అనువాదలహరి

While Returning… Mohanatulasi Ramineni, Indian

I did not realize it
when infatuation for words seized me
amidst incense clouds of experience

.

Nor did it strike me
when the whirling stream of charged words
emitted streaks of lightning

.

So was the state
when mind wandered in every direction
breaking through concrete structures.

.

What a distress it is
to a soulless body!

Will it glean pearls while returning?
or
hang its head in exhaustion?

.

Well,
If it turns up with pearls… fine.
For, it clothes clouds in a fine Raga
and conjures them up to rain
that she might sign off
boats of pleasure with dreams

.

Only when it comes home drained out
that life convulses for breath

Whose autobiography it listens way back home!
What wakes of old-age it walks down its journey!
Which ‘tear-dried’ childish cheek it caresses along!

.

Long after
Earth and Heaven
Air, Water and Fire
come together to distract
does it care to look at me
afresh…as if it has all begun anew!

.

Mohanatulasi Ramineni 

Image Courtesy: Mohanatulasi Ramineni

Mohanatulasi is a System Analyst with SAP and now lives in Chicago.  Apart from reading/ writing poetry, she loves photography and painting. She is an active blogger  and is running her blog  (http://vennela-vaana.blogspot.com) since January 2008.

.

తిరిగొచ్చేటప్పుడు…
.
అనుభూతి అగరొత్తు పొగల నడుమ
అక్షరమోహం కమ్ముకున్నప్పుడు
తెలీలేదు…!

విద్యుత్ చుట్టుకున్న పదాల ప్రవాహం
మెలిక పడి తటిల్లతలా మెరిసినప్పుడూ
తట్టనేలేదు…!

కాంక్రీటు గోడల్ని బద్ధలు కొట్టుకుని
మనసెటో…
లెక్క కట్టలేని దిశల్లోకి…
దూసుకుపోయినప్పుడూ…
అదే స్థితి !

ఎంత క్షోభ ఆత్మ లేని దేహానికి!

తిరిగొచ్చేటప్పుడు
మంచిముత్యాలేరుకొస్తుందో!?
మొహం వేలాడేసుకొస్తుందో!?

ముత్యాలేరుకొస్తే ఫర్లేదు …
మంచి రాగాన్ని మబ్బులకి చుట్టి
వాన మంత్రమేస్తుంది
కలల సంతకంతో హాయి పడవల్ని పంపడానికి…

మొహం వేలాడేసినప్పుడే
ప్రాణం విలవిల్లాడిపోతుంది

ఏ మనిషి ఆత్మకధ వినొస్తుందో!
ఎలాంటి వృద్ధాప్యపు చాయలో నడిచొస్తుందో!
ఏ బుగ్గ మీద చారిక కట్టిన బాల్యాన్ని తడిమొస్తుందో!

నింగీ, నేలా
నీరు, నిప్పు,గాలి
ఏకమయ్యి ఏమారిస్తే
ఎప్పటికో నావైపు చూస్తుంది
కొత్తగా…మళ్ళీ మొదలేసినట్టుగా!

Mohanatulasi Ramineni

కవిత్వం పలకని రోజుల్లో … రిఛర్డ్ జోన్స్, అమెరికను కవి

కవిత్వం బాగా రాయగలిగే రోజుల్లో

నే నొక రాజకుమారుణ్ణి;

మరుభూమిలోని ఒక అంతఃపురంలో

పూతోటలో జలయంత్రాలు నీరుపైకిచిమ్ముతుంటే

విలాసంగా మఖ్మలు తలగడమీద చేయి ఆన్చి

రజతపాత్రలో మధుపానం సేవిస్తుంటాను;

ఎదురుగా కవితలన్నీ

గులాబీ రేకులు శృంగారంగా సజ్జీకరించిన

విందులోని భక్ష్యభోజ్యాల్లా

నా ముందు తివాసీలమీద రంగురంగుల్లో

పరచబడి ఉంటాయి.

.

కానీ, ఒకసారి అంతఃపురం నుండి దూరమైతే,

కాలుతున్న ఇసుకమీద డేకురుకుంటూ,

నిర్మానుష్యమైన ఇసుకతిన్నెలమీద

దాహంతో నాలుక పిడచగట్టుకొనిపోతూ,

ఆ హృదయంలేని ఎండమావులు

ఖర్జూరపుచెట్లూ చల్లని చలివేంద్రాలంత

నిజమని విశ్వసిస్తూ … భ్రమిస్తుంటాను

.

రిఛర్డ్  జోన్స్ (1953 -)

అమెరికను కవి

కవులకి మాటపలకకపోవడంకంటే శాపం లేదు. కవిత్వం రాయలేకపోయినప్పుడు కవి భావాలూ, ఆలోచనలూ, అతని సృజనశక్తీ ఎలా ఉంటాయో చాలా చక్కగా విశదీకరిస్తుందీ కవిత. ఎండమావుల వెంట పరిగెత్తడమన్న ప్రతీక, ఇక్కడ ఎంతో శక్తిమంతంగా ప్రయోగించాడు కవి. ఎండమావి ఉన్నట్టు ఊరిస్తుంది.  అలాగే భావం అందినట్టే ఉంటూ కవి చేతికి అందదు.

.

What Do You Do About Dry Periods In Your Writing?

When the writing is going well,
I am a prince in a desert palace,
fountains flowing in the garden.
I lean an elbow on a velvet pillow
and drink from a silver goblet,
poems like a banquet
spread before me on rugs
with rosettes the damask of blood.

But exiled
from the palace, I wander —
crawling on burning sand,
thirsting on barren dunes,
believing a heartless mirage no less true
than palms and pools of the cool oasis.

.

Richard Jones 

(1953 – )

Richard Jones is a professor of English at De paul University Chicago and is also editor of the literary journal Poetry East.  He has to his credit several books of poems, including Country Air, At last we Enter Paradise and  A Perfect Time. He received Midland Authors Award for poetry in 2000 for his book, The Blessing: New And Selected Poems.

Image Courtesy: http://www.americanpoems.com/poets/Richard-Jones

 

(Poem Courtesy:http://www.eliteskills.com/c/21534)

(Bio and Photo courtesy: http://www.americanpoems.com/poets/Richard-Jones)

We Don’t Want This Tradition … Kondepudi Nirmala

.

Tradition is not a thunderbolt…

Yet it has incinerated thousands of lives.

.

Tradition is not darkness


Yet, it has thrown into immeasurable precipices

.

Tradition is not a despot


Yet, it has reduced history to armchair fiction

.

Tradition is not a prison…

Yet, it has confined expanses of unsullied waters

into the weir of threaded ewer

.

And the exhausted palanquin-bearers of tradition


who confuse their deep sighs for cooing, are inured


to donning their conscience, and doffing their clothes .

 
.

Kondepudi Nirmala

1988

Kondepudi Nirmala stands in the forefront of Modern Telugu Poets, and particularly as one of the strong voices of Feminism. Her experience as a journalist with Andhra Jyothi and as Announcer in All India Radio has refined her linguistic and presentation skills and they reached zenith in her poetry. She has 5 Poetry collections and 1 short story collection to her credit so far. No wonder she received some of the most prestigious awards in Telugu Literature like Tapi Dharma Rao Memorial Award, Free verse Front Award, Devulapalli Krishna Sastry Award  among others.

In this poem Nirmala subtly delineates what is Tradition by censuring the corruptions to which it was put to over time. Women who suffered in the name of tradition over years is the unmentioned subject of this poem.

.

ఈ సంప్రదాయం మాకొద్దు. 

.

సంప్రదాయం పిడుగు కాదు
అయినా వేలవేల ప్రాణుల్ని కాల్చేసింది
 
సంప్రదాయం చీకటి కాదు
అయినా అనేకమైళ్ళలోతు అగాధాల్లోకి కూల్చేసింది
 
సంప్రదాయం నియంత కాదు
అయినా చరిత్రమొత్తాన్ని కుర్చీల కథలుగా మార్చేసింది

సంప్రదాయం జైలు కాదు
అయినా నిర్మల జలసంపదల్ని మరచెంబులో బంధించింది.

మోసీ మోసీ మూలిగే కలనాదమనుకునే సంప్రదాయ బోయీలకు
మనసు కప్పుకుని బట్టలిప్పుకోవడం అలవాటయింది.
.

1988

 

Image Courtesy: Kondepudi Nirmala

కొండేపూడి నిర్మల

ఆధునిక తెలుగు కవిత్వంలో కొండేపూడి నిర్మలగారిది ఒక బలమైన గొంతు. ఆంధ్రజ్యోతిలో విలేఖరిగా, ఆకాశవాణిలో వ్యాఖ్యాతగా పదునెక్కిన ఆమె వచనం, కవిత్వంలో ఇంకా పదునెక్కింది. స్త్రీవాదకవయిత్రుల్లో మొదటివరసలో ఎన్నదగ్గవారిలో ఒకరిగా నిలబెట్టింది. సందిగ్ధ సంధ్య, నడిచేగాయాలు, బాధాశప్తనది, మల్టినేషనల్  ముద్దు, నివురు మొదలైన కవితా సంకలనాలేగాక, శతృస్పర్శ అనే కథల సంపుటిగూడా వెలువరించారు.  ఆమె ప్రతిష్ఠాత్మకమైన తాపీ ధర్మారావు స్మారక బహుమతి, ఫ్రీవర్స్ ఫ్రంట్ అవార్డు, దేవులపల్లి కృష్ణశాస్త్రి అవార్డు, మొదలైన ఎన్నో పురస్కారాలు అందుకున్నారు. 

సంప్రదాయాన్ని నిరసిస్తున్నట్టు కనిపిస్తున్న ఈ కవితలో, సంప్రదాయం కాలక్రమంలో ఎటువంటి అపభ్రంశాలకు గురయిందో తెగనాడుతూ, దేన్ని సంప్రదాయంగా పరిగణించాలో పరోక్షంగా సూచిస్తున్నారామె. సంప్రదాయం పేరుతో బలయిపోయిన స్త్రీ ఈ కవితలో అంతర్లీనంగా చెబుతున్న విషయం.

Tete-a-tete with Silence…Anil Dani, Telugu Poet

Sh!… No Noise!

I am in conversation with

My silence.

.

Submitting to the dictates of my conscience

I am reconning and counting

my mistakes in my silence

and trying to address them .
.

It’s time

to take tougher decisions…

I am reinventing myself

Where I lost my way.
.

Well,

Be that it is God, friends or  the world,

circumstances or necessity

that had enticed and prompted me to my mistakes,

But ultimately

It was me who did

And I need, and correct myself.

.

Collecting one after another

The evils I strew so liberally across the cosmos

I am reaching out to the viable opportunity

to atone

searching for myself

in my taciturnity.

.

Image Courtesy: Anil B Dani

Anil Dani

Mr. Anil B Dani, an M.Com. MBA, feels Mr Puttaparthi Narayana Rao and his education at Ramakrishnasramam school had a great influence  on him and they kindled the literary interest in him. SriSri and Tilak are his favorites. He is running his blog: http://anildanib.blogspot.in/

.

నేను నిశబ్దం లో

ష్ ……………
నిశబ్దం నేను
నా మౌనం తో
మాట్లాడుతున్నాను

నా తప్పులన్నీ నా మౌనం లో
వెతుక్కుని సరిదిద్దుకుంటున్నాను
సవ్యమైన అంతరాత్మ దిశలో వెళుతూ

కఠిన నిర్ణయాల కలబోతకు
సమయం ఆసన్నమైంది
నన్ను నేను వెతుక్కుంటున్నాను
నేను తప్పి పోయిన చోట

దేవుడో ,లోకమో ,స్నేహితులో
పరిసరాలో, అవసరమో ఇంకోటో
తప్పు చేయించినా చేసింది నేను
అందుకే దిద్దుకుంటున్నా

విశ్వ అంతరాళం లో విసిరేయబడ్డ
నా పాపాలన్నిటిని ఏరి ఒక చోట కూర్చి
నిష్కృతి కోసం ఆచరణ సాద్యమైయిన
అవకాశాన్ని అందుకుంటున్నాను
నా మౌనం లో నన్ను నేను వెతుక్కుంటూ

అనిల్ డాని

23 /08 /2012

విజయవాడ వద్దగల కొండపల్లి వాస్తవ్యులైన ఆనిల్ బి డ్యాని, M.Com, M.B.A. చేసి ప్రస్తుతం ఒక పైవేటు కంపెనీలో పనిచేస్తున్నారు. పుట్టపర్తి నారాయణరావు గారి ప్రభావం, రామకృష్ణాశ్రమం చదువూ సాహిత్యాభిలాష కలిగించేయంటున్న అనిల్ డ్యాని, తిలక్ నీ, శ్రీశ్రీనీ బాగా ఇష్టపడతారు.  అతను  http://anildanib.blogspot.in/  అనే బ్లాగు నడుపుతున్నారు.

శ్రీశ్రీ చెప్పినట్టు కొందరు తమ వైఫల్యాల్ని దేముడికో, జాతకాలకో ఆపాదించి, తమ విజయాలను మాత్రం తమకే అంటగట్టుకుంటారు. అలా కాకుండ  తప్పుచెయ్యడానికి కారకులెవరయినా, తప్పు చేసింది నేనే కాబట్టి దానికి నేనే బాధ్యుణ్ణి, దాన్ని సరిదిద్దుకునే పూచీకూడా నాదే అనే ఆత్మస్థైర్యాన్ని చాటుతున్నాడు కవి. నా దృష్టిలో, డ్యానీ  నిశ్శబ్దంలో సింహావలోకనం చేసుకునే పరిపక్వమానసికస్థితిని చాలా బాగా ఆవిష్కరించేరు.

మానవజాతికి చరమశ్లోకం … Edna St Vincent Millay, American

కాలువకి గండిపడింది, కరకట్ట కోసుకుపోయింది
పంటచేలన్నీ ముంపుకిగురై, పశువులుమునకేశాయి
నమ్ముకున్న నేల దూరమై, దొరికింది ప్రమాదకరంగా ఉంది
ఎటుచూసినా వేళ్లతోసహా పెకలింపబడి కొట్టుకొస్తున్నచెట్లూ,
పునాదుల్తో కొట్టుకొస్తున్న ఇళ్ళతో
వరద భీభత్సం తప్ప మరేమీ లేదు
ఇంతకష్టమూ పడి, చివరకి మనిషి
తనజీవితం చావుకంటే భారమని తలచి
తన నీడపై చప్పుడు లేకుండా ఈరోజు రాలిపోవలసిందేనా?

లేదు లేదు. నీటిలో సూర్యుడు అస్తమించినతర్వాత
ఇంకా సంధ్యవెలుగుంటుండగా తోటకి ఆవల
ఒక్క తెడ్డు మీద వాలి ఉన్నప్పుడు చూసాను….
అదిగో నానిపోయిబరువెక్కిన నాగలి,
ఇవిగో తేలుతూకొట్టుకొస్తున్న కలుపుమొక్కలు
ఇంటిచూరుకి అడ్డంగా తలా,
వంకరపోయిన ముఖంతో తీరంవైపు సాగుతున్నాయి.
అయినా, సంచినిండా విత్తనాలుమాత్రం ఉన్నాయి.

.

మిలే

(1892-1950)

ప్రకృతిలో జరిగిన ఒక వైపరీత్యానికి, ఎడ్నా విన్సెంట్ మిలే స్పందన ఇది.  ఈ పద్యంలో చివరి పంక్తులు చూడండి… అవి ముంచెత్తుతున్న విషాదం లో కూడా, మనిషిని అనునయించగల ఆశాకిరణాలు. వరద తగ్గిన తర్వాత, నేల మళ్ళీ బాగుచేసుకోవచ్చు, కూలిన చెట్లస్థానంలో, కొత్త చెట్లు వేసుకోవచ్చు, కొట్టుకుపోయిన ఇళ్లస్థానే కొత్త ఇళ్ళు కట్టుకోవచ్చు. జీవితం ఆగిపోదు. ఆగకూడదు కూడా. “Pocket full of seeds” అన్న మాటలు ఆశావాదానికి ప్రతీకలు. భవిష్యత్తుకి పునాదులని సంకేతం.

Portrait of Edna St. Vincent Millay (1933-01-14)
Portrait of Edna St. Vincent Millay (1933-01-14) (Photo credit: Wikipedia)

.

Epitaph for the Race of Man: X

The broken dike, the levee washed away,
The good fields flooded and the cattle drowned,
Estranged and treacherous all the faithful ground,
And nothing left but floating disarray
Of tree and home uprooted, — was this the day
Man dropped upon his shadow without a sound
And died, having laboured well and having found
His burden heavier than a quilt of clay?

No, no. I saw him when the sun had set
In water, leaning on his single oar
Above his garden faintly glimmering yet…
There bulked the plough, here washed the updrifted weeds…
And scull across his roof and make for shore,
With twisted face and pocket full of seeds.

— Edna St Vincent Millay

(February 22, 1892 – October 19, 1950)

American lyrical poet, playwright and feminist

This poem is a response to tragedy: that even in the depths of despair, life (symbolized by the “pocket full of seeds”) goes on. Flooded fields can be drained; trees replanted; homes rebuilt. It’s true that we cannot bring back the lives that have been lost, but what we can do, we will. It is this that makes us human; it is this that makes us great. This is Millay’s theme, and it is both heartbreakingly sad and profoundly optimistic.

Further Reading: http://www.poetryfoundation.org/bio/edna-st-vincent-millay

కాలేజీ కిటికీ… DH Lawrence

గట్టిగాకాస్తున్న ఎండకి నిద్రలో జోగుతున్న నిమ్మచెట్టు వెలుగులు
వణుకుతున్నట్టు నామీద నుండికదిలి, అలా కాలేజీ గోడ ఎగబాకుతున్నై.
నేలమీద లేత నీలి రంగులో పచ్చిక చాలా బాగుంది
నిశ్చలంగా ఉన్న డెయిజీలగుత్తులు మెత్తగా మనసు హరిస్తున్నాయి.

వీధిలోకి వేలాడుతున్న కొమ్మలకి దూరంగా
హద్దులుగీసి ఉన్న , వేసవి తెలుపులా స్వచ్ఛమైన కాలిబాటమీద
తమనీడలు కాళ్ళకింద పడుతుంటే
ప్రపంచం కుడి ఎడమల నడిచిపోతోంది.

ఎక్కడో దూరంగా, ముష్టివాడి దగ్గు నాకు వినిపిస్తున్నా
వాడికి నాణెం వేస్తున్న అందమైన స్త్రీ వేళ్ళుకనిపిస్తున్నాయి
నేను ఎప్పుడూ చేరదలుచుకోని ఆ ప్రపంచం కంటే
హాయిగా ఉన్నానన్న తృప్తితో, నిశ్చింతగా కూర్చున్నాను.

.

(“కాలేజీ కిటికీ” కవిత నుండి)

DH లారెన్సు

(11 September 1885 – 2 March 1930)

ఇంగ్లీషు నవలాకారుడూ, కవీ, నాటక కర్తా, సాహితీ విమర్శకుడూ, వ్యాసకర్తా, చిత్రకారుడూ .

అతని సమగ్రరచనలు చూసినపుడు, ఆధునికతా, పారిశ్రామికీకరణ మనుషుల్లో మానవత్వాన్ని ఎలారూపుమాపేయో అన్న అతని భావాన్ని ప్రతిఫలిస్తాయి.అతను ఆరోగ్యకరమైన భావావేశాలగురించీ, వాటి జీవచైతన్యం, యాదృఛ్చికతా, స్వాభావికత గురించీ ప్రశ్నిస్తాడు.

అతని అభిప్రాయాలు అతనికి అనేకమందితో శత్రుత్వం కల్పించడమేగాక, ప్రభుత్వమునుండి వేధింపులూ, అభిప్రాయప్రకటనపై నియంత్రణా, అతని సృజనాత్మకతని తప్పుగా వ్యాఖ్యానించడమూ మొదలైనవన్నీ ఎదుర్కొనవలసి వచ్చింది… ముఖ్యంగా జీవితం ద్వితీయార్థంలో. అందుకని తనకుతానుగా విధించుకున్న ఏకాంతవాసంలో గడిపేడు. అతను మరణించేనాటికి ప్రజల్లో అతను తెలివితేటలని వృధాచేసుకున్న ఆశ్లీల రచయితగా ముద్ర ఉండిపోయింది.

అతని సంస్మరణలో EM Forster ఈ అభిప్రాయాన్ని ఖండిస్తూ,”మనతరంలో అత్యంత ఆలోచనాపరుడైన నవలాకారుడతను” అని కితాబు ఇచ్చేడు.  కేంబ్రిడ్జికి చెందిన ప్రముఖ విమర్శకుడు F R Leavis కళమీది అతని సత్యనిష్ఠనీ, నైతికవిలువలపై అతని నిజాయితీని వెనకేసుకువచ్చి, ఇంగ్లీషు నవలా సాహిత్యపు ఉన్నత సంప్రదాయవిలువలని అతను ఎలాపొషించేడో చూపిస్తూ, అతని సాహిత్యానికి అందులో సముచితమైన స్థానం కల్పింపజేశాడు. ఇప్పుడు D H లారెన్సుని ఆంగ్లసాహిత్యంలో దార్శనికుడైన మేధావిగా, ఆంగ్లసాహిత్యానికి ప్రతినిథిగా గుర్తిస్తున్నారు.

D. H. Lawrence, world famed author (1906)
D. H. Lawrence, world famed author (1906) (Photo credit: Wikipedia)

DH   లారెన్సు.

From A College Window

The glimmer of the limes, sun-heavy, sleeping,
Goes trembling past me up the College wall.
Below, the lawn, in soft blue shade is keeping,
The daisy-froth quiescent, softly in thrall.

Beyond the leaves that overhang the street,
Along the flagged, clean pavement summer-white,
Passes the world with shadows at their feet
Going left and right.

Remote, although I hear the beggar’s cough,
See the woman’s twinkling fingers tend him a coin,
I sit absolved, assured I am better off
Beyond a world I never want to join.

.

By D H Lawrence

(11 September 1885 – 2 March 1930)

English Novelist, Poet, Playwright,Essayist, Literary Critic and Painter.

His collected works represent an extended reflection upon the dehumanizing effects of modernity and industrialisation. In them, Lawrence confronts issues relating to emotional health and vitality, spontaneity, and instinct.

Lawrence’s opinions earned him many enemies and he endured official persecution, censorship, and misrepresentation of his creative work throughout the second half of his life, much of which he spent in a voluntary exile which he called his “savage pilgrimage. At the time of his death, his public reputation was that of a pornographer who had wasted his considerable talents.

E. M. Forster, in an obituary notice, challenged this widely held view, describing him as, “The greatest imaginative novelist of our generation”. The influential Cambridge critic F. R. Leavis championed both his artistic integrity and his moral seriousness, placing much of Lawrence’s fiction within the canonical “great tradition” of the English novel. Lawrence is now valued by many as a visionary thinker and significant representative of modernism in English literature. (courtesy: http://en.wikipedia.org/wiki/D._H._Lawrence)

కలలు … జిస్వావా షింబోర్స్కా , పోలిష్ కవయిత్రి

ఏ భూగర్భశాస్త్రవిజ్ఞానమూ, నైపుణ్యమూ లేకున్నా
అయస్కాంతాల్నీ, రేఖా చిత్రాల్నీ,
ప్రపంచ పటాల్నీ త్రోసిరాజంటూ
బాహ్యప్రపంచంలో కనిపించేటంత కఠినమైన
మహాపర్వతాలని లిప్తపాటులో,
మనముందు కుప్పపోస్తుంది కల.

ఆక్కడినుండీ … ముందుగా కొండలూ,
తర్వాత లోయలూ, మైదానాలూ
వాటికి ఉండేహంగులన్నిటితోసహా కల్పిస్తుంది…
ఇంజనీర్లుగాని, కంట్రాక్టర్లుగాని, పనివాళ్లుగాని
బుల్డోజర్లు గాని, తవ్వేవాళ్లుగాని, ఏ వస్తు సరఫరాలూ లేకుండానే
సువిశాలమైన రాజమార్గాలు, తక్షణ వారధులు,
జనాలతో కిటకిటలాడే మహానగరాలు ప్రత్యక్షమౌతాయి

ఏ దర్శకుడూ చెప్పకుండానే,
మెగాఫోనులూ, ఛాయాగ్రాహకులూ లేకుండానే
ప్రజలందరికీ ఎలా తెలుస్తుందోగాని …తెలుస్తుంది
మనల్ని సరిగ్గా ఎప్పుడు భయపెట్టాలో
వాళ్లందరూ ఎప్పుడుమాయమైపోవాలో!

వృత్తి నిపుణులైన ఏ వాస్తుశిల్పుల అవసరమూ లేదు…
వండ్రంగులుగాని, గోడకట్టేవాళ్ళుగానిగాని,
కాంక్రీటుపోసేవాళ్ళుగాని లేకుండానే,
బొమ్మలాంటి ఒక ఇల్లు  దారిలో హఠాత్తుగా లేస్తుంది
గాలిలోంచే ఊడిపడతాయి ఆ భవనం గోడలు,
విశాలమైన అక్కడి చావడులలో
మన అడుగులని ప్రతిధ్వనిస్తుంటాయి…

వాటి కొలతలూ ప్రమాణాలేకాదు
వాటి కచ్చితత్వమూ ఆశ్చర్యం గొలుపుతుంది:
ఫలానా గడియారం, ఓ ఈగ,
పెనవేసుకున్న పువ్వులల్లి ఉన్న టేబిలుమీద పరిచిన వస్త్రమూ
పళ్లగాట్లు స్పష్టంగా కనిపిస్తూ కొరికివదిలేసిన ఆపిలుపండూ.

సర్కసులో విన్యాసాలు చేసే వాళ్ళూ,
మాంత్రికులూ, ఐంద్రజాలికులూ
కనికట్టు తెలిసినవాళ్ళలా కాకుండా
మనకి రెక్కలులేకపోయినా ఎగిరిపోగలం
కళ్లతో చీకటిజీబూతాల్లాంటి సొరంగాల్ని వెలిగించగలం
మనకు తెలియని భాషల్లో గడగడా మాటాడగలం
వీళ్ళూ వాళ్ళూ అనిలేదు,
చచ్చిపోయిన వాళ్లతోకూడా మాటాడగలం.

కొసమెరుపుగా, మనకి ఎంత స్వేచ్ఛా, ఎన్ని ఇష్టాలూ,
అభిరుచులూ ఉన్నా,
అవన్నీ కొన్ని మోహావేశాల్లో కొట్టుకుపోతుంటాయి…
ఇంతలో గంటగణగణ మోగుతుంది….

మరయితే కలల గురించి రాసేవాళ్ళూ,
కలలని విశ్లేషించి, భవిష్యత్తు చెప్పేవాళ్ళూ
దర్జగా కూర్చుని కలలమీద పరిశోధనచేసేవాళ్ళూ
ఏమిటిచెబుతారు?
ఏదైనా పొరపాటున నిజమైనా, అది కేవలం యాదృఛ్చికం.
ఎందుకంటే, దానికి కారణం ఒకటే…
మనం కలలు గనడంలో
కలల ఛాయల్లో, వాటి మసక వెలుగుల్లో
వాటి సమూహాల్లో, వాటి నమ్మలేనిదనంలో
వాటి కాకతాళీయతలో, వాటి  చెల్లాచెదరులో
ఒక్కోసారి నిజమైన అర్థం కూడా
జారిపోవచ్చు.

.

జిస్వావా షింబోర్స్కా , పోలిష్ కవయిత్రి

2012, Feb  1 వ తేదీన నిద్రలోనే ప్రశాంతంగా కన్నుమూసిన షింబోర్స్కా,  పోలండుకు చెందిన కవయిత్రీ, అనువాదకురాలూ, వ్యాసకర్తా. ఈమెకు 1996 లో సాహిత్యం లో నోబెలు పురస్కారంలభించింది. ఆమె కవిత్వం లో ప్రధాన విషయం యుధ్ధం, ఉగ్రవాదం (తీవ్రవాదం).  దానికి కారణం ఆమెను వెన్నాడిన రెండవ ప్రపంచ సంగ్రామపు భయంకర నీడలే. 16 ఏళ్ల వయసులో ఆమె చదువు చిత్రమైన పరిస్థితుల్లో రహస్య స్థలాల్లో, నిబధ్ధతగల విద్యా వాలంటీర్ల సహకరం వల్ల జరిగింది. వక్రోక్తి (Irony) ఆమె ప్రత్యేకత. ఆమె ఫ్రెంచి సాహిత్యాన్ని పోలిష్ లోకి అనువదించింది.

ఈ కవితలో మనసు కలల్లో ఎంత చిత్రంగా ప్రకృతిలో కనిపించే వస్తువులని యధాతథంగా కల్పించటంతోపాటు ఊహలకి ఎలా రెక్కలు తొడుగుతుందో చెబుతూనే, కలలనుండి భవిష్యత్తు చెప్పడం, లేదా చెప్పబూనడం ఎంత హాస్యాస్పదమో చెబుతోంది.  ఏ సమాధానమూ తెలియకపోయినా  Multiple choice questionsకి, అన్నీ ఏ గాని, బి గాని, సి గాని డి గాని టిక్కులుపెడితే ఏ కొన్నైనా కరెక్టు అయినట్టు, కొన్ని భవిష్యవాణులు కూడ అలాగే యాదృఛ్చికంగా నిజం అవుతాయితప్ప, ఆ చెప్పడం నిజం తెలిసి చెప్పడం కాదు అని ఆమె ప్రతిపాదన.

English: Wisława Szymborska
English: Wisława Szymborska (Photo credit: Wikipedia)

Dreams

Despite the geologists’ knowledge and craft,
mocking magnets, graphs, and maps—
in a split second the dream
piles before us mountains as stony
as real life.

And since mountains, then valleys, plains
with perfect infrastructures.
Without engineers, contractors, workers,
bulldozers, diggers, or supplies—
raging highways, instant bridges,
thickly populated pop-up cities.

Without directors, megaphones, and cameramen—
crowds knowing exactly when to frighten us
and when to vanish.

Without architects deft in their craft,
without carpenters, bricklayers, concrete pourers—
on the path a sudden house just like a toy,
and in it vast halls that echo with our steps
and walls constructed out of solid air.

Not just the scale, it’s also the precision—
a specific watch, an entire fly,
on the table a cloth with cross-stitched flowers,
a bitten apple with teeth marks.

And we—unlike circus acrobats,
conjurers, wizards, and hypnotists—
can fly unfledged,
we light dark tunnels with our eyes,
we wax eloquent in unknown tongues,
talking not with just anyone, but with the dead.

And as a bonus, despite our own freedom,
the choices of our heart, our tastes,
we’re swept away
by amorous yearnings for—
and the alarm clock rings.

So what can they tell us, the writers of dream books,
the scholars of oneiric signs and omens,
the doctors with couches for analyses—
if anything fits,
it’s accidental,
and for one reason only,
that in our dreamings,
in their shadowings and gleamings,
in their multiplings, inconceivablings,
in their haphazardings and widescatterings
at times even a clear-cut meaning
may slip through.

Wislawa Szymborska .

(2 July 1923 – 1 February 2012)

Polish Poet Essayist, Translator and Nobel Laureate in Literature for 1996.

Szymborska has a sobriquet “Mozart of Poetry”.  she published in March 1945  her first poem “Looking for words” in the daily newspaper, Dziennik Polski. She quit her studies without a degree in 1948 due to her poor financial circumstances. That is what we are living for… is her first collection of poetry.  Her early work supported socialist themes and  for sometime she was member of the ruling Polish United Workers’ Party. Like many communist intellectuals she gradually estranged from party and in 1964 she even opposed the Communist-backed protest and she demanded freedom of speech.

She also translated French Literature into Polish, particularly, Baroque poetry and the works of Agrippa. She died peacefully in her sleep on 1st February this year.

మోచాత్ విళంబిత నృత్యగీతం … Sara Teasdale, American Poet

మసకవెలుతురు పడుగులా పరుచుకున్న గదిలో

వాయులీనపు స్వరాలు పేక నేస్తున్నాయి

గాలిలో అల్లుకుంటూ, పెనవేసుకుంటూ,

చిమ్మచీకటిలో పసిడి మెరుగులు చిమ్ముతున్నై

సంగీతం వెలుగుగా మారడం నేను గమనించాను.

కానీ, ఒకసారి కమాను ఆగగానే

ఆ కలనేత చెదిరిపోయి ఆ మెరుపు

ముంచెత్తుతున్న రాత్రి కెరటంలో మునకేసింది.

.

సారా టీజ్డేల్

(August 8, 1884 – January 29, 1933)

ఆధునిక అమెరికను సాహిత్యం లో సారా టీజ్డేల్ ది ఒక ప్రత్యేక స్థానం. పదాల వాడుకలో అపురూపమైన నైపుణ్యం తో పాటు, వాటి మధ్య సంగీత రహస్యాన్ని తెలిసి ప్రయోగించగల దిట్ట సారా టీజ్డేల్. తన 23వ ఏట మొదటి కవిత ప్రచురణతో ప్రారంభమైన ఆమె కవితా ప్రస్థానం సుమారు 20 సంవత్సరాలు కొనసాగింది. 4 కవిత్వ సంపుటాలు వెలయించి (అందులో ఒకటి అనేక పునర్ముద్రణలుకూడ నోచుకుంది),  1918లో పులిట్జరు ప్రైజుతోపాటు కొలంబియా యూనివర్శిటీ పోయెట్రీ సొసైటీ ప్రైజూ, పోయెట్రీ సొసైటీ ఆఫ్ అమెరికా ప్రైజుకూడ గెలుచుకుంది.

ప్రేమ, నిరాదరణ, మృత్యువూ ఆమె కవిత్వం లో పదే పదే కనిపిస్తాయి.

ఈ కవిత మోచాత్ వాయులీన ప్రావీణ్యాన్ని ప్రశంసిస్తూ వ్రాసినది. నెమ్మదిగ సాగే ఈ విళంబిత నృత్యగీతం 17, 18 వ శతాబ్దాల్లో యూరొపులో బహుళప్రచారం లో ఉండేది.

English: Filsinger, Sara Teasdale, Mrs., portr...
English: Sara Teasdale, portrait photograph. (Photo credit: Wikipedia)

.

A Minuet of Mozart’s

Across the dimly lighted room
The violin drew wefts of sound,
Airily they wove and wound
And glimmered gold against the gloom.

I watched the music turn to light,
But at the pausing of the bow,
The web was broken and the glow
Was drowned within the wave of night.

— Sara Teasdale

American Lyrical Poet

(August 8, 1884 – January 29, 1933)

Teasdale’s first poem was published in Reedy’s Mirror when she was just 23.  Sonnets to Duse and other Poems (1907) was her first collection of poems and it was also published the same year. By 1911 she mastered lyrical poetry and her second collection of poems Helen of Troy and Other Poems (1911) was well received. Her best seller, however, was her third collection of poems Rivers to the Sea (1915) which went into several reprints. Her fourth collection of poems  Love Songs (1917) won the prestigious Pulitzer Prize in 1918 as also the Colombia University Poetry Society Prize and the annual prize of Poetry Society of America. She committed suicide in 1933.

Love, abandonment, bitterness and contemplation of death were her recurring themes. “I shall not care” is still a popular poem of hers and has a legend surrounding it.

The present poem, however, was written in appreciation of Mozart’s skill at playing violin. A Minuet is a piece of music  for a slow stately dance in triple meter, which was very popular during 17th and 18th centuries.

When Rag Pahaadi Went Astray… Samala Sadasiva

(ఈ దేశంలో ఇంగ్లీషువాడు రాకమునుపు, వచ్చి మనల్ని విడదీయకమునుపు, ఈ దేశంమీదకి ఎంతమంది దండెత్తివచ్చినా ఇందులో భాగమై, మమేకమైపోయారు. హిందూముస్లిం సయోధ్య ఒక ఆదర్శమో, ఒక భావనో కాదు. నిజజీవితంలో నేను చూసిన సత్యం. ఓటుబాంకు రాజకీయాలకు అలవాటుపడిన వారికి, సంగీతం, సాహిత్యంతోపాటు, హిందూదేవతలని పూజించిన ముస్లిములూ, ముస్లిం పెద్దల దగ్గరా పిల్లలకి తావీదులు కట్టించుకుని దర్గాల దగ్గరా, మసీదు దగ్గరా ప్రార్థనలూ, మొక్కుబడులూ చెల్లించుకునే హిందువులూ, కలసిమెలసి ఉండేవారన్న విషయం గుర్తుండదు.  కేవలం భాషాభేదం తప్ప(అదికూడ చాలా సందర్భాలలో ప్రాంతీయభాషతో కలిసిపోయి), నిజజీవితంలో అందరూ పాలూ నీళ్లలా కలిసిపోయేరన్న స్పృహకూడ చాలా మందికి లేదు. భారతీయ సంగీతానికీ, భారతీయతకూ, సూఫీ తత్వంద్వారా విశ్వమానవతకు ముస్లింలు చేసిన అపారమైన సేవ కొందరు స్వార్థపరులవల్ల కనుమరుగై, ఎప్పుడూ వాళ్ల మధ్యనున్న విభేదాలే తెరపైకి వస్తూ అవే నిజమని భ్రమింపజేస్తున్నాయి.

సామల సదాశివగారి మలయమారుతాలు పుస్తకం ఈ విషయమై చారిత్రక నేపథ్యంతో, ప్రచారంలో ఉన్న అనేకమైన యదార్థ సంఘటనల ఉదాహణలతో అపురూపంగా సాగింది. అపూర్వమైన పాండిత్యంతో పాటు వాళ్లని అనుకరించ దగిన ఉదాత్తమైన వ్యక్తిత్వాలు కలిగిన ముస్లిములుకూడ ఈ నేలమీద నడిచారు. వాళ్ళు భారతీయతతో మమేకమయ్యారు. కష్టసమయాల్లో హిందువులను ఆదుకున్న ముస్లిములూ, ముస్లిములను ఆదుకున్న హిందువుల కథలూ తెరమీదకీ, ప్రచారం లోకీ రావు, రానీయరు. అటువంటి అపురూపమైన వారసత్వం మనకి ఉందని మననం చేసుకుందికి ఆ పుస్తకంలోని కొన్నివ్యాసాలను అనువాదం చేయ సంకల్పించాను. అందులో మొదటిది ఇది. )

.

When Kishan Singh Chavda was working as Personal Secretary to the Maharaja of Neelamgar, the marriage of the Neelamgar Prince was performed with the Princess of Nepal. The responsibility to invite the best and most reputed singers, dancers, and musicians in the country in a befitting manner, and to convince and take them as part of the entourage fell upon Mr. Chavda.  In that context, he narrated many anecdotes, but they are for some other time. Let me narrate one for the present.  

Festivities went on in Neelamgar for many days after returning from Nepal after consummating the marriage. One day, a concert by the then famous Vocalist Sidhdheswari Devi was arranged in the Palace to entertain the invited Sovereigns and Provincial Rulers. In the room next to the one where the concert was held, arrangements were made for the supply of all kinds of liquors. While the Kings and Maharajahs were supplied liquor at their seats, other aristocrats and courtiers, however, had to visit the adjoining room intermittently for replenishment.

Sidhdheswari had a very deep and profound voice. She commenced the concert with a “cheez” in Rag Jaijaivamti and left her audience in raptures. She then took up another cheez in Rag Pahaadi and commenced her alaap. but she could not concentrate. The notes were going stray before they could fall in place. The singer was embarrassed for her inability to concentrate. She also knew the reason why.

Those days, Ustad Allayuddin Khan was in the service of the Neelamgar Maharaja as Band Master. In the garden not far from the Palace where this concert was going on, he was conducting a “gat” in Rag Tilak Kamod with his band troupe swaying his baton. Tilak Kamod was a powerful Raga. And, Allayuddin Khan was himself directing the “gat” . 

Wafting through the air, the notes of Tilak Kamod reached the Palace concert Hall and were interacting with the notes of Pahaadi taking shape there. The notes of Pahaadi were going astray. Sidhdheswari Devi stopped her concert.  She stood up and requested the Maharaja, “Please permit me to listen to the music that is so disconcerting,” and without waiting for the permission, walked her way into the garden. Few Kings who had good ear for music and in the knowledge of its niceties followed her and stood on the dais where the practice was going on.

But Allayuddin Khan was not here. He lost himself in unswerving concentration and was conducting the Tilak Kamodgat” to the limits of ecstasy. After the diminuendo he put down the baton, and noticed the greatest singer of his times standing with tear-filled eyes beside him. She fell at his feet and wore the dust under his feet on her forehead.  Ustad was perplexed first, and after understanding its import, smiled at her. Without hesitating for a moment Sidhdheswari said, “Ustad! Before your notes of Tilak Kamod, my notes of Pahaadi lost their way. I can’t sing anymore.”  Watching the mien and gestures of the two great artistes, the Kings and onlookers praised and gave them ovation in unison.

Ustad Allayuddin Khan was famous as “Ustadom ke Ustad” (Master of Masters).  The famous Sarod artiste Ustad Ali Akbar Khan was his son. Pandit Ravisankar was not only his student, but was also his son-in-law.  Ustad’s daughter AnnapoornaDevi was Ravisankar’s first wife.  Though Ustad was a muslim, he worshipped Lord Shiva everyday. The inimitable flutist Hariprasad Chaurasia was a student of Annapoorna Devi. 

.

Samala Sadasiva

Image Courtesy: http://1.bp.blogspot.com

Telugu original:

తోవ తప్పిన పహాడీ

కిషన్ సింగ్ చావ్డా నీలంగర్ మహారాజా దగ్గర పర్సనల్ సెక్రటరీగా ఉన్న కాలంలో నీలంగర్ రాజకుమారుని వివాహం నేపాల్ రాజు కుమార్తెతో జరిగింది. నీలంగర్ నుంచి పెళ్ళివాళ్ళు నేపాల్ వెళ్ళేటప్పుడు దేశంలోని సువిఖ్యాత గాయనీగాయకులను, నర్తకీ నర్తకులను, వాద్యనిపుణులను మర్యాదపూర్వకంగా ఆహ్వానించి, ఒప్పించి, రప్పించే బాధ్యత చావ్డాకు అప్పగించబడింది. ఆ సందర్భంలో అతడు చెప్పిన ముచ్చట్లు అనేకం. అవన్నీ తర్వాత ముచ్చటించుకుందాం. ఇక్కడొక ముచ్చట.

వివాహం సుసంపన్నం చేసుకుని తిరిగివచ్చిన తర్వాత కూడ నీలంగర్ లో చాల రోజులు ఉత్సవాలు జరిగినవి. ఒకనాడు రాజభవనంలో ఆహూతులైన సంస్థానీశుల మనోరంజనం కోసం సిధ్ధేశ్వరీదేవి పాటకచేరీ ఏర్పాటు చేశారు. పాటకచేరీ సాగుతున్న హాలును ఆనుకుని ఉన్న గదిలో రకరకాల మద్యాలు సరఫరాచేసే ఏర్పాటుకూడా చేయబడింది. రాజబంధువులు, రాజోద్యోగులు మధ్య మధ్య వెళ్ళి మద్యపానం చేసి వస్తున్నారు. రాజులకుమాత్రం వాళ్ళు ఆసీనులైనచోటికే పానపాత్రలు అందించటం జరుగుతున్నది.

సిధ్ధేశ్వరీదేవి గాత్రం గంభీరమైంది. జయజయవంతి రాగంలో ఒక “చీజ్” ను వినిపించి శ్రోతలను ఆనందపరవశుల్ని చేసింది. తర్వాత పహాడీ రాగంలోని ఒక “చీజ్” ఆలాపన ప్రారంభించింది. కానీ ఆలాపన కుదరటం లేదు. పహాడీ స్వరాలు కుదురుకోకమునుపే చెదిరిపోతున్నాయి. గాయకురాలు తన అసమర్థతకి గాభరాపడుతున్నది. తన ఆలాపన ఎందుకు సాగటం లేదో ఆమెకు తెలుసు.

అప్పట్లో ఉస్తాద్ అల్లాయుద్దీంఖాన్ నీలంగర్ రాజుకొలువులో బ్యాండ్ మాస్టర్ గా ఉన్నాడు.   రాజభవనానినికి కొంతదూరాన ఉద్యానవనంలో  బ్యాండ్ ట్రూప్ ను చేతిలోని చిన్న కర్రను ఆడిస్తూ తిలక్ కామోద్  “గత్” వాయింపజేస్తున్నాడు. “తిలక్ కామోద్” చాలా శక్తివంతమైన రాగం. పైగా గత్ కు డైరక్షన్ ఇస్తున్నాడు  అల్లాయుద్దీన్ ఖాన్.

తిలక్ కామోద్ స్వరాలు గాలిలో తేలివచ్చి రాజభవనంలో రూపుదిద్దుకుంటున్న పహాడీ స్వరాలను తాకుతున్నాయి. పహాడీ స్వరాలు ఆ తాకిడిని తట్టుకోలేక చెదిరిపోతున్నాయి.  సిధ్ధేశ్వరీ దేవి పాట ఆపేసింది.  లేచినిలబడి “నన్నింతగా అశాంతికి గురిచేస్తున్న ఆ స్వరాలు వినటానికి అనుమతి దయచేయండి” అని, అనుమతికోసం చూడకుండా గబగబా నడిచి  ఉద్యానవనానికి వెళ్ళింది. సంగీత మర్మజ్ఞులైన కొందరు మహారాజులు పానపాత్రలు పట్టుకునే ఆమెవెనకాల వెళ్ళి ఉద్యానవనం దగ్గరి గద్దెమీద నిలుచున్నారు.

అల్లాయుద్దీన్ ఖాన్ మాత్రం ఈ లోకంలో లేడు.  తన ధ్యానంలో తాను తిలక్ కామోద్ గత్ వాయింపజేస్తున్నాడు.  గత్ సమాప్తం కాగానే చేతికర్రను దించి, చెంత అశ్రుసిక్తనయనాలతో నిల్చున్న ఆనాటి  మేటిగాయని సిధ్ధేశ్వరీదేవిని చూచాడు. ఆమె గబుక్కున అతని పాదాలమీద తలవాల్చి పాదరజం నొసటదిద్దుకున్నది. ఉస్తాద్ తొలుత ఆశ్చర్యపడ్డాడు.  తర్వాత అర్థం గ్రహించి మందహాసం చేశాడు.  సిధ్ధేశ్వరికూడా ఏమాత్రం సంకోచం లేకుండా ” ఉస్తాద్! మీ తిలక్ కామోద్ స్వరాల్లో నా పహాడీ త్రోవ తప్పింది.  నే నికపాడలేను” అన్నది.  ఆ ఇరువురి ప్రవర్తనను చూస్తున్న మహారాజులు ముక్త కంఠం తో అభినందించారు.

ఉస్తాద్ అల్లావుద్దీన్ ఖాన్ ను “ఉస్తాదోంకే ఉస్తాద్” అంటారు. సుప్రసిద్ధ సరోద్ విద్వాంసుడు  ఉస్తాద్ అలీ అక్బర్ ఖాన్ అతని కొడుకు. పండిట్ రవిశంకర్ అతని శిష్యుడేగాక  అల్లుడుకూడా. ఉస్తాద్ కుమార్తె అన్నపూర్ణాదేవి  రవిశంకర్ మొదటిభార్య.  ఉస్తాద్ ముసల్మానయినా నిత్య శివారాధకుడు. ఫ్లూట్ వాయిద్యం లో అద్వితీయుడైన పండిత్  హరిప్రసాద్ చౌరస్యా అన్నపూర్ణ శిష్యుడు.

తెలుగు మూలం: సామల సదాశివ.

( అనువాదకుడు “మలయమారుతాలు” పుస్తకం లోని సామల సదాశివ గారి అద్భుతమైన ఈ వ్యాసాలని అనువాదం చెయ్యడానికి అనుమతి నిచ్చిన వారసులకు బ్లాగు ముఖంగా కృతజ్ఞతలు   తెలియజేసుకుంటున్నాడు)

Home-sickness … BVV Prasad, Telugu Poet

When there was no ruffle
all ripples hid under the lake
and water nestled in water rather nicely.

When there was no streak of light
all shadows ducked behind night
and darkness reposed in downy darkness

When everything was calm
all sounds dissolved in silence,
and serenity had spread out stately.

***

Then,
where did we all hide
when there was no being?
And what had happened to the whole creation?

Just as concentric ripples emanate
from a placid pond once a stone is thrown into it
some inexplicable ripples of anguish
have surfaced after raising these questions.

Along with this wintry fog rises
an anxiety to reach the place of origin
to fill the air and the surrounding firmament.

.

BVV Prasad

(21st Nov 1966 -)

Mr. Prasad, a Graduate in Commerce,  has turned to poetry under the influence of Sarat, Sri Sri, Chalam, Tagore, Tolstoy and Sanjeev Dev. He claims that reading Ramana Maharshi had given him a clear view of life and helped shaping right responses to the problems of life.  He was aloof from mainstream poetry for quite sometime after he was disillusioned with people’s apathy towards literature, and the hypocrisy of litterateurs and their narrow-mindedness which was the reason behind such disinterest, and the dry and passionless human relations.

He has 6 volumes of poetry  to his credit. The present poem is taken from his latest collection of poems “Akasam (The Sky)”,  published in 2011.

.

ఇంటిబెంగ

.

ఏ అలజడీ లేనపుడు
అలలన్నీ కొలనులో దాగివుండి
నీటిలోనీరు  పొందికగా సర్దుకొంది.

ఏ వెలుతురూ లేనపుడు
నీడలన్నీ రాత్రిలో దాగివుండి
చీకటిలో చీకటి హాయిగా విశ్రమించింది.

ఏ కదలికా లేనపుడు
శబ్దాలన్నీ నిశ్శబ్దం లో దాగివుండి
ప్రశాంతత ప్రశాంతంగా విస్తరిస్తోంది

అయితే
ఏ పుట్టుకా లేనపుడు
అందరం ఎక్కడదాగివున్నాం?
సృష్టి ఏమై వుంటుంది?

కొలనులో రాయి వేసాక
నీటివలయాలు బయటపడినట్లు
ఈ ప్రశ్నలువేసుకున్నాక
ఏవో దిగులు వలయాలు బయటపడుతున్నాయి

బయలుదేరిన చోటికి, త్వరగా తిరిగివెళ్ళాలనేబెంగ ఏదో
ఈ శీతాకాలపు పొగమంచుతోపాటు
గాలినిండా, ఆకాశం నిండా పరివ్యాప్తమౌతోంది.  
.
బి.వి.వి. ప్రసాద్

%d bloggers like this: