగింది. దాని మనసు మళ్ళీ మంటవైపే లాగుతోంది. ఈ మనిషికి చలి అంటే ఏమిటో తెలీదు. బహుశా అతని వంశంలో ఎవరికీ తెలిసి ఉండదు, చలంటే మామూలు చలికాదు, నిజమైన చలి, నీరు గడ్డకట్టే ఉష్ణోగ్రతకి నూట ఏడు డిగ్రీల దిగువ ఉండే చలి… కానీ, కుక్కకు తెలుసును; దాని వంశం అంతటీకీ తెలుసును, ఆ పరిజ్ఞానం దాని నరనరాల్లోనూ జీర్ణించుకుంది. దానికితెలుసు: ఇటువంటి భయంకరమైనచలిలో బయటకు అడుగుపెట్టడం క్షేమంకాదని. ఇప్పుడు మంచులోగొయ్యిచేసుకుని, వాతావరణంలో అకస్మాత్తుగా వచ్చిన ఈ తేడాకి మూలకారణమైన అంశం తొలిగేదాక నిరీక్షిస్తూ గుమ్మటంగా పడుక్కోవలసిన సమయం. అయితే కుక్కకీ మనిషికీ ఏ విధమైన అనుబంధమూ లేదు. ఒకటి రెండో దానికి అవసరానికి పనికొచ్చే బానిస. అతని దగ్గరనుండి దానికి లభించిన ఏకైక లాలన కొరడాతో కొడతానని గట్టిగా చేసిన బెదిరింపులూ, అప్పుడప్పుడు కొరడాతో నిజంగా వేసిన దెబ్బలూను. అందుకని కుక్క తన భయాన్ని అతనికి తెలియపరచడానికి ప్రయత్నించలేదు. దానికి ఆ మనిషి శ్రేయస్సుతో సంబంధం లేదు. అది తన శ్రేయస్సుకోసం మళ్ళీ వెనక్కి మంటవైపు పోదామని ప్రయత్నించింది. కానీ, అతను గట్టిగా ఈలవేసి, కొరడా ఝళిపించేసరికి, వెనుదిరిగి అతన్ని అనుసరించసాగింది.

ఆ మనిషి ఒక పుగాకుపట్టుతీసి నమలడం ప్రారంభించాడు. అతనిగడ్డం తిరిగి జేగురురంగులోకి మారడం ప్రారంభించింది. అలాగే అతని ఊపిరిలోని తేమ అతని మీసాలపై, కనుబొమలపై, కనురెప్పలపై తెల్లటిపొడిలా రాలడం ప్రారంభించింది. ఈ హెండర్సన్ క్రీక్ కి ఎడమప్రక్క ఎక్కువగా కొండవాగులున్నట్టు కనిపించడం లేదు ఎందుకంటే ఒక అరగంట దాకా అతనికి అలాంటి ఛాయలేవీ కనిపించలేదు. అదిగో అప్పుడు అనుకోని సంఘటన జరిగింది. అక్కడ ఏ చిహ్నాలూలేనిచోట, మెత్తగా, మధ్యలోఖాళీలులేకుండా బాగా గట్టిగాఉన్నట్టు కనిపించినచోట, విరిగి అతను లోపలికి పడిపోయాడు. అది పెద్దలోతేం కాదు. గట్టినేల దొరికేవరకు తొట్రుపడి, ముణుకులకి సగానికి పైగా తడిసిపోయేడు.

అతనికి బాగాకోపంవచ్చి తన దురదృష్టానికి గట్టిగా బయటకు తిట్టుకున్నాడు. అతను తనకుర్రాళ్ళదగ్గరికి ఆరుగంటలకి చేరుతానని లెఖ్ఖవేసుకున్నాడు. ఇప్పుడు అధమపక్షం గంట ఆలస్యంఅవుతుంది. ఎందుకంటే ఇప్పుడు తప్పనిసరిగా చలిమంట వేసుకుని తన పాదరక్షలని పొడిగా ఆరబెట్టుకోవాలి. అంత తక్కువ ఉష్ణోగ్రతలవద్ద అది తప్పనిసరి— అంతమట్టుకు అతనికి తెలుసు. అందుకని అతను గట్టువైపు నడిచి ఒడ్డు ఎక్కేడు. గట్టుమీద చాలా చిన్నచిన్న స్ప్రూస్ చెట్ల మొదళ్లచుట్టూ వర్షానికి కొట్టుకొచ్చి అక్కడి కలుపుమొక్కల్లో చిక్కుపడిపోయిన ఎండుపుల్లలూ, విరిగిన కొమ్మలతోపాటు, క్రిందటేడువి పెద్ద దుంగలూ, ఎండిన రెల్లుగడ్డి దుబ్బులుకూడా ఉన్నాయి. మంచుమీద పెద్ద దుంగలు పడేసి, మంటకి మంచుకరిగినపుడు మండుతున్న చిన్నచిన్న చితుకులు ఆరిపోకుండ ఒక పునాదిలాంటి వేదిక తయారుచేశాడు. అతని జేబులొంచి ‘బర్చ్(Birch)’ బెరడుతీసి దానికి అగ్గిపుల్లగీసి మంటవెలిగించేడు. అది కాగితంకంటే వేగంగా మండింది. దాన్ని పునాదిలో ఉంచి, పిడికెడు ఎండుగడ్డి, చిన్నచిన్న ఎండు చితుకులతో మంట పెద్దది చెయ్యడం ప్రారంభించాడు.

చాలా నెమ్మదిగా, జాగ్రత్తగా, రాబోయే ప్రమాదాన్ని బాగా ఎరిగిమరీ మంటని ప్రజ్వలనం చేశాడు. క్రమక్రమంగా, మంట పెద్దదవుతున్న కొద్దీ, అందులో వేసే చితుకులప్రమాణం పెంచుతూ మంట నిలబెట్టేడు. అతను మంచులో చతికిలబడికూర్చుని, పొదల్లో చిక్కుకున్న కట్టెలని లాగుతూ సరాసరి మంటలో వెయ్యనారంభించేడు. అతనికి తెలుసు ఇందులో తను కృతకృత్యుడు అయితీరాలి. అందులోనూ, సున్నాకి దిగువన డెబ్బై అయిదు డిగ్రీలు ఉష్ణోగ్రత ఉండి, కాళ్ళుతడిసిపోయేయంటే, మొదటిప్రయత్నంలోనే సఫలమయితీరాలి. అతని పాదాలేగనక పొడిగాఉండిఉంటే, మొదటిప్రయత్నంలో విఫలమైనా, త్రోవంట ఒక అరమైలు పరిగెత్తి అతని రక్తప్రసరణని యధాస్థితికి తెచ్చుకోగలడు. కాని దెబ్భైఅయిదుకి దిగువన ఉష్ణోగ్రత ఉన్నప్పుడు తడిసిపోయి, చలికి గడ్దకట్టుకుపోయిన పాదాలలో రక్తప్రసరణని పరిగెత్తడం వల్ల తిరిగి రాబట్టలేడు… తను ఎంతవేగం పరిగెత్తనీ, తడిపాదాలు ఇంకా గడ్డకట్టుకుపోతాయి.

అదంతా ఆ మనిషికి ఎరుకే. క్రిందటి ఏడు శీతకాలంలో సల్ఫర్ క్రీక్ దగ్గర ఒక పాతకాపు మాటల్లో ఈ విషయాలన్నీ చెప్పేడు, ఇప్పుడు ఆ సలహా ఎంత విలువైనదో అతను గ్రహించగలుగుతున్నాడు. ఇప్పటికే అతని పాదాల్లో స్పర్శజ్ఞానం పూర్తిగానశించిపోయింది. ఈ నెగడువెయ్యడానికి చేతికున్నతొడుగుకూడా విప్పేయడంతో చేతివేళ్ళుకూడా తొందరగా తిమ్మిరెక్కిపోయేయి. గంటకి నాలుగుమైళ్ళ వేగం అతను నడిచిన నడక చర్మమూ, శరీరంలోని మిగతా అన్నిమూలలకీ గుండెనుండి రక్తం ప్రసరించేలా చేసింది. ఒకసారి అతను నడక ఆపెయ్యడంతో గుండెవేగంకూడా తగ్గింది. వాతావరణంలోని శీతలపవనం భూమ్మీద ఏ రక్షణాలేని ఆ కొనని తాకితే, ఆ కొనదగ్గర అతనుండడంతో, అది పూర్తితీవ్రతతో అతన్ని తాకింది. శీతలపవనం ముందు శరీరంలోని రక్తం గడగడలాడింది. కుక్కలాగే, రక్తంకూడా సజీవంగానే ఉంది; దానిలాగే ఏదైనా రక్షణక్రింద దాగుని, ఈ భయంకరమైన చలినుండి కాపాడుకోవాలనుకుంటోంది. అతను నాలుగుమైళ్ళవేగంతో నడుస్తున్నంతసేపూ, ఇష్టంఉన్నా లేకపోయినా చర్మంమీది అన్నిభాగాలకీ రక్తం పరిగెత్తింది. ఇప్పుడు అది వెనక్కితగ్గి శరీరంలోని అంతరాంతరాల్లోకి జారుకుంది. అది లేని లోటును ముందుగా అనుభవిస్తున్నవి శరీరంఅంచుల్లో ఉన్న అవయవాలు. అతని తడికాళ్ళు త్వరగా గడ్డకట్టుకుపోవడం ప్రారంభించేయి. చేతులు గడ్డకట్టుకోకపోయినా, త్వరగా తిమ్మిరెక్కిపోయాయి. ముక్కూ, బుగ్గలూ అప్పుడే గడ్డకట్టుకుపోవడం ప్రారంభించేయి, అతని చర్మం రక్తప్రసరణ లేకపోవడంతో అప్పుడే చల్లబడిపోయింది.

అయితే, అతనిప్పుడు క్షేమంగానే ఉన్నాడు. కాలివేళ్ళు, ముక్కూ, బుగ్గలు మాత్రమే ప్రస్తుతానికి చలికి గడ్డకట్టుకు పోయాయి, మంట నిలిచి కాలుతోంది. ఇప్పుడతను తన వేలిపొడుగుపుల్లలు వేస్తూ మంట నిలబెడుతున్నాడు. ఇక కాస్సేపటిలో తన చెయ్యిమందం కొమ్మల్ని మంటలో వెయ్యగలుగుతాడు; అప్పుడు తడిసిపోయిన తన కాలితొడుగులు తీసి ఆరబెట్టుకోగలుగుతాడు. ఒకపక్క అవి ఆరుతుంటే, తన వట్టికాళ్ళని మంటదగ్గర వెచ్చచేసుకుంటాడు, కాలిపోకుండా ముందు మంచుతో రుద్దుకునే అనుకొండి. చలిమంట పూర్తిగా సఫలమైనట్టే.  ఇపుడతనికి ప్రమాదం తప్పినట్టే. సల్ఫర్ క్రీక్ దగ్గర ఆ పాతకాపు చెప్పిన మాటలు గుర్తుకొచ్చి అతని ముఖంమీద చిరునవ్వు మొలిచింది. ఆ పాతకాపు వాతావరణం యాభై డిగ్రీలకు తక్కువగా ఉంటే “క్లోండైక్” ప్రాంతంలో ఒంటరిగా సంచరించకూడదని సిద్ధాంతరీకరించేడు. కాని ఇప్పుడు తనక్కడే ఉన్నాడు; ప్రమాదం జరిగింది; తను ఒంటరిగానే ఉన్నాడు కూడా; అయినా తనని తను రక్షించుకోగలిగేడు. ఆ పాతకాపులు ఆడవాళ్లలా పిరికివాళ్ళు; కనీసం అందులో కొందరు, అని మనసులో అనుకున్నాడు. ఇలాంటిసమయాల్లో మనిషిచెయ్యవలసిందల్లా ఆవేశపడిపోకుండా, వివేచనకోల్పోకుండా ఉండడం. అప్పుడు అతనికి ఏమీ కాదు. మగవాడన్నవాడెవడైనా నిజంగా మగతనంఉంటే ఒంటరిగా ప్రయాణం చెయ్యగలడు. కాని ఎంతవేగంగా అతని ముక్కూ, బుగ్గలూ గడ్డకట్టుకుపోతున్నాయో చూస్తే ఆశ్చర్యంవేస్తోంది అతనికి. అంత తక్కువసమయంలో అతనివేళ్ళు స్పర్శకోల్పోగలవని ఊహించలేదు. నిజంగా వాటిలో ప్రాణంఉన్నట్టు అనిపించడం లేదు. ఎందుకంటే, అతను చేతులతో ఒక పుల్లని పట్టుకుని కదపలేకపోతున్నాడు. అవి తననుండీ, తన శరీరంనుండీ ఎక్కడో దూరంగా ఉన్నట్టు అనిపిస్తోంది. అతను ఒక కట్టెను తాకితే, అతను పట్టుకున్నాడో లేదో అటువైపు తిరిగి చూస్తేతప్ప తెలియడం లేదు. వేళ్లకొసలనుండి తనకి నరాలు తెగిపోయినట్టు, ఏ రకమైన సమాచారమూ అందటం లేదు.

వాటివల్ల ఇప్పుడు వచ్చిన ఇబ్బంది ఏమీ లేదు. ఇప్పుడు నెగడు వెయ్యడం అయింది, అందులో మండుతున్న ఒక్కొక్క కట్టె ఠప్ ఠప్ మని శబ్దం చేసి విరుగుతూ, నృత్యం చేస్తున్నట్టు లేస్తున్న ప్రతి కీలతోనూ జీవితం మీద ఆశని పెంచుతోంది. అతనిప్పుడు కాళ్లకున్న మొకాసిన్లు విప్పడం ప్రారంభించేడు. అవి మంచు పూతపూసినట్టున్నాయి. దళసరిగాఉన్న జర్మనుసాక్స్ ముణుకులకి సగందాకా ఒక ఇనపతొడుగులా కనిపిస్తున్నాయి ఇప్పుడు. మొకాసిన్ లకి ఉన్న తాళ్ళు ఏదో పెద్దమంటలోచిక్కుకుని అష్టవంకరలుపోయిన ఇనపకడ్డీల్లా ఉన్నాయి. క్షణకాలం తన స్పర్శకోల్పోయిన చేతివేళ్లతో విప్పడానికి ప్రయత్నం చేసేడు గాని, అది ఎంత తెలివితక్కువో వెంటనే గ్రహించి, మొలలో ఉన్న ఒరలోంచి కత్తి బయటకు తీసేడు.

అతను తాళ్లని తెంచేలోగా అది జరిగిపోయింది. అది అతని తప్పిదమే… కాదు, కాదు, చేసిన చాలా పెద్ద పొరపాటు. అతను ఒక స్ప్రూస్ చెట్టుక్రింద మంటవెయ్యకుండా ఉండవలసింది. అతను ఆ మంట ఆరుబయటవేసి ఉండాల్సింది. కానీ అతనికి పొదల్లోంచి ఎండుకట్టెలులాగి మంటలోకి నేరుగావెయ్యడం సులువని ఆ పనిచేశాడు. అతను ఏ చెట్టుకిందయితే మంటవేశాడో దానికొమ్మల్లో మంచుపేరుకుపోయి ఉంది. వారాలతరబడి అక్కడ గాలివీచకపోవడంతో ప్రతికొమ్మమీదా అది భరించగలిగినంత మంచు గడ్దకట్టి ఉంది. అతను మంటలోకి పుల్లవేసిన ప్రతిసారీ, అతని వరకు ఆ విషయం గ్రహించలేకపోయినా, చెట్టులోకొంత కదలిక తీసుకువచ్చాడు… ఆ కదలికే ఈ విపత్తుకి దారితీసింది. ఒక చిటారుకొమ్మ దానిమీదపేరుకున్న మంచుబరువుకి తలవాల్చడంతో ఆ మంచు క్రిందికొమ్మమీదా, అది దానిక్రిందకొమ్మమీదా పడి మొత్తం చెట్టుమీదఉన్నమంచుఅంతా ఒక్కసారి దబ్బున పడిపోయింది. ఆ పడడం పడడం కొండమీంచిదొర్లిపడ్డ హిమపాతమై అతని మీదా, మంటమీదాపడి ఒక్కసారిగా మంట ఆరిపోయింది. ఇంతవరకు మంట ఉన్నచోట ఇప్పుడు చెల్లాచెదరైన మంచు తప్ప మరోటి లేదు.

ఆ మనిషి ఒక్కసారిగా నిర్ఘాంతపోయాడు. అది అతని మరణశిక్ష ప్రకటించినట్టు అనిపించింది. ఒక్క క్షణకాలం తాపీగా కూర్చుని అంతవరకు మంట ఉన్నప్రదేశాన్ని కళ్ళప్పగించి చూశాడు. బహుశా సల్ఫర్ క్రీక్ లోని పాతకాపు చెప్పిందే నిజమేమో. అతనికి మరొకతోడు ఉండిఉన్నట్టయితే అతనిప్పుడు ప్రమాదంలో చిక్కుకుని ఉండేవాడు కాదు. సరే, ఏం చెయ్యగలం.  మళ్ళీ మంటని ప్రజ్వలింపజెయ్యవలసిన బాధ్యత తనదే. ఇక రెండోసారి వైఫల్యానికి ఆస్కారమే లేదు. ఒకవేళ అతను సఫలమైనా అతను కొన్ని కాలివేళ్ళు నష్టపోవడం ఖాయం.  ఈ పాటికి అతని కాళ్ళు గడ్దకట్టుకుపోయి ఉంటాయి. ఈ రెండో మంట మళ్ళీ బాగా వెలగడానికి కొంతసమయం తీసుకుంటుంది కూడా.

అతని ఆలోచనల సరళి అలా కొనసాగుతోంది. అలాగని ఆలోచిస్తూ అతను కూర్చోలేదు. అతని మనసులో ఒకప్రక్క ఆలోచనలుకదలాడుతుంటే రెండోప్రక్క అతను పనిచేసుకుంటూపోతున్నాడు. మంటకోసం కొత్తగా వేదిక తయారుచేశాడు. వరదకికొట్టుకొచ్చిన ఎండుగడ్డీ చితుకులూ మళ్ళీ సేకరించాడు. అతను వేళ్లతో ఆ పనిచెయ్యలేకపోయినా చేతులు మొత్తంగా ఉపయోగించి చెయ్యగలిగేడు. ఈ క్రమంలో అతను అవాంఛనీయమైన తడి పుల్లలూ, పచ్చగాఉన్న నాచుకూడా పోగుచేశాడు. శక్తివంచనలేకుండా అతను చెయ్యగలిగినది అదే. అతను చాలా క్రమపద్ధతిలో మంట బాగావెలిగినతర్వాత ఉపయోగించడానికని పెద్ద ఎండుకొమ్మలు కూడ సమీకరించేడు. ఈ తంతు జరుగుతున్నంతసేపూ కుక్క అలా కూచుని అతని చర్యలని గమనిస్తోంది కళ్లలో ఎంతో ఆశతో. ఎందుకంటే ఇప్పుడు దానికి నెగడు ఏర్పాటు చెయ్యడానికి ఉన్న ఒకే ఒక్క ఆధారం అతనే. నెగడు వెయ్యడం ఆలస్యం అవుతూనే ఉంది.

అన్నీ సమకూర్చుకోవడం పూర్తయినతర్వాత, అతని జేబులో ఉన్న రెండో బర్చ్ బెరడుకోసం చెయ్యి పెట్టేడు. చేతులకి స్పర్శలేకపోవడంవల్ల తెలియకపోయినా, దాన్ని వెతుకుతున్నప్పుడు అది చేసిన చప్పుడువల్ల అక్కడ ఉందని తనకి తెలుస్తోంది. అతను ఎంతప్రయత్నించినా దాన్ని చేతితో పట్టుకోలేకపోతున్నాడు. అలా దానికోసం ప్రయత్నిస్తున్నంత సేపూ అతని తనకాళ్ళు గడ్డకట్టుకుపోతున్నాయన్న విషయం తెలుస్తూనే ఉంది, ఆ ఆలోచన మనసులో మెదులుతూనే ఉంది. ఈ ఆలోచన అతన్ని ఆందోళనకి గురిచేస్తున్నప్పటికీ, దాన్ని ధైర్యంగా నిలదొక్కుకుని ప్రశాంతంగానే ఉన్నాడు. చేతులకి పళ్లతో పీకి మిటెన్స్ తొడిగి, చేతుల్ని అటూ ఇటూ గట్టిగా జాడించి, శక్తికొద్దీ తుంటికి దబదబా గట్టిగా బాదేడు. ఆ పని అతను కాసేపు కూచునీ, కాసేపు నిలబడీ చేసేడు. ఇంతసేపూ కుక్క మంచులోనే కూర్చుని తన ముందటికాళ్లచుట్టూ తోడేలు తోకలాంటి తనతోకని కప్పి వెచ్చగా ఉంచుకుంది. దాని చెవులు రిక్కించి ముందుకి జాచి అతని చేస్తున్న ప్రతి పనినీ జాగ్రత్తగా గమనిస్తోంది. ఆ మనిషి తన చేతులు జాడిస్తూ, ఒంటికేసి కొట్టుకుంటూ చలిని తట్టుకుందికి దాని శరీరానికి ఉన్న సహజ నిర్మాణానికి కొంచెం అసూయపడ్డాడు కూడా.

అలా కొంతసేపు కొట్టిన తర్వాత ఎక్కడో లోలోపల లీలగా స్పర్శజ్ఞానంజాడ తగిలింది చేతుల్లో. అది క్రమంగా పెద్దదై పెద్దదై భరించలేనినొప్పిగా మారింది. అయినా దానికి అతను సంతోషంగానే ఉన్నాడు…స్పర్శ తెలుస్తున్నందుకు. వెంటనే అతని కుడిచేతినుండి మిటెన్ తీసి బర్చ్ బెరడు బయటకి తీసేడు. నగ్నంగా ఉన్నవేళ్ళు వెంటనే కొంకర్లుపోవడం ప్రారంభించేయి. అతని దగ్గర ఉన్న సల్ఫరు అగ్గిపుల్లలు తీసాడు. అప్పటికే విపరీతమైపోయిన ఆ చలి ఆ వేళ్లలో స్పర్శ లేకుండా చేసింది. ఆ పుల్లల్లోంచి ఒకటి వేరుచేసే ప్రయత్నంలో మొత్తం అన్నిపుల్లలూ మంచులో పడిపోయేయి. మంచులోంచి బయటకి తీయడానికి ప్రయత్నించేడు గానీ, విఫలమయేడు. స్పర్శలేని చేతులు వాటిని తాకనూ లేకపోయాయి, పట్టుకోనూ లేకపోయాయి. అతను చాలా ఏకాగ్రతతో ఉన్నాడు. కాళ్ళు, ముక్కూ, బుగ్గలూ గడ్డకట్టుకుపోతున్నాయన్న విషయం తనమనసులోంచి తీసేసి, అతని దృష్టి అంతా ఆ అగ్గిపుల్లల్ని బయటకుతియ్యడం మీద లగ్నంచేసి ఉంచాడు. స్పర్శజ్ఞానానికి బదులు చూపుని ఉపయోగించి అతని చేతులు రెండూ అగ్గిపుల్లలకి రెండుప్రక్కలా రాగానే రెండు చేతుల్నీ దగ్గరకు తీసాడు… లేదా, దగ్గరకు తియ్యాలనుకున్నాడు. కానీ, చేతివేళ్లకు సమాచారం అందకపోవడంతో, వేళ్ళు సహకరించలేదు. వెంటనే కుడిచేతికి తొడుగుతొడిగి చాలా గట్టిగా ముణుకులకేసి కొట్టసాగేడు. అప్పుడు తొడుగుఉన్న చేతులతోనే అగ్గిపుల్లల్ని కొంత మంచుతోసహా తన ఒడిలోకి తీసాడు. దానివల్ల పెద్దతేడా ఏమీ పడలేదు.

కొంత నేర్పుగా ప్రయత్నంచేసిచేసి ఆ అగ్గిపుల్లలకట్టని చేతితొడుగుల మడమలమధ్యకు తీసుకురావడంలో సఫలమయ్యాడు. అలాగే మీదకి ఎత్తి తన నోటిదాకా తీసుకు వచ్చేడు.  అతను తల గట్టిగా విదిలించి నోరు తెరవ ప్రయత్నించడంతో, మూతిమీద పేరుకున్న మంచు ముక్కలుగ విరిగి నోరు స్వాధీనంలోకి వచ్చింది. క్రింది దవడని లోపలికి లాగి, పై పెదవి అడ్డుతగలకుండా వొంచి, పంటితో ఆ కట్టనుండి ఎలాగైతేనేం అతిప్రయత్నం మీద ఒక పుల్లను వేరు చెయ్యగలిగాడు, కానీ, అది అతని ఒడిలో పడిపోయింది. దాంతో అతనికి ప్రయోజనం లేకపోయింది. దాన్ని చేత్తో తియ్యలేకపోయాడు. అందుకని ఒక పథకం ఆలోచించాడు. దాన్ని పంటితోతీసి కాలికేసి రుద్దేడు. అలా ఒక ఇరవైసార్లు రుద్దిన తర్వాత చివరకి దాన్ని వెలిగించగలిగేడు. వెలుగుతున్న ఆ పుల్లని అలాగే బర్చ్ బెరడుదగ్గరకి నోటితోనే తీసుకెళ్ళేడు. కాని మండుతున్న గంధకము అతని ఊపిరితిత్తులనిండా నిండిపోయి అతనికి ఆపుకోలేని దగ్గుతెర వచ్చింది. ఆ దగ్గుకి వెలుగుతున్న అగ్గిపుల్ల తుళ్ళిపోయి మంచులోపడి ఆరిపోయింది.

ఒక్క క్షణం నిస్పృహ కలిగింది గాని, దాన్ని అణుచుకుంటూ, సల్ఫర్ క్రీక్ దగ్గరి పాతకాపు చెప్పినదే సరి: మైనస్ యాభై డిగ్రీలు ఉష్ణోగ్రత ఉన్నప్పుడు మనిషి ఒక తోడుతీసుకుని ప్రయాణం చెయ్యాలి అనుకున్నాడు. అతను చేతుల్ని దబదబ బాదేడు కాని వాటిలో ఏ చైతన్యాన్నీ తీసుకురాలేకపోయాడు. అతనొక్కసారి రెండు చేతులకున్న తొడుగుల్నీ విప్పేసేడు పళ్ళతో. మొత్తం అగ్గిపుల్లలకట్టనంతటినీ మోచేతులమధ్య గట్టిగా అదిమిపట్టేడు. అతని భుజాల కండరాలు ఇంకా చలికి గడ్డకట్టుకోకపోవడం అతనికి ఉపయోగించింది. ఇప్పుడు ఆ కట్టనంతటినీ కాళ్లతో రుద్దడం ప్రారంభించాడు. ఒక్కసారి డెబ్భైఅగ్గిపుల్లలూ మండటంతో భగ్గుమని మంటవచ్చింది. ఆరిపోతుందని భయపడడానికి ఇప్పుడు గాలిలేదు. ఆ మంటవల్ల శ్వాసకు ఇబ్బంది కలగకుండా అతను తలని ఒకపక్కకి వాల్చి, ఆ మండుతున్న పుల్లల్ని బర్చ్ బెరడు దగ్గరకి తీసుకువచ్చేడు. అతనిలా పట్టుకోవడమేమిటి, అతనికి అతని చెయ్యి చర్మం కాలుతోందన్న స్పృహకలిగింది. ఆ వాసన అతనికి తెలుస్తోంది. ఆ స్పృహ మెల్లిగా నొప్పిలోకి, తర్వాత భరించలేని బాధలోకి మారింది. అయినా దాన్ని అతను సహిస్తూ, బర్చ్ బెరడుదగ్గరికి తొట్రుపడుతూ, తొట్రుపడుతూ తీసికెళ్ళేడు. అతని చేతులు అడ్డుగా ఉండి, ఉన్న వేడి అంతా అవే తీసుకోవడంతో అది అంత త్వరగా అంటుకోవడం లేదు.

చివరకి ఇక భరించలేక చేతులు ఒక్క కుదుపుతో వేరుచేసాడు.  ఆ మండుతున్న అగ్గిపుల్లలు మంచులోపడి ‘చుంయ్’ మని చప్పుడు చేస్తూ ఆరిపోయేయి. అయితే బర్చ్ బెరడుమాత్రం అంటుకుంది. అతను ఎండుగడ్దీ చిన్నచిన్న ఎండుపుల్లలూ దానిమీద వెయ్యడానికి ప్రయత్నించేడు. కానీ, అతను సరియైనవాటిని ఎంచుకుని మిగతావి పారేసే స్థితిలో లేడు. ఎందుకంటే ఇప్పుడు అతను పనిచెయ్యగలిగింది మోచేతులతోనే. తడిసి కుళ్ళిపోయిన కర్రలూ, పచ్చనినాచూ కూడా అంటుకుపోయిఉన్నాయి పుల్లలకి. వాటిని సాధ్యమైనంతవరకు నోటితోకొరికి పారేస్తున్నాడు. అతని పనితనంలో నేర్పులేకపోయినా, నెమ్మదిగా మంటని రక్షించుకునే ప్రయత్నంలో ఉన్నాడు. అది అతనికి జీవన్మరణ సమస్య. మంట ఎట్టిపరిస్థితిలోనూ ఆరిపోకూడదు. అతని చర్మంమీద రక్తప్రసరణ లేకపోవడంతో అతనిప్పుడు వణకడం ప్రారంభించేడు, దానితో అతని కదలికలు ఇంకా మొరటుగా కనిపిస్తున్నాయి. ఆ వెయ్యడంలో ఒక పెద్ద పచ్చని నాచుముక్క తిన్నగా ఇంకా సన్నగా ఉన్న మంటమీద పడింది. అతను తన వేళ్లతో దాన్ని తొలగించడానికి ప్రయత్నించేడుగాని, అతనిశరీరం బాగా వణుకుతుండడంతో నిభాయించుకోలేక, మంట ఎక్కువ కదిపేయడం, మొదలునుండీ మంట కెలకబడి, మడుతున్న గడ్డీ, పుల్లలూ వేటికవి వేరయి, చెల్లాచెదరుగా పడిపోవడం జరిగిపోయింది. వాటిని దగ్గరగా పోగుచెయ్యడానికి ప్రయత్నించేడు గాని, ఆ ప్రయత్నంలోని ఒత్తిడితో బాటు, అతనిశరీరం అదిమిపెట్టలేనంతగా వణకడంతో అవన్నీ దారుణంగా చెల్లాచెదరైపోయాయి. మండుతున్న ప్రతిపుల్లా ప్రాణంపోయినట్టు ఒక్కసారి పొగవదిలి ఆరిపోయాయి. ఆ ప్రకారంగా నెగడు వెయ్యడం విఫలమైంది. అతను నిరాశగా నాలుగుపక్కలా చూస్తుంటే, అతని దృష్టి ముందుసారి తను వేసినమంట ఆరిపోయిన చోట కూర్చున్న కుక్క మీద పడింది. అది మంచులో ఒదిగికూర్చుని, ఒకసారి ఒక కాలూ, రెండోసారి రెండో కాలూ లేపుతూ, మంట ఎప్పుడు తయారవుతుందా అన్న ఆదుర్దాతో తన శరీరభారాన్ని ముందుకాళ్లనుంచి వెనకకాళ్ళకీ, వెనకకాళ్లనుండి ముందుకాళ్లకీ మార్చుకుంటూ, అసహనంగా ఉంది.

“అతను తన తన చేతులమీదా మోకాళ్లమీదా వాలి పాకురుకుంటూ దాని వైపు వెళ్ళేడు.”

కుక్కమీదకి దృష్టి మరలగానే అతనికి ఒక కథ గుర్తుకొచ్చి మనసులో ఒక పిచ్చిఆలోచన వచ్చింది. అందులో ఒకడు మంచుతుఫానులో చిక్కుకుంటాడు. కానీ, ఒక ఎద్దు అందుబాటులో ఉంటే, దాన్ని చంపి, దాని చర్మంలోదూరి తన ప్రాణాలు రక్షించుకుంటాడు. అలాగే, తనుకూడా దీన్ని చంపి, దీని వెచ్చనిశరీరంలో తన చేతులు తిమ్మిరివదిలేదాకా దాచుకుంటే, అప్పుడు ఇంకో మంటవేసుకోవచ్చు అనుకున్నాడు. అందుకని కుక్కని తనదగ్గరకు రమ్మని పిలుస్తూ, సంభాషణ మొదలుపెట్టాడు. కాని ఇంతకుమునుపెన్నడూ అతను దాన్ని అలా పిలవకపోవడంచేతా, అతని గొంతులో ఏదో వింతభయం తొంగిచూస్తూఉండడంచేతా అది జడుసుకుంది. ఏదో విషయం ఉంది… దాని అనుమాన ప్రవృత్తి ఇదమిత్ధం అని పోల్చుకోలేకపోయినా, ఎక్కడో, ఏదో ప్రమాదంఉందని మాత్రం దాని మెదడులో అనుమానం రేకెత్తించింది. ఆ మనిషి మాట చప్పుడుకి దాని చెవులు కిందకి వాల్చి, ముందుకాళ్ళూ వెనకకాళ్ళూ బారజాపుకుని, ముందుకాళ్ళు చాలా అశాంతితో ఇటూ అటూ కదుపుతూ ఉంది కాని, అది మాత్రం అతని దగ్గరకి పోలేదు. దాంతో, ఆ మనిషి చేతులమీద కాళ్ళమీదా వాలి కుక్కవైపు పాకరడం ప్రారంభించేడు. అతని ఈ అసాధారణమైన శరీరభంగిమ దాని అనుమానాన్ని మరింత రగిల్చి అది అతనినుండి సంకోచిస్తూనే దూరంగా పక్కకి తప్పుకుంది.

ఆ మనిషి మంచులో లేచికూచుని, ప్రశాంతంగా ఉండడానికి ప్రయత్నించేడు. అతను చేతులకి మళ్ళీ తొడుగులు పళ్ళ సాయంతో వేసుకుని, లేచినిలబడ్డాడు. పాదాల్లో స్పర్శలేక, భూమికీ తనకీ అనుబంధంఉన్నట్టు అనిపించకపోవడంతో ఒకసారి నిజంగా నిలుచున్నాడో లేదో నిర్థారణ చేసుకుందికి క్రిందికి చూసుకున్నాడు. అతను కాళ్ళమీద నిలబడడంతో కుక్క మనసులో అనుమానాలు తొలగిపోయాయి. అతనెప్పుడైతే కొరడాతో కొట్టినట్టు గట్టిగా అరిచాడో, అది పూర్వపు విధేయతతో తోకాడించుకుంటూ అతనిదగ్గరికి వచ్చింది. అది అతనికి అందుబాటులో ఉన్నంతదూరంలోకి రాగానే మనిషికి పట్టుదప్పింది. కుక్కని పట్టుకుందామని అతను ఒక్కసారి చేతులు గాల్లోకి విదిలించి ప్రయత్నించేడు గాని, అతని చేతులు వంగనూ వంగక, దాన్ని పట్టుకోనూ పట్టుకోలేకపోవడం అతనికి ఆశ్చర్యం కలిగించింది. చేతుల్లో ఏ కోశాన్నా స్పర్శతెలియడంలేదు. అవి ఎప్పుడో స్పర్శజ్ఞానంకోల్పోయేయనీ, అవి త్వరత్వరగా గడ్డకట్టుకుపోతున్నాయనీ అతను మరిచిపోయాడు. ఆ జంతువు తప్పించుకునేలోగా అతను దాన్ని తన మోచేతులలో చుట్టేసేడు. అతను మంచులో కూచుండిపోయి ఆ కుక్కని అలాగే పట్టుకున్నాడు. అది మూలుగుతూ, గుర్రు గుర్రు మంటూ, తప్పించుకుందికి విశ్వప్రయత్నం చేస్తోంది.

అదొక్కటే ఇప్పుడతను చెయ్యగలిగింది… దాన్ని కాగలించుకుని కూచోడం. అతనికి దాన్ని తను చంపలేడని విశదమైపోయింది. ఆ పని ఏ రకంగానూ చెయ్యలేడు. సత్తువలేని చేతులతో మొలలోంచి కత్తి తియ్యనూ లేడు, పట్టుకోనూ లేడు, కనీసం దాని పీకని నులమనైనా నులమలేడు. దాన్ని అతను వదిలేసేడు. దాని తోకని కాళ్లమధ్య దాచుకుని ఒక్క గెంతు గెంతింది ఇంకా గుర్రు మంటూనే. నలభై అడుగుల దూరంలో ఆగి, చెవులు రిక్కించి  అతనివంక తిరిగి, కుతూహలంగా పరీక్షించసాగింది. అతని చేతులెక్కడున్నాయో తెలుసుకుందికి అతను క్రిందకి చూసేడు; అవి అతని మోచేతుల చివరలకి వేలాడుతున్నాయి. చేతులెక్కడున్నాయో తెలుసుకుందికి కళ్ళతో చూడవలసివచ్చిందని తలుచుకుని అతనికి చిత్రంగా అనిపించింది. అతను అతని మోచేతుల్ని ముందుకీ వెనక్కీ గట్టిగా విదిలించసాగేడు… తొడుగులున్న చేతుల్ని పక్కలకేసి కొట్టసాగేడు. అలా ఒక ఐదు నిమిషాలు గబగబా చేసిన తర్వాత అతని గుండెనుండి పై చర్మానికి తగినంత రక్తప్రసరణ జరగడంతో, అతనికి వణుకు తగ్గింది. కానీ చేతుల్లోమాత్రం ఏ స్పర్శా లీలగాకూడా కలగలేదు. అతనికి అతని చేతులు మోచేతుల చివరలకి తూకపురాళ్ళలా వేలాడుతున్నాయన్న భావన కలిగింది, కానీ వాటిని వెతికితే కనిపించలేదు.

ఇక మృత్యువుతప్పదన్న సన్నని భయం, నిర్వీర్యంచేసే భయం అతనికి కలిగింది. అది క్రమక్రమంగా  ఆలోచిస్తున్నకొద్దీ అతని చేతులూ, కాలివేళ్ళూ గడ్డకట్టుకుపోవడమో; లేదా చేతులూ, కాళ్ళూ కోల్పోవడం కాదనీ, అది కేవలం జీవన్మరణసమస్య అనీ, అందులో తనకి జీవించడానికి అవకాశాలు ఎక్కువగా ప్రతికూలంగా ఉన్నాయనీ స్పష్టమైపోయింది. దాంతో అతను ఆందోళనకు గురై, వెనక్కి తిరిగి, క్రీక్ ఉపరితలంమీద కనీకనిపించని అతని అడుగుల జాడవెంట పరిగెత్తడం ప్రారంభించేడు. కుక్క అతన్నిఅనుసరిస్తూ వెనకే పరిగెత్తడం ప్రారంభించింది. ఇంతకు మునుపు ఎన్నడూ ఎరగని భయంతో, ఒక లక్ష్యం, గమ్యం అంటూ లేకుండా గుడ్డిగా పరిగెత్త సాగేడతను. నెమ్మదిగా మంచుని తవ్వుకుంటూ, తొట్రుపాటు పడుతూ పరిగెత్తగాపరిగెత్తగా ఇపుడతనికి కొన్ని స్పష్టంగా కనిపించసాగేయి, ఆ సెలయేటి గట్లూ, పెద్దదుంగలు మార్గాన్ని మూసేసినచోట్లూ, ఆకుల్లేని ఏస్పెన్(Aspen) చెట్టూ, ఆకాశం… అన్నీ.      పరిగెత్తడంవల్ల అతనికిప్పుడు కొంచెం సుఖంగా ఉన్నట్టు అనిపిస్తోంది. అతనిప్పుడు వణకడం లేదు. బహుశా అలా పరిగెత్తుతూ ఉంటే అతని కాళ్ళుకూడా వేడేక్కుతాయేమో; లేకపోయినా అతను అలా పరిగెడుతూఉంటే అతను తన శిబిరమూ చేరుకోవచ్చు, పిల్లల్నీ కలుసుకోవచ్చు. అతను కొన్నిచేతివేళ్ళూ, కాలివేళ్ళూ కోల్పోడం ఖాయం; అయితేనేం, అతనక్కడికి వెళ్ళగలిగితే కుర్రాళ్ళు తనని సంరక్షిస్తారు, శరీరంలో మిగతా భాగమైనా మిగులుతుంది. దానితోపాటే అతనికి ఇంకోఆలోచనకూడా వచ్చింది: తను తన శిబిరంకి చేరడం గాని, పిల్లల్ని కలవడం గాని అసాధ్యం అని; తన శిబిరం ఇంకా చాలామైళ్ళదూరం ఉందనీ, అప్పుడే తను గడ్డకట్టుకుపోవడం ప్రారంభించడంతో, త్వరలోనే అతను బిరుసెక్కి చనిపోవడంఖాయం అని. ఈ ఆలోచననిమాత్రం పరిగణించక ఆలోచనలవెనక్కి నెట్టేసేడు. ఒక్కోసారి అది ముందుకువచ్చి తనమాట వినమనిచెప్పినా దానినోరునొక్కి మిగతావిషయాలగురించి ఆలోచించడం ప్రారంభించేడు.

అతని కాళ్ళు అంతలా గడ్డకట్టుకుపోయి, అవి ఎప్పుడు నేలమీద ఆనుతున్నాయో, తనబరువు ఎలా మోస్తున్నాయో కూడా తనకి తెలియకపోయినాప్పటికీ, తనుపరిగెత్తగలగడం అతనికి కొంచెం చోద్యంగా అనిపించింది. అతనికేమో గాలిలో ఈదుతున్నట్టు, భూమితో ఏమీ సంబంధంలేనట్టూ అనిపించింది. అతనికెక్కడో దేవదూత మెర్క్యురీ(Mercury)ని రెక్కలతో ఎగురుతూ చూసినట్టనిపించి, అతనుకూడా భూమిమీద తనలాగే ఈదుతున్నట్టు భావిస్తాడా అన్న సందేహం కూడా వచ్చింది.

“చాలా సార్లు అడుగులు తడబడి, చివరకి తూలిపోయి, ఒళ్ళంతా కూడదీసుకుని, క్రింద పడిపోయాడు…”

అతను తన శిబిరంనీ, పిల్లల్నీ కలిసేదాకా పరిగెత్తడం అన్న వాదంలో ఒక లోపంఉంది: అతనికి దాన్నితట్టుకోగల శక్తిలేదు. చాలాసార్లు అడుగులుతడబడి, చివరకి తూలిపోయి, ఒళ్ళంతా దగ్గరకు లాక్కున్నట్టు పడిపోయాడు. అతను లేవడానికి ప్రయత్నించేడుగాని విఫలమయ్యాడు. తనింక కూర్చుని విశ్రాంతితీసుకోవాలనీ, మళ్ళీసారి తను పరిగెత్తడం కాక నడకే కొనసాగించాలనీ నిర్ణయించుకున్నాడు. లేచికూచుని, కాస్త ఊపిరి సంబాళించుకున్నాక, అతని వొళ్ళు వెచ్చగా ఉన్నట్టూ, తనకిప్పుడు బాగానే ఉన్నట్టూ అనిపించింది. అతను వణకడం లేదు, అతని గుండెలోకీ, శరీరంలోకీ, కొంత వేడిమి వచ్చినట్టుకూడా అనిపించింది. అయితే అతను తన ముక్కూ, బుగ్గలూ ముట్టుకుంటే ఏ స్పర్శజ్ఞానమూ కలగటం లేదు.  పరిగెత్తడం వల్ల వాటి పరిస్థితిలో మార్పు రాదు. చేతులకీ, కాళ్ళ సంగతి కూడా అంతే. అప్పుడతనికి గడ్డకట్టుకుపోవడం శరీరం అంతటా వ్యాపిస్తోందన్న భావన కలిగింది. దీన్ని మరిచిపోడానికీ, నిర్లక్ష్యంచేసి మిగతావిషయాలు ఆలోచించడానికీ ప్రయత్నించేడు. దానివల్ల వచ్చే ఆందోళన ఎలాంటిదో అతనికి తెలుసు; అందుకని ఎక్కడ ఆందోళన కలుగుతుందో అని భయపడ్డాడు. కాని ఆ ఆలోచన పదేపదే రాసాగింది… విడవకుండా; అతని శరీరంఅంతా గడ్డకట్టుకుపోయినట్టు ఒక భ్రమ కల్పించసాగింది. అది అతనికి భరించశక్యం కాలేదు. అందుకని మరోసారి పిచ్చిగా పరిగెత్తసాగేడు. ఒకసారి అతను వేగంతగ్గించి నడుద్దామనుకున్నాడు గాని, తను గడ్డకట్టుకుపోతానేమో నన్న భయం అతను మళ్ళీ పరిగెత్తేలా చేసింది.

ఇంతసేపూ, కుక్క అతని వెనక, అతని అడుగుల వెంటే పరిగెత్తింది. అతను రెండోసారి పడిపోయినప్పుడు, దాని ముందుకాళ్ళచుట్టూ తనతోకనిచుట్టి, అతని ముందు, అతనిముఖానికి ఎదురుగా, ఏమయిందా అన్న కుతూహలంతో కూర్చుంది. ఆజంతువు క్షేమంగా, వెచ్చగాఉండడం అతనికి కోపంతెప్పించి, అతణ్ణి శాంతపరచడానికా అన్నట్టు అది దాని చెవులని వాల్చేదాకా దాన్ని తిడుతూనే ఉన్నాడు. ఈమాటు వణుకుడు ఒక్కసారి అతని శరీరం అంతా కమ్మేసింది. అతను కొరికే మంచుతో తన పోరాటంలో ఓడిపోతున్నాడు. అతని శరీరంలోకి అన్ని వైపులనుండీ అది ప్రవేశిస్తోంది. ఆ ఆలోచన అతన్ని ముందుకి తోసింది గాని, అతను వంద అడుగులకు మించి పరిగెత్తలేక, కాళ్ళు తడబడి, తలక్రిందులుగా పడిపోయాడు. అదే అతను చివరగా భయపడింది. అతను ఊపిరి తీసుకుని నిలదొక్కుకున్నాక అతను మృత్యువును గౌరవప్రదంగా ఎదుర్కోవడం ఎలాగా అని ఆలోచించేడు. అతనికి ఇప్పుడతను చేసినపని అంతగౌరవప్రదంగా కనిపించలేదు. అతను మెడకోసినకోడిలా అన్నిదిక్కులా పరిగెత్తుతున్నట్టు అనిపించింది. సరిగ్గా ఆ పోలిక అతనికి తట్టింది. ఇక అతను ఎలాగూ గడ్డకట్టుకుపోక తప్పదు. అలాంటప్పుడు మృత్యువును మర్యాదగా స్వీకరించడం మంచిది అనుకున్నాడు. ఎప్పుడైతే ఈ ఆలోచన కలిగిందో అతనికి మొదటితెర మత్తు ఆవహించింది. నిద్రలోనే చనిపోవడం మంచిదే అనుకున్నాడు. అది ఒక మత్తుమందు తీసుకున్నట్టు ఉంటుంది. గడ్డకట్టుకుపోవడం మనుషులనుకున్నంత ఘోరమేం కాదు. ఇంతకంటే ఘోరంగా ఎన్నో రకాలుగా చావొచ్చు అనుకున్నాడు.

అతను కుర్రాళ్ళు తన శరీరం కనుక్కోవడం ఊహిస్తున్నాడు. తనని వెతుక్కుంటూ దారివెంట వెళ్ళిన తను, హఠాత్తుగా వాళ్ళని కలిసాడు. వాళ్లతో ఉంటూనే, త్రోవవెంట ఒక మలుపు తిరిగేక తనని తను మంచులో పడి ఉండగా చూశాడు. అతనిప్పుడు తనకి చెందడు, అలా అనుకున్నా, ఇప్పుడతను, అతనలోంచి బయటకు వచ్చేసేడు, పిల్లలపక్కన నిలబడి మంచులో తనని చూస్తున్నాడు. అబ్బో చాలా చల్లగా ఉందనుకున్నాడొక్కసారి. తను అమెరికా తిరిగి వెళ్ళిన తర్వాత వాళ్ళకి అసలు చలి ఎలా ఉంటుందో వాళ్ళకి చెప్తాడు. తర్వాత అతని ఆలోచనలు సల్ఫర్ క్రీక్ లోని పాతకాపు వైపు మళ్ళేయి. తనిప్పుడు ఆ పాతకాపుని స్పష్టంగా చూడగలుగుతున్నాడు… పైపులో పొగాకు పీలుస్తూ, హాయిగా, వెచ్చగా ఉన్నాడతను.

“నువ్వు చెప్పిందే నిజం. ఎంతైనా యుద్ధంలో రాటుదేరిన గుర్రానివి. నువ్వు చెప్పిందే నిజం,” అని ఆ పాతకాపుతో ఏదో గొణుగుతున్నాడు.

తర్వాత ఆ మనిషి ఎన్నడూ ఎరగని సంతృప్తినిచ్చే, సుఖనిద్రలోకి జారుకున్నాడు. ఆ కుక్క అతని ఎదురుగానే నిరీక్షిస్తూ కూచుంది. సాగి సాగి కొనసాగిన సంధ్య, చీకట్లకు త్రోవ ఇవ్వడంతో రోజు పరిసమాప్తమైంది. ఆ మనిషి ఎక్కడా చలిమంటవేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్న జాడ కనిపించలేదు దానికి. దాని అనుభవంలో మంచులో అలా మంటవెయ్యకుండా కూచున్న మనిషిని ఎరగదు అది. చీకట్లు ముసురుతున్నకొద్దీ దానికి చలిమంటమీద కోరిక ఎక్కువై ముందుకాళ్లు ఎత్తుతూ దించుతూ నెమ్మదిగా మూలగడం ప్రారంభించింది; మళ్ళీ అతను తిడతాడేమోనని చెవులు క్రిందకి వాల్చింది. కాని మనిషి ఏం మాట్లాడలేదు. తర్వాత గట్టిగా అరిచింది. మరికొంచెంసేపు గడిచిన తర్వాత మనిషికి దగ్గరగా వెళ్ళి చావువాసన పసిగట్టింది. ఒక్కసారి దానికి గగుర్పాటుకలిగి వెంటనే వెనక్కి తగ్గింది.  నక్షత్రాలు స్పష్టంగా పైకిలేచి, మిణుకుమిణుకుమంటున్న ఆకాశంలోకి చూసి అరుస్తూ, కాసేపు అక్కడే తచ్చాడి, తర్వాత వచ్చినత్రోవలోనే వెనుతిరిగి, తనకి పూర్వపరిచయంవల్ల ఎక్కడ తిండీ, చలిమంటా దొరుకుతాయో అటువైపు పరిగెత్తుకుంటూ పోసాగింది.

.

జాక్ లండన్

.

.

 English: Jack London

Jack London

Image Courtesy: Wikipedia

To Build a Fire

.

DAY HAD BROKEN cold and gray, exceedingly cold and gray, when the man turned aside from the main Yukon trail and climbed the high earth-bank, where a dim and little-travelled trail led eastward through the fat spruce timberland. It was a steep bank, and he paused for breath at the top, excusing the act to himself by looking at his watch. It was nine o’clock. There was no sun nor hint of sun, though there was not a cloud in the sky. It was a clear day, and yet there seemed an intangible pall over the face of things, a subtle gloom that made the day dark, and that was due to the absence of sun. This fact did not worry the man. He was used to the lack of sun. It had been days since he had seen the sun, and he knew that a few more days must pass before that cheerful orb, due south, would just peep above the sky-line and dip immediately from view.

The man flung a look back along the way he had come. The Yukon lay a mile wide and hidden under three feet of ice. On top of this ice were as many feet of snow. It was all pure white, rolling in gentle undulations where the ice-jams of the freeze-up had formed. North and south, as far as his eye could see, it was unbroken white, save for a dark hair-line that curved and twisted from around the spruce-covered island to the south, and that curved and twisted away into the north, where it disappeared behind another spruce-covered island. This dark hair-line was the trail—the main trail—that led south five hundred miles to the Chilcoot Pass, Dyea, and salt water; and that led north seventy miles to Dawson, and still on to the north a thousand miles to Nulato, and finally to St. Michael on Bering Sea, a thousand miles and half a thousand more.

But all this—the mysterious, far-reaching hair-line trail, the absence of sun from the sky, the tremendous cold, and the strangeness and weirdness of it all—made no impression on the man. It was not because he was long used to it. He was a newcomer in the land, a cheechaquo, and this was his first winter. The trouble with him was that he was without imagination. He was quick and alert in the things of life, but only in the things, and not in the significances. Fifty degrees below zero meant eighty-odd degrees of frost. Such fact impressed him as being cold and uncomfortable, and that was all. It did not lead him to meditate upon his frailty as a creature of temperature, and upon man’s frailty in general, able only to live within certain narrow limits of heat and cold; and from there on it did not lead him to the conjectural field of immortality and man’s place in the universe. Fifty degrees below zero stood for a bite of frost that hurt and that must be guarded against by the use of mittens, ear-flaps, warm moccasins, and thick socks. Fifty degrees below zero was to him just precisely fifty degrees below zero. That there should be anything more to it than that was a thought that never entered his head.

As he turned to go on, he spat speculatively. There was a sharp, explosive crackle that startled him. He spat again. And again, in the air, before it could fall to the snow, the spittle crackled. He knew that at fifty below spittle crackled on the snow, but this spittle had crackled in the air. Undoubtedly it was colder than fifty below—how much colder he did not know. But the temperature did not matter. He was bound for the old claim on the left fork of Henderson Creek, where the boys were already. They had come over across the divide from the Indian Creek country, while he had come the roundabout way to take a look at the possibilities of getting out logs in the spring from the islands in the Yukon. He would be in to camp by six o’clock; a bit after dark, it was true, but the boys would be there, a fire would be going, and a hot supper would be ready. As for lunch, he pressed his hand against the protruding bundle under his jacket. It was also under his shirt, wrapped up in a handkerchief and lying against the naked skin. It was the only way to keep the biscuits from freezing. He smiled agreeably to himself as he thought of those biscuits, each cut open and sopped in bacon grease, and each enclosing a generous slice of fried bacon.

He plunged in among the big spruce trees. The trail was faint. A foot of snow had fallen since the last sled had passed over, and he was glad he was without a sled, travelling light. In fact, he carried nothing but the lunch wrapped in the handkerchief. He was surprised, however, at the cold. It certainly was cold, he concluded, as he rubbed his numb nose and cheek-bones with his mittened hand. He was a warm-whiskered man, but the hair on his face did not protect the high cheek-bones and the eager nose that thrust itself aggressively into the frosty air.

At the man’s heels trotted a dog, a big native husky, the proper wolf-dog, gray-coated and without any visible or temperamental difference from its brother, the wild wolf. The animal was depressed by the tremendous cold. It knew that it was no time for travelling. Its instinct told it a truer tale than was told to the man by the man’s judgment. In reality, it was not merely colder than fifty below zero; it was colder than sixty below, than seventy below. It was seventy-five below zero. Since the freezing-point is thirty-two above zero, it meant that one hundred and seven degrees of frost obtained. The dog did not know anything about thermometers. Possibly in its brain there was no sharp consciousness of a condition of very cold such as was in the man’s brain. But the brute had its instinct. It experienced a vague but menacing apprehension that subdued it and made it slink along at the man’s heels, and that made it question eagerly every unwonted movement of the man as if expecting him to go into camp or to seek shelter somewhere and build a fire. The dog had learned fire, and it wanted fire, or else to burrow under the snow and cuddle its warmth away from the air.

The frozen moisture of its breathing had settled on its fur in a fine powder of frost, and especially were its jowls, muzzle, and eyelashes whitened by its crystalled breath. The man’s red beard and mustache were likewise frosted, but more solidly, the deposit taking the form of ice and increasing with every warm, moist breath he exhaled. Also, the man was chewing tobacco, and the muzzle of ice held his lips so rigidly that he was unable to clear his chin when he expelled the juice. The result was that a crystal beard of the color and solidity of amber was increasing its length on his chin. If he fell down it would shatter itself, like glass, into brittle fragments. But he did not mind the appendage. It was the penalty all tobacco-chewers paid in that country, and he had been out before in two cold snaps. They had not been so cold as this, he knew, but by the spirit thermometer at Sixty Mile he knew they had been registered at fifty below and at fifty-five.

He held on through the level stretch of woods for several miles, crossed a wide flat of niggerheads, and dropped down a bank to the frozen bed of a small stream. This was Henderson Creek, and he knew he was ten miles from the forks. He looked at his watch. It was ten o’clock. He was making four miles an hour, and he calculated that he would arrive at the forks at half-past twelve. He decided to celebrate that event by eating his lunch there.

The dog dropped in again at his heels, with a tail drooping discouragement, as the man swung along the creek-bed. The furrow of the old sled-trail was plainly visible, but a dozen inches of snow covered the marks of the last runners. In a month no man had come up or down that silent creek. The man held steadily on. He was not much given to thinking, and just then particularly he had nothing to think about save that he would eat lunch at the forks and that at six o’clock he would be in camp with the boys. There was nobody to talk to; and, had there been, speech would have been impossible because of the ice-muzzle on his mouth. So he continued monotonously to chew tobacco and to increase the length of his amber beard.

Once in a while the thought reiterated itself that it was very cold and that he had never experienced such cold. As he walked along he rubbed his cheek-bones and nose with the back of his mittened hand. He did this automatically, now and again changing hands. But rub as he would, the instant he stopped his cheek-bones went numb, and the following instant the end of his nose went numb. He was sure to frost his cheeks; he knew that, and experienced a pang of regret that he had not devised a nose-strap of the sort Bud wore in cold snaps. Such a strap passed across the cheeks, as well, and saved them. But it didn’t matter much, after all. What were frosted cheeks? A bit painful, that was all; they were never serious.

Empty as the man’s mind was of thoughts, he was keenly observant, and he noticed the changes in the creek, the curves and bends and timber-jams, and always he sharply noted where he placed his feet. Once, coming around a bend, he shied abruptly, like a startled horse, curved away from the place where he had been walking, and retreated several paces back along the trail. The creek he knew was frozen clear to the bottom,—no creek could contain water in that arctic winter,—but he knew also that there were springs that bubbled out from the hillsides and ran along under the snow and on top the ice of the creek. He knew that the coldest snaps never froze these springs, and he knew likewise their danger. They were traps. They hid pools of water under the snow that might be three inches deep, or three feet. Sometimes a skin of ice half an inch thick covered them, and in turn was covered by the snow. Sometimes there were alternate layers of water and ice-skin, so that when one broke through he kept on breaking through for a while, sometimes wetting himself to the waist.

That was why he had shied in such panic. He had felt the give under his feet and heard the crackle of a snow-hidden ice-skin. And to get his feet wet in such a temperature meant trouble and danger. At the very least it meant delay, for he would be forced to stop and build a fire, and under its protection to bare his feet while he dried his socks and moccasins. He stood and studied the creek-bed and its banks, and decided that the flow of water came from the right. He reflected awhile, rubbing his nose and cheeks, then skirted to the left, stepping gingerly and testing the footing for each step. Once clear of the danger, he took a fresh chew of tobacco and swung along at his four-mile gait. In the course of the next two hours he came upon several similar traps. Usually the snow above the hidden pools had a sunken, candied appearance that advertised the danger. Once again, however, he had a close call; and once, suspecting danger, he compelled the dog to go on in front. The dog did not want to go. It hung back until the man shoved it forward, and then it went quickly across the white, unbroken surface. Suddenly it broke through, floundered to one side, and got away to firmer footing. It had wet its forefeet and legs, and almost immediately the water that clung to it turned to ice. It made quick efforts to lick the ice off its legs, then dropped down in the snow and began to bite out the ice that had formed between the toes. This was a matter of instinct. To permit the ice to remain would mean sore feet. It did not know this. It merely obeyed the mysterious prompting that arose from the deep crypts of its being. But the man knew, having achieved a judgment on the subject, and he removed the mitten from his right hand and helped tear out the ice-particles. He did not expose his fingers more than a minute, and was astonished at the swift numbness that smote them. It certainly was cold. He pulled on the mitten hastily, and beat the hand savagely across his chest.

At twelve o’clock the day was at its brightest. Yet the sun was too far south on its winter journey to clear the horizon. The bulge of the earth intervened between it and Henderson Creek, where the man walked under a clear sky at noon and cast no shadow. At half-past twelve, to the minute, he arrived at the forks of the creek. He was pleased at the speed he had made. If he kept it up, he would certainly be with the boys by six. He unbuttoned his jacket and shirt and drew forth his lunch. The action consumed no more than a quarter of a minute, yet in that brief moment the numbness laid hold of the exposed fingers. He did not put the mitten on, but, instead, struck the fingers a dozen sharp smashes against his leg. Then he sat down on a snow-covered log to eat. The sting that followed upon the striking of his fingers against his leg ceased so quickly that he was startled. He had had no chance to take a bite of biscuit. He struck the fingers repeatedly and returned them to the mitten, baring the other hand for the purpose of eating. He tried to take a mouthful, but the ice-muzzle prevented. He had forgotten to build a fire and thaw out. He chuckled at his foolishness, and as he chuckled he noted the numbness creeping into the exposed fingers. Also, he noted that the stinging which had first come to his toes when he sat down was already passing away. He wondered whether the toes were warm or numb. He moved them inside the moccasins and decided that they were numb.

He pulled the mitten on hurriedly and stood up. He was a bit frightened. He stamped up and down until the stinging returned into the feet. It certainly was cold, was his thought. That man from Sulphur Creek had spoken the truth when telling how cold it sometimes got in the country. And he had laughed at him at the time! That showed one must not be too sure of things. There was no mistake about it, it was cold. He strode up and down, stamping his feet and threshing his arms, until reassured by the returning warmth. Then he got out matches and proceeded to make a fire. From the undergrowth, where high water of the previous spring had lodged a supply of seasoned twigs, he got his fire-wood. Working carefully from a small beginning, he soon had a roaring fire, over which he thawed the ice from his face and in the protection of which he ate his biscuits. For the moment the cold of space was outwitted. The dog took satisfaction in the fire, stretching out close enough for warmth and far enough away to escape being singed.

When the man had finished, he filled his pipe and took his comfortable time over a smoke. Then he pulled on his mittens, settled the ear-flaps of his cap firmly about his ears, and took the creek trail up the left fork. The dog was disappointed and yearned back toward the fire. This man did not know cold. Possibly all the generations of his ancestry had been ignorant of cold, of real cold, of cold one hundred and seven degrees below freezing-point. But the dog knew; all its ancestry knew, and it had inherited the knowledge. And it knew that it was not good to walk abroad in such fearful cold. It was the time to lie snug in a hole in the snow and wait for a curtain of cloud to be drawn across the face of outer space whence this cold came. On the other hand, there was no keen intimacy between the dog and the man. The one was the toil-slave of the other, and the only caresses it had ever received were the caresses of the whip-lash and of harsh and menacing throat-sounds that threatened the whip-lash. So the dog made no effort to communicate its apprehension to the man. It was not concerned in the welfare of the man; it was for its own sake that it yearned back toward the fire. But the man whistled, and spoke to it with the sound of whip-lashes, and the dog swung in at the man’s heels and followed after.

The man took a chew of tobacco and proceeded to start a new amber beard. Also, his moist breath quickly powdered with white his mustache, eyebrows, and lashes. There did not seem to be so many springs on the left fork of the Henderson, and for half an hour the man saw no signs of any. And then it happened. At a place where there were no signs, where the soft, unbroken snow seemed to advertise solidity beneath, the man broke through. It was not deep. He wet himself halfway to the knees before he floundered out to the firm crust.

He was angry, and cursed his luck aloud. He had hoped to get into camp with the boys at six o’clock, and this would delay him an hour, for he would have to build a fire and dry out his foot-gear. This was imperative at that low temperature—he knew that much; and he turned aside to the bank, which he climbed. On top, tangled in the underbrush about the trunks of several small spruce trees, was a high-water deposit of dry fire-wood—sticks and twigs, principally, but also larger portions of seasoned branches and fine, dry, last-year’s grasses. He threw down several large pieces on top of the snow. This served for a foundation and prevented the young flame from drowning itself in the snow it otherwise would melt. The flame he got by touching a match to a small shred of birch-bark that he took from his pocket. This burned even more readily than paper. Placing it on the foundation, he fed the young flame with wisps of dry grass and with the tiniest dry twigs.

He worked slowly and carefully, keenly aware of his danger. Gradually, as the flame grew stronger, he increased the size of the twigs with which he fed it. He squatted in the snow, pulling the twigs out from their entanglement in the brush and feeding directly to the flame. He knew there must be no failure. When it is seventy-five below zero, a man must not fail in his first attempt to build a fire—that is, if his feet are wet. If his feet are dry, and he fails, he can run along the trail for half a mile and restore his circulation. But the circulation of wet and freezing feet cannot be restored by running when it is seventy-five below. No matter how fast he runs, the wet feet will freeze the harder.

All this the man knew. The old-timer on Sulphur Creek had told him about it the previous fall, and now he was appreciating the advice. Already all sensation had gone out of his feet. To build the fire he had been forced to remove his mittens, and the fingers had quickly gone numb. His pace of four miles an hour had kept his heart pumping blood to the surface of his body and to all the extremities. But the instant he stopped, the action of the pump eased down. The cold of space smote the unprotected tip of the planet, and he, being on that unprotected tip, received the full force of the blow. The blood of his body recoiled before it. The blood was alive, like the dog, and like the dog it wanted to hide away and cover itself up from the fearful cold. So long as he walked four miles an hour, he pumped that blood, willy-nilly, to the surface; but now it ebbed away and sank down into the recesses of his body. The extremities were the first to feel its absence. His wet feet froze the faster, and his exposed fingers numbed the faster, though they had not yet begun to freeze. Nose and cheeks were already freezing, while the skin of all his body chilled as it lost its blood.

man warming at fireBut he was safe. Toes and nose and cheeks would be only touched by the frost, for the fire was beginning to burn with strength. He was feeding it with twigs the size of his finger. In another minute he would be able to feed it with branches the size of his wrist, and then he could remove his wet foot-gear, and, while it dried, he could keep his naked feet warm by the fire, rubbing them at first, of course, with snow. The fire was a success. He was safe. He remembered the advice of the old-timer on Sulphur Creek, and smiled. The old-timer had been very serious in laying down the law that no man must travel alone in the Klondike after fifty below. Well, here he was; he had had the accident; he was alone; and he had saved himself. Those old-timers were rather womanish, some of them, he thought. All a man had to do was to keep his head, and he was all right. Any man who was a man could travel alone. But it was surprising, the rapidity with which his cheeks and nose were freezing. And he had not thought his fingers could go lifeless in so short a time. Lifeless they were, for he could scarcely make them move together to grip a twig, and they seemed remote from his body and from him. When he touched a twig, he had to look and see whether or not he had hold of it. The wires were pretty well down between him and his finger-ends.

All of which counted for little. There was the fire, snapping and crackling and promising life with every dancing flame. He started to untie his moccasins. They were coated with ice; the thick German socks were like sheaths of iron halfway to the knees; and the moccasin strings were like rods of steel all twisted and knotted as by some conflagration. For a moment he tugged with his numb fingers, then, realizing the folly of it, he drew his sheath-knife.

But before he could cut the strings, it happened. It was his own fault or, rather, his mistake. He should not have built the fire under the spruce tree. He should have built it in the open. But it had been easier to pull the twigs from the brush and drop them directly on the fire. Now the tree under which he had done this carried a weight of snow on its boughs. No wind had blown for weeks, and each bough was fully freighted. Each time he had pulled a twig he had communicated a slight agitation to the tree—an imperceptible agitation, so far as he was concerned, but an agitation sufficient to bring about the disaster. High up in the tree one bough capsized its load of snow. This fell on the boughs beneath, capsizing them. This process continued, spreading out and involving the whole tree. It grew like an avalanche, and it descended without warning upon the man and the fire, and the fire was blotted out! Where it had burned was a mantle of fresh and disordered snow.

The man was shocked. It was as though he had just heard his own sentence of death. For a moment he sat and stared at the spot where the fire had been. Then he grew very calm. Perhaps the old-timer on Sulphur Creek was right. If he had only had a trail-mate he would have been in no danger now. The trail-mate could have built the fire. Well, it was up to him to build the fire over again, and this second time there must be no failure. Even if he succeeded, he would most likely lose some toes. His feet must be badly frozen by now, and there would be some time before the second fire was ready.

Such were his thoughts, but he did not sit and think them. He was busy all the time they were passing through his mind. He made a new foundation for a fire, this time in the open, where no treacherous tree could blot it out. Next, he gathered dry grasses and tiny twigs from the high-water flotsam. He could not bring his fingers together to pull them out, but he was able to gather them by the handful. In this way he got many rotten twigs and bits of green moss that were undesirable, but it was the best he could do. He worked methodically, even collecting an armful of the larger branches to be used later when the fire gathered strength. And all the while the dog sat and watched him, a certain yearning wistfulness in its eyes, for it looked upon him as the fire-provider, and the fire was slow in coming.

When all was ready, the man reached in his pocket for a second piece of birch-bark. He knew the bark was there, and, though he could not feel it with his fingers, he could hear its crisp rustling as he fumbled for it. Try as he would, he could not clutch hold of it. And all the time, in his consciousness, was the knowledge that each instant his feet were freezing. This thought tended to put him in a panic, but he fought against it and kept calm. He pulled on his mittens with his teeth, and threshed his arms back and forth, beating his hands with all his might against his sides. He did this sitting down, and he stood up to do it; and all the while the dog sat in the snow, its wolf-brush of a tail curled around warmly over its forefeet, its sharp wolf-ears pricked forward intently as it watched the man. And the man, as he beat and threshed with his arms and hands, felt a great surge of envy as he regarded the creature that was warm and secure in its natural covering.

After a time he was aware of the first faraway signals of sensation in his beaten fingers. The faint tingling grew stronger till it evolved into a stinging ache that was excruciating, but which the man hailed with satisfaction. He stripped the mitten from his right hand and fetched forth the birch-bark. The exposed fingers were quickly going numb again. Next he brought out his bunch of sulphur matches. But the tremendous cold had already driven the life out of his fingers. In his effort to separate one match from the others, the whole bunch fell in the snow. He tried to pick it out of the snow, but failed. The dead fingers could neither touch nor clutch. He was very careful. He drove the thought of his freezing feet, and nose, and cheeks, out of his mind, devoting his whole soul to the matches. He watched, using the sense of vision in place of that of touch, and when he saw his fingers on each side the bunch, he closed them—that is, he willed to close them, for the wires were down, and the fingers did not obey. He pulled the mitten on the right hand, and beat it fiercely against his knee. Then, with both mittened hands, he scooped the bunch of matches, along with much snow, into his lap. Yet he was no better off.

After some manipulation he managed to get the bunch between the heels of his mittened hands. In this fashion he carried it to his mouth. The ice crackled and snapped when by a violent effort he opened his mouth. He drew the lower jaw in, curled the upper lip out of the way, and scraped the bunch with his upper teeth in order to separate a match. He succeeded in getting one, which he dropped on his lap. He was no better off. He could not pick it up. Then he devised a way. He picked it up in his teeth and scratched it on his leg. Twenty times he scratched before he succeeded in lighting it. As it flamed he held it with his teeth to the birch-bark. But the burning brimstone went up his nostrils and into his lungs, causing him to cough spasmodically. The match fell into the snow and went out.

The old-timer on Sulphur Creek was right, he thought in the moment of controlled despair that ensued: after fifty below, a man should travel with a partner. He beat his hands, but failed in exciting any sensation. Suddenly he bared both hands, removing the mittens with his teeth. He caught the whole bunch between the heels of his hands. His arm-muscles not being frozen enabled him to press the hand-heels tightly against the matches. Then he scratched the bunch along his leg. It flared into flame, seventy sulphur matches at once! There was no wind to blow them out. He kept his head to one side to escape the strangling fumes, and held the blazing bunch to the birch-bark. As he so held it, he became aware of sensation in his hand. His flesh was burning. He could smell it. Deep down below the surface he could feel it. The sensation developed into pain that grew acute. And still he endured it, holding the flame of the matches clumsily to the bark that would not light readily because his own burning hands were in the way, absorbing most of the flame.

At last, when he could endure no more, he jerked his hands apart. The blazing matches fell sizzling into the snow, but the birch-bark was alight. He began laying dry grasses and the tiniest twigs on the flame. He could not pick and choose, for he had to lift the fuel between the heels of his hands. Small pieces of rotten wood and green moss clung to the twigs, and he bit them off as well as he could with his teeth. He cherished the flame carefully and awkwardly. It meant life, and it must not perish. The withdrawal of blood from the surface of his body now made him begin to shiver, and he grew more awkward. A large piece of green moss fell squarely on the little fire. He tried to poke it out with his fingers, but his shivering frame made him poke too far, and he disrupted the nucleus of the little fire, the burning grasses and tiny twigs separating and scattering. He tried to poke them together again, but in spite of the tenseness of the effort, his shivering got away with him, and the twigs were hopelessly scattered. Each twig gushed a puff of smoke and went out. The fire-provider had failed. As he looked apathetically about him, his eyes chanced on the dog, sitting across the ruins of the fire from him, in the snow, making restless, hunching movements, slightly lifting one forefoot and then the other, shifting its weight back and forth on them with wistful eagerness.

“He got on his hands and knees and crawled toward the dog.”

The sight of the dog put a wild idea into his head. He remembered the tale of the man, caught in a blizzard, who killed a steer and crawled inside the carcass, and so was saved. He would kill the dog and bury his hands in the warm body until the numbness went out of them. Then he could build another fire. He spoke to the dog, calling it to him; but in his voice was a strange note of fear that frightened the animal, who had never known the man to speak in such way before. Something was the matter, and its suspicious nature sensed danger—it knew not what danger, but somewhere, somehow, in its brain arose an apprehension of the man. It flattened its ears down at the sound of the man’s voice, and its restless, hunching movements and the liftings and shiftings of its forefeet became more pronounced; but it would not come to the man. He got on his hands and knees and crawled toward the dog. This unusual posture again excited suspicion, and the animal sidled mincingly away.

The man sat up in the snow for a moment and struggled for calmness. Then he pulled on his mittens, by means of his teeth, and got upon his feet. He glanced down at first in order to assure himself that he was really standing up, for the absence of sensation in his feet left him unrelated to the earth. His erect position in itself started to drive the webs of suspicion from the dog’s mind; and when he spoke peremptorily, with the sound of whip-lashes in his voice, the dog rendered its customary allegiance and came to him. As it came within reaching distance, the man lost his control. His arms flashed out to the dog, and he experienced genuine surprise when he discovered that his hands could not clutch, that there was neither bend nor feeling in the fingers. He had forgotten for the moment that they were frozen and that they were freezing more and more. All this happened quickly, and before the animal could get away, he encircled its body with his arms. He sat down in the snow, and in this fashion held the dog, while it snarled and whined and struggled.

But it was all he could do, hold its body encircled in his arms and sit there. He realized that he could not kill the dog. There was no way to do it. With his helpess hands he could neither draw nor hold his sheath-knife nor throttle the animal. He released it, and it plunged wildly away, with tail between its legs, and still snarling. It halted forty feet away and surveyed him curiously, with ears sharply pricked forward. The man looked down at his hands in order to locate them, and found them hanging on the ends of his arms. It struck him as curious that one should have to use his eyes in order to find out where his hands were. He began threshing his arms back and forth, beating the mittened hands against his sides. He did this for five minutes, violently, and his heart pumped enough blood up to the surface to put a stop to his shivering. But no sensation was aroused in the hands. He had an impression that they hung like weights on the ends of his arms, but when he tried to run the impression down, he could not find it.

A certain fear of death, dull and oppressive, came to him. This fear quickly became poignant as he realized that it was no longer a mere matter of freezing his fingers and toes, or of losing his hands and feet, but that it was a matter of life and death with the chances against him. This threw him into a panic, and he turned and ran up the creek-bed along the old, dim trail. The dog joined in behind and kept up with him. He ran blindly, without intention, in fear such as he had never known in his life. Slowly, as he ploughed and floundered through the snow, he began to see things again,—the banks of the creek, the old timber-jams, the leafless aspens, and the sky. The running made him feel better. He did not shiver. Maybe, if he ran on, his feet would thaw out; and, anyway, if he ran far enough, he would reach camp and the boys. Without doubt he would lose some fingers and toes and some of his face; but the boys would take care of him, and save the rest of him when he got there. And at the same time there was another thought in his mind that said he would never get to the camp and the boys; that it was too many miles away, that the freezing had too great a start on him, and that he would soon be stiff and dead. This thought he kept in the background and refused to consider. Sometimes it pushed itself forward and demanded to be heard, but he thrust it back and strove to think of other things.

It struck him as curious that he could run at all on feet so frozen that he could not feel them when they struck the earth and took the weight of his body. He seemed to himself to skim along above the surface, and to have no connection with the earth. Somewhere he had once seen a winged Mercury, and he wondered if Mercury felt as he felt when skimming over the earth.

“Several times he stumbled, and finally he tottered, crumpled up, and fell. . .”

His theory of running until he reached camp and the boys had one flaw in it: he lacked the endurance. Several times he stumbled, and finally he tottered, crumpled up, and fell. When he tried to rise, he failed. He must sit and rest, he decided, and next time he would merely walk and keep on going. As he sat and regained his breath, he noted that he was feeling quite warm and comfortable. He was not shivering, and it even seemed that a warm glow had come to his chest and trunk. And yet, when he touched his nose or cheeks, there was no sensation. Running would not thaw them out. Nor would it thaw out his hands and feet. Then the thought came to him that the frozen portions of his body must be extending. He tried to keep this thought down, to forget it, to think of something else; he was aware of the panicky feeling that it caused, and he was afraid of the panic. But the thought asserted itself, and persisted, until it produced a vision of his body totally frozen. This was too much, and he made another wild run along the trail. Once he slowed down to a walk, but the thought of the freezing extending itself made him run again.

And all the time the dog ran with him, at his heels. When he fell down a second time, it curled its tail over its forefeet and sat in front of him, facing him, curiously eager and intent. The warmth and security of the animal angered him, and he cursed it till it flattened down its ears appeasingly. This time the shivering came more quickly upon the man. He was losing in his battle with the frost. It was creeping into his body from all sides. The thought of it drove him on, but he ran no more than a hundred feet, when he staggered and pitched headlong. It was his last panic. When he had recovered his breath and control, he sat up and entertained in his mind the conception of meeting death with dignity. However, the conception did not come to him in such terms. His idea of it was that he had been making a fool of himself, running around like a chicken with its head cut off—such was the simile that occurred to him. Well, he was bound to freeze anyway, and he might as well take it decently. With this new-found peace of mind came the first glimmerings of drowsiness. A good idea, he thought, to sleep off to death. It was like taking an anaesthetic. Freezing was not so bad as people thought. There were lots worse ways to die.

He pictured the boys finding his body next day. Suddenly he found himself with them, coming along the trail and looking for himself. And, still with them, he came around a turn in the trail and found himself lying in the snow. He did not belong with himself any more, for even then he was out of himself, standing with the boys and looking at himself in the snow. It certainly was cold, was his thought. When he got back to the States he could tell the folks what real cold was. He drifted on from this to a vision of the old-timer on Sulphur Creek. He could see him quite clearly, warm and comfortable, and smoking a pipe.

“You were right, old hoss; you were right,” the man mumbled to the old-timer of Sulphur Creek.

Then the man drowsed off into what seemed to him the most comfortable and satisfying sleep he had ever known. The dog sat facing him and waiting. The brief day drew to a close in a long, slow twilight. There were no signs of a fire to be made, and, besides, never in the dog’s experience had it known a man to sit like that in the snow and make no fire. As the twilight drew on, its eager yearning for the fire mastered it, and with a great lifting and shifting of forefeet, it whined softly, then flattened its ears down in anticipation of being chidden by the man. But the man remained silent. Later, the dog whined loudly. And still later it crept close to the man and caught the scent of death. This made the animal bristle and back away. A little longer it delayed, howling under the stars that leaped and danced and shone brightly in the cold sky. Then it turned and trotted up the trail in the direction of the camp it knew, where were the other food-providers and fire-providers. – End

***

(Note: First published in The Century Magazine, v.76, August, 1908. This is the famous, second version of a story first published in a more juvenile treatment for the Youth’s Companion on May 29, 1902.)

To read the original story in better font please visit this link:

http://www.jacklondons.net/buildafire.html

%d bloggers like this: