అనువాదలహరి

ఇంతేనా… ఏన్ బ్రాంటి (Anne Bronte)

 

http://cdn.elev8.com/files/2010/08/a-prayer-for-times-like-these.jpg
Image Courtesy: http://cdn.elev8.com

.

ఓ దైవమా! జీవితం

నాకు చూపగలిగింది ఇంతే అయినపుడు,

వేదనాభరితమైన నా నుదిటిని,

సేదదీర్చే నీ చల్లని చెయ్యి తాకనపుడు

.

ఇంతకంటే కాంతివంతంగా

ఈ ఆశాదీపము జ్వలించలేనపుడు

నేను బ్రహ్మానందాన్ని కేవలం కలగంటూ,

శోకమయ జీవితంలోకి కళ్ళు తెరవవలసివచ్చినప్పుడు

.

అన్ని సుఖాలూ సెలవుతీసుకున్నాక,

సాంత్వననిచ్చే స్నేహంకూడా కనుమరుగవుతున్నప్పుడు

నేను ప్రేమకై తిరుగాడుతుంటే 

ఎప్పుడూ అది అందనంతదూరంలోనే ఉన్నప్పుడు

.

ఇతరుల ఆదేశాలకు బానిసలా బ్రతుకుతూ,

తిరిగే తిరుగుడుకీ, పడే పాటుకీ ఫలితం శూన్యమైనపుడు,

ఇతరుల నిత్య సంరక్షణలో, పదే పదే బాధపడుతూ,

అసహ్యించుకోబడుతూ, అయినా, జ్ఞాపకానికి నోచుకోనపుడు

.

నేరాల్నీ, పాపాల్నీ చూసి బాధపడుతూ,

లోపల అంతర్లీనంగానూ, బయటా ప్రవాహంలానూ

పెల్లుబుకుతున్న  బాధను

నిర్మూలించడానికి అశక్తులమైనపుడు

.

నేను నేర్పిన మంచీ,

నేను పంచుకున్న హృదయానుభూతులూ

నాకే తిప్పికొడితే,

నేనది దిగమింగుకోలేనపుడు

.

సూర్యుడి ప్రకాశమెప్పుడూ మేఘాఛ్ఛాదితమై,

వెలుగురేక కనరానపుడు,

వేసవి రాకముందే

శిశిరం అనుభవించవలసివచ్చినపుడు

.

జీవితమంతా దుఃఖభాజనమైనపుడు,

దేవా! నన్ను నీ దగ్గరికి త్వరగా తీసుకుపో!

లేదా,

నా దౌర్భాగ్యాన్ని భరించగలిగే శక్తిని ప్రసాదించు.

.

ఏన్ బ్రాంటి

బ్రిటిషు కవయిత్రి, నవలాకారిణి

(17 January 1820 – 28 May 1849)

.


ఒక కుటుంబంలోని ముగ్గురు వ్యక్తులు ఒకే కళలో పేరుప్రఖ్యాతులు  సంపాదించడం అరుదు. అటువంటి ఘనత బ్రాంటి సిస్టర్స్ సాధించారు .  ఎమిలీ 
బ్రాంటి (Wuthering Heights), చార్లెట్ బ్రాంటి (Jane Eyre) మరియు ఏన్ బ్రాంటి (Agnes Grey). ఈ ముగ్గురు వ్రాసిన నవలలూ, ఇంగ్లీషు సాహిత్యంలో క్లాసిక్స్ గా కీర్తి గడించాయి. 29 ఏళ్ళకే గుండెసంబంధమైన  క్షయవ్యాధితో మరణించిన ఏన్, తన అక్కలలా రొమాంటిక్ శైలిలో కాకుండా, వాస్తవానికి దగ్గరగా, విమర్శనాత్మక పధ్ధతిలో   వ్రాసింది. ఈమె మంచి కవయిత్రి కూడ. అందుకు ఈ ఒక్క కవిత చాలు

.

If This Be All

.

O God! if this indeed be all
That Life can show to me;
If on my aching brow may fall
No freshening dew from Thee, —

If with no brighter light than this
The lamp of hope may glow,
And I may only dream of bliss,
And wake to weary woe;

If friendship’s solace must decay,
When other joys are gone,
And love must keep so far away,
While I go wandering on, —

Wandering and toiling without gain,
The slave of others’ will,
With constant care, and frequent pain,
Despised, forgotten still;

Grieving to look on vice and sin,
Yet powerless to quell
The silent current from within,
The outward torrent’s swell:

While all the good I would impart,
The feelings I would share,
Are driven backward to my heart,
And turned to wormwood, there;

If clouds must ever keep from sight
The glories of the Sun,
And I must suffer Winter’s blight,
Ere Summer is begun;

If life must be so full of care,
Then call me soon to Thee;
Or give me strength enough to bear
My load of misery.

(1846)

ANNE BRONTE

British Poet and Novelist

%d bloggers like this: