అనువాదలహరి

A Wintry Dawn … Vinnakota Ravi Sankar , Indian Poet

(A Happy Halloween to all friends for whom it matters)

.

Bright is the sunshine

yet, there is little warmth in it.

It seems even the Sun  

shivers under the cold.

 

The pleasure of seeing the night off

doesn’t last a wee longer.

The day looks like the sorceress Cold

has only donned new attire for a change.

 

The sky waits yearningly

for the rare shadow of a bird

 

And the tree

which had not shed its leaves

drags its own shadow rather heavily.

 

An unknown fear seizes time and again

And the cold wind of memories

nips through, occasionally. 

 

One feels like folding himself up

into his own self,

shrinking back,

to undo evolution of this lone body

into the confines of that single primal cell.

.

Vinnakota Ravi Sankar

(The poem is taken from “Rendo Patra”)

 

Photo Courtesy:                     Vinnakota Ravisankar

Vinnakota Ravisankar is living in Columbia, South Carolina, USA for the last 14 years. He has to his credit three collections of poetry in Telugu published so far — kuMDeelO marri ceTTu (The Bunyan in a Flowerpot) (1993), vEsavi vaana(Summer Rain) (2002) & remDO paatra (The Second Role)(2010).

 

ఒక చలిపొద్దు  

.

ఎండగానే ఉంటుందిగాని

ఎక్కడా వేడి పుట్టదు

సూర్యుడుకూడా చలితో

గజగజవణుకుతాడు

రాత్రిగడిచిందన్న ఆనందం

ఎంతొసేపు నిలవదు.

పగలు— చీర మార్చుకుని వచ్చిన

చలిమంత్రగత్తెలా ఉంటుంది.

ఆకాశం ఒక పక్షినీడకోసం

ఆశగా ఎదురుచూస్తుంటుంది

ఆకులురాలనిచెట్టు

తననీడని తానే

భారంగా మోస్తుంది.

 

దిగులు దిగులుగా ఉంటుంది

పాతజ్ఞాపకాల ఈదురుగాలి

ఉండుండి సన్నగా కోస్తుంది.

 

ముడుచుకుపోవాలనుంటుంది

లోపలికి

వెనక్కి

ఏకాకి శరీరం లోంచి

ఏకకణంలోకి.

 

విన్నకోట రవిశంకర్. 

“రెండో పాత్ర” కవితా సంకలనం నుండి

అద్దం.. Spike Milligan, English-Irish Poet

ఆమని మొలక లాంటి లేతపిల్ల

ఆనందంతో తనకురులు దువ్వుకుంటోంది.

అద్దం  “నువ్వు చాలా అందవికారంగా ఉన్నావు,” అంది.

అయితేనేం,

ఆమె పెదవులమీద గువ్వలాంటి రహస్యపు

చిరుదరహాస సౌందర్యం నాట్యం చేస్తోంది…

ఎందుకంటే,

పొద్దున్నే ఆ అంధబాలుడు

“నువ్వు చాలా అందంగా ఉన్నావు” అని అనలేదూ?

.

స్పైక్ మిలిగన్,

ఇంగ్లీషు-ఐరిష్ కవీ, రచయితా, సంగీతకారుడూ, నటుడూ, నాటకకర్తా.

ఈ కవితలోని సౌందర్యం:

యవ్వనప్రాదుర్భావంలో అందరికీ తెలియకుండానే ప్రేమభావనలు అంకురిస్తాయి. అవి అందచందాలతో నిమిత్తం లేనివి. నిజానికి అందం చూసేవాళ్ల కళ్ళనుబట్టి ఉంటుందని కదా ఆర్యోక్తి. ఇక్కడ వయసులోకి అడుగుపెడుతున్న ముగ్ధ ఉంది. ఆమెని ఒక యువకుడు, అంధుడైనా సరే, అందంగా ఉన్నావని మెచ్చుకున్నాడు. ఆ తీపి భావన పిల్ల మనసులో మెదలాడుతోంది. అదికూడ తనకొక్కతెకే తప్ప ఎవరికీ తెలియని గువ్వలాటి రహస్యం. ఆ స్థితిలో ప్రపంచం మనగురించి ఏమనుకున్నా లక్ష్యం చెయ్యని ధైర్యం వస్తుంది. ఆటువంటి మనః స్థితిని చాలా చక్కగా ఆవిష్కరించేడు కవి. 

“Joyous Hair” is called transferred epithet…

.

For further reading on Milligan: http://en.wikipedia.org/wiki/Spike_Milligan

180

Spike Milligan

Photo Credit: Wikipedia

.

Mirror, Mirror

 A young spring-tender girl
 combed her joyous hair
 'You are very ugly' said the mirror.
 But,
 on her lips hung
 a smile of dove-secret loveliness,
 for only that morning had not
 the blind boy said,
 'You are beautiful'?

Spike Milligan

16 April 1918 – 27 February 2002

Comedian, Writer, Musician, Poet, Playwright, Soldier and actor of English and Irish parentage.

Kamalika Choudhury, a guest,  added the following remark while recommending the poem on the blog referred below:

“Milligan’s touch has a salt-of-the-earth quality to it that makes it  immediately credible. He does not disguise the young girl’s objective  ugliness in mirror-image, just as he manages to completely convey her  new-found beauty from within. And what a master wordsmith he was! I can’t  imagine a better way to say so much in a single line than: ‘on her lips  hung/ a smile of dove-secret loveliness’…. 

Kamalika Choudhury .”

One can’t disagree with her.

Poem Courtesy: http://wonderingminstrels.blogspot.com/2005/03/mirror-mirror-spike-milligan.html.

నాకు సగం సగం అక్కరలేదు … యెవెనీ యెటుషెంకో, రష్యను కవి

.

నేను సగం సగం పుచ్చుకోను…

నాకీ సగం సగం వ్యవహారం నచ్చదు.

నాకు ఆకాశం పూర్తిగా కావాలి!

దిక్కుల చివరిదాకా భూఖండమంతా నాదే!

అనంత సాగరాలూ, నదీనదాలూ, 

మహాపర్వతాలమీది హిమపాతాలతో సహా

సమస్తమూ నాకు కావాలి! 

అంతకు తక్కువైతే ఒప్పుకునేది లేదు. 

.

ఒప్పుకోను! జీవితం సగం ఇస్తానని ప్రలోభపెట్టొద్దు.

ఇస్తే అంతా ఇవ్వడం. లేకపోతే ఏదీ అక్కరలేదు.

నేను ధైర్యంగా ఎదుర్కోగలను.

సంతోషాన్ని సగాలుగా ఇవ్వడం అంగీకరించను.

దుఃఖమైనా సరే. సగం ఇస్తే నే ఒప్పుకోను.

.

అయినా నేను పంచుకుందికి ఒక తలగడ ఉంది,

దాన్ని మెత్తగా చెక్కిలికి ఆనించినపుడు

ఒక నిస్సహాయమైన నక్షత్రం లా, ఒక రాలిపడే ఉల్కలా

ఒక వలయం, నీ చేతి వేలికొసన మెరుస్తోంది.

.

యెవెనీ యెటుషెంకో, రష్యను కవి July 18, 1933 –

.

(ప్రేమ కవిత్వం చాలా మంది రాస్తారు. కాని ఎంతమంది ఇంత చమత్కారంగా రాయగలరు?

మొదటి రెండు పద్యాలూ తుఫానులా ఉంటాయి. ఇందులో సంభాషిస్తున్న వ్యక్తి, తన మనోహరి (మనోహరుడు) కష్టసుఖాలన్నిటితో పరిపూర్ణంగా తనకే కావాలనీ దాపరికాలుండకూడదనీ చెబుతున్నాడు. మూడవపద్యంలోనే అసలు మెరుపు. తన ప్రేయసి (ప్రియుడు) తనపక్కన పడుకుని చెప్పుకోలేని దుఃఖంతో ఉన్నప్పుడు, తెలియకుండానే ఒక అశృకణం నిస్సహాయంగా వేలి కొసన ఉల్కలా రాలి మెరుస్తోందిట. తనలో తనే బాధపడే అటువంటి వ్యక్తికి ఇంతకంటే ఆశ్వాసన ఎవరు ఇవ్వగలరు… మనః స్ఫూర్తిగా ప్రేమించే వ్యక్తి తప్ప!  ప్రేమంటే ఇది అని చెప్పకనే చెబుతున్నాడు కవి.

దీనికి రెండో పార్శ్వం, ఇక్కడ ప్రేమ వ్యక్తి పట్ల కాకుండా, వ్యక్తిగత స్వేచ్ఛకి. స్వాతంత్ర్య భావనకి.  కొన్నిటికే స్వేచ్ఛ ఇచ్చి కొన్నిటికి లేదనే ప్రభుత్వ విధానాలు, నిర్ణయాలపట్ల కవి  తన నిరశనని తెలియజేస్తున్నాడు. ఇక్కడ ఓదార్పు నిస్సహాయంగా బాధపడే రెండవ వ్యక్తికి. )

.

English: President Nixon meets with Russian po...
English: President Nixon meets with Russian poet Evheny Evtushenko. (Photo credit: Wikipedia)

.

No, I’ll not take the half…

 No, I'll not take the half,
 Give me the whole sky! The far-flung earth!
 Seas and rivers and mountain avalanches--
 All these are mine! I'll accept no less!

 No, life, you cannot woo me with a part.
 Let it be all or nothing! I can shoulder that!
 I don't want happiness by halves,
 Nor is half of sorrow what I want.

 Yet there's a pillow I would share,
 Where gently pressed against a cheek,
 Like a helpless star, a falling star,
 A ring glimmers on a finger of your hand.

Yevgeny Yevtushenko 

1963.


Translated by George Reavey.

Poem and bio Courtesy: http://wonderingminstrels.blogspot.com/2001/07/no-i-not-take-half-yevgeny-yevtushenko.html

Best known poet of the post-Stalin generation of Russian poets,  Yevtushenko’s early poems show the influence of Mayakovsky and loyalty to  communism, but with such works as The Third Snow (1955) Yevtushenko become a  spokesman for the young post-Stalin generation and travelled abroad widely  throughout the Khrushchev and the Brezhnev periods.

Yevtushenko was born in Zima in Irkutsk (July 18, 1933) as a  fourth-generation descendant of Ukrainians exiled to Siberia. He moved to  Moscow in 1944, where he studied at the Gorky Institute of Literature from  1951 to 1954. In 1948 he accompanied his father on geological expeditions to  Kazakhstan and to Altai in 1950. His first important narrative poem Zima  Junction was published in 1956 but gained international fame in 1961 with  Babi Yar, in which he denounced Nazi and Russian anti-Semitism. The poem was  not published in Russia until 1984, although it was frequently recited in  both Russia and abroad.

The Heirs of Stalin (1961), published presumably with Party approval in  Pravda, was not republished until 1987. The poem contained warnings that  Stalinism had long outlived its creator.

Yevtushenko’s demands for greater artistic freedom and his attacks on  Stalinism and bureaucracy in the late 1950s and 60s made him a leader of  Soviet youth. However, he was allowed to travel widely in the West until  1963. He published then A Precocious Autobiography in English, and his  privileges and favors were withdrawn, but restored two years later.

In 1972 Yevtushenko gained huge success with his play Under the Skin of the  Statue of Liberty. Since the 1970s he has been active in many field of  culture, writing novels, engaging in acting, film directing, and  photography. He has also remained politically outspoken and in 1974  supported Solzhenitsyn when the Nobel Prize Winner was arrested and exiled.  In 1989 Yevtushenko became member of the Congress of People’s Deputies.  Since 1990 he has been vice president of Russian PEN. He was appointed  honorary member of American Academy of Arts and Sciences in 1987.

After the accession of Gorbachev to power, Yevtushenko introduced to Soviet  readers many poets repressed by Stalin in the journal Ogonek. He raised  public awareness of the pollution of Lake Baikal and when communism  collapsed he was instrumental in getting a monument to the victims of  Stalinist repression placed opposite Lubianka, headquarters of the KGB.

http://boppin.com/poets/yevtushenko.htm

బంగారుపళ్ళెం… లే హంట్, ఆంగ్ల కవి

Varanasi in 1922, where the Swami spent consid...
Varanasi in 1922, where the Swami spent considerable part of his life (Photo credit: Wikipedia)

.

ఒక సారి కాశీలో దేవాలయప్రాంగణంలో

ఒక అద్భుతమైన బంగారుపళ్ళెం ఆకాశం నుండి పడింది.

దానిమీద ఇలా రాసి ఉంది:

“ఏవరైతే సాటిమనిషిని నిజంగా ప్రేమిమిస్తారో,

వారికి భగవంతుడిస్తున్న కానుక ఇది” అని.

అంతే! అక్కడి అర్చకులు వెంటనే ప్రకటించారు:

“ప్రతిరోజూ మిట్ట మధ్యాహ్నం

దైవం అనుగ్రహించిన ఈ కానుక గ్రహించడానికి ఎవరైతే

అర్హులనుకుంటున్నారో వాళ్ళందరూ సమావేశమవొచ్చు.

వాళ్ళు దయాకనికరాల్ని ప్రదర్శించిన సంఘటనలు

విశదీకరించి అర్హత ఋజువుచేసుకోవచ్చు.”

ఆ వార్త కాంతికన్న వేగంగా నలుమూలలా ప్రాకింది

అప్పటినుండీ తండోపతండాలుగా

కులీనులు, దివానులు, సన్యాసులు, పండితులు, సాధువులు

ఒకరేమిటి, వాళ్ళ సత్కార్యాలకి ప్రసిధ్ధిగన్న

అందరూ రావడం ప్రారంభించేరు.

ప్రతిరోజూ అర్చకులు కొలువుతీరి

కానుక స్వీకరించడానికి హక్కు ప్రకటించిన

ప్రతివారి అర్హతలనూ బేరీజు వేయసాగేరు.

.

ఇలా ఒక సంవత్సరం గడిచిపోయింది.

చివరికి ఎలాగైతేనేం అర్చకులు

అందరి అర్హతలూ నిశితంగా పరీక్షించి

ఒక ఏడాది కాలంలో తన సంపదసర్వస్వం

బీదలకు పంచియిచ్చిన ఒకతనిని యోగ్యుడుగా

నిర్ణయించి బంగారుపళ్ళెం బహూకరించడానికి నిశ్చయించేరు.

అతను ఆనందంతో తబ్బిబ్బవుతూ

ఆ బంగారు పళ్ళాన్ని తీసుకుందికి ముందుకి చెయిజాచేడు.

ఆశ్చర్యం! ఒక్కసారిగా ఆ బంగారు పళ్ళెం

కనికిష్టమైన సీసపు పళ్ళెంగా మారిపోయింది.

అందరూ నిశ్చేష్టులై నిలుచుండిపోయారు.

పాపం! దాన్ని గ్రహించిన దుర్భాగ్యుడు

దాన్ని నేలకు జారవిడవగానే

చిత్రంగా, అది మళ్ళీ బంగారు పళ్ళెంగా మారిపోయింది.

.

మరొక సం వత్సరం పాటు మళ్ళీ అర్చకులు

సమావేశమై అర్హుడిని నిర్ణయించ ప్రయత్నించేరు.

అలా మూడుసార్లు వాళ్లు నిర్ణయించారు.

కానీ, మూడుసార్లూ దైవం తిరస్కరించేడు.

.

చివరకి ఒక సామాన్య రైతు

ఈ బంగారుపళ్ళెం ముచ్చట ఏమాత్రం తెలియనివాడు

దేమునికి తన మొక్కు చెల్లించుకుందికి వచ్చేడు.

శుష్కించిపోయిన బిచ్చగాళ్ళని చూసి

అతని మనసు కనికరంతో ద్రవించింది.

అతనికి ద్వారం దగ్గరనే ఎవరూ పట్టించుకోని

ఒక బీద, రోగిష్టి అంధబిక్షువు కనిపించేడు.

ఆ రైతు అతని సమీపించి

చూపులేని ఆ ముఖం లోకి చూసినపుడు,

చేయిజాచలేక వణుకుతూ మోకరిల్లిన

అతని రెండుచేతులనూ తన చేతుల్లోకి తీసుకుని

“అన్నా, భగవంతుడు దయామయుడు

అన్ని చక్కబడతాయి, ధైర్యంగా ఉండు” అన్నాడు.

అని తను తిన్నగా దేవాలయంలోకి వెళ్ళేడు.

అక్కడ హక్కుదారులందరూ తమ ఘనకార్యాల చిట్టాలు

అర్చకులకు విశదీకరించుకుంటున్నారు.

రైతు కాసేపు అవి విని, అక్కడనుండి వెనుదిరిగి పోయాడు.

కాని, అక్కడ  బంగారుపళ్ళెం పట్టుకున్న అర్చకుడిని

ఇతనిలో ఏదో ఆకర్షించింది.

వెంటనే ఇతనిని వెనక్కి రావలసిందిగా పిలిచేడు.

అర్చకుడు ఎందుకు రమ్మన్నారో తెలియకపోయినా

వినయంగా అతని ఆజ్ఞ శిరసావహిస్తూ

పవిత్రమైన పళ్ళేన్ని తాకడానికి చెయ్యిజాపేడు.

అద్భుతం! అంతకుముందుకంటే మూడురెట్ల కాంతితో

మిలమిలా మెరిసిపోతోంది ఆ బంగారు పళ్ళెం.

అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు.

అపుడు ఆ అర్చకుడు ఆనందాశృవులతో ఇలా అన్నాడు:

“వత్సా! భగవంతుని ఈ అనుగ్రహానికి నీవే అర్హుడవు!

సంతోషించు!మనుషులపై నిజమైన ప్రేమ నీకే ఉంది.”

అందరూ తమ ఆమోదాన్ని తెలిపి

ఒకరి వెనుక ఒకరు నిష్క్రమించేరు.

కాని, ఆ రైతు మోకాళ్లపై పడి

తల బంగరు పళ్ళేనికి ఆనిస్తూ దైవాన్నిప్రార్థించేడు.

అతని పై ప్రాభాత కిరణముల వెల్లువలా

భగవంతుని ఆశీస్సులు ప్రసరించేయి.

.

జేమ్స్ లే హంట్

(అక్టోబరు 19, 1784 – ఆగష్టు 28, 1859)

ఆంగ్ల కవీ, రచయితా  వ్యాసకర్తా.

లే హంట్ పేరు వినగానే గుర్తుకొచ్చే కవిత ఏబూ బెన్ ఏడం (Abu Ben Adam). కీట్స్ (John Keats) ని షెల్లీకి (PB Shelly) పరిచయం చేసింది లే హంటే. అతని మిత్ర మండలిలో ఇంకా బైరన్ (George Gordon Lord Byron), విలియం హేజ్లిట్ (William Hazlitt), ఛార్లెస్ లాంబ్ (Charles Lamb), వంటి హేమా హేమీలున్నారు.

.

James Henry Leigh Hunt, by Samuel Laurence (di...
James Henry Leigh Hunt, by Samuel Laurence (died 1884) (Photo credit: Wikipedia)

.

Plate of Gold

.

One day there fell in great Benares’ temple-court

A wondrous plate of gold,

whereon these words were writ;

“To him who loveth best, a gift from Heaven.

Thereat. The priests made proclamation:

“At the midday hour, Each day,

let those assemble who for virtue deem

their right to Heaven’s gift the best;

and we will hear the deeds of mercy done,

and so adjudge.”

The news ran swift as light,

and soon from every quarter came

nobles and munshis, hermits, scholars, holy men,

and all renowned for gracious or for splendid deeds,

meanwhile the priests in solemn council sat and heard

what each had done to merit best the gift of Heaven.

So for a year the claimants came and went.

At last,

after a patient weighing of the worth of all,

the priests bestowed the plate of gold

on one who seemed,

the largest lover of the race –

whose whole estate,

within the year had been parted among the poor.

This man, all trembling with his joy,

advanced to take  the golden plate

when lo! at his finger’s first touch

it changed to basest lead!

All stood aghast;

but when  the hapless claimant

dropt it clanging on the floor,

Heaven’s guerdon was again

transformed to shining gold.

So for another twelve month

sat he priests and judged.

 Thrice they awarded

thrice did Heaven refuse the gift.

Meanwhile a host of poor,

maimed beggars in the street

lay all about the temple gate,

in hope to move  that love whereby

each claimant hoped to win the gift

and well for them it was (if gold be charity),

for every pilgrim to the temple gate praised God.

that love might thus approve itself before the test,

and so coins rained freely in the outstretched hands;

but none of those who gave,

so much as turned to look

into the poor sad eyes of them that begged.

And now  The second year had almost passed,

but still the plate  of gold,

by whomsoever touched was turned to lead.

At length there came a simple peasant

not aware  of that strange contest for the gift of God

to pay  a vow within the temple.

As he passed along  the line of shrivelled beggars,

all his soul was moved  within him to sweet pity,

and the tears well up  and trembled in his eyes.

Now by the temple gate there lay a poor,

sore creature, blind, and shunned by all;

but when the peasant came,

and saw the sightless face and trembling,

maimed hands he could not pass, but knelt,

and took both palms in his, and softly said:

“O thou,  my brother! bear the trouble bravely.

God is good.”

Then he arose and walked straightway across the court,

and entered where they wrangled of their deeds of love

before the priests.

A while he listened sadly; then had turned away;

but something moved the priest who held

the plate of gold to beckon to the peasant.

So  he came, not understanding and obeyed,

and stretched  his hand and took the sacred vessel.

Lo! it shone  with thrice its former lustre,

and amazed them all!

“Son”, cried the priest,

“rejoice, the gift of God is thine. Thou lovest best!”

And all made answer, “It is well.”

And, one by one, departed.

But the peasant knelt and prayed,

bowing his head above the golden plate;

while o’er his soul like morning

streamed the love of God.

.

James Leigh Hunt

(October 19, 1784 – August 28, 1859)

On the Banks of River Kaveri… Afsar, Telugu, Indian

Trichy city, the Kaveri river and three gopura...
Trichy city, the Kaveri river and three gopurams of the Srirangam temple as seen from the Rock-Fort temple in Trichy. (Photo credit: Wikipedia)

1

A pining…

.

for not having drowned like a paper boat

when you were impregnably brimming over the banks;

for having failed to play like a pearl of water

on the sickle of your waist

when the first signs of youth blossomed over  there;

for not sharing a piece of firmament

standing at the threshold of your teary look

2

Kaveri!

You are now an abridged version of your own epic;

And I…

a worn out boat on your attenuating banks…

a childhood running into the crimps

of those aureate sarees drying up over there on your sands

3

As for the contentment,  well, there is.

There is that satisfaction that you lie here

on the hem of my cilia.

4

But,

What I came here for

is to anchor oceans in my eyes;

What I came here for

is to stream around your wizened ribs in ripples.

5

Isn’t it Kaveri?

.

(On the Banks of river Kaveri at Srirangam, South India one morning)

29-07-2012

Image Courtesy: Afsar’s Blog : http://www.afsartelugu.blogspot.in/

Afsar

.

కావేరి వొడ్డున

1

బెంగ
నువ్వు కడుపుతో పొంగి పొర్లుతున్నప్పుడు
నీలోపల కాయితప్పడవనై మునిగిపోలేదే అని!
నీ తొలి యవ్వనపు నడుం మెలిక మీద
అరనీటి బిందువై ఆడుకోలేదే అని!
నీ తడిచూపులో నిలిచి
వొక ఆకాశమయినా నీతో కలిసి పంచుకోలేదే అని.

2

కావేరీ,
నువ్విప్పుడు చిక్కి సగమయిన పద్యానివి.
నీ వొడ్డు మీద నేనొక అలసిపోయిన పడవని.
నీ వొంటిని ఆరేస్తున్న ఆ పసుపు చీరల
మడతల్లోకి పారిపోయిన పసితనాన్ని.

3

తృప్తికేం, వుంది!

ఈ కళ్ల చివర ఏదో వొక మూల
నువ్వున్నావన్న తృప్తి లేకపోలేదు.

4

కానీ
కంటి నిండా సముద్రాన్ని
దాచుకోవాలని కదా, నేనొచ్చా.
నీ పక్కటెముక చుట్టూ అలల చేతుల ప్రవాహమవ్వాలని కదా, వచ్చా.

5

కాదా మరి కావేరీ!

అప్సర్

(శ్రీరంగంలో కావేరీ వొడ్డున వొక పొద్దున)

29-07-2012

చీకటి అంటే లక్ష్యం లేదు… రూమీ, పెర్షియన్ కవి.

.

ఈ భౌతిక ప్రపంచం విలువిచ్చే వేవీ

ఆత్మ సత్యశోధన ముందు నిలబడవు.

.

నువ్వు నీ నీడని ఇష్టపడుతున్నావు,

బదులుగా, తిన్నగా సూర్యుడిని చూడు.

.

మనం ఒకరొకరు ఆక్రమించే

స్థల-కాలాకృతులు చూసుకొని ఏం తెలుసుకుంటాం?

.

రాత్రల్లా సగం మెలకువగా ఉన్నవాడు

రాబోయే ఉపద్రవాలు ఊహించుకుంటాడు.

వేగుచుక్క పొడుస్తుంది;

ఆకాసపుటంచులు కనిపించడం మొదలౌతుంది.

బిడారులో యాత్రికులు స్నేహాలు చేసుకుంటారు.

.

రాత్రి తిరిగే పక్షులకి

పగలు రాత్రిగా అనిపిస్తుంది,

కారణం, వాటికదే తెలుసు గనుక.

చీకటి భయ, కుతూహలములు

ఎంతమాత్రమూ రేకెత్తించని పక్షి అదృష్టవంతురాలు…

నిత్యం ఆనందంతో ఉండేవారిని “షాం తబ్రిజీ” అంటాము.

.

రూమీ

పెర్షియన్ కవి

( Note:

బిడారు: జంతువులపై ప్రయాణించే యాత్రికుల లేదా వర్తకుల సమూహం.

వేగుచుక్క: శుక్రగ్రహం. ఇది సాధారణంగా డిశంబరునెలలో తూర్పు దిక్కున కనిపిస్తుంటుంది. అది కనిపించిందంటే, ఇక సూర్యోదయం అవబోతున్నదని లెక్క.

షాం తబ్రిజీ: రూమీకి జ్ఞానోపదేశం చేసిన గురువు.

ఈ కవితలో సౌందర్యం …రాత్రి చరించే పక్షులకి పగలు చీకటిగా కనిపించడం. అందుకే గుడ్లగూబలకి “దివాంధములు” అంటారు.  అది స్వభావోక్తి అయినా, ఇక్కడ చేసిన మానసికవిశ్లేషణ చాలా పదునైనది. మనకి ఉండే Mental Blocks ని చాలా చక్కగా చెబుతోంది. (Remember Rumi was a 13th century Poet, Philosopher and Sufi Mystic).

Rumi's attributed photo
Rumi’s attributed photo (Photo credit: Eliza_Tasbihi)

.

Not Intrigued With Evening

.

What the material world values

doesnot shine the same in the truth of the soul.

You have been interested in your shadow.

Look instead directly at the sun.

What can we know by just watching

the time-and-space shapes of each other?

Someone half awake in the night

sees imaginary dangers;

the morning star rises;

the horizon grows defined;

people become friends in a moving caravan.

Night birds may think

daybreak a kind of darkness,

because that’s all they know.

It’s a fortunate bird

who’s not intrigued with evening,

who flies in the sun we call Shams.

.

Rumi

.

(From Soul of Rumi

English Translation by Coleman Barks)

ప్రణయలేఖ… ఏమీ లోవెల్, అమెరికను కవయిత్రి

ఈడ్చుకుంటూ నడిచి మురికిచేసే ఈగ కాళ్ళలా

ఈ కాగితం మీద నా కొంచెపు మాటలు పాకురుతున్నాయి.

ఒక్(Oak)  చెట్టు ఆకుల్లో వెలిగిపోతున్న

చంద్రుడుగురించి నీకేమి చెప్పను?

ఈ కటిక నేలగురించీ,

నిలకడలేని కిటికీతలుపులు గురించి ఏమి రాయను?

.

వెన్నెల ఇక్కడ ఒలికిపోయిందా?

నీ చిరు కోపాలూ, ముఖం ముడుచుకోడాలూ

ఏవీ ఆ విరబూచిన “హాథార్న్” పూలలో లేవు.

నా చేతిక్రింద కన్నెస్వచ్ఛమైన ఈ కొత్త కాగితం

నున్నగా,రెపరెపలాడుతూ,

కళతప్పి కనిపిస్తోంది.

ప్రియతమా! నేను అలసిపోయాను

నీ లేమికి రగులిపోతున్న ఈ హృదయంతో;

దాన్ని చిన్న చిన్న సిరాచుక్కలుగా పిండి

రాయడం ఇక నావల్ల కాకుండా ఉంది.

ఈ పున్నమి చంద్రుడు రగిలిస్తున్న మంటలకి

ఒంటరిగా,నేను బొబ్బలెక్కిపోతున్నాను.  

.

ఏమీ లోవెల్.

(1875 – 1925)

అమెరికను కవయిత్రి

ఎజ్రాపౌండ్ ప్రభావానికి లోనై, అమెరికను కవిత్వంలో “ఇమేజిజం”కి నాయకత్వం వహించిన ఏమీలోవెల్, అమెరికన్ ఇమేజిజం కవుల సంకలనం 1915 లో తన సంపాదకత్వంలో తీసుకు వచ్చింది. ఆమెకి  జాన్ కీట్స్ అత్యంత ప్రీతిపాత్రమైన కవి. 1925లో అతని జీవిత చరిత్ర రాసింది కూడా. ఆమెకి ఆ సంవత్సరంలోనే తన కవితా  సంకలనం “What’s a Clock కి పులిట్జరు బహుమతికూడా వచ్చింది.

.

TIME Magazine cover from March 2, 1925 featuri...
TIME Magazine cover from March 2, 1925 featuring Amy Lowell (Photo credit: Wikipedia)

.

The Letter

Little cramped words scrawling all over
the paper
Like draggled fly’s legs,
What can you tell of the flaring moon
Through the oak leaves?
Or of my uncertain window and the
bare floor

Spattered with moonlight?
Your silly quirks and twists have nothing
in them
Of blossoming hawthorns,
And this paper is dull, crisp, smooth,
virgin of loveliness
Beneath my hand.

I am tired, Beloved, of chafing my heart
against
The want of you;
Of squeezing it into little inkdrops,
And posting it.
And I scald alone, here, under the fire
Of the great moon.

.

Amy Lowell

(1874- 1925)

American Poet, Critic, Lecturer.

A Dome of Many Colored Glass was her first collection of poetry published in October 1912. She was deeply influenced by Ezra Pound’s the imagist movement and edited an anthology of Imagist poets in US in 1915. Keats was her favorite poet and she collected his letters.  She published a biography of Keats in 1925.  The same year she won the Pulitzer prize for her What’s A Clock.

(Bio courtesy: http://www.poets.org/poet.php/prmPID/435)

కడపటి సమాధానాలు … కార్ల్ సాండ్ బర్గ్, అమెరికను కవి

Mist
Mist (Photo credit: Gene Wilburn)

.

నేను తుషారం మీద ఒక కవిత రాసేను

ఒకావిడ నన్నడిగింది: “దానికి అర్థం ఏమిటి?” అని

నేను అప్పటివరకు

మంచుబిందువుల సౌందర్యం గురించే ఆలోచించేను,

వాటి ముత్యపు మెరుపూ, బూడిద వర్ణమూ

ఎంతబాగా కలగలిసిపోయి

చీకటిపడ్డాక చిరు దీపాలవెలుగులో

కళావిహీనంగా పడుండే పూరిపాకలపై

తేలికగా జల్లుగా కురుస్తూ

వాటికి, రంగురంగుల్లో కదలాడే

అద్భుతమైన రహస్య స్థావరాలనే భ్రమ కల్పిస్తాయి కదా అని.

.

సమాధానంగా ఇలా అన్నాను:

“ఒకప్పుడు ఈ సృష్టి అంతా హిమమయమే

కొన్నాళ్లకి మళ్ళీ అదేస్థితి చేరుకుంటుంది.

మన కపాలాల్లో, గుండెలలో

ఎముకలూ, మాంసం కంటే నీరే ఎక్కువ ఉంది

కవులందరికీ మన్నూ నీరూ ప్రీతిపాత్రాలు

ఎందుకంటే అన్ని ప్రశ్నలకీ

కడపటి సమాధానాలు తిరిగి తిరిగి

అక్కడికే చేరుకుంటాయి గనక,” అని

.

కార్ల్ సాండ్ బర్గ్

January 6, 1878 – July 22, 1967

అమెరికను కవి

ముమ్మారు పులిట్జరు బహుమతి పొందిన కవి.  అందులో ఒకటి అబ్రహాం లింకన్ జీవిత చరిత్రకి. 1940 లో “The War Years”కీ , 1951 లో “Complete poems”కీ. The American Songbag (1927) అన్నది 1940 ల్లోనూ, 1960ల్లోనూ జానపద సాహిత్యంలో వచ్చిన విప్లవాత్మక ఆలోచనలకు ముందు సంకలించిన Urban Folk Songs. అతను గాయకుడు కావడంతో, కొన్ని స్వయంగా పాడేడు కూడా .

Carl Sandburg, American poet
Carl Sandburg, American poet (Photo credit: Wikipedia)

.

Last Answers

 

I wrote a poem on the mist

And a woman asked me what I meant by it.

I had thought till then only of the beauty of the mist,

             how pearl and gray of it mix and reel,

And change the drab shanties with lighted lamps at evening

             into points of mystery quivering with color.

 

   I answered:

The whole world was mist once long ago and some day

             it will all go back to mist,

Our skulls and lungs are more water than bone and tissue

And all poets love dust and mist because all the last answers

Go running back to dust and mist.

 

Carl Sandburg

January 6, 1878 – July 22, 1967

American Poet

 

 

(Poem Courtesy: http://wonderingminstrels.blogspot.com/2001/03/last-answers-carl-sandburg.html)

For Further Reading: http://www.carlsandburg.net/

బుజ్జి పిట్ట … రాబర్ట్ ఫ్రాస్ట్

bird at piano lesson with rock

.

రోజల్లా మా ఇంటిపక్కనే కూస్తున్న

ఒక పిట్టని తరిమేద్దామనుకున్నాను

.

ఇక ఎంతమాత్రం భరించలేననుకున్నాక

ద్వారం దగ్గరనిలబడి చప్పట్లుకొట్టేను

.

నాలో కూడ కొంతలోపం ఉంది ఉండాలి

అది పాడుతోందంటే దాని లోపం కాదు

.

అసలు ఆ మాటకొస్తే, ఏ పాటనైనా

అణచివెయ్యాలనుకోవడంలోనే ఏదో లోపం ఉంది

.

రాబర్ట్ ఫ్రాస్ట్

.

(ఎంతో అమాయకంగా కనిపిస్తున్న ఈ కవితలో ఒక అద్భుతమైన సందేశం ఉంది. ఏ పాటనైనా అణచివేయాలనుకోడం లోనే ఏదో లోపం ఉంది… అన్నది.

లోపాలని ఎత్తిచూపిస్తూ చిన్న కార్టూనులుగీసినా సహించలేని మనపాలకుల అసహనాన్ని ఈ నేపథ్యంలో చూడండి. ఈ కవితలో తాత్త్విక సందేశం ఎంత సున్నితంగా చెప్పబడిందో. ప్రజాస్వామ్యం అడ్దుపెట్టుకుని నియంతలు  పాలకులైతే విమర్శలు జీర్ణించుకోలేరు. అధికారం పోవడం తట్టుకోలేరు. కనుక వాళ్ళకి వ్యతిరేకంగా ఎంత చిన్న స్వరం వినిపించినా దాన్ని అణచివెయ్యాలని ప్రయత్నిస్తారు. If self-pity is hallmark of villainy, impatience is the hallmark of tyranny ప్రజాస్వామ్యాన్ని ప్రజలే  పరిరక్షించుకోవాలి… తమవారసులకి బానిసత్వం రాకుండా చూసుకోడానికి.) 

Robert Frost
Robert Frost (Photo credit: Boston Public Library)

.

A Minor Bird

.

I have wished a bird would fly away,

And not sing by my house all day;

.

Have clapped my hands at him from the door

When it seemed as if I could bear no more.

.

The fault must partly have been in me.

The bird was not to blame for his key.

.

And of course there must be something wrong

In wanting to silence any song.

.

Robert Frost

Fragrant soil … Anisetti Rajita, Indian poetess

.

It is a surprise

if a man is ignorant of

the fragrance of the soil,

which he is born out of

and unto which he ultimately returns to.

.

Whenever it rains

the vapors of nascent scent of earth

and the aroma of the

delicate natal baby blossoms

on the young green plants

shooting from the earth

pervades all around;

.

The bond with the soil

is the enduring bond

and a true elemental sensory tie.

***

Is there a treasure

richer than the toil

and a perfume

sweeter than sweat?

For the slogging hard-laborers

sweat is their scent

tear is their tincture

and soil is their substance.

.

Earth is a means for life

and a Mother of all resources.

.

Any man who serves that earth

is my god supreme!

And the smell of that soil

is an attar for me.

.

Anisetti Rajita

Anisetti Rajita

(Anisetti Rajita is an activist that has wide and varied range of experiences, and is a studious observer of human nature. Unfortunately, her conscious keeping aloof from the arrogance of litterateurs and their jealousies and in-fighting was misread just as her 6 volumes of poetry largely remained unread. There are people who find fault with her style and expression and even dub her as a novice. But, her political awareness, the range of subjects she touched in poetry, her strong political convictions and her impeccable recording of social events put such silly, frivolous and blockheaded criticism to nought. She has such a great ease in writing in the popular language as well as in the Telangana dialect that no poet male or female, I am sure, can claim parity with her. Versatility is her hallmark. She wonderfully recorded how globalization has devastated the Indian village scenery into a vast desolate uncultivable tract sans farmers, sans cattle, sans village artisans and sans bubbling human life itself.)

*** 

తెలుగు మూలం:  

అత్తరు మట్టి
.

మట్టిలోబుట్టి మట్టిలోకలిసేమనిషికి

మట్టివాసన తెలియకుంటేనే ఆశ్చర్యం

వానకురిస్తే ఆవిర్లెత్తే మట్టివాసన

మట్టిలోంచి మొలిచే మొక్కపచ్చని

లేలేత పసికందుల పూలవాసన

మట్టిబంధమేమనకున్న శాశ్వత బంధం

ఒక వాస్తవిక స్పర్శానుబంధం
***

శ్రమను మించినధనం

చెమటను మించిన అత్తరున్నదా?

శ్రమజీవులకు చెమటే అత్తరు

కన్నీరే పన్నీరు

మట్టే బంగారం

మట్టంటే జీవన  వనరు

వనరులన్నిటికీ మూలమైన తల్లి వనరు
***

ఆ  మట్టి సేవించే

మనిషే నా మహాదైవం

ఆ మట్టి వాసనే

నా కత్తరు మయం

.

అనిశెట్టి రజిత

%d bloggers like this: