అనువాదలహరి

Death in a Hospital … Bolloju Baba

.

A soul liberated from body shackles with a swan song.
.
“Woe betided me, Mother!
How could you leave us,
having lived your whole life for us?…”
A son was grieving effusively with matchless histrionics,
Who till yesterday treated her like a housemaid
.
On the countenances of other patients
fear spread like an acrid spray
The smell of cold death pervaded the ward
as resignation, philosophy and karma took over;
Closing his eyes, an old man was visualising
a world-without-him on an imaginary screen.

.

The eyeballs of a paralytic,
Lying helpless like an ox under shoeing,
rolled out tears … with jealousy.

“Ay! Don’t go that way!”
a woman in childbed bid her elder boy
whom she wants to see as a doctor.

.

The heart of a relative moaned with yearning
cursing the patient for standing
in his way of reaching for the coveted grapes.

It seems the bargain was not settled, for,
the purse of the kin of the deceased was still heavy
and the pocket of the ward-boy was still empty.

.

Perplexed about how and who to contact
the cadaver-carrying rickshaw-puller, smelling a death,
was dithering at the window
Like an uneasy kitten in front of a latched kitchen.

.

“this is a leather bellow with nine cavities…”
The coughing mendicant canting the philosophical strain at a distance…
had gulped syrup about a dram … after a bout.

.

One customer was lost
to the bat-infested lodge beside the hospital,
to the medical shop across the road,
to the round-the-clock hotel abetting the wall,
and to the empty-bottle selling old hag
shrivelled like a salted fish.

.

A swan perched on a remote tree
took off to the skies with a snigger.

.

Image Courtesy: Sahitheeyanam.blogspot.com

Bolloju Baba

.

ఆస్పత్రిలో ఓ చావు

కట్లు తెంచుకొని ఓ హంస ఎగిరి పోయింది

ఎళ్ళి పోయావా అమ్మా
బతినన్నాళ్ళూ మాకోసమే బతికి ………..
నిన్నటి దాకా ఆమెను పనిమనిషిలాగ వాడుకొన్న
ఓ కొడుకు భోరుభోరున నటిస్తున్నాడు.

మిగతా రోగుల మొహాలపై
భయం యాసిడ్డై విస్తరించింది.
చావు వాసన వైరాగ్యమై,వేదాంతమై,కర్మ సిద్దాంతమై,
వార్డంతా మంచులా పరచుకొంది.
ఓ ముసలాయన కళ్లు మూసుకొని
తనులేని ప్రపంచం ఎలాఉంటుందో
కలల తెరపై చిత్రించుకొంటున్నాడు.

నాడాలు కొట్టబడుతున్న ఎద్దులా
నిస్సహాయంగా పడున్న పక్షవాత రోగి కనుగుడ్లు
బొట్లు బొట్లై ద్రవించినయ్…. అసూయతో.

ఏయ్ అటు వెళ్లకు – అంది ఓ పురటాలు
డాక్టర్ని చేయ్యాలనుకొంటున్న తన పెద్ద కొడుకుతో.

అందరూ పోతున్నారు కానీ వీడింకా పోడు – అని
ఓ రోగి భందువు గుండె తన ద్రాక్ష గుత్తుల స్వప్నాలు
నిజమయ్యేదెపుడోనని మూలుక్కుంది.

ఇద్దరికీ ఇంకా బేరం కుదిరినట్టు లేదు
మృతురాలి భంధువు జేబు బరువుగానూ,
వార్డు బాయ్ జేబు ఖాళీగాను ఉన్నాయి.

వాసన పసిగట్టిన ఓ శవాల రిక్షా వాడు,
తలుపుమూసిన వంటింట్లోకి ఎలా వెళ్లాలో తెలీని పిల్లిలా
ఎవర్ని కదపాలో తెలీక కిటికీ వద్ద తచ్చాడుతున్నాడు.

దూరంగా ఓ బైరాగి – తోలుతిత్తి ఇది తుటులు తొమ్మిది …..’
అని తత్వం గొణుగుతూ మధ్యలో దగ్గు రాగా
దగ్గరుకు మింగుతున్నాడు.

ఆసుపత్రి పక్కనే ఉన్న గబ్బిలం గదుల లాడ్జికి
ఎదురుగుండా ఉన్న మందుల షాపుకీ
గోడకానుకుని ఉన్న రౌండ్ ది క్లాక్ హొటల్ కి
ఉప్పచేపలా వడలిన దేహంతో ఖాలీ సేసాలమ్మే ముదుసలికి
ఈ రోజుతో ఓ బేరం తగ్గిపోయింది.

దూరంగా చెట్టుపై వాలిన హంస ఓ సారి నవ్వుకొని
ఎగురుకొంటూ మబ్బుల్లో కలసిపోయింది.

బొల్లోజు బాబా

%d bloggers like this: