అనువాదలహరి

నేను మృత్యువుకోసం ఆగలేను కాబట్టి… ఎమిలీ డికిన్సన్

నేను మృత్యువుకోసం ఆగలేను కాబట్టి,

పాపం, తనే నా కోసం ఆగేడు.

ఆ బగ్గీలో కేవలం మేమిద్దరమూ,

అనంతత్వమూ… అంతే!

.

మేము నెమ్మదిగా వెళ్తున్నాం,

అతనికి తొందరంటే ఏమిటో తెలీదు.

అతని మర్యాద చూసి, నా శ్రమనీ

ఖాళీసమయాన్నీ ప్రక్కనబెట్టవలసి వచ్చింది.

.

మేము స్కూలు పక్కనుండి వెళ్ళేము, అక్కడ పిల్లలు

విరామసమయంలో ఆటస్థలంలో ఆడుకుంటున్నారు.

పంటతో కళ్లుచెదిరిపోయే పొలాలపక్కనుండివెళ్ళేము

మేము అస్తమిస్తున్న సూర్యుడినికూడా దాటేము.

.

నిజానికి, అతనే మమ్మల్ని దాటివెళ్ళేడు

సాలెపట్టుమీద పేరుకున్న మంచు

చలికి ముడుచుకుని వణుకుతోంది

అక్కడ నా గౌనూ, మెడపట్టీయే నైలానువి.

.

మేం ఒక ఒక ఇంటిముందు ఆగేము,

అక్కడ నేల ఈనిందా అన్నట్టు ఉంది

ఇంటికి పైకప్పు కనిపించడం లేదు

చూరు మాత్రం నేలమీదే ఉంది.

.

నాటి నుండి శతాబ్దాలు గడిచిపోయాయి.

అయినా, రోజుకూడా గడిచినట్టులేదు.

మొదట నేను గుర్రాలముఖాలు

అనంతంవైపు ఉన్నాయేమోనని అనుకున్నాను.

.

ఎమిలీ డికిన్సన్

(December 10, 1830 – May 15, 1886)

అమెరికను కవయిత్రి.

ఈ కవితలో నాకు రెండు విషయాలు గొప్పగా అనిపించేయి … ఒకటి మనం ఎన్నో సమాధులమీద ఉన్నామని చెప్పడానికి “నేల ఈనినట్టు ఉన్న” మృతులగురించి చెప్పిన మాట; రెండవది, గుర్రాల ముఖాలు అనంతం వైపు ఉన్నాయని అనుకున్నానని అనడం, అంటే, మనకి వేరే అనంతత్వం లేదు, ఇక్కడ ఉండవలసిందే, (There is nothing eternal for us except recycling into the nature any number of times) అన్న భావన.

.

/

English: Daguerreotype of the poet Emily Dicki...
English: Daguerreotype of the poet Emily Dickinson, taken circa 1848. (Original is scratched.) From the Todd-Bingham Picture Collection and Family Papers, Yale University Manuscripts & Archives Digital Images Database, Yale University, New Haven, Connecticut. (Photo credit: Wikipedia)

.

Because I Could Not Stop for Death

.

Because I could not stop for Death

He kindly stopped for me

The Carriage held but just Ourselves

And Immortality.

We slowly drove – He knew no haste

And I had put away

My labor and my leisure too,

For His Civility

We passed the School, where Children strove

At Recess – in the Ring

We passed the Fields of Gazing Grain

We passed the Setting Sun

 

Or rather – He passed us

The Dews drew quivering and chill

For only Gossamer, my Gown

My Tippet – only Tulle

We paused before a House that seemed

A Swelling of the Ground

The Roof was scarcely visible

The Cornice – in the Ground

Since then – ’tis Centuries – and yet

Feels shorter than the Day

I first surmised the Horses’ Heads

Were toward Eternity

.

Emily Dickinson.

  • poem montage (prattpoeticsofcinemamorningfall12.wordpress.com)
%d bloggers like this: