అనువాదలహరి

నువ్వు హేమంతంలో వస్తే … ఎమిలీ డికిన్సన్, అమెరికను కవయిత్రి

నువ్వు గాని హేమంతంలో వస్తే

నేను గ్రీష్మాన్ని తగిలేస్తాను

గృహిణులు ఈగల్ని తోలేసినట్టు

సగం చీదరతోనూ, సగం సంతోషంతోనూ

.

నిన్ను ఏడాదికొకసారైనా చూడగలిగితే

నేను నెలలన్నిటినీ ఉండల్లా చుట్టి

ఒక్కొకటీ ఒక్కో సొరుగులో దాచెస్తాను

మళ్ళీ వాటి అవసరం వచ్చేదాకా

.

నీ రాక శతాబ్దాలు ఆలశ్యమైతే

నేను వాటిని నా చేత్తో లెక్కపెడతాను

ఒక్కొక్కవేలూ విరిచి చివరికి అన్నీ

నా నేరానికి పరిహారంగా చెల్లించే వరకూ.

.

ఇక ఈ జీవితం ముగియనున్నప్పుడు,

ఇద్దరికీ ఎప్పుడో ఒకప్పుడు తప్పదు గదా,

పనికిమాలిన తొక్కులా బయటకి విసిరెస్తాను

అమరత్వాన్ని రుచిచూస్తూ.

.

కానీ, ప్రస్తుతానికి జీవితం

ఇంకా ఎంత మిగిలుందో తెలియని అజ్ఞానంలో

ఈ క్రూరమైన కాలకీటకం తెలియకుండా కుట్టి

ములుగర్రతో నను ముందుకి తోల్తోంది.

.

ఎమిలీ డికిన్సన్

(December 10, 1830 – May 15, 1886)

అమెరికను కవయిత్రి

ఎమిలీ డికిన్సన్ చాలా ఫ్రౌఢమైన  కవయిత్రి అనడంలో ఎంత మాత్రం సందేహం లేదు. ఆమె ప్రతీకల్ని ఆచితూచి వేస్తుంది. దానివల్ల మాటలలో పొదుపుదనం, భావంలో చిక్కదనం, ఆర్ద్రత సాధించగలుగుతుంది.

ఇది ఒక ప్రేమిక తన ప్రియునికై ఎదురుచూస్తూ(బహుశా, ఇందులో ఎక్కువ ఔచిత్యం ఉందనుకుంటున్నాను) మనసులో కలిగిన భావాన్ని వ్యక్తపరుస్తోంది.

నా దృష్టిలో ఈ కవిత నిర్మాణం  అంచెలంచెలుగా సాగింది. ముందు ఆశావహదృక్పథం. మధ్యలో ఒక్క ఋతువే అడ్దమైతే దాన్ని ఎలాగోలా గడిపేస్తానని అనడం; తర్వాత రాక ఎక్కువవుతుందేమో నన్న భయంలో, ఒకవేళ ఏడాది పడితే, మధ్యలో నున్న అన్నినెలలూ, ఋతువులతో నిమిత్తంలేకుండా ఒక్కలాగే గడిపేస్తానని (అందుకే వాటిని మూటగట్టేస్తానన్నది); నిరాశ ఎక్కువైపోతే (మనం అనుకునే “ఏళ్ళూ పూళ్ళూ” పట్టెస్తుందన్న నిరాశ), మనసు కీడు శంకిస్తూ ఉంటుంది, ఇక జీవితంలో కలుసుకోలేమో నని, (అందుకే శతాబ్దాలు పట్టడం, జీవితం ముగిసిపోవడం అన్న ఆలోచనలు); చివరికి మళ్ళీ యథాస్థితికి వచ్చినపుడు, కాలం ఎలా బాధగా కదులుతోందో, చెర్నాకోల వేసి పశువుని తోలినట్టు అది అయిష్టంగాఉన్నా ముందుకు తోస్తోంది అని చెప్పడం.

.

Emily dickinson
Emily Dickinson (Photo credit: Wikipedia)

If you were coming in the fall

.

If you were coming in the fall,
I’d brush the summer by
With half a smile and half a spurn,
As housewives do a fly.

If I could see you in a year,
I’d wind the months in balls,
And put them each in separate drawers,
Until their time befalls.

If only centuries delayed,
I’d count them on my hand,
Subtracting till my fingers dropped
Into Van Diemen’s  land.*

If certain, when this life was out,
That yours and mine should be,
I’d toss it yonder like a rind,
And taste eternity.

But now, all ignorant of the length
Of time’s uncertain wing,
It goads me, like the goblin bee,
That will not state its sting.

.

(Note:

Van Diemen’s Land, the island south of mainland Australia, is now known as Tasmania. In the 1800s it was a penal colony to which the British government sent convicts. Some of the Irish rebels tried for their parts in the Young Ireland movement of the 1840s were sent to Van Diemen’s Land.)

.

Emily Dickinson

(December 10, 1830 – May 15, 1886) American Poet

(Poem Courtesy: http://wonderingminstrels.blogspot.com/2000/08/if-you-were-coming-in-fall-emily.html)

Here is an interesting Analysis of the poem by an unknown Guest in Elite Skills. com:

(Love can be lost. Life will end. Both may find each other once again. These possibilities and certainties are fairly common knowledge; however, most people do not wish to examine this uncertain part of life. Emily Dickinson is not such a person. She examines the possibilities of life, loss, and finding a love again, even after death. This theme that lovers may be lost, but time may rejoin them, even after death, is evident in Dickinson’s poem, “If you were coming in the Fall.” The way she manipulates words to project her emotions is quite compelling. From beginning to end the words keep the reader intrigued and enticed to learn more. This way she continues to keep the theme evident and the poem powerful.
This power is evident from beginning to end. The title creates anticipation in the reader for what is to follow. The speaker does not address the reader or a known person, rather she only uses the word “you.” She directs her poem to a particular person, but the reader is never let in to know whom this person is that causes this longing. There is hope and sorrow in these few words, all towards this mystery person, possibly a lover or friend who is supposed to visit in the fall.   From the title the poem continues its mystery. In the first line, “If you were coming in the Fall” (1), the poem is introduced with the sense the speaker is writing to a lover or simply a love.
“The Fall” can be seen as adulthood in a lifetime. Spring is then infancy, summer is youth, fall is adulthood, and winter is death. This view also helps to understand the capitalization and emphasis of fall. The second line, “I’d brush the summer by” (2), can be interpreted as “I pass my youth away.” This ties in well with the next two lines, “With half a smile and half a spurn, / As Housewives do, a Fly” (3-4). Most young people spend half their time happy and half angry. Those in love are no exception, especially those separated from their loves. The image of the housewife swatting a fly adds to the intensity of the image. The housewife is probably at home, alone, forced to take care of things by herself. So when her love is away she is happy that she was able to care for herself but also angry that she must do so.
The second stanza continues to show the longing of the speaker to find her distant lover. However, she also wishes to count the days by “wind[ing] the months in  balls” (6).  This way she may keep them tightly packed while letting each day pass through her fingers. She wants to also remember each month, so she “put[s] them each in separate Drawers” (7). The capitalization of “drawers” could show that the other meaning of “drawers” may be the different parts of her life, just as the seasons
were.
The third stanza is much like the second; however, time now is not month, but rather centuries. Time has extended for the meeting of the lost loves. This is the point where in the poem the reader begins to be introduced to the possibility that the lovers may not meet again in this lifetime. The last two lines of the stanza help to illustrate this: “Subtracting, till my finger dropped/ Into Van Dieman’s Land” (11, 12). “Van Dieman’s Land” is present day Tanzania in Australia. The image of the fingers dropping down into that land creates another image of that land being the after life, Hell. Even the name of the land “Van Dieman’s” intensifies the image. Dieman’s can be looked at as a
fusion of two words, die and man. The stanza takes the longing of the speaker to see this love to new extremes. Instead of being slightly optimistic that her love will appear in this life, she extends the time in between meetings to months and, finally, centuries. She strengthens that skepticism of the delayed meetings to include the possibility of the afterlife.
The next stanza proves the afterlife theory correct, because Dickinson writes: “If certain, when this life was out/ That yours and mine, should be/ I’d toss it yonder, like a Rind, / And take Eternity-“ (13-16). She has the speaker acknowledge that the two may not meet in this life and death is absolutely coming. Then she again brings back the hope of the speaker in a sweet sentiment. She says that she would throw away their life and death “And take Eternity” (16) with her love.
The final stanza brings a touch of intrigue and mystery again, as the first stanza does.
The speaker states that she does not know when and if they will meet again, a tease to her like a little mischievous bee that will not state its purpose. The words “Goblin Bee” (19) are very profound. A goblin is a grotesque, sneaky, evil creature and a bee is a tiny insect that stings and hurts people. By putting the two together Dickinson gives time a sinister image, and illustrates the possibility of not having a reunion of lovers. Time has become an evil enticement, like the apple to Eve. The image, possibly, is to show that the time really is an evil enticement that will be the end of the perfection of their love, an end that may or may not end in reunion.
“If you were coming in the Fall” creates a multitude of images and questions in the reader. The indefiniteness of the outcome throughout the poem adds to the strength of the theme: lovers may be lost, but time may rejoin them, even after death. The   possibilities in the poem mirror the possibilities in life. Just because Dickinson does not give a definite ending does not mean a happy, or a sad, one is impossible, this simply illustrates that time is unpredictable and good and bad can occur.

| Posted on 2005-04-28 | by Approved Guest

Courtesy: http://www.eliteskills.com/c/8099)

అర్థరాత్రి వేళ… సారా టీజ్డేల్, అమెరికను కవయిత్రి

 .

ఎలాగైతేనేం, ఇన్నాళ్ళకి నాకు జీవితం అంటే అర్థమయింది,

ప్రతిదానికీ ప్రారంభమే గాని, దేనికీ ముగింపు ఉండదు,

మనం గెలిచామనుకుని సంబరపడే గొప్పవిజయాలన్నీ,

మన భ్రమతప్ప నిజానికి ఎన్నడూ గెలిచినవి కావు.

.

దేనికోసమైతే నా ఆత్మ గూడుకట్టుకుందో ఆ ప్రేమ కూడా,

చివరికి, కలతతో ఆలోచనలలోపడ్ద అతిథిలా వస్తుంది.

సంగీతమూ, మగవారి పొగడ్తలూ, ఆఖరికి చిరునవ్వైనా సరే,

మిగతావాటికంటే అంతగొప్పగా ఏమీ ఉండవు.

.

సారా టేజ్డేల్

(August 8, 1884 – January 29, 1933)

అమెరికను కవయిత్రి,  పులిట్జరు బహుమతి గ్రహీత.

.

English: Filsinger, Sara Teasdale, Mrs., portr...
English: Filsinger, Sara Teasdale, Mrs., portrait photograph. (Photo credit: Wikipedia)

At Midnight

.

Now at last I have come to see what life is,
Nothing is ever ended, everything only begun,
And the brave victories that seem so splendid
Are never really won.

Even love that I built my spirit’s house for,
Comes like a brooding and a baffled guest,
And music and men’s praise and even laughter
Are not so good as rest.

.

Sara Teasdale,
(August 8, 1884 – January 29, 1933)
American Poet

  • The Look (quieterelephant.wordpress.com)

శోకనాయిక … జో ఏకిన్స్, అమెరికను కవయిత్రి

Savitri
Savitri

.

కడలిమీద తుఫాను కమ్ముకుంటోంది

పగలు చీకటిమయం, కెరటాలూ నలుపే

దూరాన సీగల్స్,విషాదంగా అరుస్తూఎగురుతున్నాయి,

కెరటాలు తుఫానుని తోసుకొస్తున్నాయి.

.

ఎడారినుండి వీస్తున్న పెనుగాలులకి

నగరం తన మీనారుల తలలెత్తుతోంది

బురుజులలోనూ, మీనారుల క్రిందా

బందీలైన మహిళలు రోదిస్తున్నారు.

.

థెసలీలోని ఒకానొక పర్వతాగ్రాన,

ఉపేక్షతో మరుగుపడ్డ కోవెల నాల్గుపక్కలా

విరిగి స్థంభాలు క్రమంలో నిలిచి ఉన్నై,

క్రింద తెల్లగా పండు వెన్నెల.

.

అయినా, సృష్టిలో నీ ముఖంలో ప్రతిబింబించేంత

విషాదమూ, ఒంటరితనం ఎక్కడా కనిపించవు.

.

జో ఏకిన్స్

(30 October 1886 – 29 October 1958)

అమెరికను కవయిత్రి

.

Zoë Akins
Zoë Akins (Photo credit: Wikipedia)

 The Tragedienne

.

A Storm is riding on the tide;

Grey is the day and grey the tide,

Far-off the sea-gulls wheel and cry—

A storm draws near upon the tide;

.

A city lifts its minarets

To winds that from the desert sweep,

And prisoned Arab women weep

Below the domes and minarets;

.

Upon a hill in Thessaly

Stand broken columns in a line

About a cold forgotten shrine,

Beneath a moon in Thessaly:

.

But in the world there is no place

So desolate as your tragic face

.

Zoë Akins

(30 October 1886 – 29 October 1958)

Pulitzer Prize – winning American Playwright, Poet, and Author.

For more details, visit: http://en.wikipedia.org/wiki/Zo%C3%AB_Akins

Poem Courtesy: http://www.bartleby.com/265/4.html

మిణుగురుల సయ్యాట… కాన్రాడ్ అయికెన్, అమెరికను కవి

మెరిసే వలలాంటి ఉలిపొర వలువల్లో నను చూడు

చీకటిలోంచి వెలుగులోకి అలవోకగా ఇట్టే ఎగురుతూ

చప్పుడు చెయ్యకుండా తిరిగి చీకట్లోకి జారుకుంటాను!

మిణుగురును నేను, ఎవరికీ పట్టుదొరకను

.

నువ్వు మిణుగురువా?  ఎవరి పట్టుకీ దొరకవా?

నేనుమాత్రం నిన్ను చీకటిలా వెన్నాడుతా

నిన్ను ఎప్పుడూ పట్టి గుప్పిట్లో మూసి, కడకి

నిశ్శబ్దంలో లయించే పిలుపులా నువ్వు నశించేదాకా.

.

కడకి నిశ్శబ్దంలో లయించే పిలుపులా నే నశించేదాకా…ఊం!

అయితే నువ్వేనా అంత ప్రశాంతంగా నా వెంటబడుతున్నది?

నా మంటలు నిన్నుచుట్టి దహించివేస్తాయి, అలాంటపుడు

నీ వేళ్ళు నన్నెలా పట్టుకోగలవు? నేను ఊరిస్తా గాని దొరకను

.

నిన్ను నా వేళ్లెలా పట్టుకోగలవా? నువ్వు ఊరిస్తావుగాని దొరకవా?

ఒకటి నిజం నువు మంటవే; అయితే, నిన్ను ప్రేమతో చుట్టుముడతాను

నేను చల్లదనాన్ని, జీవరాశి గతించినా, నేను చిరంజీవిని

నా హృదిలోని నిశ్శబ్ద-శూన్యంలో  నిన్ను పొదువుకుంటాను.

.

నీ హృదిలోని నిశ్శబ్ద-శూన్యంలో నన్ను పొదువుకుంటావా?

ఓహ్!నిలకడలేని జీవితానికి ఎంత ఊరట; ఎంత కమ్మని ముగింపు!

భ్రమణభ్రమ జీవితంతో కొట్టుమిట్టాడిన నేను ఈక్షణమే ఆగుతునా,

నిదురమీది ప్రేమతో,ఇదిగో నేను నీలో ఐక్యమవుతున్నా.

.

కాన్రాడ్ అయికెన్,

(August 5, 1889 – August 17, 1973)

అమెరికను కవి

Conrad Aiken
Conrad Aiken (Photo credit: Wikipedia)

.

Dancing Adairs…

.

Behold me, in my chiffon, gauze and tinsel,

Flitting out of the shadow into the spotlight,

And into the shadow again, without a whisper!—

Firefly’s my name, I am evanescent.

.

Firefly’s your name. You are evanescent.

But I follow you as remorselessly as darkness,

And shut you in and enclose you, at last, and always,

Till you are lost, as a voice is lost in silence.

.

Till I am lost, as a voice is lost in silence….

Are you the one who would close so cool about me?

My fire sheds into and through you and beyond you:

How can your fingers hold me? I am elusive.

.

How can my fingers hold you? You are elusive?

Yes, you are flame; but I surround and love you,

Always extend beyond you, cool, eternal,

To take you into my heart’s great void of silence.

.

You shut me into your heart’s great void of silence….

O sweet and soothing end for a life of whirling!

Now I am still, whose life was mazed with motion.

Now I sink into you, for love of sleep.

.

Conrad Aiken

(August 5, 1889 – August 17, 1973)

American Novelist , Poet, Short Story Writer

(Poem Courtesy: http://www.bartleby.com/265/3.html)

(Apologies: I am not able to get at the meaning of Adairs from any reference. I will be greatly obliged if anybody could enlighten me.)

ప్రణయ తత్త్వము … షెల్లీ, ఆంగ్ల కవి

1

చిన్నచిన్ననీటిబుగ్గలు నదులలో కలుస్తే

నదులన్నీ సముద్రంలో కలుస్తాయి;

రసనిష్యందమైన భావనలతోనింగిలో కలుస్తాయి

సువాసనలు వెదజల్లే పిల్లగాలులు ; 

ప్రకృతిలో ఏదీ ఒంటరిదికాదు.

దైవసంకల్పం వలన ఆత్మలు

అన్యోన్యానురక్తితో ఏకమౌతున్నప్పుడు,

నేను నిన్నెందుకు కూడతగదు? 

2

అనంతాకాశాన్నిగిరిశిఖరాలు ముద్దాడుతున్నై

కెరటాలు ఒకదాన్నొకటి కాగలించుకుని పరుగిడుతునై;

ఒక చెట్టు పూలే, అయినా,ఒకదాన్నొకటి

నిరశించి పెడముఖం పెట్టడం లేదే;

వేల బాహువులతో సూర్యుడు భూమిని ఆలింగనం చేస్తున్నాడు

చంద్రకిరణాలుకూడా సముద్రాన్ని చుంబిస్తున్నై

ఇంతటి ప్రకృతి రాగరసార్ణవానికీ ప్రయోజనమేముంది

 ప్రేమతో నువ్వు నను ముద్దాడనపుడు?

.

షెల్లీ

4 August 1792 – 8 July 1822 

ఆంగ్ల కవి

.

PB Shelly
PB Shelly

http://en.wikipedia.org/wiki/Percy_Bysshe_Shelley

.

Love’s Philosophy

.

1

The fountains mingle with the river
And the rivers with the Ocean,
The winds of Heaven mix for ever
With a sweet emotion;
Nothing in the world is single;
All things by a law divine
In one spirit meet and mingle.
Why not I with thine?

 2.

See the mountains kiss high Heaven
And the waves clasp one another;
No sister-flower would be forgiven
If it disdained its brother;
And the sunlight clasps the earth
And the moonbeams kiss the sea:
What is all this sweet work worth
If thou kiss not me?

(NOTES:
Line 3 :     mix for ever 1819, Stacey manuscript;  meet together, Harvard manuscript.

Line 7: In one spirit meet and Stacey manuscript;  In one another’s being 1819, Harvard manuscript.

Line 11: No sister 1824, Harvard and Stacey manuscripts; No leaf or 1819.

Line 12: disdained its 1824, Harvard and Stacey manuscripts;  disdained to kiss its 1819.

Line 15: is all this sweet work Stacey manuscript;  were these examples Harvard manuscript;  are all these kissings 1819, 1824.

Text Courtesy:

http://www.online-literature.com/shelley_percy/complete-works-of-shelley/85/

.

(వేరొక వస్తువుగురించి Internetలో వెతుకుతుంటే, నాకు కాకతాళీయంగా  కవితాసమితికి చెందిన వడ్డాది సీతారామాంజనేయులుగారి ఈ షెల్లీకవిత అనువాదం నా కంట పడింది.  కవితా సమితి అంటే, శ్రీశ్రీ, మారేపల్లి రామచంద్రశాస్త్రి మొదలైన హేమాహేమీలు సభ్యులుగా ఉన్న  విశాఖపట్టణానికి చెందిన ఒకప్పటి సాహిత్య సంస్థ. ఈ అనువాదం సుమారు 80 సంవత్సరాల క్రిందటి మాట. 20వ శతాబ్దంలో తెలుగువారిని షెల్లీ కీట్స్ మొదలైన వాళ్ళు ఎంత ప్రభావితం చేశారో చెప్పడానికి ఇది ఉపకరిస్తుంది. అంతే కాదు, పద్యకవులైనా, ఆంగ్లకవిత్వాన్ని ఎంత చక్కగా అధ్యయనం చేసి అనువదించేరో కూడా స్పష్టం చేస్తుంది. ఇది పద్యంలో ఉండడంవల్ల కొందరికి అర్థంచేసుకోవడం కొంచెంకష్టం అనిపించవచ్చు గానీ, అనువాదం గొప్పగా ఉంది. కొంతమందికైనా ఇది నచ్చుతుందనీ, వారి కుటింబీకులెవరైనా ఉంటే, ఎప్పుడయినా వారికంట ఇది పడితే దీన్ని చూసి సంతసిస్తారనీ, ఇక్కడ ఉదహరిస్తున్నా. వడ్డాది సీతారామాంజనేయులుగారికి నా నమోవాకాలు.)

ప్రణయ తత్త్వము….

సెలయేఱుల్ నది జేరు, వాహినులొగిన్ జేపట్టు వారాశి గ
మ్రలసద్దివ్యసమీరణంబొలయు సౌరభ్యైక మాధుర్యతా
కలిమిన్, విశ్వనియంతృతన్ జగతి నేకాకిత్వమే లేదు, పొం
దలరున్, గావున నిన్ను జేరుటకు నేలా నాకు శంకింపగన్?

సీ|| పరికింపుమా వియద్భాగంబు జుంబించు ప్రాంచదుత్తుంగ పర్వత చయంబు,
అవె తరంగంబులన్యోన్యసంశ్లేషాను మోద పయోరాశి బొదలుచుండు
జంటపూవులు పరస్పర మనుజాతుల క్రియనుండు దమి నేవగింపు లేక
తులకించు వేయిచేతుల నంశుమంతుడీ యవని బరీరంభమావరించు
గీ|| చంద్రికావళిముద్దాడు సలిలరాశి
నిన్ని ముద్దుల మురువు లవన్ని యెన్న
నేమి కొఱయగు? నిప్పుడింపెసగ మెసగ
హర్షమున నీవు నను ముద్దాడవేని?

.

అష్టావధాని వడ్డాది సీతామాంజనేయులు, కవితాసమితి

సమదర్శిని 1929 -30 ఉగాది సంచిక

(http://archive.org/stream/samadarsin19293000unknsher#page/n27/mode/1up)

When the Heart Takes over… BVV Prasad, Telugu, Indian Poet

.

Why do we witness those rare drops of tear

in a mother’s eyes when her son,

who constantly chafes at her for nothing,

touches her feet for a blessing;

.

Why do tears stream out from her pale eyes

when you sincerely apologise your wife

pleading guilty for the hurt;

.

Why do the eyes of a father get bleared

when he recalls the loveful talk of his young kids

who display rare concern by saying:

“Not now, daddy, they might cost more”;

.

Why a wet film of love flutters

like moist wind, between them,

when a taciturn father keeps awake for his son

who travels distances to reach home past midnight;

.

Why do our eyes get wet,

and we feel a lump in our throat

when we notice those rare acts of humanity?

or, when someone acknowledges

that vanishing creed of good deeds;

or, when we win over,

and help others triumph over

hearts with graceful gestures?

.

Why life becomes so serene

and an alluvial silence embraces two people

every time when heart prevails over

their intellectual aberrations and,

apparent physical strengths

melding them into a trail of tears;

.

Maybe… then, we are

catching up with ourselves delving deep;

or, looking at our revealing spiritual selves

rinsing off all temporal sullies;

or, awakening into our godly path

which we long deserted and digressed from.

.

BVV Prasad

.

Image Courtesy: BVV Prasad
Image Courtesy: BVV Prasad

.

హృదయం ప్రవేశించినపుడు

.

ఎప్పుడూ విసుక్కునే కొడుకు
తల్లిపాదాలు తాకి దీవించమన్నప్పుడు
ఆమె కళ్ళలో ఎన్నడూ చూడని కన్నీరెందుకొస్తుంది.

గాయపరిచాను క్షమించమన్నప్పుడు
అప్పటివరకూ వెలవెలబోతున్న భార్యకన్నులవెంట
ఆపలేనిధారలెందుకొస్తాయి.

చాలా ఖర్చవుతుందేమో, వద్దులే నాన్నా అని పిల్లలన్నప్పుడు
వారి లేతదయాపూర్ణ హృదయాలు తలచి
అతనికన్నులెందుకు చెమ్మగిల్లుతాయి.

ఎన్నడూ తగినంత మాటలాడని కన్నతండ్రి
అర్థరాత్రి దూరాలు దాటివచ్చిన కొడుకుకోసం
నిద్రమానుకుని ఎదురుచూస్తే,వారి మధ్య
చల్లని గాలితెరలా ఆర్ద్రత ప్రవహిస్తుందెందుకని

అణగారిన మంచినెవరైనా గుర్తించిన ప్రతిసారీ
లేదనుకున్న మంచితనం ఎదురైన ప్రతిసారీ
ఎవరినెవరైనా మంచితనంతో గెలుస్తూ గెలిపించిన ప్రతిసారీ
మనకళ్ళెందుకు చెమరుస్తాయి
మన కంఠాలెందుకు రుద్ధమౌతాయి

మనుషులిద్దరిమధ్య హృదయం ప్రవేశించిన ప్రతిసారీ
తెలివికాని తెలివీ, బలం కాని బలమూ
కన్నీరుగామారి పొరలిపోతాయెందుకని
సారవంతమైన మౌనం పొదువుకుంటుందెందుకని,
జీవితం నెమ్మదిస్తుందెందుకని

బహుశా,అపుడు మనలోపలికి మనం చేరుకొంటామేమో
మాయాలోకాన్ని కడుగుకొనిమనని
మనని మనం నిజంగా చూసుకొంటామేమో
దేవునివంటి మనం దారితప్పిన స్మృతిలోకి మేలుకొంటామేమో.

.

బి.వి.వి. ప్రసాద్

ఆకాశం కవితాసంకలనం నుండి

సృష్టి … ఎడ్నా విన్సెంట్ మిలే, అమెరికను కవయిత్రి,

.

ఓ విశ్వమా!నిన్నింకాగాఢంగా హత్తుకోవాలనుంది!

ఏమి నీ అద్భుత పవనాలు! ఏమి నీ విశాల వినీల గగనాలు!

ఏమా తెరలు తెరలుగా దిగి వ్యాపించే పొగమబ్బు దొంతరలు !

ఈ శిశిరఋతు పొద్దు, రంగులకై తపిస్తూ

నీ పండుతోపులు తీపుతోవాలి పరితపిస్తున్నాయి;

ఆ కాటుకకొండ తన వాలు కప్పిపుచ్చుకుందికీ

ఆ శుష్కించిన మోడు చిగురించడానికీ ఆరాటపడుతున్నై;

ఓ ప్రకృతీ! పుడమితల్లీ! నీనింతకంటే చేరువకాలేకున్నానే!

.

ఇక్కడి సౌందర్యాలగురించి ఎప్పటినుండో తెలుసు

కానీ,ఇవి ఇంత సుందరంగా ఉంటాయని ఊహించలేదు!

ఎంత పట్టరాని వ్యామోహం కలుగుతోందంటే,

అది నన్ను నిలువునా చీరేస్తోంది.

ప్రభూ!

ఈ ఏడు ప్రకృతిని మరీ ఇంత అందంగా మలిచేవేమి స్వామీ!

.

నాలోంచి నా ఆత్మ ఎగసి పోతోందా అని అనిపిస్తోంది. … ష్!

ఏ పండుటాకునీ రాలనీవద్దు! దయచేసి ఏ పికమూ పాడవద్దు!

.

ఎడ్నా విన్సెంట్ మిలే

(February 22, 1892 – October 19, 1950)

 అమెరికను కవయిత్రి, నాటకకర్తా, స్త్రీవాద రచయిత్రి

అమెరికను సాహిత్యంలో అపురూపమైన కవయిత్రులలో మిలే ఒకరు. ఆమె తల్లి ఆర్థిక నియంత్రణలేని భర్తనుండి వేరుపడి, ముగ్గురు కూతుళ్ల బాధ్యతా తీసుకుని ఊరూరూ తిరుగుతున్నా, ఆమె సాహిత్యంపట్ల ఉన్న మక్కువతో షేక్స్పియర్ నీ, మిల్టన్ నీ కూడా తీసుకువెళ్ళేది, పిల్లలకి స్వయంగా చదివి వినిపించేది. ప్రగాఢమైన స్వాతంత్రేచ్ఛా, స్త్రీవాద దృక్పధమూ బహుశా అంత గుండెదిటవుతో తమని పోషించిన తల్లినుండి గ్రహించి ఉండవచ్చు. ఈమె పులిట్జరు బహుమతి గెలిచిన (అప్పటికి) మూడవ మహిళ.

రసహృదయము ఉండాలే గానీ, ప్రకృతిని మించిన సౌందర్యమూ,  మత్తూ, భగవత్స్వరూపమూ, ఆనంద వార్నిధీ ఎక్కడ ఉంటుంది? అందులో లీనమయితే, మనల్ని మనం మరిచిపోవడమే కాదు, ఆ అపూర్వక్షణాన్ని అనుభవిస్తూ, ఈ సృష్టికి కారణభూతమైన శక్తిగురించి ఊహించి తన్మయత్వంపొందకుండా ఉండలేము. ఎడ్నా విన్సెంట్ మిలే ఎంత అద్భుతంగా ఆ క్షణాన్ని వర్ణించిందో చూడండి…  

.

Portrait of Edna St. Vincent Millay (1933-01-14)

Edna St. Vincent Millay

.

God’s World

.

O World, I cannot hold thee close enough!

Thy winds, thy wide grey skies!

Thy mists that roll and rise!

Thy woods, this autumn day, that ache and sag

And all but cry with colour! That gaunt crag

To crush! To lift the lean of that black bluff!

World, World, I cannot get thee close enough!

Long have I known a glory in it all,

But never knew I this;

Here such a passion is

As stretcheth me apart. Lord, I do fear

Thou’st made the world too beautiful this year.

My soul is all but out of me,—let fall

No burning leaf; prithee, let no bird call.

.

Edna St. Vincent Millay.

(February 22, 1892 – October 19, 1950)

American Poet

పోస్టాఫీసులోని సిరాబుడ్డికి … క్రిష్టఫర్ మోర్లీ, అమెరికను కవి

.

ఎన్ని హృదయాలు వినయంగా నీలో మునకలిడి

తమ చేతివ్రాతలుగా మిగిలి ఉంటాయి!

తమ ఆంతరంగిక విషయాలు పంచుకునీ, బాధల్ని వెలిబుచ్చీ,

తమ వింత, తమాషా వ్యవహారాల్ని నీతో చెప్పుకుని ఉంటాయి!

నీ సిరా స్రవంతీ, నీ తడబడిరాసే కలమూ

ఎన్ని పుట్టబోయే జీవితాలని ప్రభావితంచేసి ఉంటాయి,

నిట్టూర్పులు విడుస్తూ, విరహులైన యువ జంటలు

స్వర్గాన్నే పోస్టుకార్డుమీదకి ఎక్కించడం చూసి ఉంటాయి!

.

క్రిష్టఫర్ మోర్లీ

(5 May 1890 – 28 March 1957 )

అమెరికను కవి

.

English: Photograph of a young CHristopher Mor...
English: Photograph of a young CHristopher Morley taken over 100 years ago and therefore its is public domain. (Photo credit: Wikipedia)

.

To a Post-Office Inkwell

.

How many humble hearts have dipped

In you, and scrawled their manuscript!

Have shared their secrets, told their cares,

Their curious and quaint affairs!

Your pool of ink, your scratchy pen,

Have moved the lives of unborn men,

And watched young people, breathing hard,

Put Heaven on a postal card.

.

Christopher Morley

(5 May 1890 – 28 March 1957)

American Poet

1890

(Poem Courtesy: http://www.bartleby.com/104/129.html

ఆతిథ్యం… క్రిస్టినా రోజెటి

.

నేను మరణించిన తర్వాత నా ఆత్మ

ఎంతోకాలం నే మసలిన ఇల్లుచూడాలని వెళ్ళింది

నేను ప్రాకారందాటి, నా మిత్రులందరూ పెరట్లో

ఆకుపచ్చని నారింజచెట్లనీడన విందారగించడం చూసేను.

ఒకరిచేతినుండి ఒకరికి మధుపాత్ర మారుతోంది;

పళ్లలోని రసాన్ని చప్పరిస్తూ ఆస్వాదిస్తున్నారు.

నవ్వుతూ, పాడుతూ, పరాచికాలాడుకుంటున్నారు,

అవును మరి, ప్రతివారికీ తక్కినవాళ్లంటే ప్రేమ.

 .

కపటంలేని వాళ్ళ మాటలు వింటున్నా:

ఒకరన్నారు:”రేపు మనం సముద్రతీరం వెంబడి

మైళ్లకి మైళ్ళు, ఒక దారీ తెన్నూ లేని

ఇసకతిన్నెలమీద కాళ్ళీడ్చుకుంటూ నడవాలి.”

మరొకరు:” రేపు సముద్రానికి పోటువచ్చేలోగా

మనం అనుకున్న చోటుకి చేరుకుంటాం.”

ఇంకొకరు: “రేపుకూడా ఇవాళ్టిలాగే ఉంటుంది

కానీ, ఇంతకంటే బాగుంటుంది.”

.

“రేపు” గురించి అందరూ, ఎంతో ఆశగా,

ఎంతో కమ్మగా ఊహిస్తూ మాటాడుకున్నారు;

“రేపు” గూర్చి వీరూవారనకుండా అందరూ, మాటాడేరు

గాని, నిన్నటి ఊసు ఎవరూ ఎత్తలేదు.

మధ్యాహ్నానికి వాళ్ళలో మళ్ళీ జీవకళ తొణికిసలాడింది,

నేను, నేనొక్కతెనే, అక్కడ మరణించింది:

“ఇవాళా, రేపూ” అని అని పలవరిస్తున్నారు వాళ్ళు;

నేనేకదా నిన్నటికి చెందినదాన్ని.

.

చాలా ఇబ్బందిగా కదిలేను; కానీ,

వాళ్ళపట్ల నాకు ఎలాంటి ఉదాసీనత కలగలేదు;

అందరూ మరిచిపోయిన నాకు వణుకొచ్చింది,

ఉండాలంటే విచారం వేసింది,

కానీ వదిలివెళ్ళాలన్నా ఎంత అయిష్టత;

ప్రేమకి దూరమయిన నేను

పరిచయమైన గది విడిచి వచ్చేను…

ఒక్కరోజు ఉండి వెళ్ళిన అతిథి మిగిల్చిన జ్ఞాపకంలా.

.

క్రిస్టినా రోజెటి,

(December 5, 1830 – December 29, 1894)

ఇంగ్లీషు కవయిత్రి

విశ్వనాథ సత్యనారాయనగారు కొండవీటి పొగమబ్బులు అన్న ఖండకావ్యంలో ఒక చోట కొండవీటి పొగమబ్బుల్ని వర్ణిస్తూ: “ఆశవోవక నిగుడు ప్రేతాత్మల వలె” అని అంటారు. కవయిత్రి అటువంటి ఒక చక్కని ఊహను పట్టుకుని ఎంత హృద్యమైన కవిత అల్లిందో చూడండి. మనం మనగురించీ, మనం సాధించినవాటి గురించీ చాలా ఎక్కువ అంచనాలు వేసుకుని, మనం పోయినతర్వాత అందరూ ఏదో గొప్పగా చెప్పుకుంటారనో తలుచుకుంటారనో రకరకాల అపోహలలో ఉంటూ ఉంటాం. అవన్నీ అపోహలే, కాలమూ ఆగదు, జీవితాలూ ఆగవు అని వాచ్యం చెయ్యకుండా రసవత్తరమైన భావాన్ని ప్రకటించింది క్రిస్టినా. Pre-Raphaelite Brotherhood లో ఆమెకు అధికారిక సభ్యురాలుగా గుర్తింపులేకున్నా, ఆ ఉద్యమస్ఫూర్తితో ఆమె చక్కని కవిత్వం వెలయించింది. నిజానికి 19వ శతాబ్దపు ఆంగ్ల కవయిత్రులలో ముందువరుసలో గణింపవలసిన కవయిత్రి ఆమె.

.

portrait by her brother
portrait by her brother (Photo credit: Wikipedia)

.

At Home

.

When I was dead, my spirit turned

To seek the much-frequented house:

I passed the door, and saw my friends

Feasting beneath green orange boughs;

From hand to hand they pushed the wine,

They sucked the pulp of plum and peach;

They sang, they jested, and they laughed,

For each was loved of each.

.

I listened to their honest chat:

Said one: “To-morrow we shall be

Plod plod along the featureless sands,

And coasting miles and miles of sea.”

Said one: “Before the turn of tide

We will achieve the eyrie-seat.”

Said one: “To-morrow shall be like

To-day, but much more sweet.”

.

“To-morrow,” said they, strong with hope,

And dwelt upon the pleasant way:

“To-morrow,” cried they, one and all,

While no one spoke of yesterday.

Their life stood full at blessed noon;

I, only I, had passed away:

“To-morrow and to-day,” they cried;

I was of yesterday.

.

I shivered comfortless, but cast

No chill across the table-cloth;

I, all-forgotten, shivered, sad

To stay, and yet to part how loth:

I passed from the familiar room,

I who from love had passed away,

Like the remembrance of a guest

That tarrieth but a day.

.

Christina Rossetti 

(December 5, 1830 – December 29, 1894)

English Poet

వృద్ధుడు… జీన్ స్టార్ అంటర్ మేయర్, అమెరికను కవయిత్రి

.

చూసి నడుస్తున్నట్టు కనిపించని నడకతో ఆ వృద్ధుడు

తలవంచి నడుస్తుంటే నాకు ఆశ్చర్యం వేస్తోంది

దేనిగురించి ఆలోచిస్తున్నాడు చెప్మా అని:

రాబోయే క్రిమిజన్మగురించా? గడచినదాని గురించా? 

.

లేక తనచూపును అంతర్ముఖం చేసి

పరిసరాలు గూర్చిన స్పృహ విడిచి

ఊహాలోకాల్లో శాశ్వతత్వం గురించి

పేకమేడలు కడుతున్నాడో?

.

జీన్ స్టార్ అంటర్ మేయర్

(May 13, 1886 – July 27, 1970)

అమెరికను కవయిత్రి.

.

Old Man

.

When an old man walks with lowered head

And eyes that do not seem to see,

I wonder does he ponder on

The worm he was or is to be.

.

Or has he turned his gaze within,

Lost to his own vicinity;

Erecting in a doubtful dream

Frail bridges to infinity

.

Jean Starr Untermeyer

(May 13, 1886 – July 27, 1970)

American Poetess

For an excellent bio please visit: http://jwa.org/encyclopedia/article/untermeyer-jean-starr

%d bloggers like this: