Android … Kiran Gali


I need some pain.
a pain that can squeeze my heart dry
Honestly! There is no catch here,
nor an ounce of exaggeration.
For, somehow,
I became immune and turned mechanical
and exiled myself from me.
There are no longer
any sleepless nights,
haunting memories,
or, burning passions.
Nor have I the faith
that I can love truly and dispassionately.
For that matter,
I don’t have even a clear cognisable existence

I want some truth,
a truth, that can liberate me from hypocritical lies.
It should be like
the sun that can filter into the AC rooms;
and a hunger that only poverty can burn within.

I need
two drops of unsimulated tears;
a wound that Time can’t heal;
and, a night that can see no dawn.
I need some of that ‘earlier me’ for myself.

Yes, I need some of that me for myself…
A way… to get away from this inertia…

No longer the Ghazals are able to wet my eye
No longer revolutions produce horripilations in me
No longer my heart yearns for loneliness
And more importantly,
I don’t feel that want … needed for a poem.

I know… the body degenerates with time
But I am more afraid, if my soul would as well.
There is something wrong with evolution somewhere
For, maturity fails to prick me for this mediocrity.

I need to die.
Pray, somebody please bury me.
I need to be born again
to reclaim the thing that I have lost
and must hug it dearly with all my heart.


There is no longer any pleasure in the comforts
and grief fails to produce any grieving in me.
It must be ages when I had last wailed my heart out
the seas under these eyelids have dried up to deserts.


Kiran Gali

(There comes a time in every field of art when there will be a lull; a monotony sets in with the loss of originality and innovation; and, the trite or hackneyed ways no longer inspire. For a discerning young artist that would be suffocating and he struggles to free himself from this encumbering practices in the name of tradition. That is a momentous time and the seminal genius of creative minds takes cue and works up a revolution. Mr. Kiran Gali, in my opinion, could catch the angst of the artist very well in this poem.)

Image Courtesy: Kiran Gali

Kiran Gali

Mr. Kiran Gali, 35, is a full-time HR professional & entrepreneur from Hyderabad, India and can be reached at kiran@talentmoon.com.   He got attracted to poetry by chance … after reading Devarakonda Balagangadhara Tilak and SriSri, two great Telugu literary personalities of  last century. He strongly believes that poetry should have “a purpose beyond gratifying one’s own literary thirst or  seeking accolades, to make a difference to the society around in a positive way”.

In his own words :” … this poem was written when I got disenchanted with the rat race in corporate world and when I was on the verge of losing the work life balance,”  not an uncommon phenomenon among the youth of the present day.

But, the subject has a universal appeal.


తెలుగు మూలం:



నాకు కొంచెం బాధ కావాలి
గుండెల్ని పిండే నెప్పి కావాలి

ఇందులో అశ్చర్య పోవడానికి ఏమీ లేదు
అతిశయొక్తి అంతకన్నా లేదు

మరబొమ్మ లాగ మారి పోయాను
నా నించి నేనే దూరంగా వెల్లిపోయాను

ఇప్పుడు నిద్ర పట్టని రాత్రులు లేవు
నీడలా వెంటాడే జ్ఞాపకాలు లేవు
నిప్పులా దహించే ఆశయాలు లేవు
నిఖార్సుగా ప్రేమించగల నన్న నమ్మకము లేదు
అసలు నేనంటే ఇది అనే ఒక అస్తిత్వమే లేదు

నాకు కొంచెం నిజం కావాలి
అబద్దపు సుఖాల జీవితం నించి విముక్తి కావాలి

A/C రూముల్లోకి దూసుకు రాగల యెండ కావాలి
పేదరికం మాత్రమే పుట్టించగల ఆకలి కావాలి
కల్తీ లేని కన్నీటి చుక్కలు రెండు కావాలి
కాలం చెరపలేని గాయం ఒకటి కావాలి
వేకువ లేని నిశీది కావాలి
నాకు కొంచెం నేను కావాలి

నాకు కొంచెం నేను కావాలి
ఈ జడం నించి ఎడంగ రావడానికి మార్గం కావాలి

ఇప్పుడు గజల్స్ కి కళ్ళు చెమర్చడం లేదు
విప్లవానికి వళ్ళు గగ్గుర్పొడవడం లేదు
ఒంటరితనం కోసం మనసు ఉవ్విల్లూరటం లేదు
ముఖ్యంగా కవితకు కావలిసిన వెలితి లేదు

వయసుతో శరిరం శిధిలమవుతుందని తెలుసు
కాని ఆత్మ శుష్కిస్తుందేమో అని భయంగా వుంది

పరిపక్వత పక్కలో బల్లెంలా గుచ్చటంలేదు
పరినామంలో ఎక్కడో ఎదో వికటించింది
నాకు కొంచెం మరణం కావాలి
నన్నెవరన్నా ఖననం చెయ్యండి

మళ్ళీ నేను నాలో పరకాయ ప్రవేశం చెయ్యాలి
పోగుట్టుకున్నదేదో వెతికి పట్టుకోవాలి
ఆప్యాయంగా దాన్ని ఎదకు హత్తుకోవాలి

సుఖం ఇప్పుడు అనందం ఇవ్వటంలేదు
ధుఖం బాధను కలిగించడం లేదు
తనివి తీరా యేడ్చి ఏళ్ళు అవుతుంది
కళ్ళ కింద సంద్రం ఎడారయినట్టుంది


Kiran Gali

%d bloggers like this: